Γεγονότα και εμπειρίες

Τα γεγονότα δεν είναι απαραίτητα και εμπειρίες. Τα γεγονότα μπορεί να είναι απλές καταγραφές εντυπώσεων. Οι εμπειρίες όμως είναι αποτέλεσμα κατανόησης των αιτιών των γεγονότων. Οι πραγματικές εμπειρίες προσφέρουν αποκαλύψεις εσωτερικές, και γι’ αυτό προοδεύουμε. Με την εμπειρία, βλέπουμε την αλήθεια πίσω από τα γεγονότα. Έτσι, τα γεγονότα από μόνα τους δεν είναι εμπειρία. Η εμπειρία θέλει συνειδητοποίηση των μηχανισμών και των νόμων πίσω από το γεγονός.

Υπάρχει στην εποχή μας μια αδηφαγία για εμπειρίες, ο κόσμος είναι αχόρταγος για ερεθίσματα, για σχέσεις, ταξίδια, γνώσεις, εικόνες κλπ. Αυτή η ‘λαιμαργία’ προκαλείται από την επιφανειακότητα που βιώνει ο άνθρωπος τα γεγονότα, τα οποία δεν καταλαβαίνει, δεν κατανοεί τις αιτίες τους και δεν αντλεί τελικά σοφία και ικανοποίηση. Η ικανοποίηση από μια κατάσταση έρχεται όταν βιώσουμε βαθιά την αλήθεια της. Γι’ αυτό μπορεί ένας άνθρωπος να έχει βιώσει χίλια δυο πράγματα στη ζωή του αλλά να μένει άσοφος και ανικανοποίητος, ενώ κάποιος άλλος που ζει μια πιο απλή ζωή, χωρίς πολλά γεγονότα, να μαθαίνει από το παραμικρό, γιατί ζει πιο βαθιά το καθετί.

Ουσιαστικά, εμπειρία είναι αυτό το βίωμα που μας επιτρέπει να κοινωνήσουμε με το Κέντρο μας και να αντλήσουμε φως/ενέργεια. Γι’ αυτό και όσοι διαλογίζονται σωστά και τακτικά, βιώνουν περισσότερα, με λιγότερα γεγονότα, αποκτούν δηλαδή ουσιαστικές εμπειρίες χωρίς να χρειάζονται πολλά εξωτερικά ερεθίσματα. Η σοφία μπορεί να προλάβει την ανάγκη από παθήματα/εμπειρίες.

Without going outside, you may know the whole world. Without looking through the window, you may see the ways of heaven. The further you go, the less you know. Thus the sage knows without traveling; He sees without looking; He works without doing.

-Lao-tzu

Η εμπειρία και η γνώση δεν είναι το ίδιο πράγμα, αν και θα έπρεπε. Η εμπειρία φέρνει μεταμόρφωση, καθώς αγγίζει το είναι μας. Η γνώση δεν φέρνει απαραίτητα μεταμόρφωση. Η πραγμάτωση της γνώσης όμως, είναι πραγματική εμπειρία.

Τελικά, δεν είναι τα γεγονότα που χρειαζόμαστε για να προοδεύσουμε – άλλωστε έχουμε βιώσει τόσα πολλά πράγματα όλα αυτά τα εκατομμύρια χρόνια που ζούμε πάνω στη γη, στις χιλιάδες ενσαρκώσεις μας. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η βαθυστόχαστη ματιά, στο παραμικρό ερέθισμα, η οποία θα μεταμορφώσει και θα απελευθερώσει τη φύση μας. Η επιφανειακότητα είναι ο εχθρός μας, είναι η σπατάλη της ίδιας της ζωής…

Experience leaves only memories behind and adds to the burden which is heavy enough. You need no more experiences. The past ones are sufficient. And if you feel you need more, look into the hearts of people around you. You will find a variety of experiences which you would not be able to go through in a thousand years. Learn from the sorrows of others and save yourself your own. It is not experience that you need, but the freedom from all experience.

-Nisargadatta Maharaj

Οι προσκολλήσεις εξαντλούν την ενέργειά σας - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Είναι πολύ σημαντικό να σπάσετε τις προσκολλήσεις σας σε αντικείμενα, ανθρώπους, επιθυμίες… γιατί καθετί στο οποίο είστε προσκολλημένος εξαντλεί την ενέργειά σας. Μην αφήνετε τους ανθρώπους να προσκολληθούν ή να ταυτισθούν μαζί σας και επίσης μην ταυτίζεστε μ’ αυτούς. Αυτός είναι ο τρόπος για να έχετε πιο υγιείς ανθρώπινες σχέσεις.

Στη δική μου συμβουλευτική εμπειρία, έχω βρει ότι οι άνθρωποι που έρχονται με φοβερά προβλήματα μεταξύ τους ήταν σε κάποια στιγμή προσκολλημένοι, ταυτισμένοι, στενά συνδεδεμένοι – με λίγα λόγια κολλημένοι ο ένας με τον άλλον.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία

Πως λύνουμε το κάρμα μας; Πως ξέρουμε ποιο είναι το κάρμα μας;

Δεν υπάρχει κάποια μαγική φόρμουλα ή κάποιο μάντραμ που θα λύσει το (αρνητικό) μας κάρμα, δεν πρέπει να τρέφουμε τέτοιες αυταπάτες. Η λύση του κάρμα βρίσκεται στον αγώνα της καθημερινότητας, στον αγώνα για υπηρεσία, διαλογισμό, και το κυριότερο, στον αγώνα για ξεπέρασμα των εγωισμών μας. Είναι άλλωστε ο εγωισμός μας που κίνησε το νόμο του κάρμα έτσι κι αλλιώς.

Έτσι λοιπόν το κάρμα μας δεν λύνεται κάπως μαγικά, αλλά με το να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τις άμεσες συνθήκες που βιώνουμε στη καθημερινότητα. Και η επιτυχία αυτή συνίσταται στην ανιδιοτέλεια, στην αγάπη, στη προσφορά. Γι’ αυτό και η κάρμα γιόγκα, η γιόγκα δηλαδή της υπηρεσίας, μας λυτρώνει από τα αρνητικά μας κάρματα.

Έτσι π.χ. αν έχουμε αρνητικό κάρμα με κάποιο μέλος της οικογένειας -πράγμα πολύ συχνό-, τότε φροντίζουμε να γίνουμε δότες προς το άτομο αυτό, αντί να εμπλεκόμαστε σε εγωισμούς και βαμπιρισμούς που διαιωνίζουν το άσχημο κάρμα. Το ίδιο και στις υπόλοιπες σχέσεις μας, αισθηματικές, φιλικές, ή με κάποιο αφεντικό κλπ. Είναι η υπέρβαση του εγωισμού που θα λύσει το κάρμα. Επίσης η βαθιά συγχώρεση λύνει κάρμα, μας απελευθερώνει, καθώς απελευθερώνουμε τον άλλον. Βέβαια συχνά μπορεί να λέμε μέσα μας ‘σιγά μην συγχωρέσω τον τάδε μετά από όσα μου έκανε’. Όμως αυτό δείχνει έλλειψη υπευθυνότητας, καθώς κανένας εξωτερικός παράγοντας ή άνθρωπος δεν είναι η αιτία για τα δικά μας παθήματα – εμείς τα έλξαμε, εμείς τα δημιουργήσαμε και οι άλλοι άνθρωποι είναι απλά κάποιο μέσον. Οπότε μάλλον θα πρέπει να τους ευγνωμονούμε που έπαιξαν και αυτό το δυσάρεστο ρόλο.

