Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Η φυσική Χαρά & η ηδονή της μελαγχολίας

Η φυσική μας κατάσταση είναι η Χαρά. Όχι η κραυγαλέα χαρά αλλά εκείνη που είναι αποτέλεσμα της Ισορροπίας και της Αρμονίας νου, ψυχής και σώματος. Μια ανάλαφρη (όχι αφελής) κατάσταση που κάνει τον άνθρωπο να υπηρετεί και να δρα στη ζωή με αυθορμητισμό, σαν τα παιδιά. Μια δραστήρια (όχι υπερκινητική) κατάσταση. Όπως οι Άγγελοι, που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να τρέξουν, να υπηρετήσουν. Έτσι και ο ενεργοποιημένος από το Φως του Θεού άνθρωπος έχει αυτή την δραστηριοποίηση και τη χαρά, ποτέ δεν βαριέται, αφού η βαρεμάρα είναι έλλειψη ενέργειας, βαριά κατάσταση.

Η μελαγχολία όπως λέει κι η λέξη (μέλας + χολή) είναι μια σκοτεινή αδρανής κατάσταση. Ποιος όμως είπε ότι δεν είναι ηδονική? Ποιος είπε ότι η αυτοκαταστροφή δεν έχει ηδονή? Η αδράνεια και η αυτοκαταστροφή είναι ηδονιστικές καταστάσεις όπως π.χ. τα ναρκωτικά. Τα παιδιά που σνιφάρουν βενζίνη για παράδειγμα, καταστρέφοντας τα εγκεφαλικά τους κύτταρα επισύρουν ηδονή. Έτσι και η αφαίμαξη των αρνητικών οντοτήτων που προσπαθούν να μας κατέχουν έχει τη δική της ηδονή. Ποιος δεν έχει νιώσει αυτή την ηδονή μέσα σε μια φάση κατάθλιψης? Νομίζω όλοι.

Υπάρχει όμως κι ένα άλλο είδος μελαγχολίας, εκείνο που συμβαίνει στους ανθρώπους που κάνουν συνειδητή πνευματική πορεία και είναι σε φάση απόρριψης κάποιου ενεργειακού κελύφους το οποίο υπήρχε πολλά χρόνια ακόμα και ζωές. Η απέκδυση απ'αυτό το κέλυφος προκαλεί μια προσωρινή αίσθηση θλίψης ή κενού γιατί η προσωπικότητα νιώθει ότι κάτι έχασε. Και όντως έτσι είναι. Ένα ακόμα κέλυφος απ'το αβγό μας έσπασε και πλησιάζουμε ακόμη κοντύτερα στην απελευθέρωσή μας.

Η Χαρά αποκτιέται μέσα από αγώνες, θυσίες και απαρνήσεις. Απαρνείται δηλαδή κανείς τις χαμηλές αυτές ηδονές που η αυτοκαταστροφή φέρνει και μπαίνει σε αγώνα δημιουργίας. Και είναι δύσκολο γιατί η κατηφόρα της κατάθλιψης παρασέρνει εύκολα πολλές φορές μέχρι ο άνθρωπος να ενδυναμωθεί.

Περνάνε σκέψεις απ'το μυαλό όπως "γιατί να κάνω τόσο αγώνα και θυσίες, αφού τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ας απολαύσω την αυτοκτονία μου -με ναρκωτικά, φαγητό, σεξ, αδράνεια κλπ".
Είναι όμως μια στείρα κατάσταση η Άρνηση, δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην αναβολή των καρμικών μας υποχρεώσεων για μια άλλη ζωή/τόπο/χρόνο με πιο δύσκολες συνθήκες.
Βασική λειτουργία της Αρνήσεως είναι η τεμπελιά, και η αδράνεια. Είναι ικανός ο νους του ανθρώπου να εφεύρει εκπληκτικές 'επιστημονικοφανείς' δικαιολογίες για να μας αποτρέψει απ'τον αγώνα. Θέλει προσοχή, να μην ξεγελάμε τον εαυτό μας.

Τίποτα πιο μεγαλειώδες και όμορφο απ'τη Χαρά του Πνευματικοποιημένου ανθρώπου. Όλοι την αξίζουν, ή μάλλον είναι ολονών δικαίωμα. Αρκεί κάποιος να μπει στο κόπο να την αναζητήσει. Και ο αναζητών βρίσκει....


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)