Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Σάββατο, 31 Μαΐου 2008

Άδειο ποτήρι

Με συνεχή κριτική στάση απέναντι σε διδασκαλίες, με διαρκές ανεβοκατέβασμα σε διάφορα πνευματικά οχήματα δεν φτάνει κανείς πουθενά. Όπως λέει κι ο Δάσκαλός μου, "αν δεν σου κάνει το ένα καράβι, μη νομίζεις ότι το άλλο θα σε πάει μακρύτερα". Ακόμα λέει ότι "αν ανοίγεις τρύπες από δω κι από κει χωρίς διάρκεια στο σκάψιμό σου, λίγες πιθανότητες έχεις να βρεις νερό κι αν ακόμα βρεις αυτό θα είναι θολό και βρώμικο και δεν θα πίνεται. Σκάψε σταθερά σε ένα σημείο, εκεί που σε έστειλε ο Θεός και αργά ή γρήγορα θα βρεις νερό".

Είναι πολλοί οι τρόποι που η Άρνηση θα βάλει στο δρόμο μας για να μας κρατήσει πίσω, στα ήδη κεκτημένα, στο βόλεμά μας το πνευματικό. Η Άρνηση θα μας βάλει ιδέες του τύπου, "ας δοκιμάσω να πάω και σ' αυτή την ομάδα", "ας δω τι κάνουν σ' αυτή τη θρησκεία", αλλά και αν ακόμα βρούμε κάτι σωστό στο δρόμο μας τότε να είστε σίγουροι ότι η Άρνηση ΘΑ ΣΠΕΥΣΕΙ να μας βάλει ιδέες αμφισβήτησης είτε προς κάποιο πρόσωπο είτε προς κάποιο δίδαγμα ή τεχνική κ.λ.π. και όλα αυτά για να μας κρατήσει σε αυτά που ήδη ξέρουμε ώστε να μην αναγκαστούμε να ρίξουμε τον εγωισμό μας -πράγμα δύσκολο κι επίπονο.

Είναι αλήθεια ότι ο Δρόμος του Πνεύματος είναι πολύ δύσκολος και κάποιος πρέπει να είναι πολύ αποφασισμένος αν θέλει να τον προχωρήσει γιατί θα έρθουν δοκιμασίες πολλές. Ο Εαυτός θα δοκιμάσει τον εαυτό για να τον φέρει σε τελείωση. Τίποτα να μη μείνει ακάθαρτο. Όλα τα μέρη του ανθρώπου να γίνουν Αγάπη κι Έλεος. Όπως οι Διδάσκαλοι των αιώνων μας έχουν διδάξει.

Ο πνευματικός πολεμιστής καλείται με θάρρος να αφήσει όλους τους εγωισμούς και τις κεκτημένες γνώσεις πίσω. Να γίνει δηλαδή ένα άδειο ποτήρι το οποίο εν καιρώ θα γεμιστεί με την Ουσία της Ουσίας.

Η πορεία είναι προσωπική. Κανείς δεν μπορεί να θεώσει κανέναν αν ο ίδιος δεν το επιθυμεί, αν ο ίδιος δεν αδειάσει το ποτήρι του να δεχτεί. Ακόμα και το μεγαλύτερο Διδάσκαλο να έχουμε μπροστά μας, αν δεν έχουμε αδειάσει από εγωισμό τότε και σε αυτόν ακόμα θα βρούμε ψεγάδια, θα τον απορρίψουμε και θα προτιμήσουμε να φύγουμε.

Ίσως γνωρίζετε την ιστορία με τον περισπούδαστο καθηγητή πανεπιστημίου και τον Θιβετιανό Δάσκαλο.

Για όσους δεν την γνωρίζουν:
Ήταν ένας καθηγητής πανεπιστημίου με τοίχους γεμάτους πτυχία και τίτλους και αποφάσισε να πάει να πάρει "τη Γνώση" από έναν μεγάλο Σοφό Διδάσκαλο στο Θιβέτ. Όταν πήγε και τον συνάντησε, ο καθηγητής άρχισε να του αναλύει τις φιλοσοφίες της τάδε και της τάδε θρησκείας, έλεγε όλες τις σούτρες απ' έξω κλπ. Σιωπηλός ο Γέροντας άρχισε να βάζει τσάι στη κούπα του καθηγητή, κι έβαζε κι έβαζε μέχρι που ξεχείλισε και χυνόταν απ' έξω το τσάι. Ο καθηγητής τότε του λέει "Γέροντα, σταμάτα να βάζεις, έχει ξεχειλίσει η κούπα". Τότε ο Γέροντας του είπε "έτσι είσαι κι εσύ, κούπα γεμάτη με γνώσεις και θέσεις, τόσο γεμάτη που δεν χωράει τίποτ' άλλο πια να μπει. Αν θες να γίνεις μαθητής μου πήγαινε και άδειασε απ' ότι ξέρεις και τότε μόνο έλα..."

Έτσι και η σχέση μας με το Θεό Διδάσκαλο αλλά και με όποιον άλλον απεσταλμένο Του που μας έχει στείλει προς δική μας βοήθεια και προστασία. Προς το Θεό γινόμαστε άδεια ποτήρια ώστε να γεμίσουμε με τη χαρά Του.

Στη καθημερινότητα βέβαια δεν αφήνουμε κάθε σκουπίδι να εισέρχεται μέσα μας. Πάντα χρησιμοποιούμε τη διάκριση. Έχει αγάπη αυτό που μας λέει κάποιος, έχει ήθος και σεβασμό? Αυτά τα κριτήρια σε συνδυασμό με την κρίση της καρδιάς θα μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε ασφαλέστερα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)