Το ταμπού του πόνου

Ελλείψει ουσιαστικής πνευματικής παιδείας και ψυχολογικής κουλτούρας, οι άνθρωποι στην εποχή μας δεν γνωρίζουν το πώς να διαχειριστούν τον πόνο, δεν γνωρίζουν το πώς να αγαπούν…Έτσι κάνουν τον πόνο ταμπού, δηλαδή αποστρέφουν τα μάτια τους απ’ αυτόν. Ταμπού είναι οτιδήποτε κρατάμε μυστικό, απ’ την ίδια μας τη συνειδητότητα.

Ο δυτικός πολιτισμός είναι βασισμένος στην αποφυγή του πόνου: μια πληθώρα διασκεδάσεων και εξωτερικών ερεθισμάτων που αποσπούν τη προσοχή απ’ την εσωτερική ζωή και κάνουν τον άνθρωπο να ζει σε μια φρενίτιδα εξωτερικότητας, αποφεύγοντας έτσι να δει κατάματα όσα τον απασχολούν. Το πρώτο ρεφλέξ όταν βιώνει έναν πόνο είναι να ψάξει για σχέσεις, διασκεδάσεις και ηδονές που θα τον κάνουν να ξεχαστεί, που θα του ανακουφίσουν εξωτερικά την δυσαρέσκεια και τον αρνητισμό του. Γιατί ο πόνος έχει άπειρες μορφές και δεν είναι μόνο ο χονδροειδής πόνος που φέρνει μια ασθένεια του σώματος. Έτσι με κάθε καταπίεση του πόνου προς τα μέσα, δημιουργείται ένα στρώμα πόνου που μένει ανεπεξέργαστο και επικάθεται στη φυσιολογία, δημιουργώντας με τον καιρό μια ανυπόφορη κατάσταση για το άτομο, κάτι που αργά ή γρήγορα οδηγεί σε εκρήξεις καταθλίψεων και ασθενειών.

Το ότι βασίζεται ο δυτικός πολιτισμός στην καταπίεση και αποφυγή του πόνου, το βλέπουμε καθαρά με την πληθώρα των ηδονών που υπάρχουν: ποτά, ηδονιστικά φαγητά, ναρκωτικά, fast-food σχέσεις, σεξ, καταναλωτισμός… Όλα αυτά δεν είναι αθώες διασκεδάσεις αλλά προσπάθεια του ανθρώπου να κατευνάσει τον πόνο του. Ο άνθρωπος που επεξεργάζεται συνειδητά τον πόνο του, όχι μόνο τον μετουσιώνει, αλλά βιώνει και μεγάλη ευδαιμονία και αγάπη. Ο άνθρωπος αγάπης δεν έχει ανάγκη από ευχαρίστηση, καθώς είναι ο ίδιος μια πηγή ευχαρίστησης.

Η επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου, μάς κάνει ανθρώπους αξίας και ομορφιάς. Σε πρώτη φάση αυτό που πρέπει να φροντίσουμε είναι να μην βιαζόμαστε να «πετάξουμε» από πάνω μας τον πόνο, όταν αυτός έρχεται – θέλει αρκετή εγρήγορση κάτι τέτοιο, γιατί η πρώτη αντίδραση του ανθρώπου είναι να προσπαθήσει να διασκεδάσει τον πόνο του, να γκρινιάξει, να φάει, να κάνει σεξ κλπ. Αποδοχή του πόνου λοιπόν είναι το πρώτο βήμα. Κατόπιν, τον επεξεργαζόμαστε και τον «εμπεριέχουμε», κάτι που απαιτεί ησυχία και εσωτερικότητα (όχι απαραίτητα χρόνο). Και το τρίτο βήμα είναι η παράδοση αυτής της ενέργειας στο Θείον. Παίρνουμε τον πόνο μας και τον παραδίδουμε στο Θεό με τη προσευχή και τον διαλογισμό μας. Γιατί μόνο άνθρωποι του Θεού μπορούν να υποφέρουν δημιουργικά…

Η αποδοχή, επεξεργασία και παράδοση του πόνου στο Θείον, και άρα μετουσίωση αυτού, είναι μια Χριστική οδός, και γι’ αυτό είναι δύσκολη φαινομενικά για τους περισσότερους. Ωστόσο είναι μια πολύ χαρισματική και ευδαιμονική οδός. Αλλά ξαναλέω, πρέπει να έχει κανείς Θεό για να μετουσιώνει τους πόνους του. Ο υλιστής έχει κλείσει από μόνος του τις διεξόδους μεταμόρφωσης του πόνου, και γι’ αυτό αρκείται και σε υλιστικά μπαλώματα, σε χαπάκια, ηδονές, απογνώσεις και διασκεδάσεις. Αν δεν βρει ο άνθρωπος τον Θεό, θα ζει χωρίς Στόχο και Σκοπό.

Θηλυκότητα

Ας μην εξεγειρόμαστε εμείς οι γυναίκες όταν μάς λένε ότι έχουμε χάσει την θηλυκότητά μας. Είναι αλήθεια, την έχουμε χάσει. Επαναστατούμε με το παραμικρό, έχουμε χάσει την δεκτικότητα, την εσωτερικότητά μας… Μας έχει παρασύρει η εξωτερική ζωή με τους φόβους της και χάσαμε την σωστή πόλωσή μας.

Η ταύτιση του ανθρώπου με τα χαμηλότερα επίπεδα της ζωής, προκαλεί διαστρεβλώσεις στην ορθή πόλωση. Αντίθετα, η ανάπτυξη προς τον ανώτερο ψυχικό κόσμο, η ανάπτυξη της ψυχής, θεραπεύει, επαναφέρει την ορθή πόλωση του ανθρώπου, κι έτσι οι άντρες γίνονται πιο ανδροπρεπείς και εκπληρώνουν την ενσάρκωσή τους, ενώ οι γυναίκες γίνονται πιο θηλυκές και επίσης εκπληρώνουν την ενσάρκωσή τους.

Αυτή η ταύτιση με τα πιο γήινα κομμάτια του εαυτού, μάς θυμίζει τον κοσμογονικό μύθο της Γαίας και του Ουρανού. Τα παιδιά της Γαίας βγήκαν κακόμορφα, τέρατα. Έτσι και ο άνθρωπος, όσο ταυτίζεται με τα πιο γήινα κομμάτια τού εαυτού του και χάνει την επαφή με τον κόσμο των Ιδεών και της Ψυχής, θα διαστρεβλώνεται η προσωπικότητά του και θα γίνεται ένας κακόμορφος άνθρωπος. Αντίθετα, η ανάπτυξη προς τις ανώτερες σφαίρες, θα φέρει ομορφιά σε όλα τα σώματα του ανθρώπου.

Επίσης υπάρχει η ημι-ασυνείδητη εσφαλμένη εντύπωση στις γυναίκες ότι οι άντρες είναι εκείνοι που οφείλουν να μάς κάνουν γυναίκες με το να φέρονται περισσότερο ανδροπρεπώς. Αυτό όμως είναι λάθος σε ένα βαθμό. Εμείς οι ίδιες έχουμε το καθήκον να πραγματώσουμε τη θηλυκότητά μας, δεν μπορεί να το κάνει κάποιος άλλος για εμάς, όπως δεν μπορεί κάποιος άλλος να μάς φέρει σε επαφή με την αλήθεια μας. Η γυναίκα για να ξαναγίνει θηλυκή πρέπει να μάθει να γίνεται ένα δοχείο, δοχείο μετουσίωσης ενεργειών, συναισθημάτων, εμπειριών. Αντί αυτού, σήμερα η γυναίκα έχει χάσει κάθε υπομονή και δεκτικότητα, επαναστατεί και γκρινιάζει με το παραμικρό, και το κυριότερο, δεν ξέρει ή αρνείται να διαχειριστεί τον πόνο, κάτι που όμως είναι μέσα στα καθήκοντά της.

Η θηλυκότητα είναι συνυφασμένη με την αποδοχή, επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου.

Ο πόνος είναι βασικό μέρος της ζωής, θα ήταν ανεδαφικό αν αρνούμασταν κάτι τέτοιο. Η γυναίκα έχει σαν καθήκον την επεξεργασία του συναισθηματικού πόνου, ενώ ο άντρας επεξεργάζεται τους πιο υλικούς αλλά και νοητικούς πόνους. Παίρνουμε το ακατέργαστο υλικό της ζωής, και το πλάθουμε. Αυτό σημαίνει επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου.