Στην τελική, ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε… Οι άγιοι, αλάνθαστοι, αγγελικοί; Το ότι βρισκόμαστε στη γη, από μόνο του δείχνει ότι έχουμε κακό κάρμα. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να ταπεινώνουμε το εγώ μας. Και αυτό δεν είναι παρά το πρώτο βήμα. Μετά πρέπει να μάθουμε να βάζουμε τους άλλους ανθρώπους πριν από εμάς. Αυτό είναι κι ένα βασικό δείγμα πνευματικής ωρίμανσης.

Έτσι για να καταλάβουμε ποιο είναι το κάρμα μας, απλά κοιτάμε τις πρακτικές συνθήκες της καθημερινότητάς μας, τόσο τις εξωτερικές, όσο και τις εσωτερικές-ψυχολογικές-ενεργειακές. Προβλήματα στη δουλειά, θα δείξουν ότι έχουμε κάποια αδράνεια, κάποια έλλειψη ενεργοποίησης – και αυτή η έλλειψη αυτό-ενεργοποίησης δεν είναι παρά εγωισμός. Ο εγωισμός έχει χίλιες δυο εκφάνσεις, αλλά στην ουσία του είναι αδράνεια, αντίσταση στη Ροή και την εξέλιξη.

Μας λείπει υγεία σωματική ή ψυχική; Και αυτό είναι αποτέλεσμα κακού κάρμα. Πάλι ο εγωισμός θα κατέστρεψε την υγεία μας, με την μορφή ηδονισμών, όπως η λαιμαργία ή η κακή-ηδονιστική διατροφή, το τσιγάρο, οι αρνητική ζωή και σκέψη γενικώς – και πάλι δηλαδή οι εγωισμοί μας. Κάθε αρνητικότητα είναι εγωισμός. Ακόμα και τα παιδιά που γεννιούνται με κάποιο πρόβλημα υγείας, δεν είναι ‘θύματα’, είναι ανόητο να πιστεύουμε κάτι τέτοιο. Ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί το μέλλον του και δημιουργεί και το σώμα του ακόμα, με τις πράξεις και τις σκέψεις του.

Βιώνουμε κατάθλιψη και πνευματικό ‘κλείσιμο’ ή αδιέξοδο; Κι αυτό είναι σαφής ένδειξη αρνητικού κάρμα, ενώ και πάλι είναι ο εγωισμός η αιτία, με τη μορφή τώρα του υλιστικού focus, της άρνησης για διαλογισμό και ξεπέρασμα των υλιστικών αγχών και κολλημάτων μας, την άρνηση για υπέρβαση της κατάστασής μας. Ο νόμος της εξέλιξης είναι αμείλικτος, δεν επιδέχεται την αντίσταση του εγωισμού. Αν προβάλουμε αντίσταση, απλά θα ασθενήσουμε σε κάποιο επίπεδο, φυσικό ή πνευματικό. Έτσι λοιπόν είναι σοφό να συντονιστούμε με τη ροή της εξέλιξης, με το να αγωνιζόμαστε να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, καθώς εδώ στη γη βρισκόμαστε σε ένα πεδίο με βαρείς κραδασμούς, και με σώματα (και άρα και νου) με αρκετή αδράνεια, η οποία αντιστέκεται στη ροή της εξέλιξης. Σίγουρα η γη είναι ένα γυμναστήριο που σηκώνουμε πολλά βάρη, γι’ αυτό όμως έχουμε και τη δυνατότητα να χτίσουμε μεγαλύτερους πνευματικούς μύες, απ’ ότι αν βρισκόμασταν σε έναν πιο εκλεπτυσμένο πλανήτη.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να επισκεφτούμε κάποιον που κάνει αναδρομή σε προηγούμενες ζωές για να δούμε ποιο είναι το κάρμα μας. Πολύ απλά, οι συνθήκες που ζούμε στο τώρα είναι το αποτέλεσμα των παρελθοντικών πράξεών μας, τόσο στο απώτερο παρελθόν, όσο και πιο πρόσφατα. Το κάρμα μπορεί να εκδηλωθεί και άμεσα, μετά από λίγα δευτερόλεπτα. Αν λοιπόν έχουμε έναν σύζυγο που μας φέρεται σκληρά, μας απατά κλπ, το πιθανότερο είναι να κάναμε κι εμείς τα ίδια. Τόσο απλό είναι το κάρμα, δεν είναι ένας ασαφής, ‘μεταφυσικός’ πνευματικός νόμος. Απλά εμείς πρέπει να μάθουμε να ξεσκεπάζουμε στον εαυτό μας τις ιδιοτέλειες, τα εγωιστικά κίνητρα που κρύβουμε στο είναι μας και τα οποία κινούν το νόμο του (αρνητικού) κάρμα.

If you want to know your past life, look into your present condition; if you want to know your future life, look at your present actions.

-Padmasambhava

Συναισθηματισμοί και θεϊκά συναισθήματα

Οι ανθρώπινοι συναισθηματισμοί είναι υποκατάστατα των θεϊκών συναισθημάτων. Γενικά, όπου υπάρχει έλλειψη Εαυτού, ο άνθρωπος δημιουργεί υποκατάστατα του Εαυτού. Όπου λείπουν τα ευδαιμονικά θεϊκά συναισθήματα, ο άνθρωπος δημιουργεί τεχνητά συναισθήματα ώστε να μπορέσει να βιώσει έστω και λίγη συγκίνηση, να κινηθεί δηλαδή το είναι του, να νιώσει περισσότερα και να ξεφύγει από τη ψυχική αδράνεια και άγνοια.

Σίγουρα οι συναισθηματισμοί είναι μία σκάλα της εξέλιξης που κάνουν τον άνθρωπο πιο ‘άνθρωπο’, όμως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μείνουμε εκεί, καθώς οι συναισθηματισμοί δεν είναι αληθινοί, είναι τεχνητά –και συνήθως βαμπιρικά- φτιαγμένα συναισθήματα.

Με την χαρά, τη λύπη, την συναισθηματική αγάπη, τον ενθουσιασμό, την επιθυμία, τη τρυφερότητα και μια μεγάλη γκάμα γενικά συναισθημάτων, ο άνθρωπος προσπαθεί να δημιουργήσει ενέργεια, να ενεργοποιήσει το συναισθηματικό του κόσμο, ή προσπαθεί να πάρει ενέργεια από το περιβάλλον και τους ανθρώπους. Οι συναισθηματισμοί είναι αστρικό υλικό, και το αστρικό πεδίο είναι ένα τεχνητό πεδίο, το οποίο καλούμαστε να εξαγνίσουμε πλήρως.

