Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

Ο Νόμος της Απάρνησης/Θυσίας

Ο Νόμος της Απάρνησης/Θυσίας, τα προσωπικά θέλω και οι (ουσιαστικές) ανάγκες τις ψυχής. Η απάρνηση/θυσία των προσωπικών θέλω για την απόκτηση της Χαράς.

Εάν θέλετε κάτι να σας συμβεί πολύ τότε το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να το απαρνηθείτε!
Αυτός είναι ο Νόμος της Θυσίας.

Μέσα απ'τη Θυσία έρχεται η απόκτηση αυτών που πραγματικά θέλουμε -όχι αυτών που η προσωπικότητα θέλει, καθώς η προσωπικότητα λίγα ξέρει για τις πραγματικές μας ανάγκες. Η προσωπικότητα θέλει αυτά που έχει μάθει απ'τους γονείς/φίλους/κοινωνία. Αυτά τα επίκτητα θέλω όμως, συχνά δεν εφάπτονται με τα θέλω της ψυχής. Κάποιος για παράδειγμα μπορεί να θέλει να παντρευτεί να κάνει οικογένεια αλλά η επιταγή της ψυχής του να μην είναι αυτή και να μην του έρχεται ο άνθρωπος που το άτομο θα "ήθελε". Ή το αντίθετο, να θέλει ουσιαστικά (η ψυχή) να κάνει οικογένεια αλλά τα θέλω της προσωπικότητας να εμποδίζουν το άτομο να δει ότι ο άνθρωπος που είναι κοντά του είναι ο ιδανικός. Πολλά τα πιθανά σενάρια. Μπορεί π.χ κάποιος να έχει μεγαλώσει με την ιδέα ότι είναι ανεξάρτητος και να αποδιώχνει ιδανικά άτομα που έρχονται δίπλα του αλλά η ψυχή του να επιζητά μια σχέση.

Πως όμως κανείς μπορεί να ευθυγραμμίσει τα θέλω της προσωπικότητας με αυτά της ψυχής?
Η προσωπική εκπλήρωση έρχεται όταν αποκτήσουμε επαφή με τη ψυχή και πραγματώσουμε τα θέλω της. Όπως είπαμε η προσωπικότητα δεν γνωρίζει ουσιαστικά τι είναι η ευτυχία μας, απλά αναμασά αυτά που έχει διδαχτεί απ'τη κοινωνία, τα οποία διδάγματα έχουν μπει τόσο βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο που νομίζουμε ότι είναι τα πραγματικά μας θέλω. Και καταντούν οι άνθρωποι να παντρεύονται κάποιους ανθρώπους γιατί "έτσι πρέπει" ή να μην παντρεύονται γιατί ο άλλος άνθρωπος δεν είναι έτσι όπως "πρέπει". Όμως όσο περίεργο κι αν φαίνεται κάθε στιγμή μας συμβαίνει αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη. O ανώτερος εαυτός μας έλκει τις κατάλληλες εμπειρίες/ανθρώπους κάθε στιγμή που χρειάζονται για την εξέλιξή μας. Εκτός αν έχουμε μπει βαθιά στο παιχνίδι της προσωπικότητας/εξωτερικότητας και ζούμε μια ζωή τελείως ξένη πια από αυτήν που η ψυχή μας θέλει και έχουμε επιλέξει εργασία, φιλοδοξίες, ανθρώπους και αποκτήματα βάσει αυτών των εξωτερικών προσωπικών θέλω που μας έχουν επιβληθεί απ΄τη κοινωνία. Τότε υπάρχει δυστυχία και μιζέρια. Η ευτυχία έρχεται μες'απ'την εκπλήρωση των ψυχικών επιλογών που ενίοτε είναι τελείως αντίθετες με τις επιλογές της προσωπικότητας. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν ζουν μια κατά φαντασίαν ευτυχία, μια εξωτερική προσποιητή ευτυχία όταν έχουν εκπληρώσει τα προσωπικά θέλω, έχουν γίνει "πετυχημένοι κατά κόσμον" και έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι ευτυχείς... Τι τραγωδία, αυτή η απομάκρυνση του εαυτού απ'τον Εαυτό, η μεγαλύτερη κατάρα. Και μου έρχονται στο μυαλό κάτι celebrities, κάτι ηθοποιοί ή επιχειρηματίες κλπ κλπ, οι οποίοι "πέτυχαν", έγιναν γνωστοί και πλούσιοι αλλά έχασαν τον Εαυτό τους και βρίσκονται σε μια επίπλαστη χαρά και είναι πεπεισμένοι για τη χαρά τους. Μα και βέβαια είναι πεπεισμένοι γιατί αν τολμήσουν να την αμφισβητήσουν τότε θα δουν ότι πρέπει να αλλάξουν για να ευτυχήσουν πραγματικά! Και βαρύ το φορτίο της αλλαγής και της απάρνησης... Έτσι στερούν στον εαυτό τους αυτό που είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων - τη Χαρά.