Η γυναίκα σαν δέκτης που είναι, λαμβάνει τις ενέργειες του άντρα και συνειδητά ή ασυνείδητα προσπαθεί να τίς μετουσιώσει και να παράγει κάτι νέο. Εκεί κρύβεται και η γονιμότητά της, σ’ αυτό το μετουσιωτικό έργο, όπως κάνει και η μητέρα γη που λαμβάνει τα ξερά φύλλα, τα κάνει λίπασμα και παράγει νέα φυτά. Φυσικά και σε αυτήν την διαδικασία υπάρχει αγώνας, πόνος, αλλά και πολλή δημιουργικότητα.

Ας αναπτύξουμε λοιπόν περισσότερη υπομονή, δεκτικότητα, ησυχία, εσωτερικότητα. Ας μάθουμε να μιλάμε λιγότερο, γιατί στις μέρες μας ο λόγος έχει γίνει βασικό μέσον χειραγώγησης απ’ τη πλευρά των γυναικών. Αντί η γυναίκα να βάφεται υπερβολικά και να επιδεικνύει επίσης υπερβολικά το σώμα της σαν υπεραναπλήρωση της χαμένης θηλυκότητάς της, ας αναπτύξει αρετές που θα την κάνουν πραγματικά χαρισματική, θελκτική και γόνιμη. Αναζητά τον τέλειο άντρα, όμως δεν ξέρει να τον δημιουργήσει – αντιθέτως, με την αντιπαθητική κι εγωιστική συμπεριφορά της, δημιουργεί το αντίθετο απ’ αυτό που επιθυμεί, δημιουργεί έναν άντρα αδιάφορο, αδύναμο, άπιστο κλπ, γιατί η ίδια δεν πλουτίζει τον εαυτό της.

Η γυναίκα είναι τροφή, δίνει τροφή, αν έχει τροφή. Η τροφή που δίνει, εκτός από υλική, είναι βασικά συναισθηματική. Αν η συναισθηματική τροφή είναι πραγματικά θρεπτική, ο άντρας της, τα παιδιά της και το περιβάλλον της θα χαίρουν άκρας υγείας και πνευματικότητας. Αν όμως η τροφή που δίνει είναι βαριά και δηλητηριασμένη, και το περιβάλλον της θα είναι το ίδιο. Έτσι λοιπόν η γυναίκα έχει αρκετά χαρούμενα καθήκοντα.

Να σημειώσω ότι ένας απ’ τους λόγους για τη διαστρέβλωση των πολικοτήτων των ανδρών και των γυναικών στην εποχή μας, είναι το τεράστιο πρόβλημα της χημικής μόλυνσης, χημικά που αλλάζουν τις πολικότητές μας. Όπως επίσης και οι πάμπολλες υλιστικές ενέργειες και σκεπτομορφές που σαν φίδια που έρπουν εισέρχονται στη φυσιολογία μας και μάς κρατούν δέσμιους της ύλης, κατεβάζοντας τον κραδασμό μας, και με έναν χαμηλό κραδασμό, οι πολικότητες εύκολα διαστρέφονται. Όλα αυτά είναι εχθροί μας.

Ωστόσο, ο άνθρωπος που ενατενίζει την Ψυχή του, χτίζει σπειροειδώς την πνευματική του φυσιολογία, δημιουργεί γέφυρες, ενώ με τη σειρά τους η γυναίκα και ο άντρας γίνονται γέφυρες επίτευξης ο ένας για τον άλλον. Μια πραγματική γυναίκα θα γίνει το ψυχικό όχημα για τον άντρα, το οποίο θα ανεβάσει τη συνειδητότητά του σε ανώτερες σφαίρες, κι έτσι θα μπορεί εκείνος να ξεπερνά αδυναμίες κι εθισμούς (π.χ. τσιγάρο, αλκοόλ κλπ), εθισμοί που δεν είναι παρά μια ανάγκη για την χρησιμοποίηση της θηλυκής αρχής προς έναν ανώτερο σκοπό, εκδηλωμένη ωστόσο διαστρεβλωμένα. Έτσι και ο άντρας καλείται να αναπτύξει πιο εξιδανικευμένη σχέση με τη γυναίκα.

Γνώρισε τον εχθρό σου

Εάν θέλουμε να εξελιχτούμε γρήγορα και να απολαύσουμε τη ζωή και την ελευθερία, πρέπει να γνωρίζουμε με ακρίβεια ποιος είναι ο εχθρός μας. Εάν ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός μας, θα ξέρουμε ποιος είναι και ο φίλος μας. Αν πολεμήσουμε κατά του εχθρού μας, θα κερδίσουμε περισσότερους συμμάχους, θα έχουμε περισσότερες νίκες και θα κατακτήσουμε περισσότερα πνευματικά εδάφη.

Φυσικά να κάνω σαφές ότι ο εχθρός δεν είναι κάποιος άνθρωπος στον οποίο θα αρχίσουμε να εκσφενδονίζουμε αρνητικές ενέργειες. Ο εχθρός βασικά είναι ο εγωισμός μας, με τα χίλια κεφάλια του. Είναι η αδράνειά μας, με τις άπειρες εκδηλώσεις της. Εχθρός είναι κάθε δύναμη και ενέργεια που οδηγεί στην καταστροφή και είναι κατά της επιβίωσης. Είναι επίσης αυτή η ίδια η αδιαφορία που μάς κρατά σε μια χλιαρή κατάσταση συνειδητότητας στην οποία δεν υπάρχει εξέλιξη. Γι’ αυτό, αν δεν έχουμε εχθρούς, ας δημιουργήσουμε.

Όποιοι λένε ότι δεν υπάρχει εχθρός, είναι κατά της ίδιας της εξέλιξης, καθώς χωρίς μάχη δεν υπάρχει και νίκη, ενώ ταυτόχρονα μένουν εγκλωβισμένοι στον δυαδισμό. Γιατί, για να ξεπεράσει κανείς τον δυαδισμό, πρέπει να γνωρίζει και να αφομοιώνει συνειδητά τα πολικά αντίθετα, όχι να τα αγνοεί και να νομίζει έτσι πως τα έχει υπερβεί. Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε το κακό, πρέπει να το λειτουργούμε συνειδητά, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. Για παράδειγμα, αναλαμβάνουμε συνειδητά μια αδυναμία ή ένα προβληματικό στοιχείο της προσωπικότητάς μας, και το μετατρέπουμε σε θετικό. Δεν αρνούμαστε τίποτα αλλά εργαζόμαστε με κάθε κομμάτι της ζωής. Συχνά βέβαια οι άνθρωποι είτε δεν ξέρουν να εντοπίσουν τα ελαττώματά τους, ή τα αντιλαμβάνονται κάπως ενοχικά, ενοχή που όμως δείχνει την μη ορθή κατανόηση του ελαττώματος, αλλά μάλλον την εγωιστική συγκάλυψή του.

Τα ελαττώματά μας ωστόσο είναι αρετές που αναμένουν την αποκάλυψή τους. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να τα ανακαλύπτουμε, γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να παλεύουμε τον εχθρό. Και για να τον παλέψουμε, πρέπει να τον αναγνωρίσουμε. Έτσι η φυσιολογία μας θα γίνει ένα ποτάμι με γάργαρο νερό που δίνει ζωή στη φύση. Αυτή η αντιμετώπιση βέβαια διαφέρει από τις υπνωτιστικές new-agey διδασκαλίες που μάς σερβίρουν και που θέλουν να μάς κάνουν να διακοσμούμε το βάλτο μας με λουλούδια...

Το μήνυμα μέσα στην ασθένεια

Κάθε ασθένεια και κάθε σύμπτωμα, κρύβει ένα μήνυμα, ένα πουλάκι που αναμένει να ελευθερωθεί. Η πληγή της ανθρωπότητας είναι η αποφυγή της αντιμετώπισης του πόνου. Βιάζεται ο άνθρωπος να απαλλαγεί απ’ τα συμπτώματά του και τα καταπιέζει με χημικά ή δεν τους δίνει σημασία. Αποστρέφει το κεφάλι του απ’ όσα χρειάζονται την προσοχή του. Κι έτσι το μήνυμα μένει σφραγισμένο στο μπουκάλι, και δεν προσφέρει την γνώση και την εξέλιξη την οποία προσπαθεί να δώσει στον άνθρωπο, κάνοντάς τον να ασφυκτιά και να χειροτερεύει την υγεία και τη ψυχολογία του. Γιατί αν δεν εξελισσόμαστε, τότε πηγαίνουμε προς τα πίσω – μόνο το Μέλλον υπάρχει.