Το πρόβλημα είναι ότι οι συναισθηματισμοί δεν απελευθερώνουν, αλλά εγκλωβίζουν τον άνθρωπο, καθώς οι συναισθηματισμοί είναι μέρος του εγωισμού, είναι επίπλαστα δημιουργήματα που εδρεύουν στο ηλιακό πλέγμα κυρίως, και με τα οποία δεν υπάρχει σωστή ροή ενέργειας από τον ανώτερο Εαυτό αλλά απλά γίνεται μια ανακύκλωση και το άτομο δεν ενεργοποιείται και ζωοποιείται ουσιαστικά. Υπάρχουν όμως τα θεϊκά συναισθήματα, που εδρεύουν στο καρδιακό επίπεδο, όπως η Χαρά, η Ευδαιμονία, η Συμπόνια, η ανιδιοτελής Αγάπη, η Ευγνωμοσύνη, η Ιερότητα, η Καρδιακή Διεύρυνση, η Φώτιση, καταστάσεις που ελευθερώνουν και εξελίσσουν τον άνθρωπο. Η διαφορά δηλαδή βρίσκεται στο ότι οι συναισθηματισμοί είναι συναισθήματα αποκομμένα από τον Ανώτερο Εαυτό, δηλαδή δημιουργήματα του εγωισμού, ενώ τα θεϊκά συναισθήματα δημιουργούνται από την ενεργοποίηση που φέρνει η ένωση με τον Ανώτερο Εαυτό και των ανώτερων εντυπώσεων που Εκείνος μεταφέρει στη φυσιολογία μας.

Παραπέρα, οι συναισθηματισμοί (όπως νοσταλγίες, επιθυμίες, 'έρωτες' κλπ) δημιουργούν ψευδαισθησιακό αστρικό υλικό το οποίο θα αναζητά την υλοποίησή του στο πεδίο της γης, και άρα θα μας κρατά δέσμιους του κάρμα στη γη. Το αστρικό/συναισθηματικό σώμα καλούμαστε να το εξαγνίσουμε πλήρως, αν δεν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε στη γη. Άλλωστε οι συναισθηματισμοί ΔΕΝ είναι αγάπη.

Έτσι θέλει προσοχή στο τι φανταζόμαστε και φαντασιωνόμαστε, στο τι δημιουργούμε δηλαδή, καθώς σχηματίζεται αστρικό υλικό με τις φαντασιώσεις. Το ιδανικό είναι ο νους μας να είναι καθαρός, σαν τον καθαρό ουρανό.

Οι φαντασιώσεις άλλωστε έχουν βαμπιρικό λόγο ύπαρξης, είναι μια προσπάθεια να πάρουμε ενέργεια από κάπου, αντί να κατευθυνθούμε στη Πηγή απευθείας. Και οι φαντασιώσεις είναι δημιουργήματα που μας μολύνουν και μας δεσμεύουν. Η δημιουργική φαντασία πρέπει να χρησιμοποιείται τελικά για την υπέρβαση των μορφών και των συναισθημάτων.

Σίγουρα ο αγώνας μας εδώ στη γη έχει να κάνει με τη προοδευτική μας μετακίνηση από το τεχνητό, στο φυσικό, από το ψεύτικο, στο αληθινό. Έτσι ο πνευματικός άνθρωπος καλείται να απαρνηθεί τα κατώτερα συναισθήματα, για να ανέλθει στο πεδίο των θεϊκών συναισθημάτων. Δεν είναι κάτι εύκολο, γιατί υπάρχουν ισχυροί κοινωνικοί προγραμματισμοί και κλισέ που μας εξαναγκάζουν σε διάφορες συμπεριφορές, όπως το να κλαίμε σε κηδείες κλπ. Όμως τα κατώτερα συναισθήματα προκαλούν και βλάβη στην υγεία, καθώς, όπως είπα παραπάνω, δεν επιτρέπουν νέα ενέργεια να εισέλθει στον οργανισμό, καθώς τα συναισθήματα είναι μια τεχνητή/περιοριστική κίνηση των αδένων, μια εγκλωβιστική κίνηση.

Ας ανοιχτούμε λοιπόν στον φρέσκο αέρα του πνεύματος και στον ανοιχτό ουρανό των θεϊκών συναισθημάτων που υπερβαίνουν τον κόσμο της μορφής και υπερβαίνουν τον κόσμο των εγωιστικών κινήτρων κι επιθυμιών μας.

Εφτά παγίδες για τους μαθητές - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η πρώτη παγίδα είναι τα παραισθησιογόνα ναρκωτικά. Πολλοί μη συνειδητοί μαθητές έχουν παγιδευτεί στα ναρκωτικά. Αν ρωτήσετε αυτά τα αγόρια και κορίτσια γιατί χρησιμοποιούν ναρκωτικά, λένε, «Θέλαμε να γνωρίσουμε πώς ήταν όταν ‘ανεβαίνεις’, γι’ αυτό πήραμε L.S.D., κοκαΐνη, κτλ…» Αυτοί που παγιδεύονται στα ναρκωτικά αναβάλλουν τη μαθητεία τους για μια ή δυο ζωές, γιατί τα ναρκωτικά είναι πολύ καταστροφικά για το νευρικό σύστημα, για τα γονίδια, τους αδένες, το αίμα και ιδιαίτερα για τα αιθερικά κέντρα.

Η δεύτερη παγίδα είναι η μαριχουάνα. Η μαριχουάνα βλάπτει κατά πολύ τον εγκέφαλο, το κέντρο του λαιμού και ιδιαίτερα την επίφυση. Όταν εισέλθετε σε βαθύτερα στρώματα του διαλογισμού αφού έχετε χρησιμοποιήσει μαριχουάνα στο παρελθόν, θα βρείτε τον εαυτό σας να εισέρχεται στην ομίχλη και την καταχνιά και δε θα είστε σε θέση να βρείτε διαύγεια και συνοχή στις σκέψεις σας.

Μπορεί να απολαμβάνετε τη μαριχουάνα προς το παρόν, όταν την χρησιμοποιείτε˙ αλλά αργότερα αν ασκήσετε έντονη πίεση στον εγκέφαλό σας, θα αισθανθείτε τη βλάβη που προξενήσατε. Δεν μπορείτε πάντα να αισθάνεστε τη βλάβη της μαριχουάνας στη συνηθισμένη εργασία ή στη συνηθισμένη ζωή˙ αλλά όταν αυξήσετε την ένταση της προσπάθειάς σας ή περιέλθετε σε κρίση, τότε θα αισθανθείτε τη βλάβη.

Η τρίτη παγίδα για τους μαθητές είναι το υπερβολικό σεξ. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι το απεριόριστο σεξ κάνει καλό. Το σεξ είναι θείο και όμορφο, αλλά η σεξουαλική ενέργεια δεν θα έπρεπε να σπαταλιέται, ιδιαίτερα από μαθητές.

Οι μαθητές πρέπει πάντα να κάνουν οικονομία στη σεξουαλική τους ζωή. Υπάρχουν πολλοί προχωρημένοι άνθρωποι που κατέστρεψαν τις ομάδες και τις οργανώσεις τους, λόγω του ότι σπαταλούσαν τον εαυτό τους στο υπερβολικό σεξ. Η σεξουαλική ενέργεια είναι μια πανίσχυρη ενέργεια η οποία, όταν μεταρσιωθεί, μπορεί να ανοίξει τα ανώτερα κέντρα και να τα κάνει πανίσχυρα και ευαίσθητα.

Η τέταρτη παγίδα των μαθητών είναι η ‘πιθηκίσια’ μουσική – ροκ μουσική, ντίσκο, άσιντ μουσική κτλ. Υπάρχουν πολλά πειράματα που έγιναν με φυτά και ζώα που αποδεικνύουν την αρνητική επενέργεια της ροκ μουσικής πάνω τους. Στο μέλλον, επιστήμονες θα αποδείξουν ότι τέτοια μουσική βλάπτει επίσης τη διάνοια και τα συναισθηματικά και νοητικά κέντρα των ανθρωπίνων όντων.