Ένας Διδάσκαλος λέει: "καλύτερα ένα κύπελλο γεμάτο δυστυχία (προσωρινή), παρά μια ζωή μέτριας θλίψης". Αυτός είναι ο Δρόμος του Πολεμιστή του Πνεύματος, του ανθρώπου που αναλαμβάνει τις ευθύνες και το κάρμα του με χαρά, χωρίς να επιδιώκει τεχνητές, έξω από αυτόν καταστάσεις, αλλά ακολουθεί τις επιταγές της ψυχής του με πίστη, γνωρίζοντας ότι όλα είναι προσωρινά σε αυτό το κόσμο και άρα ψεύτικα. Μόνο μία αναζήτηση είναι αληθινή, αυτή της Ένωσης με τον Ανώτερο Εαυτό και κάθε θυσία προς αυτή τη κατεύθυνση είναι εις όφελος του αναζητητή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνει κανείς σχέσεις κλπ. Ίσα ίσα, αν ο Θεός τοποθετήσει κάποιο άτομο δίπλα μας οφείλουμε να το τιμήσουμε γιατί έτσι τιμάμε κυριολεκτικά ένα κομμάτι του εαυτού μας. Ο Θείος Έρωτας ξεκινά απ'την αγάπη και τον έρωτα για κάποιο άτομο, φίλο κλπ.
Εύχομαι όλοι σύντομα να αποκτήσουν την Ένωση με το άλλο μισό τους, τον Εαυτό.
Γιατί κανείς δεν είναι μισός ουσιαστικά.
Όλα όσα χρειάζομαι τώρα μέσα μου είναι.

Η έλλειψη χαράς και εσωτερικής ικανοποίησης είναι ένα σύμπτωμα που επιβεβαιώνει ότι αναζητούμε πράγματα ή ζούμε ζωή έξω απ΄τις πραγματικές εσωτερικές μας ανάγκες. Καιρός για δράση! Καιρός για θυσία. Η Θυσία ΕΙΝΑΙ η ανώτερη δράση όπως μας δίδαξε και ο Χριστός, η πύλη προς την προσωπική απελευθέρωση. Θυσία του προσωπικού για το παγκόσμιο, του εφήμερου για το αιώνιο, του μικρού για το μεγάλο.

Στη Θυσία βρίσκεται η Ευτυχία. Κανείς ας μην εγκληματεί απέναντι στον εαυτό του και επιλέγει εφήμερα, άχρηστα πράγματα που δίνουν μια γεύση μόνο του μελιού ενώ μπορεί κανείς να έχει όλο το βάζο. Εάν σας συμβαίνει κάτι τέτοιο τότε εξετάστε την αυτοεκτίμησή σας. Για να φτάσει κανείς στην Ένωση πρέπει να απαρνηθεί εγωισμούς του τύπου "ταπεινότητα". Η υπερβολική ταπεινότητα και η αίσθηση αναξιότητας είναι η ίδια λειτουργία με τον εγωισμό και την υπεροψία: και το ένα και το άλλο αποκόβουν τον άνθρωπο απ'τον Εαυτό/Θεό. Οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Μονάχα η ειλικρινής αναζήτηση της Τελειότητας βοηθά τον άνθρωπο να προχωρήσει.
Αξίζω τη Χαρά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)