Πως όμως θα ανοίξουμε το μπουκάλι να διαβάσουμε το μήνυμα;

Απλά μπορούμε να ‘σκύψουμε’ στον εαυτό μας, να κοιτάξουμε κατάματα τον πόνο και το σύμπτωμα. Μπορούμε να εξετάσουμε τον συμβολισμό του κάθε συμπτώματος, ο οποίος θα σχετίζεται με το ανάλογο όργανο. Έχουμε πρόβλημα στο πεπτικό σύστημα; Τότε δυσκολευόμαστε να αφομοιώσουμε εμπειρίες και πληροφορίες. Έχουμε πρόβλημα στα μάτια; Τότε φοβόμαστε να δούμε την αλήθεια και το μέλλον. Έχουμε πρόβλημα στα πόδια; Ίσως φοβόμαστε να προχωρήσουμε μπροστά. Υπάρχουν ανάλογα βιβλία που θα μπορούσαν να μάς βοηθήσουν στον αποσυμβολισμό των συμπτωμάτων μας.

Αρχικά λοιπόν θα πρέπει να μάθουμε να ακούμε το σώμα μας, αντί να το αγνοούμε. Όχι όμως φοβικά, υποχονδριακά και εμμονικά, αλλά με διάθεση φροντίδας και επαναφοράς της υγείας και ισορροπίας - υγεία και ισορροπία την οποία πρέπει αρχικά να οραματιστούμε, να διεκδικήσουμε και να πραγματώσουμε. Η βιασύνη για επαναφορά της υγείας θα μάς οδηγήσει σε λάθος δρόμους. Η βιασύνη δείχνει ότι ο άνθρωπος αποφεύγει τη ζωή, το πόνο και την εμπειρία, και ότι δεν ζει τελικά.

Μέσα λοιπόν στην κάθε ασθένεια και στο κάθε σύμπτωμα, κρύβεται ένα πουλάκι που αναμένει να ελευθερωθεί για να πετάξει ψηλά και μακριά, μεταφέροντας όλη μας τη φυσιολογία, εξελίσσοντας και μεταμορφώνοντάς τη. Γιατί στην πνευματικότητα, είναι τα πουλάκια που σέρνουν ολόκληρα φορτωμένα καράβια…

Προετοιμασία για το θάνατο – Αθανασία

Η προετοιμασία για το θάνατο θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μας. Και προετοιμασία για το θάνατο σημαίνει πραγμάτωση της αθανασίας.

Στόχος της ζωής μας είναι να αυξήσουμε τη συνειδητότητά μας, ώστε όταν αφήσουμε το φυσικό σώμα να έχουμε αρκετή επίγνωση και να κινηθούμε συνειδητά στους λεπτοφυείς κόσμους αντί να πέσουμε σε ύπνο και να είμαστε έρμαια διάφορων επιρροών, εντυπώσεων και του κάρμα. Η αύξηση της συνειδητότητας είναι αποτέλεσμα αύξησης της ψυχικής ενέργειας. Όσο περισσότερη ενέργεια έχουμε, τόσο πιο πολλά μέρη της ψυχικής μας φυσιολογίας φωτίζονται. Πραγματώνοντας το ψυχικό μας δυναμικό, αντί να ζούμε μόνο σαν φυσικά σώματα, αποκτούμε σταδιακά συνέχεια της συνειδητότητας. Και από ένα σημείο και μετά, η συνέχεια της συνειδητότητας είναι η πραγμάτωση της αθανασίας.

Γιατί δεν συζητά ο κόσμος για την αθανασία, παρά μόνο την έχει κάνει ταμπού, και το εγώ του συχνά έχει διαστρέψει αυτή την έννοια σε κάτι αρνητικό, δίνοντάς της μια ματαιόδοξη χροιά; Είναι μια κλασσική τεχνική των δυνάμεων της Άρνησης, να προσδίδουν αρνητικές έννοιες σε λέξεις που δείχνουν προς κάτι ιερό, αξιόλογο ή ευγενές. Η αθανασία ωστόσο είναι το πεπρωμένο μας. Αλλά όχι η αθανασία του φυσικού σώματος, του οποίου τα χρόνια ζωής μπορεί να έχουν τη δυνατότητα να επιμηκυνθούν, ωστόσο δεν είμαστε προορισμένοι για να ζήσουμε στη γη μόνο ή σε κάποιον άλλο πλανήτη μόνο. Στα διάφορα σχολεία πηγαίνουμε για να αποφοιτήσουμε ή να υπηρετήσουμε σαν δάσκαλοι και όχι για να μείνουμε για πάντα.

Έπειτα, ο μέσος άνθρωπος τρέφει για το θάνατο ανάμικτα αισθήματα φόβου και προσμονής λύτρωσης – και τα δυο ωστόσο είναι αυταπάτες. Ο θάνατος είναι όντως λύτρωση, όχι όμως με την έννοια που κάποιος ασυνείδητα δίνει ότι θα πεθάνει και θα του φύγουν τα βάσανα. Γιατί αν δεν έχει εξαγνιστεί κανείς ενώ ήταν εν ζωή, θα κουβαλά μαζί του όλες τις συσσωρεύεις του, εκτός απ’ το φυσικό σώμα που διαλύεται.

Ο θάνατος ωστόσο είναι λύτρωση στη περίπτωση που έχουμε χτίσει το ψυχικό μας όχημα και μπορούμε να μεταβούμε σε αυτό – κάτι που μπορεί να γίνει και ενόσω είμαστε σε φυσικό σώμα. Τότε ζούμε μια λυτρωμένη ζωή, καθώς έχουμε πεθάνει επί της ουσίας – έχει πεθάνει το εγώ και περνά ο άνθρωπος σε μια λαμπρή, υπερβατική ψυχική ζωή.

Γι’ αυτό ας μάθουμε στο διαλογισμό μας να βγαίνουμε στα ανώτερα ψυχικά πεδία, ας κάνουμε το σπίτι μας εκεί, ένα σπίτι που δεν γκρεμίζεται με τον παραμικρό σεισμό ή τσουνάμι…

Η επιτυχία της ζωής κρίνεται απ’ την επίτευξη της αθανασίας.

Τέχνη και χαρίσματα

Πως εξηγείται ότι πολλοί χαρισματικοί καλλιτέχνες ζουν μια φαύλη ζωή και συχνά χάνουν τελικά το χάρισμά τους ή και την ίδια τους τη ζωή; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι οι δυνάμεις του σκότους, μόλις δουν ότι ένας άνθρωπος έχει χάρισμα με το οποίο μέσα απ’ την τέχνη του θα διαδώσει στον κόσμο εικόνες ομορφιάς, υπερβατικότητας και αθανασίας που θα επιφέρουν αλλαγές στην ανθρωπότητα, σπεύδουν να τον επιμολύνουν, να τον φτωχύνουν πνευματικά και να καταστρέψουν το χάρισμά του. Αυτό κυρίως γίνεται μέσα απ’ το σεξ, τα ναρκωτικά και την ματαιοδοξία.

Οι δυνάμεις του σκότους στέλνουν τους αντιπροσώπους τους κοντά στο άτομο (και τηλεπαθητικές σκεπτομορφές), οι οποίοι σταδιακά, και συνήθως ήπια, τον διαφθείρουν, του ‘τρώνε’ την ψυχική ενέργεια, η οποία είναι και ο φορέας του χαρίσματός του, κι έτσι ρίχνουν το άτομο σε κατάθλιψη, σε απόγνωση και σε αυτοκαταστροφικότητα.

Η προστασία δεν είναι ποτέ αρκετή για ένα χαρισματικό άτομο, για έναν καλλιτέχνη. Τα χαρίσματά του θα πρέπει να φυλάσσονται σαν ένας κήπος με αστέρια, που θα ποτίζονται συχνά και θα προστατεύονται από τα ζιζάνια και τα άγρια ζώα. Είναι αυτά τα αστέρια που θα δείξουν το δρόμο και σε άλλους ανθρώπους, αλλά δυστυχώς το σβήσιμό τους εύκολα γίνεται, στις σκληρές συνθήκες και τις παγίδες του γήινου πεδίου. Παγίδες οι οποίες δεν πρέπει να υποτιμόνται και να υπερτιμάται η δύναμη του ίδιου του χαρισματικού ανθρώπου. Αντίθετα, ο συνειδητός πόλεμος των παγίδων, θα δυναμώσει τα χαρίσματα. Οι δυνάμεις του σκότους κάνουν το παν για να μην διαδοθεί το φως και η αρμονία, πρώτα απ’ όλα γιατί ενοχλούνται και οι ίδιες.