Προτού ερωτευθείτε οποιοδήποτε είδος μουσικής, εξετάστε τη μουσική και δείτε αν πράγματι διευρύνει τη συνείδησή σας και σας κάνει να έχετε περισσότερη επίγνωση ή συνείδηση των ευθυνών σας, πιο υγιή και πιο πρόθυμο αγώνα. Αν όχι, μην την ακούτε.

Η πέμπτη παγίδα είναι η απληστία. Όποτε βυθίζεστε στην απληστία σε οποιοδήποτε επίπεδο ή πεδίο και χρησιμοποιείτε τη γνώση, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία ή τα ταλέντα σας για να ικανοποιήσετε την απληστία σας, βρίσκεστε σε μεγάλο κίνδυνο, γιατί η απληστία θα σας τραβήξει μακριά από την πνευματική σας ατραπό.

Η έκτη παγίδα των μαθητών είναι η ματαιοδοξία. Αυτή είναι μια παγίδα που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για τους προχωρημένους μαθητές. Πολλοί προχωρημένοι μαθητές ξαφνικά νομίζουν ότι είναι προφήτες, δάσκαλοι, μυημένοι, κανάλια, αγγελιοφόροι κτλ. Από τη στιγμή που αυτές οι ιδέες μπουν στη συνείδησή τους, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα γι’ αυτούς.

Ένας πραγματικός μαθητής είναι πάντα ταπεινός. Η ταπεινότητα είναι ένα μεγάλο σημάδι της μαθητείας. Ματαιοδοξία είναι η δημιουργία μιας δεύτερης, τρίτης ή τέταρτης εικόνας του εαυτού σας. Όταν δημιουργείτε ψεύτικες εικόνες του εαυτού σας, τελικά αυτές οι εικόνες γίνονται σεις και σεις γίνεστε ένας ‘Μίκυ Μάους’ αντί να γίνετε ο Εαυτός σας. Ο πραγματικός Εαυτός σας χάνεται μέσα σε κάτι κατασκευασμένο από το νου σας και σεις δεν μπορείτε να είστε ο αληθινός Εαυτός σας.

Η μαθητεία είναι μια ατραπός στην οποία το άτομο γνωρίζει τι πράγματι είναι, όχι τι είναι στη φαντασία. Ο μαθητής βλέπει τις πολλές αδυναμίες του, αλλά βλέπει επίσης τις πολλές όμορφες αρετές του. Δεν είναι χαμένος στη σύγχυση.

Η έβδομη παγίδα είναι το πνεύμα της χωριστικότητας. Όταν είστε χωριστικός, λέτε, «Δεν μου αρέσει αυτό το άτομο, αυτή η φυλή, αυτό το έθνος, αυτή η θρησκεία, αυτό…»

Μερικοί μαθητές λένε, «Η δική μας φιλοσοφία είναι σωστή και η φιλοσοφία σας είναι λανθασμένη». Αυτό είναι χωριστικότητα. Ποιος είπε ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος για το Θεό; Στη Μπαγκαβάντ Γκιτά λέγεται, «Με οποιονδήποτε τρόπο οι άνθρωποι Με πλησιάζουν, με τον ίδιο τρόπο Εγώ τους ανταμείβω. Με όλους τους τρόπους λατρείας, οι άνθρωποι ακολουθούν την Ατραπό μου».

Σαν μαθητές πρέπει να αποδεχτούμε την ποικιλία της θείας ατραπού. Η ποικιλία δημιουργεί πρόκληση και αγώνα και καταλήγει σε σύνθεση.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία

Αγνότητα

Η αγνότητα είναι ένας προστατευτικός παράγοντας, καθώς αποβάλλει και εμποδίζει χαμηλές ενέργειες και σκεπτομορφές απ’ το πεδίο μας. Κι όταν λέμε αγνότητα, εννοούμε ένα εξυψωμένο, πύρινο focus, μια ματιά που διακρίνει πέρα από τα κελύφη, διαπερνά τις παχυλότητες και αποκαλύπτει τη θεία ουσία σε οτιδήποτε. Με την αγνότητα λοιπόν είμαστε προστατευμένοι από τον υλισμό.

Ο αγώνας για αγνότητα επιφέρει ευαισθησία της πνευματικής αντίληψης, η οποία παραδόξως είναι και αυτή μια προστασία κατά των φαρμακερών, χαμερπών ενεργειών του περιβάλλοντός μας. Το χτίσιμο της πνευματικής ευαισθησίας δεν είναι εύκολο, καθώς αγωνιζόμαστε να αποβάλλουμε το χονδροειδές υλικό που εμποδίζει την ανάπτυξη μιας ευαίσθητης εσωτερικής αντίληψης. Η αγνότητα λοιπόν φέρνει και πνευματική ευαισθησία, ενώ δομεί το φωτεινό ενεργειακό μας σώμα -καθώς με το αγνό focus αποκαλύπτουμε περισσότερο φως- το οποίο γίνεται έτσι και μια ασπίδα.

Δεν πρέπει να προβάλλουμε δικαιολογίες, ότι δεν έχουμε χρόνο ή ότι ο κόσμος μας είναι πολύ υλιστικός και δεν μας επιτρέπει να εξαγνιστούμε. Όλοι μπορούν να βρουν μια ώρα τη μέρα για να εξασκηθούν σε ένα αγνό, όμορφο, πύρινο, εξυψωμένο focus, μια διαδικασία η οποία θα επιφέρει ενεργειακή φόρτιση στον οργανισμό και θα επιτρέψει στο άτομο να έχει και μέσα στην υπόλοιπη μέρα του μια αγνή εστίαση και διάθεση. Είναι όλα θέμα επιλογής, θέλησης και πράξης-αγώνα.

Η αγνότητα είναι μια θεϊκή αρετή. Ο Σάι Μπάμπα λέει, «Η αγνότητα είναι θεϊκότητα». Οι αρετές αυτές δεν είναι στατικές, ότι π.χ. τις φτάνουμε και αυτό ήταν. Οι αρετές είναι οι ίδιες πνευματικός αγώνας. Και η αγνότητα είναι ένας συνεχής αγώνας για απέκδυση χονδροειδών ενεργειών, μέσα από την εκλέπτυνση του πνεύματος. Έτσι λοιπόν δεν πρέπει να πιστεύει κανείς ότι δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ την αγνότητα – η προσπάθεια για εξάγνιση είναι αγνότητα.

Η αγνότητα προσφέρει πνευματικό άρωμα – γινόμαστε καθαροί κι ευωδιαστοί, είμαστε καθαροί πνευματικά. Το πνευματικό άρωμα αυτό με τη σειρά του, θα έλξει υψηλές οντότητες, αγγελικές, οι οποίες θα δώσουν προστασία από τα υλιστικά βέλη, θα προσφέρουν έμπνευση και υγεία πνευματική.

Ο αγώνας για αγνότητα είναι ο αγώνας για ανάκτηση της θεϊκότητάς μας.

Ο διαλογισμός της πεταλούδας

Χαλαρώνουμε βαθιά και οραματιζόμαστε ότι το πνεύμα μας είναι μια πύρινη πεταλούδα μέσα στο κέντρο του κεφαλιού μας. Αφήνουμε τη πεταλούδα μας να πετάξει προς τα άνω, προς τα αστέρια, και να προσπαθήσει να φτάσει τη Πηγή, το πύρινο Κέντρο του Θείου Εαυτού μας που βρίσκεται πολύ ψηλά πάνω από το κεφάλι μας.

