Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

Στο κυνήγι του good feeling – μια νέα μορφή υλισμού

Στην εποχή μας οι περισσότεροι δεν έχουμε πλέον άμεσο φόβο επιβίωσης όπως είχαν οι προηγούμενες γενιές. Το κυνήγι του βιοπορισμού στις δυτικές κοινωνίες έχει μεταφερθεί σε άλλο επίπεδο, σε ψυχολογικό, συναισθηματικό, ενεργειακό βιοπορισμό. Όλοι κυνηγάμε λίγο good feeling, μέσα από παρέες που κάνουν χαβαλέ, μέσα από τις ερωτικές σχέσεις, τη μουσική, τα drugs, το σινεμά, τα video games, τα αποκτήματα, τη φήμη κ.ο.κ. Έχουμε γίνει δηλαδή ενεργειακοί ζητιάνοι. Κανείς δεν μας έμαθε ότι το good feeling, ή μάλλον η ευδαιμονία, είναι η φυσική μας κατάσταση. Αρκεί να εξαγνιστούμε.

Πως έρχεται ο εξαγνισμός; Όταν απεκδυθούμε όσα κρύβουν το πυρ της ευδαιμονίας: εγωισμοί, βαριές ενέργειες, αδράνειες, σκοτάδια του νου και του πεδίου μας, αρνήσεις, βαμπιρισμοί, κακίες, ανασφάλειες, φόβοι, σύγχυση, με λίγα λόγια τη συνολική μόλυνση που κουβαλάμε. Όταν χάσουμε τον εαυτό μας θα κερδίσουμε τον Εαυτό. Αρκεί να αποσυρθούμε στο εσωτερικό μας Κέντρο, στην πρωταρχική αίσθηση της Ενότητας που όλοι έχουμε βιώσει έστω για λίγο αφού από εκεί προερχόμαστε, και που όλοι ασυνείδητα ψάχνουμε. Άλλωστε με όλες αυτές τις καταστροφικές συνήθειες, το κάπνισμα, το πολύ φαγητό και χίλιους ακόμα δυο τρόπους βαμπιρισμού (μια μικρή λίστα με τους τρόπους που συνήθως βαμπιρίζουμε είναι εδώ: http://www.geocities.com/elenastral/vampirism.htm) , ασυνείδητα προσπαθούμε να βιώσουμε την Ενότητα, την πλήρωση, την Ολότητα που έχουμε χάσει και που όμως είναι κοντύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο στο κόσμο.

Το παράδοξο είναι ότι η χαρά, η ευδαιμονία και το good feeling έρχονται όταν σταματούμε να τα ψάχνουμε, όταν μείνουμε ‘ακίνητοι’ αλλά ταυτόχρονα ζωντανοί και συνειδητοί με τον εαυτό μας. Αυτή άλλωστε είναι η αξία του σωστού διαλογισμού, που φέρνει την απέκδυση των πέπλων και των τεχνητών δημιουργημάτων του νου που έχουν καλύψει το φως και την Χαρά της ψυχής μας.

Η εξωτερική ζωή δεν θα σταματήσει. Θα συνεχίσουμε να επικοινωνούμε, να κάνουμε σχέσεις, να απολαμβάνουμε τα δώρα της γης και των ανθρώπων. Απλά το focus μας θα αλλάξει: από παθητικοί βαμπιριστές που είναι εξαρτημένοι από τις εξωτερικές καταστάσεις και που περιμένουν έναν άνθρωπο, χρήματα, επιτυχία, απολαύσεις κλπ να τους πληρώσει και να τους λυτρώσει, γινόμαστε οι ενεργητικοί δότες της ζωής που δεν περιμένουν τίποτα γιατί είναι τόσο απασχολημένοι με το να δίνουν, να δημιουργούν, να κάνουν και να είναι. Γι’ αυτό αποσυρόμαστε κάθε μέρα μία ώρα στον εσωτερικό μας Ναό, ώστε να Κοινωνήσουμε τον Ήλιο που βρίσκεται στο Κέντρο του είναι μας, που μας καθαρίζει από μολύνσεις του νου και ανασφάλειες, και μας καθιστά Ηλιακούς, ενεργητικούς, Χριστικούς ανθρώπους.



Η πνευματική διάσταση του Θυμού

Θυμός, το καταστροφικό πυρ

Ο Χριστός, ο Βούδας και πολλοί σοφοί μίλησαν για την καταστροφική ιδιότητα του θυμού. Ο θυμός είναι μια πολυδιάστατη κατάσταση Άρνησης κι αντιδραστικότητας, και όχι μόνο ένας εκνευρισμός που παρουσιάζεται όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως επιθυμούμε.