Η αγνότητα σε όλες της τις μορφές θα πρέπει να είναι η ασπίδα του καλλιτέχνη, αλλά και η τροφή του κήπου του. Το σεξ ειδικά είναι ο πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος να χάσει κανείς το χάρισμά του. Η μόλυνση του σώματος επίσης με λάθος τροφές και χημικά. Και φυσικά, οι συναναστροφές με ανθρώπους που προσπαθούν να κλέψουν απ’ την ομορφιά και το χάρισμα το ατόμου, κολακεύοντας και διογκώνοντας το εγώ του, το οποίο γίνεται και η παγίδα του. Γι’ αυτό ο καλλιτέχνης πρέπει να ζει ζωή σχεδόν ασκητή, ώστε να προφυλάσσει την πνευματική και καλλιτεχνική του υγεία, για να μπορεί έτσι να κάνει το έργο του πραγματικότητα, να φέρνει δηλαδή υγεία στις ψυχές των ανθρώπων και να δείχνει το δρόμο για μια ανώτερη πραγματικότητα και ζωή.

Τα χαρίσματά μας υπάρχουν για να τα προσφέρουμε στους άλλους. Η τέχνη είναι θυσία. Όλοι κρύβουμε έναν καλλιτέχνη μέσα μας, ένα ή πολλά χαρίσματα που περιμένουν το πότισμα και τη φροντίδα τους, ώστε να γίνει η ζωή μας ένα ουράνιο τόξο ελπίδας, ομορφιάς και προσφοράς, μια γέφυρα σε ανώτερα πεδία ζωής…

Νέοι και επαγγελματική, κοινωνική και οικονομική επιτυχία

Εάν ο κάθε άνθρωπος ήταν κοντά στον πραγματικό εαυτό του, κοντά στο Κέντρο του, θα είχε αρκετή ψυχική ενέργεια, η οποία θα του επέτρεπε να κάνει τα σωστά γι' αυτόν πράγματα στη ζωή, να επιλέξει ένα σωστό επάγγελμα, να βρει τη θέση του στη κοινωνία και να μην μείνει ποτέ χωρίς εργασία ή χρήματα. Η ζωή «χρησιμοποιεί» όσους έχουν αρκετή ενέργεια.

Αλλά αντί αυτού τι βλέπουμε; Οι νέοι να ξοδεύουν τις ενέργειές τους σε χίλιες δυο βλαβερές δραστηριότητες, διασκεδάσεις, σεξουαλικές επαφές, κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών, και να μένουν έτσι χωρίς ψυχική ενέργεια, μια κατάσταση που βγάζει τον άνθρωπο εκτός Κέντρου και τον κάνει να λειτουργεί μηχανικά, «περιφερειακά», μέσα από σύγχυση. Μέσα απ’ αυτήν την κατάσταση σύγχυσης, ο νέος συχνά θα κάνει λάθος επιλογές σε σπουδές και επάγγελμα, καθώς θα παρασύρεται από φόβους, σκεπτομορφές, φιλοδοξίες των γονιών και υποβολές του περιβάλλοντος, αντί να είναι αληθινός στον εαυτό του. Κι επειδή έκανε λάθος επιλογές, θα δυσκολευτεί πολύ να βρει την παραγωγική θέση του στη κοινωνία που θα του επιτρέψει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο και να ανταμείβεται ανάλογα.

Το εξωτερικό χάος και τα μπλοκαρίσματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος, δεν είναι παρά η αντανάκλαση της εσωτερικής του κατάστασης. Η δυσκολία κάποιου να βρει εργασία ή χρήματα, θα πρέπει αρχικά να αντιμετωπιστεί εσωτερικά, να διορθωθούν εκείνες οι βλάβες του πεδίου του οι οποίες φέρνουν και το ανάλογο αρνητικό αποτέλεσμα στη ζωή του. Και αυτό θα γίνει μέσα από συσσώρευση ψυχικής ενέργειας, με ορθό τρόπο ζωής, σκέψης και διαλογισμού.

Όσο περισσότερη ψυχική ενέργεια έχουμε, τόσο περισσότερα και πιο ουσιαστικά μπορούμε να προσφέρουμε, ενώ οι δρόμοι στη ζωή θα μάς ανοίγονται σχετικά εύκολα. Γι’ αυτό είναι τόσο κρίσιμης σημασίας να μην σπαταλά κανείς την ενέργειά του σε βλαβερές ενασχολήσεις και διασκεδάσεις. Ειδικά το ξεκίνημα της σεξουαλικής δραστηριότητας των νέων σε όλο και πιο νεαρή ηλικία, έχει καταστροφικά αποτελέσματα για τη συνοχή της προσωπικότητας, καθώς γίνεται τεράστια απώλεια ενέργειας, ενώ η ανταλλαγή ενεργειών με τους σεξουαλικούς συντρόφους αλλοτριώνει το χαρακτήρα και κάνει το άτομο να φεύγει μακριά απ’ τον εαυτό του, πολλές φορές δε, να χάνει τον εαυτό του. Τη σύγχυση που παρουσιάζουν συχνά οι νέοι δεν πρέπει να την παίρνουμε σαν κάτι το «φυσικό» και ότι είναι ανώριμοι και θα ωριμάσουν με το χρόνο. Οι νέοι χωρίς τις βλαβερές ενασχολήσεις και σεξουαλικές επαφές, θα ήταν πολύ πιο κοντά στο Κέντρο τους, θα είχαν συνοχή, ενέργεια και θα έκαναν ορθές επιλογές, εξασφαλίζοντας ένα επιτυχημένο και δημιουργικό μέλλον.

‘Έτσι λοιπόν είναι κρίσιμο να αμφισβητήσουμε τις συνήθειες, τις δραστηριότητες και τις νοοτροπίες που επικρατούν στη κοινωνία και στους νέους, ειδικά όταν είναι τόσο καταφανές ότι αυτές οδηγούν τον άνθρωπο σε αποσύνθεση, σε σύγχυση και αδιέξοδα.

Αυτοεκτίμηση, αγάπη για τον εαυτό, αποβολή ενοχών

Πολλές φορές νομίζουμε ότι η έλλειψη αυτοεκτίμησης που μπορεί να τρέφουμε, ή οι ενοχές, ο θυμός, οι καταθλίψεις, η απόγνωση, η αδυναμία, το αίσθημα αποτυχίας και άλλα αρνητικά συναισθήματα, είναι αποτέλεσμα ενός εξωτερικού παράγοντα, τον οποίο κατηγορούμε συνειδητά ή ασυνείδητα. Ακόμα μπορεί να νομίζουμε ότι τις ενοχές που νιώθουμε μάς τις έχει εμφυσήσει η εκκλησία, οι γονείς κλπ. Όμως είναι αποκλειστικά δικά μας δημιουργήματα.

Εάν νιώθαμε καλά με τον εαυτό μας και η συνείδησή μας ήταν καθαρή, καμιά ενοχή δεν θα μπορούσε να καλλιεργηθεί στο είναι μας. Κλασσικό παράδειγμα είναι αυτό των σεξουαλικών ενοχών. Εάν οι άνθρωποι έκαναν σωστή διαχείριση της σεξουαλικής ενέργειας και δεν εκμεταλλευόντουσαν τους άλλους ή δεν σπαταλούσαν την ενέργεια της ζωής, δεν θα είχαν ενοχές, ούτε και σεξουαλικά προβλήματα ή μπλοκαρίσματα, αλλά θα απολάμβαναν τη δημιουργική ικανότητα που τους χάρισε η φύση με χαρά, ισορροπία και δοτικότητα. Δεν φταίει λοιπόν καμία εκκλησία για τις ενοχές μας.

Είναι ουσιαστικής σημασίας να αναλάβουμε τις προβολές μας αυτές, που συχνά είναι ασυνείδητες. Κάθε φορά που αφηνόμαστε σε τέτοιες αρνητικότητες και κατηγορούμε μια εξωτερική πηγή για τη δική μας κατάσταση, χάνουμε κομμάτι της δύναμής μας, χάνουμε κομμάτι του εαυτού μας.