Το κλειδί στο διαλογισμό αυτό είναι το ανάλαφρο πέταγμα. Με το αγνό μας focus λοιπόν, ας αφήσουμε τη πεταλούδα μας να πετάξει όσο πιο ψηλά μπορεί. Η ανάβαση προς το Θείον ποτέ δεν τελειώνει – τι χαρούμενη συνειδητοποίηση και τι χαρούμενος αγώνας!

Κλίκες

Ένα πράγμα που πάντα αντιπαθούσα ήταν οι κλίκες. Κι αυτό γιατί η δημιουργία και συμμετοχή σε μια κλίκα, υποδεικνύει αδυναμία, έλλειψη αυτοπεποίθησης και ενέχει τους σπόρους για προδοσία της Αλήθειας και του Εαυτού μας. Και, υπάρχει κάτι πιο αποκρουστικό πνευματικά από την προδοσία του Εαυτού/Θεού;

Κλίκες σχηματίζονται παντού, στους πνευματικούς κύκλους, στη δουλειά, στο σχολείο κλπ, και υποκινούνται από το φόβο της μοναξιάς και την άρνηση για εξατομικοποίηση, την άρνηση για αυθεντική έκφραση του εαυτού και για προώθηση της Αλήθειας του Εαυτού. Η συμμετοχή σε κλίκες, όσο μικρές κι αν είναι (ακόμα κι από δύο άτομα) δείχνει ότι το άτομο εμμένει σε μια σεληνιακή ζωή, ζωή της μάζας, που είτε κάποιοι άλλοι καθορίζουν την πορεία πλεύσης, είτε το άτομο συμμετέχει σε αυτήν από ανάγκη υποστήριξης. Και η ανάγκη υποστήριξης είναι αδυναμία, είναι εγωισμός και άρνηση αυτό-ενεργοποίησης.

Αν έχουμε ανάγκη από υποστήριξη από το περιβάλλον μας, σημαίνει ότι δεν πιστεύουμε αρκετά στην Αλήθεια μας, δεν είμαστε σίγουροι στον Εαυτό μας και πιθανών να μην την λειτουργούμε καθόλου, να υπερασπιζόμαστε δηλαδή τεχνητές ιδεολογίες και νοοτροπίες με τις οποίες η συνείδησή μας δεν συμφωνεί – και τότε έρχεται η ανάγκη υποστήριξης, όταν είμαστε σε λάθος μονοπάτι. Μην ξεχνάμε επίσης ότι και η ανάγκη υποστήριξης είναι ένας από τους χιλιάδες τρόπους βαμπιρισμού, δηλαδή αναζητούμε την υποστήριξη, την παρότρυνση και τους επαίνους για να παίρνουμε ενέργεια. Και ο βαμπιρισμός πάντα είναι προδοσία του Εαυτού.

Τελικά πρέπει να μάθουμε να στεκόμαστε μόνοι μας στη ζωή, να πιστέψουμε περισσότερο στον Εαυτό μας και να μη χρειαζόμαστε την ανάγκη επιβεβαίωσης. Η παρουσία της Αλήθειας της Συνείδησής μας, είναι αρκετή. Όταν ταυτιζόμαστε με την Αλήθεια μας, δεν έχουμε ανάγκη υποστήριξης γιατί η Αλήθεια είναι από μόνη της μια ανορθωτική δύναμη.

Ορθές σχέσεις - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η ορθή σχέση βασίζεται σε αυτούς τους παράγοντες:

ανιδιοτέλεια

υπηρεσία

συνεργασία.

Οι σχέσεις σας δεν πρέπει να στηρίζονται στο προσωπικό σας συμφέρον. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείτε τους άλλους για δικό σας όφελος. Η σχέση σας μ’ ένα άλλο άτομο πρέπει να στηρίζεται πάνω σε μια υπηρεσία με την οποία μπορείτε να ασχολείστε και οι δύο. Πρέπει να είναι μια ευγενής υπηρεσία που θα σας φέρει κοντύτερα τον ένα στον άλλον, για να αναπτύξετε τις ικανότητές σας, για να αλληλοβοηθηθείτε να καλλιεργήσετε περισσότερες ικανότητες και για να είστε πιο παραγωγικός στο πεδίο της υπηρεσίας σας. Οι σχέσεις εκφυλίζονται, αν το ένα άτομο επιζητεί το δικό του συμφέρον σε βάρος του άλλου.

Συνεργασία είναι η ικανότητα να χρησιμοποιείται ο χρόνος, η ενέργεια και η γνώση κάποιου με τον καλύτερο τρόπο, για να γίνει η υπηρεσία του πιο παραγωγική. Στη συνεργασία σιγά-σιγά μαθαίνει κανείς να καταλαβαίνει τις αξίες των άλλων και να προσαρμόζει τον εαυτό του με τους άλλους κατά τέτοιο τρόπο, ώστε αυτός και οι άλλοι να γίνουν πιο παραγωγικοί. Στις ορθές σχέσεις οι άνθρωποι ξυπνούν μεγαλείο, ομορφιά, χαρά, θάρρος, διάθεση για αγώνα και αγάπη ο ένας στον άλλον. Στις ορθές σχέσεις οι άνθρωποι μεγαλώνουν σε κατανόηση και συνεργασία.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία

Σεληνιακή διατροφή – Ηλιακή διατροφή

Η αλλαγή των διατροφικών συνηθειών και η στροφή προς τη χορτοφαγία, το βεγκανισμό και την ωμοφαγία, δεν είναι ένα καπρίτσιο κάποιων ‘νεοεποχιτών’, αλλά έχει να κάνει με το ξεπέρασμα της σεληνιακής φύσης και της μητρικής προσκόλλησης, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό πνευματικό επίπεδο. Δηλαδή με το να υιοθετήσουμε νέες, πιο υγιεινές και κυρίως συνειδητές διατροφικές συνήθειες, κάνουμε βήματα προς την εξέλιξη, την αυτό-ενεργοποίηση και το ξεπέρασμα της αυτόματης, μηχανιστικής και κληρονομημένης φύσης μας. Ο πνευματικός άνθρωπος δεν έχει συνήθειες, λειτουργεί συνειδητά. Δεν κάνει κάτι απλά επειδή το έκαναν/κάνουν οι γονείς, οι πρόγονοι και η κοινωνία, αλλά επιλέγει κάθε του πράξη ώστε να είναι σύμφωνη με ανώτερα ιδανικά και να ωθεί σε εξέλιξη, σε περισσότερη χαρά, ελευθερία, δημιουργικότητα.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που υπάρχει μια έξαρση χορτοφάγων και δημιουργείται ένα κίνημα για το ξεπέρασμα βλαβερών διατροφικών συνηθειών. Αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε σε μια κρίσιμη φάση της εξέλιξης συλλογικά, στην οποία καλούμαστε να αποβάλλουμε τη σεληνιακή μας φύση, την αδρανή μας φύση, τις χαμηλοκραδαστικές ενεργειακές και βιολογικές κληρονομιές. Η διατροφή είναι αυτή που χτίζει το σώμα, και οι πεθαμένες τροφές χτίζουν ένα νεκρό σώμα, σε αντίθεση με τις ζωντανές τροφές. Επιπλέον, η χρήση ζωικών προϊόντων ενέχει βαρύ κάρμα, το οποίο εγκλωβίζει τον άνθρωπο πνευματικά και δεν τον αφήνει να εξελιχτεί και να βιώσει ελευθερία και χαρά, και μένει έτσι στον χαμηλοκραδαστικό υπνωτισμό και την κατάθλιψή του, αλλά και την παραφροσύνη του, καθώς το φόνο των ζώων μόνο παράφρονες μπορούν να τον διαπράξουν και να τον παραγγείλουν.

