Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Σάββατο, 31 Μαΐου 2008

Το χάσιμο του εγώ

Κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, όταν ο νους ησυχάσει και αφήσουμε την Ενέργεια απλά να κυλήσει ελεύθερα, πολλές μαγικές και μυστικιστικές διεργασίες συντελούνται οι οποίες μπορεί να είναι ή να μην είναι άμεσα αντιληπτές. Η συνειδητότητα έτσι κι αλλιώς έρχεται σιγά σιγά σαν αποτέλεσμα της προσπάθειας και της πίστης.

Σε αυτή τη ταπείνωση που καλούμαστε να μπούμε κατά την ώρα της προσευχής, σε αυτό το χάσιμο του εγώ, των γνώσεων, σκέψεων, ιδεολογιών αλλά ακόμα και φόβων, είναι αυτή η ταπείνωση ένας θάνατος. Κι επειδή το γνωρίζει αυτό η προσωπικότητα σαν πανούργα που είναι θα προσπαθήσει να κάνει το παν να αποφύγει αυτή την ώρα της ησυχίας του διαλογισμού γιατί πολύ απλά δεν θέλει να πεθάνει! Η προσωπικότητα -ή καλύτερα το εγώ-, θα κάνει τα πάντα για να κρατηθεί στη ζωή και πολλές φορές θα μας βάλει πρακτικά εμπόδια ώστε να μην κάνουμε διαλογισμό. Δοκιμασίες πολλές θα έρθουν, είτε με τη μορφή σκέψεων, είτε με γεγονότα που θα προσπαθήσουν να μας βγάλουν από τη διαδικασία αυτή της κάθαρσης. Το εγώ μας φοβάται για την ακεραιότητα του και φοβάται να μην πεθάνει! Εμείς αυτές τις στιγμές προχωρούμε ατάραχοι στην διαδικασία μας, χωρίς να δίνουμε καμία σημασία σε σκέψεις ή και να ανοίγουμε κουβέντα με το νου μας και να πολεμούμε με αυτόν. Παίρνουμε μεγάλες βαθιές αναπνοές και συνεχίζουμε.

Έχω δει ανθρώπους να τους πιάνει πανικός όταν ερχόταν η ώρα της προσευχής και να φεύγουν. Το εγώ φοβάται να μην πεθάνει... Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση, ότι αν πεθάνει το εγώ έρχεται το τέλος... Μεγάλο ψέμα. ΤΟΤΕ ξεκινά η αληθινή ζωή, τότε αρχίζει και αποκτά νόημα η ζωή μας και γι' αυτό πολύ συχνά αισθανόμαστε αυτή τη χαρά μετά απ' το διαλογισμό.



1 σχόλιο:

ensticto είπε...

Όταν προσπαθώ να δω μέσα από τα εγώ, διαλύομαι, γίνομαι "ίσως αμέτρητα κομμάτια" και φυσικά εστιάζοντας στο κάθε ένα από αυτά τα κομμάτια, όπως γίνεται τώρα, δεν μπορώ να μαζέψω την ουσία μου, δεν μπορώ να συγκεντρώσω την προσοχή μου, την ενέργεια μου. Επειδή το κάθε τέλος του εγώ είναι επίπονο και η συνήθεια το κάνει να επαναλαμβάνεται κυκλικά, ότι θεωρώ πως μου έχει μείνει, η προσωπικότητα δηλαδή, "δεν θέλω να την χάσω", μια απίστευτη δικαιολογία απόσταγμα στυγνής και αποτελεσματικά καταστρεπτικής φαντασίας. Αναμασώ τώρα αυτά που θεωρητικά έχω κι εγώ καταλάβει στη ζωή μου και διάβασα στα όμορφα αυτά κείμενα. Δεν θέλει προσπάθεια αλλά φυσικότητα για να πάψω να ακούω τις φλυαρίες του νου και να προχωρήσω στα βαθύτερα στρώματα του νου αρχικά, να τα γνωρίσω. Χρειάζομαι ενέργεια πολύ για να το καταφέρω αυτό κι εγώ πανικόβλητος ψάχνω τα σημεία που διαρρέει η ενέργεια μου, μια κίνηση χωρίς βάθος. Διψώ για την ένωση με τον εαυτό μου και δεν ξέρω τελικά αν είναι σωστό όταν σκέφτομαι πως "πρέπει να το περάσω και αυτό το σκοτεινό μονοπάτι" ή είναι ένα είδος απώλειας ενέργειας και αυτό που λέμε "καταθέτω τα όπλα", παραδίνομαι, συμβιβάζομαι και έχω ήδη ξεπουληθεί με αποτέλεσμα να ξεπουλάω όλο τον κόσμο. Πόσες φορές έχω παραδεχτεί αλήθειες σκληρές και επίπονες για τα εγώ μου, που δεν χάνουν κλάσματα του δευτερολέπτου να με ξαναπαρασύρουν μέσω της φαντασίας μου, ένα εγώ να βγάζει πύρινους λόγους για "διάλυση των εγώ και φώτιση". Πολλές φορές απογοητεύτηκα και κάποιες κέρδισα. Μπορώ και αλλάζω αλλά πολύ σιγά, όμως αλλάζω αρκεί να είμαι στο τώρα όταν συμβαίνει, να βλέπω μέσα μου χωρίς να κρίνω και χωρίς να επηρεάζομαι από σκέψεις, φαντασίες ή συναισθήματα. Συνεχίζω ακάθεκτος προσθέτοντας κάθε μέρα ένα μικρό λιθαράκι συνείδησης ώσπου να καταλάβω τι να κάνω ώστε να γίνουν βαθύτερα και γρηγορότερα αυτά τα βήματα. Η μεγάλη αλλαγή έχει ξεκινήσει και έστω για λίγα δευτερόλεπτα έχω νιώσει την απερίγραπτη χαρά της ζωής, πως θα είναι στη φώτιση?....

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)