Για να μην έχουμε ενοχές λοιπόν, η συνείδησή μας πρέπει να είναι καθαρή από καταγραφές εκμετάλλευσης, εξαπάτησης, κακότητας, αμέλειας, απερισκεψίας κι εγωισμού που έχουμε λειτουργήσει στο παρελθόν ή εξακολουθούμε να λειτουργούμε. Γιατί συχνά ακούμε από new-age διδασκαλίες ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι, χωρίς τύψεις και καταθλίψεις. Αλλά αυτό δεν μπορεί να έρθει αυτόματα – πρέπει να το αξίζουμε. Το δικαίωμα στη χαρά, στη σοφία και την ελευθερία, το κατακτούμε με τις ορθές μας πράξεις και σκέψεις, και όχι γιατί είμαστε τα κακομαθημένα παιδιά του Θεού. Εάν δεν ξεριζώσουμε τις οχιές της εκμετάλλευσης, της κακίας και του εγωισμού απ’ το είναι μας, εμείς οι ίδιοι θα βάζουμε εμπόδια στην ευτυχία και την επιτυχία στη ζωή μας.

Η αυτοεκτίμηση έχει εξέχουσα σπουδαιότητα για να έχουμε όμορφες σχέσεις, για να έχουμε υγεία και αφθονία. Όσο τρέφουμε ασυνείδητα αισθήματα αναξιότητας, θα νιώθουμε ότι δεν αξίζουμε όλα τα παραπάνω και θα σαμποτάρουμε τη ζωή μας. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να εξετάζουμε τον τρόπο που ζούμε και φερόμαστε, να σκεφτόμαστε καθημερινά αν αδικήσαμε κάποιον, αν εκμεταλλευτήκαμε, αν αγνοήσαμε, αν στη δουλειά μας δεν ήμασταν σωστοί, αν κατακρίναμε, αν μειώσαμε κλπ. Όσο αδικούμε τους άλλους, αλλά και όσο δεν εκδηλώνουμε το ωραίο μας και δημιουργικό δυναμικό, θα τρέφουμε ασυνείδητα αισθήματα αναξιότητας.

Για να έχει κανείς υγεία, θα πρέπει να νιώθει ότι την αξίζει. Για να έχει όμορφες σχέσεις, ειρήνη και αφθονία, θα πρέπει να νιώθει ότι τα αξίζει. Και θα τα αξίζει κανείς, αν έχει τη συνείδηση καθαρή. Αλλιώς, θα οδηγείται σε συμπεριφορές αυτοκαταστροφικές. Η αυτοκαταστροφή είναι μια αυτοτιμωρία λόγω μη καθαρής συνείδησης.

Για να έχουμε υγιές και όμορφο σώμα, ας κάνουμε όμορφες πράξεις.

Για να έχουμε υγιή και όμορφο συναισθηματικό κόσμο, ας τρέφουμε όμορφα συναισθήματα.

Για να έχουμε υγιή, όμορφο, σοφό και ελεύθερο νου, ας κάνουμε όμορφες σκέψεις.

Επίσης ας έχουμε υπόψη ότι θα περνούμε περιόδους κάθαρσης από τα παλιά αρνητικά μας κάρματα και καταγραφές, περίοδοι οι οποίες θα φέρνουν την ευκαιρία για συνειδητοποίηση και διόρθωση των λαθών μας. Ας έχουμε ευγνωμοσύνη για τις περιόδους αυτές και ας τις εκμεταλλευτούμε με δημιουργικό και θετικό τρόπο. Οι ενοχές για τα λάθη μας δεν δείχνουν συνειδητοποίηση αυτών - αντιθέτως, οι ενοχές είναι ένα τρυκ του εγώ για να αποφύγει να δει την αλήθεια και να κάνει το άτομο αλλαγές στη ζωή του.

Έτσι, η ενδελεχής εξέταση των κινήτρων και η συνειδητή διόρθωση αυτών και των πράξεών μας, θα φέρει τη πραγμάτωση της αξιοσύνης για τη χαρά, την αγάπη και την επιτυχία. Γιατί, όσες θετικές υποβολές και να κάνουμε ότι "αξίζουμε την αγάπη", εάν οι πράξεις και σκέψεις μας δεν είναι ανάλογες, θα δημιουργείται μια σφοδρή σύγκρουση και σχίσμα μεταξύ συνειδητού και υποσυνειδήτου, η οποία θα οδηγεί σε νευρώσεις και προβλήματα.

Ας καταστούμε άξιοι λοιπόν της αγάπης και της χαράς, με επιστημονικό τρόπο.

Αγάπη για τον εαυτό – Άσκηση

Για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, πρέπει να είμαστε και αξιαγάπητοι. Η συνείδησή μας δεν θα επιτρέπει την αγάπη για τον εαυτό αν κάνουμε πράγματα απεχθή, καταστροφικά, άσχημα. Θα είμαστε δηλαδή αντιπαθητικοί στον ίδιο μας τον εαυτό αν κάνουμε πράγματα αντιπαθή, και θα περιμένουμε απ’ τους άλλους να μάς αγαπούν ενώ εμείς οι ίδιοι δεν αγαπούμε τον εαυτό μας. Έτσι, για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, οφείλουμε να είμαστε όμορφοι σε όλα τα επίπεδα.

Ένα κακομαθημένο παιδάκι δεν θα το αγαπούν και θα αναγκάζεται με διάφορα τρυκ να προσπαθεί να αποσπάσει την αγάπη. Γι’ αυτό δεν πρέπει να αναμένουμε την αγάπη απ’ τον εαυτό μας και τους άλλους αν δεν την αξίζουμε. Την αγάπη την αξίζουμε αν πραγματώνουμε στοιχεία άξια, αν είμαστε επί της ουσίας αξιαγάπητοι. Αλλιώς θα καταφεύγουμε σε τεχνάσματα, που είναι τόσο κοινά στην εποχή μας, τεχνάσματα κολακείας, ψεύτικης ομορφιάς και καλών τρόπων, εντυπωσιασμού, και άλλα πολλά.

Ας "σκανάρουμε" λοιπόν τον εαυτό και τη φυσιολογία μας ώστε να εντοπίσουμε εκείνα τα στοιχεία που μάς κάνουν αντιπαθείς στον εαυτό μας και τους άλλους. Μπορούμε να πάρουμε ένα χαρτί και να γράψουμε 15 αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητάς μας, των συνηθειών, του φυσικού σώματος, των συναισθημάτων και του νου μας. Καθώς τα γράφουμε, σκεφτόμαστε γιατί αυτά τα στοιχεία μάς κάνουν αντιπαθείς και άσχημους. Δεν "κριτικάρουμε" τον εαυτό μας αλλά είμαστε απολύτως τίμιοι και κάνουμε μια ειλικρινή αυτό-εξομολόγηση.

Όταν τελειώσουμε τη καταγραφή, καίμε το χαρτί και βεβαιώνουμε στον εαυτό μας ότι δεν θα ξαναλειτουργήσει αυτά τα στοιχεία.

Αποφυγή του κινδύνου

Στις κρίσιμες μέρες που ζούμε, που η ανασφάλεια και οι κίνδυνοι αυξάνουν λόγω και των νέων εισερχόμενων στη γη ενεργειών οι οποίες προκαλούν αλλεπάλληλες κρίσεις, είναι καλό να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένα ασφαλές σημείο, το οποίο αν πλησιάζουμε, θα είμαστε προστατευμένοι.

Ποιο είναι αυτό το σημείο;

Υπάρχει λοιπόν ένα σημείο στον καθημερινό μας αγώνα, το οποίο αν φτάνουμε, θα αποφεύγουμε τον κίνδυνο. Αυτό το σημείο είναι το επίπεδο εκείνο που βρίσκεται ψηλότερα απ’ το καρμικό μας φορτίο. Δηλαδή, ας πούμε ότι έχουμε ένα καρμικό φορτίο ενός συγκεκριμένου βάρους – αν λειτουργούμε τον εαυτό μας σε υψηλότερο δονητικό επίπεδο απ’ αυτό το βάρος, τότε θα αποφεύγουμε τον κίνδυνο να μάς παρασύρει πίσω στην εξέλιξη αυτό το βάρος και να δημιουργήσει επιπλοκές στη ζωή μας. Γιατί οι επιπλοκές, τα δυστυχήματα, οι δοκιμασίες, είναι αποτέλεσμα μη επαρκούς δράσης, ή αδράνειας.

Φυσικά το θέμα είναι να καταλάβουμε ποιος είναι αυτός ο αγώνας που θα μάς προφυλάσσει από τα δεινά. Δεν πρόκειται για μια μάχη που άπαξ και την δώσουμε και νικήσουμε θα έχουμε τελειώσει, όχι. Πρόκειται για καθημερινή μάχη ξεπεράσματος των εγωισμών, των φόβων, της αρνητικότητας, της αδράνειας, της κακίας, των καταθλίψεων, των συνηθειών, και όλων των αρνήσεων και στοιχείων που αποτελούν το εγώ. Πρόκειται για αγώνα χαράς και δημιουργικότητας.