Γι’ αυτό λοιπόν σε αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων παρουσιάζεται η ανάγκη για στροφή στην (χορτοφαγική) ωμοφαγία, στις ζωντανές τροφές δηλαδή, οι οποίες φορτίζουν το σώμα με ενέργεια/πράνα, αντί να το κουράζουν, να το απομυζούν και να το γερνούν. Στη παρούσα φάση της εξέλιξης, η ωμοφαγία είναι μέρος της ηλιακής διατροφής. Αργότερα, θα μπορούμε να τρεφόμαστε κατευθείαν από την ηλιακή ενέργεια, να γίνουμε breatharians δηλαδή, αλλά χρειάζεται πρώτα η συλλογική μετάβαση στην ωμοφαγία (και πριν από αυτό στη χορτοφαγία φυσικά).

Πρέπει να ξέρουμε ότι οι νεκρές τροφές συντηρούν το σεληνιακό, αδρανές σώμα, και η κατάσταση του σώματος με τη σειρά της επηρεάζει και μορφοποιεί το νου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί όσο θα ρίχνουμε τοξικές και νεκρές τροφές στο σώμα μας, δεν μπορούμε να αναμένουμε ότι θα έχουμε ανάλαφρο, ενεργοποιημένο, χαρούμενο και δημιουργικό νου. Με τις νεκρές τροφές ο νους μας θα είναι ληθαργικός, θολωμένος, καταθλιπτικός, ‘πεσμένος’, χωρίς την ικανότητα για νοητικές υπερβάσεις και νέες εμπνεύσεις, ενώ θα λειτουργεί την εγκλωβιστική τετράγωνη, αυτοματιστική ‘λογική’.

As the food, so the mind; as the mind, so the thought; as the thought, so the act. -Sai Baba

Έτσι, επανάσταση απέναντι στις συλλογικές και κληρονομημένες ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες, ουσιαστικά σημαίνει επανάσταση απέναντι στον αυτόματο, υπνωτιστικό, σεληνιακό τρόπο ζωής. Ένας πνευματικός άνθρωπος είναι ηλιακός άνθρωπος και λειτουργεί σύμφωνα με το μελλοντικό του όραμα και όχι βάσει κοινωνικών προγραμματισμών και πλύσης εγκεφάλου. Και φροντίζει οι καθημερινές του πράξεις να ελευθερώνουν το ηλιακό, δημιουργικό του δυναμικό, αντί να το ρίχνουν σε ύπνο. Τροφές όπως τα γλυκά, τα κρέατα, τα μαγειρεμένα κι επεξεργασμένα φαγητά, και οι ηδονιστικές τροφές γενικώς, ρίχνουν το πνεύμα σε ύπνο. Ο ηδονισμός είναι ύπνος.

Δοκιμασίες στις σχέσεις και ξεπέρασμα της σεληνιακής φύσης

Οι δοκιμασίες που βιώνουμε στις σχέσεις, όπως πχ οι χωρισμοί που μας προκαλούν κρίσεις, έχουν να κάνουν με την ανάγκη για ξεπέρασμα ψυχολογικών μητρικών προσκολλήσεων, για ξεπέρασμα της σεληνιακής μας φύσης. Και όταν λέω μητρική προσκόλληση, δεν εννοώ ότι ‘αγαπάμε πολύ τη μαμά μας’ - όχι, δεν έχει να κάνει, θα μπορούσαμε να μην έχουμε και ιδιαίτερη σχέση με τη μάνα μας και παρ’ όλα αυτά να έχουμε δυνατές μητρικές προσκολλήσεις. Η μητρική προσκόλληση έχει να κάνει με το γεγονός ότι σε κάποια επίπεδα λειτουργούμε αυτόματα, ή ακόμα και υπνωτιστικά, δεν έχουμε αυτονομηθεί ενεργειακά και αναζητούμε από κάποιον άλλον να μας ‘ταίζει’. Έτσι, όταν αυτόν τον άλλον τον χάσουμε, νιώθουμε ότι χάνουμε τη ‘μαμά’ μας, τη πηγή της τροφής μας. Ο ενεργειακός-συναισθηματικός βαμπιρισμός είναι μέρος της σεληνιακής μας φύσης.

Ακούγεται παράδοξο, αλλά όταν αυτονομηθούμε ενεργειακά και συναισθηματικά, όταν δεν έχουμε ‘ανάγκη’ τον άλλον, τότε είμαστε ικανοί για πραγματική συντροφικότητα. Αλλιώς, σαν βρέφη πνευματικά, θα προσκολλόμαστε σε ανθρώπους για να μας δίνουν ενέργεια, ενώ δεν θα είμαστε σε θέση να δούμε τις ανάγκες των άλλων – βρισκόμαστε ακόμα στο επίπεδο του βρεφικού ναρκισσισμού, στο οποίο όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας και ασχολείται μαζί μας. Όσο και να λέμε ότι αγαπάμε τον άλλον, αν δεν είμαστε σε θέση να δούμε τις πραγματικές του ανάγκες και να ανταποκριθούμε κατάλληλα σε αυτές, δεν αγαπάμε πραγματικά, και αντί να φερόμαστε όπως ο άλλος έχει ανάγκη, κοιτάμε να τον ευχαριστήσουμε ή να τον κακομάθουμε ώστε να συνεχίσει να μας δίνει τροφή – δηλαδή υποκινούμαστε από εγωιστικά κίνητρα.

Οι δοκιμασίες λοιπόν συμβαίνουν στις σχέσεις για να αναγκαστούμε να ενεργοποιηθούμε, να πάρουμε την ευθύνη του εαυτού μας, να αυτονομηθούμε ενεργειακά, να ξεπεράσουμε τις προσκολλήσεις και τα αδράνειές μας σε κάποια επίπεδα. Γι’ αυτό συχνά οι δοκιμασίες στις σχέσεις μάς ωθούν τελικά και προς πνευματική καλυτέρευση.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αντιμετωπίζετε παρόμοια κρίση, να έχετε υπόψη ότι ο εαυτός σας σε ένα επίπεδο προσπαθεί να αποβάλλει κάποιο αργού κραδασμού κέλυφος που είναι μέρος της σεληνιακής, αργής φύσης μας.

Απόγνωση

Η απόγνωση μπορεί να γίνει εξαιρετικό εφαλτήριο για πνευματική άνοδο και απελευθέρωση, αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Η απόγνωση σπάει τους εγωισμούς μας, σπάει τη φούσκα του εγωισμού, διαλύει ψευδαισθήσεις και μας κάνει να δούμε ότι τελικά σε τίποτα δεν μπορούμε να πιαστούμε, παρά μόνο στον Εαυτό/Θεό. Συχνά είναι μια τρομακτική συνειδητοποίηση αυτή, όταν βλέπουμε ότι σε όσα ήμασταν προσκολλημένοι δεν μπορούμε να κρατηθούμε πια από αυτά. Όμως είναι μια αναγκαία και ευεργετική συνειδητοποίηση, και αλίμονο στον άνθρωπο που ζει βολεμένος, μη συνειδητοποιώντας ότι οι προσκολλήσεις του αργά ή γρήγορα θα τον προδώσουν.