Ο θυμός εμποδίζει το Θείο Ρεύμα, το Ρεύμα της Ζωής, να περάσει μέσα από μας, να μας ενεργοποιήσει και να δώσει νόημα και κατεύθυνση στη ζωή μας. Ο θυμός ουσιαστικά είναι η Άρνηση αυτού του Ρεύματος, το οποίο εισέρχεται μέσα απ’το κεφάλι μας (crown chakra) και το οποίο Ρεύμα υπό κανονικές συνθήκες (συνθήκες αγιότητας, καθώς η αγιότητα είναι η φυσική μας κατάσταση) θα διαπερνούσε όλο το σώμα, με αποτέλεσμα το άτομο να γινόταν ένας πραγματικός εργάτης του Θεού, πράττοντας καίριες κινήσεις, ομιλώντας τέλειους λόγους κάθε στιγμή. Έτσι, με τον θυμό, κάνουμε το Θείο Ρεύμα να ‘αναπηδά’ πίσω και δεν το αποδεχόμαστε, δεν αφήνουμε την ενέργεια να γειωθεί –ο θυμός είναι άρνηση της Ζωής. Είναι μια κατάσταση στην οποία είναι σαν να λέμε ασυνείδητα ‘εγώ δεν χρειάζομαι το Θεό και μπορώ να λειτουργήσω μόνος μου, αφού εμπιστεύομαι περισσότερο το εγώ μου παρά την Θεία Πρόνοια’, μια κατάσταση εγωισμού δηλαδή, μια κατάσταση αποκοπής από την Θεία Ροή. Και σαν αποτέλεσμα φέρνει την σύγχυση, το κλείσιμο της εσωτερικής όρασης και άρα της εσωτερικής καθοδήγησης, την αίσθηση ότι είμαστε μόνοι μας, χωρίς υποστήριξη, χωρίς ανοιχτούς ορίζοντες και επιλογές. Αυτή είναι η κατάντια του εγωιστικού τρόπου λειτουργίας, μια πτώχευση σε όλα τα επίπεδα.

Μέσα απ’το θυμό, είναι σαν να λέει το άτομο ‘θα πάρω εγώ το κοντρόλ της ζωής μου, καθώς θέλω να γίνει το θέλημά μου’. Οπότε τελικά, θυμός είναι ή άρνηση της υιοθέτησης του Θείου Θελήματος, με το αποτέλεσμα της πτώχευσης που αναφέρεται παραπάνω, πτώχευση ενεργειακή αλλά και υλική αργά ή γρήγορα.

Σε πρακτικό επίπεδο, θυμώνουμε όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλει η εγωιστική προσωπικότητά μας. Η προσωπικότητα όμως δεν είναι ιδιαίτερα σοφή, καθώς δεν έχει το απαραίτητο εύρος να γνωρίζει το Σχέδιο του Θεού και του Ανθρώπου, και άρα, η προσωπικότητα μπορεί να μην ξέρει ποιο πραγματικά είναι το καλό για το ίδιο το άτομο! Έτσι, πολλές φορές, αυτά που η κατώτερή μας φύση θέλει και η προσωπικότητα διεκδικεί, είναι καταστροφικά για το σώμα και την ψυχή. Η απάρνηση του εγωισμού και η συνειδητή υιοθέτηση της Θείας Βούλησης επαναφέρουν την τελειότητα στη ζωή του ανθρώπου. Για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει να εξαλειφθεί ο θυμός.

Εξάλειψη του θυμού σημαίνει παράδοση του θελήματός μας και προσπάθεια να λειτουργήσουμε το Θείο Θέλημα. Θα ανακαλύψει κανείς το πόσο θυμό κουβαλά, με το να εξετάσει το πόσο βαθιά είναι η αναπνοή του. Όσο πιο επιφανειακή είναι η αναπνοή, τόσο περισσότερο θυμό-αντιδραστικότητα-εγωισμό έχει το άτομο και εμποδίζει την Ενέργεια να εισέλθει στη φυσιολογία. Όσο πιο βαθιά και αργή η αναπνοή, τόση περισσότερη ενέργεια εισέρχεται στη φυσιολογία μας και μας ζωοποιεί. Φυσικά, για να ηρεμήσει η αναπνοή πρέπει ο νους να είναι ήρεμος. Αυτό το βάθος της ανάσας, είναι ένδειξη ότι έχουμε απαρνηθεί το θυμό –και άρα τον εγωισμό- και τις προσκολλήσεις μας και είμαστε σε θέση να λειτουργήσουμε την Αλήθεια.

Ο εκνευρισμός, που είναι είδος θυμού, είναι μια ιδιαίτερα καταστροφική κατάσταση για τα λεπτοφυή μας κέντρα, και γι’αυτό κατόπιν και για την φυσική μας υγεία. Ο εκνευρισμός είναι ένα ‘καταστροφικό πυρ’. Τον εκνευρισμό μπορούμε και πρέπει να τον διορθώνουμε κάθε στιγμή, με σκέψεις Χαράς, με προσπάθεια για Αγαλλίαση και προσπάθεια για Ομορφιά συνείδησης. Είναι περιττό να πούμε ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αναμένουμε από τις εξωτερικές συνθήκες, ή από τους άλλους ανθρώπους να μας ‘κάνουν καλά’ τον θυμό μας, αλλά αντίθετα, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες οφείλουμε να κρατάμε το νου μας θετικό. Τίποτα δεν είναι άξιο θυμού –ούτε και λύπης- γιατί κατ’αυτό τον τρόπο είναι σαν να λέμε στην Θεία Πρόνοια ότι δεν ξέρει τη δουλειά Της και ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα!