Έτσι, ο αγώνας για τον κάθε άνθρωπο είναι εξατομικευμένος και το πεδίο της μάχης είναι η καθημερινότητα. Ας θυμηθούμε ότι ο διαλογισμός είναι η ανώτερη δράση, με την οποία φέρνουμε υψηλότερες ενέργειες στη φυσιολογία μας, οι οποίες μάς δίνουν τη δύναμη και τη δυνατότητα να ξεπερνάμε τα καρμικά βάρη. Γι’ αυτό είναι μεγίστης σημασία να έχουμε σαν προτεραιότητα το διαλογισμό στη ζωή μας, ώστε να μην μάς παρασέρνει προς τα πίσω η αδράνεια, η εντροπία, και να γινόμαστε έτσι θύματα δυσάρεστων καταστάσεων.

All come back to the practice of meditation. By the merit of a single sitting he destroys innumerable accumulated sins. -Hakuin

Ας θυμόμαστε επίσης ότι η ζωή δεν μάς ζητά πράγματα για τα οποία δεν είμαστε ικανοί. Έχει όμως την απαίτηση να εξελισσόμαστε, ώστε να μην γινόμαστε βάρος στον ίδιο τον εαυτό μας και στη κοινωνία, καθυστερώντας την, κάτι που θα φέρει παραπανίσια καρμική χρέωση.

Και φυσικά είναι επίσης μεγίστης σημασία να έχουμε ένα πεδίο υπηρεσίας στη ζωή μας, ώστε να ελαφραίνουμε το κάρμα μας αλλά και για να γειώνουμε τις ενέργειες του διαλογισμού. Ο διαλογισμός χωρίς ένα πεδίο υπηρεσίας, είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο. Η ενέργεια πρέπει να γειώνεται, αλλιώς μπορεί να διογκώσει τις κατοχές και τις θυμαπάτες και να κάνει τον άνθρωπο νευρωτικό.

Σημ.: Όλα τα παραπάνω μπορούν να ισχύουν και σε περίπτωση που βιώνουμε μια καταστροφή ή ένα δεινό. Αν καταφέρουμε να λειτουργούμε τον εαυτό μας από υψηλότερο δονητικό επίπεδο του κάρμα μας, τότε θα είμαστε ασφαλείς και εν μέσω αυτών των καταστροφών ή δεινών.

Σμιλεύοντας τον εαυτό μας

Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ο γλύπτης του εαυτού του, να σμιλεύσει και να πραγματώσει το αρχέτυπο πάνω στο οποίο έχει δημιουργηθεί, το αρχέτυπο που μας χάρισε αρχικά ο Δημιουργός, να ανθίσει τον σπόρο του και να ξεδιπλώσει την υπόστασή του.

Η σύνδεσή μας με τη Πηγή, με το Θείον, μέσα απ’ τον διαλογισμό και τη προσευχή, θα φορτίζει σταδιακά όλο και περισσότερα μέρη της φυσιολογίας μας. Η σύνδεση με το Θείον μάς γεμίζει με ψυχική ενέργεια, η οποία είναι το υλικό με το οποίο χτίζεται και φωτίζεται η φυσιολογία μας.

Εάν δεν μάς αρέσει ένα σημείο του σώματός μας ή της προσωπικότητάς μας, δεν έχουμε παρά να δώσουμε προσοχή σε αυτό το σημείο, να το φορτίσουμε με ενέργεια. Γιατί η ασχήμια είναι αποτέλεσμα έλλειψης ενέργειας. Πάντα όμως αυτή η διαδικασία πρέπει να γίνεται σε σύνδεση με τη Πηγή – μια ‘οριζόντια’ αντιμετώπιση δεν αρκεί, θα είναι στείρα χωρίς την ‘κάθετη’ σύνδεση με τη Θεία Ροή. Έτσι, οι ατέλειές μας, γίνονται η αφορμή για περισσότερη τελειοποίηση και για πλούτισμα του εαυτού. Γι’ αυτό είναι τόσο σπουδαίο να αναγνωρίζουμε με σαφήνεια τις ατέλειές μας, χωρίς ωστόσο ενοχές – η ενοχικότητα άλλωστε δείχνει μη σαφή κατανόηση και διόρθωση της ατέλειας ή του λάθους.

Πολλές φορές μέσα από κάποια ασθένεια, η φυσιολογία μας παραπονιέται ότι δεν της δίνουμε προσοχή-ενέργεια. Όπως συχνά τα παιδάκια αρρωσταίνουν γιατί ζητούν ενέργεια-προσοχή απ’ τους γονείς. Και όχι μόνο αυτό, η ασθένεια ή διάφορες ενοχλήσεις, είναι και μήνυμα ότι αυτό το σημείο που μάς ενοχλεί, έχουμε να το σμιλεύσουμε περαιτέρω, να το φορτίσουμε, να το ομορφύνουμε και να πραγματώσουμε το αντίστοιχο θείο κομμάτι του αρχετύπου, στην μορφή μας, στην κατώτερη προσωπικότητα. Δεν πρέπει βέβαια να περιμένουμε να φτάσει το σώμα μας σε ασθένεια, γιατί ήδη αυτή θα είναι μια βεβαρημένη δυσαρμονική κατάσταση. Αλλά με τον καθημερινό μας διαλογισμό να σκανάρουμε τη φυσιολογία μας για αδράνειες, ατέλειες και ανισορροπίες, τις οποίες θα διορθώνουμε με τον παραπάνω τρόπο, σαν καλοί γλύπτες.

Η ενατένιση στο Θείον και ο αγώνας για διαυγέστερη κατανόηση Αυτού, είναι ταυτόχρονα και αγώνας για κατανόηση και πραγμάτωση του αρχετύπου μας, του σπόρου που είμαστε. Γιατί ο Θεός μπορεί να είναι συλλογικός αλλά είναι ταυτόχρονα και απόλυτα προσωπικός. Έτσι, η προσπάθειά μας να Τον φτάσουμε, είναι και προσπάθεια πραγμάτωσης του Εαυτού μας και της μοναδικότητας την οποία με τόσο θαυμαστό τρόπο μάς έχει χαρίσει ο Δημιουργός.

Πνευματική άσκηση για ζευγάρια

Αν σε ένα ζευγάρι το άτομο θέλει να βοηθήσει το ταίρι του να αναπτυχθεί πνευματικά, μπορεί να κάνει την ακόλουθη άσκηση:

Κρατά στο νου την πιο όμορφη εικόνα του αγαπημένου του που μπορεί να σκεφτεί και να δημιουργήσει. Εξυψώνει αυτή την εικόνα προς το Θείον, προς τον πνευματικό Ήλιο που είναι ψηλά, πολύ ψηλά πάνω απ’ το κεφάλι. Προσπαθεί να παραδώσει την εικόνα αυτή στο ανώτερο επίπεδο που δύναται.

Η άσκηση αυτή θα ευεργετήσει τρομερά το ταίρι μας. Αν γίνεται κι απ’ τους δύο, τότε θα ευεργετηθούν και οι δυο άνθρωποι, ενώ η σχέση θα αναπτυχθεί περισσότερο.

Μπορούμε να κάνουμε την άσκηση αυτή για οποιονδήποτε αγαπάμε και νιώθουμε ότι είναι καλό να το κάνουμε. Ειδικά σε άτομα που έχουμε αδικήσει, που έχουμε βαμπιρίσει στο παρελθόν, θα ήταν καλό να το κάνουμε.

Ο μηχανισμός της κατοχής από αστρικές οντότητες (δαιμόνια)

Οποιαδήποτε στιγμή δεν κοντρολάρουμε τον εαυτό μας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μάς ελέγχει. Όπως στο παράδειγμα των εθισμών, του τσιγάρου, του αλκοόλ, του σεξ και οποιουδήποτε άλλου ψυχαναγκασμού που βρίσκεται εκτός του ελέγχου μας.

Εάν δεν έχουμε το κοντρόλ του εαυτού μας, κάποιος άλλος το έχει. Και αυτός ο ‘άλλος’ είναι συνήθως κάποια αστρική οντότητα, η οποία έχει καταλάβει μέρος του ενεργειακού νευρικού συστήματος του ατόμου, το ελέγχει, ώστε να καθοδηγεί το άτομο σε δραστηριότητες απ’ τις οποίες θα χάνει ενέργεια, κι έτσι με τη διαρροή αυτής της ενέργειας, θα τρέφεται η οντότητα.