He who gives himself up to vanity, and does not give himself to meditation, forgetting the real aim of life and grasping for pleasure, will in due time envy him who has exerted himself in meditation -The Buddha

Με την ακραία απόγνωση υπάρχει ο κίνδυνος της ψυχασθένειας, στη περίπτωση που ο άνθρωπος συνεχίσει τη προσπάθειά του να πιαστεί από τον εγωισμό του, να αγκιστρωθεί από διάφορες προσκολλήσεις. Τότε είναι που δημιουργείται σχίσμα μεταξύ της κατώτερης προσωπικότητας και της ψυχής, και έρχεται σαν συνέπεια η ψυχασθένεια. Τη ψυχασθένεια πάντα την προκαλεί ο υλισμός, η προσκόλληση στο σώμα, ακόμα κι αν το άτομο φαίνεται να οδηγήθηκε στη ψυχασθένεια λόγω πνευματικών πρακτικών. Η προδοσία της Ψυχής είναι ψυχασθένεια.

Ο φιλότιμος αγώνας για αναγωγή στον Εαυτό, για άνοδο προς τη Πηγή, θα μας εφοδιάσει με την απαραίτητη ενέργεια η οποία θα διαλύσει την απόγνωση, θα φέρει ελπίδα, συνοχή, στήριξη και θα αποτρέψει περαιτέρω κρίσεις. Οι ψυχικές ανισορροπίες προκαλούνται από έλλειψη συνοχής, η οποία με τη σειρά της προκαλείται από έλλειψη ενέργειας. Όσο πιο πολύ ενέργεια έχουμε, τόσο περισσότερη αυτοκυριαρχία, συνοχή και ελπίδα θα έχουμε.

Ας κάνουμε λοιπόν τον Εαυτό/Θεό τον μοναδικό μας φίλο, στόχο και ‘προσκόλλησή’ μας.

Ας γίνουμε αυτό που μας θέλει η ζωή

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα στο πυρήνα του είναι του ένα πλάνο για τη ζωή και το σκοπό του. Όσο περισσότερο εναρμονιζόμαστε με το πλάνο αυτό και συντονιζόμαστε έτσι με την θέληση του Ανώτερου Εαυτού, τόσο πιο πλήρης, δημιουργική, αγαπημένη, όμορφη, αρμονική θα γίνεται η ζωή μας. Όσο πιο ταυτισμένοι είμαστε με των Ανώτερο Εαυτό και τη θέλησή Του, τόση περισσότερη ενότητα και γαλήνη θα βιώνουμε, δηλαδή έλλειψη αμφιβολιών και εσωτερικής διχόνοιας. Στη κυριολεξία νιώθουμε να ξαναγινόμαστε ο εαυτός μας, όταν ταυτιστούμε με τον Εαυτό.

Αυτά που εμποδίζουν το πλάνο της ζωής μας να ξεδιπλωθεί και να πραγματωθεί, είναι οι διάφοροι εγωισμοί, δηλαδή οι τεχνητές σκεπτομορφές, αντιλήψεις, ιδέες, συναισθήματα, που είτε έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας, είτε έχουμε κληρονομήσει από τους γονείς ή μας τους έχει εμφυσήσει η κοινωνία και οι φίλοι. Πολλά κοινωνικά κλισέ, για παράδειγμα, μας ωθούν να κάνουμε πράγματα διαφορετικά από το πλάνο μας, να γινόμαστε κάτι άλλο από αυτό που στην ουσία μας είμαστε. Όμως όλοι οι εγωισμοί αυτοί και τα κοινωνικά κλισέ, δημιουργούνται και υποκινούνται από την ταύτιση με το σώμα και τον φόβο του θανάτου που αυτό συνεπάγεται. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος ο ταυτισμένος με το σώμα του θα φοβάται για την επιβίωσή του και θα αγωνιά να κάνει λεφτά, αποκτήματα, οικογένεια, φίλους κλπ, ώστε να έχει να πιαστεί από κάπου. Ο άνθρωπος αυτός δεν λειτουργεί το πλάνο του αλλά τους φόβους του. Και τελικά δεν ζει ευτυχισμένα, δεν βιώνει πληρότητα.

Ο τακτικός, σωστός διαλογισμός, σταδιακά αποβάλλει όλα αυτά τα ‘κελύφη’ των κοινωνικών προγραμματισμών που έχουμε δεχτεί, κι έτσι σιγά σιγά αρχίζουμε και ακούμε περισσότερο την εσωτερική μας ανάγκη, αντί να ακολουθούμε τους φόβους, τους συναισθηματισμούς και τα κοινωνικά κλισέ και να κάνουμε πράγματα που δεν είναι σύμφωνα μ’ εμάς τελικά. Ο σωστός διαλογισμός ενέχει το στοιχείο της ‘παράδοσης’. Παραδινόμαστε δηλαδή και εμπιστευόμαστε το Θείον γι’ αυτό που θέλει Εκείνο να γίνουμε. Το Θείον, ο Ανώτερος Εαυτός, θα μας οδηγεί με ασφάλεια. Το Θείον είναι υπέρ της επιβίωσης, έτσι δεν πρέπει να φοβόμαστε. Αντιθέτως, οι εγωισμοί, αν και υποκινούνται από το φόβο του θανάτου, τελικά σε αυτόν ωθούν.

Ας ρωτήσουμε λοιπόν τον Ανώτερο Εαυτό μας, το Θεό, τι μας θέλει να γίνουμε; Αντί να ζητάμε εμείς συνεχώς από Εκείνον να κάνει το θέλημά μας… Κι έτσι ο χάρτης της ζωής μας θα ξεδιπλωθεί λαμπρός και η ζωή μας θα γίνει μια συνεχής ανθοφορία.

Η σεληνιακή φύση του ανθρώπου

Η σεληνιακή φύση του ανθρώπου είναι η ετερόφωτη φύση του, που κάνει το άτομο να μην λειτουργεί συνειδητά και σε ταύτιση με τον Εαυτό - δεν λειτουργεί με Ταυτότητα, αμεσότητα και Ενότητα, αλλά ‘σκέφτεται’ πως θα λειτουργήσει, ‘σκέφτεται’ τι θα κάνει, ‘σκέφτεται’ τι είναι καλό και τι όχι. Ο κατώτερος νους (mind) είναι σεληνιακό όργανο, το οποίο αντανακλά σκέψεις, θέσεις, ιδέες, συναισθήματα και δεν ζει στο παρόν. Η σεληνιακή φύση είναι ανακλαστική φύση και όχι αυθεντική προβολή προς τη ζωή και αυθόρμητη δημιουργία που έρχεται ως αποτέλεσμα ταύτισης με τον Ανώτερο Εαυτό. Η σεληνιακή φύση είναι νεκρή, αδρανής φύση και πρέπει να την αποβάλλουμε.