Όσο ο άνθρωπος δεν είναι ένα με τον Εαυτό του, όσο δεν είναι ευθυγραμμισμένος με τη θέληση του Εαυτού και δεν έχει προσανατολιστεί προς τη πραγμάτωση της θέλησης αυτής, τότε θα είναι έρμαιο των θελήσεων της κατώτερης προσωπικότητας, των στοιχειακών που τον αποτελούν, και θα βρίσκεται στο χάος και στο έλεος των διαφορετικών αυτών θελήσεων. Όσο ο εργάτης κάνει αυτό που θέλει και δεν ακούει τον αρχιτέκτονα, θα δημιουργεί ένα χαοτικό οικοδόμημα. Και με το να υπακούει τις θελήσεις των στοιχειακών που τον αποτελούν, ο άνθρωπος ανοίγει τη πόρτα για τη κατοχή από αστρικές οντότητες. Ενώ αντίθετα, όσο υπηρετεί τη θέληση του Εαυτού και εστιάζεται σ’ Εκείνον, Εκείνος θα φορτίζει τη φυσιολογία με ψυχική ενέργεια, η οποία θα ξεριζώσει τις κατοχές, καθώς οι κατοχές δεν αντέχουν το φως.

Βασικά ο άνθρωπος ανοίγει τη πόρτα για κατοχή όταν αναμένει κάποιου είδους ευχαρίστηση/ηδονή. Γι’ αυτό και το σεξ ειδικά είναι η Νο1 δίοδος για κατοχές, καθώς είναι η βασική ηδονή του ανθρώπου, με την επόμενη να είναι το φαγητό. Έτσι, η έκφραση ότι πουλά κανείς τη ψυχή του στο διάβολο, δεν είναι καθόλου τυχαία - μάλιστα είναι πέρα για πέρα αληθινή. Γιατί αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: όσο προσμένει το άτομο την ευχαρίστηση από μια πηγή έξω από εκείνον, οι ‘πόρτες’ του είναι ανοιχτές και έρχονται ‘επισκέπτες’ που υπόσχονται ηδονή, φυσικά με κάποιο αντάλλαγμα – και το αντάλλαγμα είναι η ενέργεια του ανθρώπου (και η ενέργεια αποτελεί μέρος της ψυχής). Δηλαδή οι αστρικές οντότητες προσφέρουν ηδονή και έτσι τους επιτρέπουμε την είσοδο στο πεδίο μας, ενώ αν γίνεται συχνή επανάληψη της πράξης (όπως πχ στο κάπνισμα) τότε η οντότητα αυτή προσκολλάται στο ενεργειακό πεδίο του ατόμου για τα καλά πλέον. Έτσι στο συγκεκριμένο επίπεδο χάνει τη θέλησή του ο άνθρωπος, καθώς η αστρική οντότητα απομυζά ενέργεια απ’ το ανάλογο μέρος του ενεργειακού νευρικού συστήματος, και καθώς χάνει την ενέργειά του, δεν έχει πια θέληση να κυριαρχήσει στην έξη του. Όσο περισσότερη ψυχική ενέργεια έχει ο άνθρωπος, τόσο πιο αυτοκυριαρχημένος θα είναι.

Γενικά όταν αναμένει την ευχαρίστηση από μια εξωτερική πηγή, ο άνθρωπος αποδυναμώνεται σε ένα επίπεδο. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρξει άμεσα κατοχή, όμως σίγουρα θα λάβει και σκουπίδια μαζί με την ηδονή κι επιβεβαίωση που λαμβάνει. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Μέχρι και ο θαυμασμός που αναζητούν οι γυναίκες συχνά, έχει κόστος, καθώς μαζί με τα κομπλιμέντα, η γυναίκα λαμβάνει και σκουπίδια, αν παρατηρήσει προσεκτικά. Γι’ αυτό ο άνθρωπος πρέπει να είναι ΕΝΑ με τον εαυτό του και να μην αναμένει από καμιά εξωτερική πηγή τίποτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα σχετιστεί με τον κόσμο, αλλά δεν θα έχει προσμονές για επιβεβαίωση, αυτό είναι το κλειδί. Όσο αναμένουμε επιβεβαίωση και ευχαρίστηση από μια εξωτερική πηγή, θα είμαστε δέσμιοι αυτής της εξωτερικής πηγής (απ’ την οποία θα αντλούμε και τα ‘σκουπίδια’ της) και θα χάνουμε την ενότητα με τον εαυτό μας.

Έτσι λοιπόν ο μηχανισμός της κατοχής βασίζεται στην ‘προβολή’ και αναμονή της λύτρωσης, της ανακούφισης, της ηδονής, από μια πηγή έξω από εμάς. Όσο ο άνθρωπος δεν είναι ένα, θα είναι ‘πολλά’, θα είναι έρμαιο στις διάφορες κατώτερες θελήσεις των στοιχειακών και των οντοτήτων που τον κατέχουν. Οι οντότητες δεν είναι κάτι άξιο φόβου, καθώς δεν μπορούν να μας βλάψουν περισσότερο απ’ ότι κάνουν ήδη, ενώ είναι εξαιρετικά συχνό φαινόμενο. Για την ακρίβεια, μόνο πολύ εξελιγμένοι άνθρωποι που έχουν κυριαρχήσει στον εαυτό τους δεν έχουν κατοχές. Ιδιαίτερα τα κατώτερα κέντρα του ατόμου, είναι γεμάτα απ’ αυτές, και ωθούν τον άνθρωπο σε σεξουαλικές ορέξεις διάφορες και αφύσικες, και σε άλλες πολλές έξεις και τάσεις που συχνά νομίζει ότι είναι ‘φυσιολογικές’.

Προσοχή, γιατί οι οντότητες αυτές θα κάνουν το παν για να μην τις αναγνωρίσουμε, καθώς αν τις αναγνωρίσουμε, κάνουμε το πρώτο βήμα για να τις ξεριζώσουμε απ’ το πεδίο μας και θα αντισταθούν με όλα τα μέσα σε κάτι τέτοιο. Έτσι η πρώτη –ελεγχόμενη απ’ την κατοχή- αντίδρασή μας, θα είναι ότι ‘δεν με ελέγχει κανείς, εγώ αρέσκομαι στο να καπνίζω, να τρώω κρέας, να κάνω αφύσικο σεξ κλπ’. Θα κάνει το παν δηλαδή η οντότητα για να αποστρέψει το νου του ανθρώπου απ’ τη συγκεκριμένη κατάσταση, με το να βάζει ιδέες διάφορες στο νου του. Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι πολλές φορές οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους δεν προέρχονται απ’ τον πραγματικό εαυτό τους, αλλά από τις κατοχές που τους ελέγχουν.

Φυσικά εύκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς την ύπαρξη αυτών των οντοτήτων, αν και αναφέρονται σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες και τις πνευματικές παραδόσεις. Όμως ας αναπτύξει πρώτα την αιθερική και αστρική του όραση το άτομο, και ας κρίνει τότε απ’ την ίδια του την εμπειρία. Μέχρι να φτάσει σ’ αυτό το σημείο, ας προσπαθήσει να αντιληφθεί τις δυνάμεις που τον ελέγχουν και ας προσπαθήσει να τις πιάσει απ’ το αφτί και να τις βγάλει απ’ τη σφαίρα του. Κάθε νίκη απέναντι σε μια ηδονιστική συνήθεια, είναι κι ένα βήμα για περισσότερη ενότητα με τον Εαυτό και αυτοκυριαρχία. Τότε γίνεται ο άνθρωπος πραγματικά ελεύθερος, ενώ ο αέρας της ελευθερίας δεν συγκρίνεται με καμιά κατώτερη ευχαρίστηση.

Όλα είναι Ένα; Ναι, αλλά και Δύο…

Θέλουν προσοχή οι new-agey διδασκαλίες που κηρύσσουν ότι όλα είναι Ένα και ότι δεν πρέπει να ‘κρίνουμε’ γιατί διαταράσσουμε την Ενότητα. Οι διδασκαλίες αυτές οδηγούν σε παθητικότητα και υποκινούνται συχνά από ανάγκη φυγής απ’ την πραγματικότητα, από φυγοπονία. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι η Ζωή έχει κίνηση, η Ζωή είναι κίνηση, η οποία ενεργοποιείται από το νόμο των αντιθέτων, όπως όμορφα μάς δείχνει το σύμβολο του γιν-γιανγκ, το οποίο είναι ένα κινούμενο σύμβολο.

Η Ενότητα εμπεριέχει την πάλη των αντιθέτων.