Μια καρικατούρα ενός σεληνιακού ανθρώπου είναι εκείνου που δεν ζει αυθεντικά: κινείται στη μέρα του αυτόματα και υπνωτισμένα, πίνει καφέδες για να ‘ξυπνήσει’, καπνίζει, επαναλαμβάνει τα ίδια λεκτικά κλισέ, δεν μπορεί να ακούσει τους άλλους πραγματικά, βλέπει τηλεόραση παθητικά, παίζει αυτοματιστικά video games γιατί δεν έχει ενέργεια και focus να κάνει κάτι δημιουργικό, και έχει άλλους χίλιους ακόμα εθισμούς – οι εθισμοί είναι καθαρά σεληνιακή, αυτόματη, νεκρή λειτουργία. Ο άνθρωπος αυτός είναι εγκλωβισμένος στον εαυτό του, αποκλεισμένος από ανώτερες ενέργειες και κόσμους, και απομονωμένος στην εγωκεντρική φούσκα του. Και λόγω αυτής της απομόνωσης είναι που αναζητά τόσο έντονα τις σχέσεις, ώστε να τον βγάλουν από την απομόνωση που ζει…

Ο σεληνιακός άνθρωπος είναι ‘προβολικός’ άνθρωπος, δηλαδή προβάλλει συνεχώς τον εαυτό του κάπου έξω από αυτόν, νοσταλγεί κάτι έξω από αυτόν, θέλει συνέχεια σχέσεις και όλο αναζητά κάτι έξω από αυτόν να τον πληρώσει. Ο σεληνιακός άνθρωπος δεν είναι ‘ευθυγραμμισμένος’, δεν έχει χτίσει τη ψυχική γέφυρα προς τον Ανώτερο Εαυτό (antahkarana) και ζει σαν σώμα με συναισθήματα και σκέψεις μόνο. Κι επειδή δεν είναι ευθυγραμμισμένος, του λείπει η ψυχική κυριότητα και αξιοπρέπεια.

Η σεληνιακή φύση έχει να κάνει με τη προσκόλληση στο σώμα, στην ύλη. Η ύλη από μόνη της, χωρίς το πνεύμα, είναι αδρανής – το ανθρώπινο σώμα χωρίς το πνευματικό σπινθήρα θα ήταν ένα πτώμα. Έτσι λοιπόν, η υπέρβαση της σεληνιακής μας φύσης, που είναι ο βασικός αγώνας που κάνουμε εδώ στη γη, έχει να κάνει με την υπέρβαση του σώματος και της ύλης, υπέρβαση δηλαδή του θανάτου. Δεν είναι εύκολος ο αγώνας αυτός ενάντια σε τόσο αδρανείς, βαριές ενέργειες, αλλά η υπέρβαση αυτή του θανάτου είναι τελικά εφικτή. Θυμηθείτε το αυτό την επόμενη φορά που έχετε κατάθλιψη ή περνάτε κάποια άλλη κρίση: αγωνίζεστε ενάντια στην αδράνεια της φύσης σας, ενάντια στη σεληνιακή φύση.

Το υλικό σώμα μάς το δίνει η μητέρα μας και η μητέρα γη. Μπορούμε να πούμε ότι όλοι μας οι πρόγονοι είναι η μητέρα μας, ακόμα και τα αντρικά πρόσωπα. Με λίγα λόγια δηλαδή, το προγονικό παρελθόν μας και οι προγονικές ψυχολογικές, ενεργειακές και φυσιολογικές κληρονομιές που λάβαμε, ανήκουν στη σεληνιακή μας φύση, την οποία και πάλι καλούμαστε να ξεπεράσουμε. Καλούμαστε να λυτρώσουμε τους προγόνους μας με το να εξαγνίσουμε την ύλη μας και όλες τις ψυχοφυσιολογικές κληρονομιές που αναλάβαμε. Και αυτός ο εξαγνισμός έρχεται με το να έχουμε την εστίαση της προσοχής μας στο Θείον, στον Εαυτό, στο Φως.

Όπως έχω πει πολλές φορές, ο πνευματικός άνθρωπος φιλοδοξεί να γίνει ηλιακός άνθρωπος, να πραγματώσει την ταύτιση με τον Ανώτερο Εαυτό, και να χτίσει το ηλιακό σώμα, το lightbody, ή το σώμα της δόξας της χριστιανικής διδασκαλίας, το πύρινο σώμα δηλαδή που έχτισε ο Χριστός και στο οποίο αναλήφθηκε. Αυτός είναι ο σκοπός μας, να γίνουμε πύρινοι, ηλιακοί, να χτίσουμε κι εμείς το πύρινο αυτό σώμα, το οποίο θα είναι και το διαβατήριό μας για ανώτερους κόσμους…

Έλλειψη Ταυτότητας – Προβολή του Εαυτού

Η προβολή τόσο της δυστυχίας μας όσο και της ευτυχίας μας σε εξωτερικούς παράγοντες και ανθρώπους, υποδεικνύει ότι δεν έχουμε Ταυτότητα, δεν είμαστε δηλαδή ταυτισμένοι με τον Εαυτό μας, δεν έχουμε ενότητα με τον Εαυτό. Είτε για παράδειγμα αν κάποιος κατηγορεί άλλους ανθρώπους ή καταστάσεις για την ατυχία ή τις δυσκολίες του, ή αν αναμένει την ευτυχία, τη λύτρωση και τη χαρά από κάποια εξωτερική πηγή ή περίσταση ή μελλοντικό χρόνο, και στις δύο περιπτώσεις το άτομο έχει σχίσμα μεταξύ του εαυτού με τον Εαυτό. Η κατώτερη προσωπικότητα δηλαδή, μάχεται τον ανώτερο Εαυτό, ζητά άλλα πράγματα απ’ ότι θέλει η Ψυχή. Αυτό συμβαίνει όταν ο άνθρωπος δεν ανυψώνει τη συνειδητότητά του στον Εαυτό/Θεό και ζει μόνο σαν σώμα.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε στη πράξη πως λειτουργεί αυτό το εσωτερικό σχίσμα. Αν π.χ. το άτομο περιμένει να κάνει μια σχέση ή παιδιά για να  ολοκληρωθεί και να νιώσει καλά, αν περιμένει να βρει μια άλλη δουλειά ή άλλο τόπο διαμονής ή περισσότερα χρήματα ή κάποια αποκτήματα για να γεμίσει το κενό και να θεραπευτεί το αίσθημα του ανικανοποίητου, τότε το άτομο λειτουργεί ‘σχισματικά’. Αντιθέτως, αν βιώνει ησυχία νου, γαλήνη, αγάπη και πληρότητα υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, τότε το άτομο λειτουργεί με Ενότητα με τον Εαυτό, έχει αποκτήσει Ταυτότητα.

Περιττό να πούμε φυσικά, το πόσο μάταιο είναι να αναζητούμε από κάποια εξωτερική πηγή τη πλήρωση. Κανείς δεν μπορεί να μας προσφέρει Ταυτότητα, Ενότητα, παρά μόνο εμείς οι ίδιοι.

Πως όμως θα επαναφέρουμε την Ταυτότητα, την Ενότητα με τον Εαυτό; Η Ησυχία του νου, ο διαλογισμός και η προσευχή, είναι τα βασικά εργαλεία για να φέρουμε τον εαυτό μας πίσω στο Κέντρο του. Βιώνουμε Ταυτότητα όταν ευθυγραμμίσουμε το είναι μας, όταν ευθυγραμμιστούμε με τον Εαυτό/Θεό. Η Ησυχία λοιπόν θα θρέψει τη Ταυτότητά μας. Η Ησυχία διαλύει τα επίπλαστα κελύφη των εγωισμών που εμποδίζουν την ταύτιση με τον Εαυτό. Γι’ αυτό είναι τόσο εξαιρετικά πολύτιμη η ησυχία του διαλογισμού, γιατί μας φέρνει πίσω στον Εαυτό μας, που είναι ο χαμένος παράδεισός μας, τον οποίο προβάλλουμε κάπου έξω από μας…