Φυσικά η κριτική πρέπει να είναι υγιής, πρέπει να είναι διάκριση, και όχι βαμπιρική κριτική που μειώνει τους άλλους για να ανέβει το άτομο που την ασκεί. Η υγιής κριτική έχει σα στόχο να βρει το καλύτερο, το υγιέστερο και να πετάξει το βλαβερό. Ο εγωισμός μας είναι αυτός που δεν αρέσκεται στην κριτική. Όταν δεν έχει εγωιστικό κίνητρο, η κριτική είναι εποικοδομητική. Έτσι, διαχωρίζοντας, η ένωσή μας κατόπιν πηγαίνει σε υψηλότερο επίπεδο. Γι’ αυτό είναι κουτό να προσπαθούμε να αποφύγουμε τις κρίσεις και τις κριτικές.

Η κριτική είναι μια μορφή δημιουργικής δυαδικότητας που κινεί τη ζωή σε εξέλιξη. Η πιο βασική μορφή δυαδικότητας ωστόσο, είναι ο πόνος και η ευχαρίστηση. Με το να αποφεύγει ο άνθρωπος τον πόνο, μέσα από χιλιάδες τεχνικές, όχι μόνο δεν εξελίσσεται, αλλά και διαιωνίζει το πόνο του. Έτσι κρατά τον εαυτό του πολωμένο μόνο στην μία άκρη, την άκρη της ευχαρίστησης, αντί να εμπεριέχει μέσα του τις δυο αυτές δυνάμεις. Πολλές φορές, ακόμα και ο διαλογισμός χρησιμοποιείται σαν φυγή απ’ τον πόνο, αντί για μετουσίωση αυτού. Αλλά το σύνηθες είναι η εξωτερικότητα: το να ζει κανείς σε μια φρενίτιδα εξωτερικών δραστηριοτήτων ώστε να αποφύγει να κοιτάξει όσα τον πονούν. Όμως ο πόνος είναι σύμφυτος στη ζωή, θα ήταν ανεδαφικό να ισχυριστούμε το αντίθετο.

Ο πόνος βρίσκεται στα όρια της συνειδησιακής μας ανάπτυξης.

Πονάμε όταν η συνειδητότητά μας προσπαθεί να διευρυνθεί και αγγίζει νέο, ακατέργαστο υλικό, το οποίο καλείται να επεξεργαστεί και να μεταμορφώσει. Το ακατέργαστο αυτό υλικό όταν μετουσιωθεί, γίνεται αγάπη και συνειδητότητα. Έτσι ο πόνος είναι μη μετουσιωμένη αγάπη.

Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αποφεύγει το πόνο, δεν είναι κουτός να αποφύγει το μελλοντικό διαμάντι, αλλά τον ‘τρώει’, τον εξερευνά, τον κατεργάζεται και τον μετουσιώνει. Είναι η επιφανειακή ματιά του ανθρώπου που τον κάνει να αποστρέφει το πρόσωπό του απ’ όσα τον πονούν. Οι περισσότεροι δεν κάθονται με τον εαυτό τους να νιώσουν τις αγωνίες τους, να δουν τι υλικό είναι αυτό τέλος πάντων, αλλά ανοίγουν τη τηλεόραση, τα media γενικά, ασχολούνται με τους άλλους όλη την ώρα και αποφεύγουν αυτό το αξιόλογο μετουσιωτικό έργο. Όμως θα έλεγα ότι η επιφανειακότητα είναι πραγματικά κάτι το κακό, είναι συντήρηση της άγνοιας.

Οι new-agey διδασκαλίες λοιπόν που εστιάζουν στο ‘όλα είναι όμορφα και λουλουδένια, όλοι είμαστε ένα’ κλπ, κινούνται από αυτήν την φυγοπονία και είναι ανεδαφικές, αγείωτες, ενώ τελικά συντηρούν τη πόλωση την οποία έχουν σα στόχο να ξεπεράσουν!

Ναι, όλα είναι Ένα, αλλά είναι και Δύο…

διαβάστε και αυτό: http://www.elenastra.com/2011/01/blog-post.html

Ο ρόλος των αισθήσεων

Οι αισθήσεις, όταν χρησιμοποιούνται εγωιστικά, βαμπιρικά, υλιστικά, τότε αργά ή γρήγορα ατονούν. Όπως η όραση που με το χρόνο ατονεί, επειδή μπορεί το άτομο να την λειτούργησε για να βαμπιρίζει εντυπώσεις απ' το περιβάλλον, αντί να αγκαλιάζει με το βλέμμα του και να ομορφαίνει ό,τι αγγίζει.

Όταν για παράδειγμα χρησιμοποιούμε την όραση για να βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων ώστε να νιώσουμε εμείς καλύτερα, τότε χρησιμοποιούμε την όρασή μας λάθος. Αν μάς έχει δοθεί το χάρισμα της παρατηρητικότητας σε κάποιο επίπεδο, αυτό μάς έχει δοθεί για να το χρησιμοποιήσουμε θετικά, δημιουργικά, μεταμορφωτικά, αλλιώς, όχι μόνο η ζωή θα μάς το πάρει πίσω, αλλά θα δημιουργήσουμε και άσχημες συνθήκες για τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος που παρατηρεί τα άσχημα στους άλλους για να ανέβει εκείνος, θα τα αποκτήσει, θα τα αποτυπώσει πάνω του και θα τα ενσαρκώσει αργά ή γρήγορα.

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο οι άντρες να κοιτούν τις γυναίκες λάγνα, και πραγματικά κόβουν κομμάτια απ’ το ενεργειακό πεδίο των γυναικών κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι τους κλέβουν το χάρισμα και την ομορφιά, πτωχεύει η γυναίκα, και αν πτωχεύσει ενεργειακά η γυναίκα από χαρίσματα και ομορφιά, έχει πτωχεύσει και ο άντρας και η κοινωνία… Δεν έχει σημασία αν το βαμπιρισμό αυτόν τον κάνει στη παραλία ή μέσα από φωτογραφίες και βίντεο.

Ο οπτικός βαμπιρισμός είναι εξαιρετικά συχνός, όχι μόνο σε σχέση με τα γυναικεία και αντρικά σώματα, αλλά σε οτιδήποτε μπορεί να αντιληφθεί το μάτι, απ’ το οποίο θα προσπαθήσει να πάρει ενέργεια. Φυσικά και θα απολαύσουμε κάτι όμορφο, αλλά ας είναι η ματιά μας δοτική, δημιουργική, που θα αγκαλιάζει, θα ομορφαίνει αντί να κλέβει.

Αν χρησιμοποιεί κάποιος την ακοή για να ακούει άσχημα ακούσματα, ή κουτσομπολιά, κριτικές, άσχημες ειδήσεις και παραφωνίες, τότε αργά ή γρήγορα θα ατονήσει η ακοή του. Η αδηφαγία σε μουσικά ακούσματα που είναι κοινή στην εποχή μας, είναι πρόβλημα. Θέλει διάκριση και σωστή εκτίμηση όσων ‘τροφών’ εισέρχονται μέσω της ακοής, της όρασης, της αφής, της οσμής και όλων των αισθήσεων.

Αν χρησιμοποιεί κανείς τη γεύση για να ηδονίζεται, αντί να τη χρησιμοποιεί για να επιλέγει πραγματικά θρεπτικές και εκλεπτυσμένες τροφές, τότε θα ατονήσει η αίσθηση αυτή και θα αναγκάζεται το άτομο να τρώει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο χονδροειδείς, έντονες και όξινες τροφές για να νιώσει κάτι.

Αν χρησιμοποιεί κανείς τη κοινή λογική (μία απ’ τις 7 αισθήσεις) για δικό του όφελος, για να χειραγωγεί την αλήθεια, αργά ή γρήγορα θα την χάσει και δεν θα μπορεί να έχει επαφή με τη πραγματικότητα, πράγμα που θα του φέρνει πολλαπλά προβλήματα και μπερδέματα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ατονούν ή ακόμα και χάνονται τελείως οι αισθήσεις του ανθρώπου, και δεν είναι αποτέλεσμα ‘γηρατειών’ ή εξωτερικών παραγόντων. Οι αισθήσεις και η παρατηρητικότητα των αισθήσεων χτίζονται με πολύ κόπο και με συσσώρευση ενέργειας, η οποία θα μάς παρέχεται μόνο αν δεσμευθούμε ότι θα τις χρησιμοποιήσουμε για το καλό του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Χωρίς παρατηρητικότητα δεν μπορούμε να αφυπνιστούμε και να εξελιχτούμε, γι’ αυτό ας δεσμευθούμε ότι θα χρησιμοποιούμε τις αισθήσεις μας σωστά, με αγάπη, διάκριση και δημιουργικότητα.