Επίσης πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο θυμός είναι αποτέλεσμα της ταύτισής μας με το σώμα μας και τις ιδέες του σώματος αυτού. Αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας ως το σώμα μας –τραγικός περιορισμός- άρα κλεινόμαστε από τα υπόλοιπα μέρη μας, και νομίζουμε ότι πρέπει συνέχεια να προστατεύουμε το σώμα μας. Πόσοι θάνατοι, πόσες αυτοκτονίες και πόσες καταστάσεις κατάθλιψης και άλλων ασθενειών θα είχαν προληφθεί αν οι άνθρωποι δεν ταυτίζονταν τόσο με τις σκέψεις τους! Πρέπει να περάσουμε σε κατάσταση μη-προσκόλλησης με το σώμα, αν θέλουμε να ευτυχίσουμε. (Φυσικά δεν μιλάμε για αμέλεια του σώματος αλλά για μια υγιή αποταύτιση). Άλλωστε, το φυσικό μας σώμα έχει ελάχιστη αληθινότητα, αφού είναι τόσο γρήγορα φθαρτό -όσο πιο αιώνιο είναι κάτι, τόσο πιο αληθινό είναι. Γι’αυτό, τίποτα δεν αξίζει το θυμό μας. Υπάρχει βέβαια η ‘ιερή αγανάκτηση’, την οποία ίσως θίξουμε άλλη φορά.

Ο Τορκόμ Σαραϊνταριάν αναφέρει μερικές αιτίες του εκνευρισμού στις οποίες πρέπει να επαγρυπνούμε:

1. Αναταραχή του αστρικού σώματος.

2. Άγχος ή οξυθυμία.

3. Μίσος, αντιπάθεια, προκατάληψη, συνεχής απόρριψη κάποιου ατόμου ή ομάδας ή ιδέας.

4. Η αίσθηση ότι κάποιος είναι θύμα κακομεταχείρισης ή εξαπάτησης ή εκμετάλλευσης.

5. Αντίδραση σε πράγματα τα οποία δεν συμφωνούν με τον προσωπικό τρόπο που κάνει κανείς κάτι, -δυσαρέσκεια.

6. Σκέψεις εκδίκησης και σχέδια καταστροφής.

7. Γκρίνια.

8. Ιδιοτέλεια, αυτό-ικανοποίηση.

9. Κριτική, κουτσομπολιό, διαπληκτισμοί.

10. Αχαριστία, αγνωμοσύνη.

11. Απαιτητικότητα, δεσποτισμός, έλλειψη ανεκτικότητας.

12. Κόμπλεξ κατωτερότητας.

13. Ανυπομονησία και βιασύνη.

14. Συνειδητή διαστρέβλωση των γεγονότων.

15. Θόρυβος.

Αυτή είναι μια πολύ σημαντική λίστα των αιτιών του εκνευρισμού που μπορεί να μας βοηθήσει στην υπενθύμιση για καθημερινό διαλογισμό και στοχασμό. Φυσικά, ποτέ δεν πρέπει να αναζητούμε τις αιτίες του εκνευρισμού μας στους άλλους ανθρώπους ή σε εξωτερικές καταστάσεις, καθώς το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο νους μας.

O Τορκόμ Σαραϊνταριάν επίσης συνιστά να προσέχουμε ανθρώπους που παραπονιούνται συνεχώς, οι οποίοι αναπτύσσουν διάφορες δυσλειτουργίες και τελικά σοβαρά προβλήματα υγείας. Πάντα πρέπει να κρατάμε τη καρδιά μας σε κατάσταση εσωτερικής Χαράς, παρά τις εξωτερικές συνθήκες.


«Ο θυμός έρχεται απ’το εγώ, και όχι απ’τον αληθινό, ανώτερο εαυτό. Μην προσκολλάστε σ’αυτούς που έχουν θυμό. Οι θυμωμένοι είναι προσκολλημένοι στο εγώ τους, προσκολλημένοι στο σώμα. Μην προσπαθείτε να αλλάξετε τους άλλους. Απλά προσφέρετε τις διδασκαλίες, τίποτα παραπάνω. Δεν μπορείτε να δώσετε γαλήνη νου σε κανέναν. Ούτε ο Babaji δεν μπορεί να το κάνει αυτό…»

-Babaji

«Να αποφεύγετε μέρη όπου εμφανίζεται θυμός και διχόνοια. Θολώνει εκεί η φαντασία των ανθρώπων. Μάθετε να υψώνεστε πάνω από χέρια που τραβούν προς τα κάτω.»

-Agni Yoga


«Ανέκαθεν λεγόταν ότι ο θυμός είναι μια φωτιά στο νου που καίει τα ενάρετα έργα. Ο θυμός πρέπει να ‘παραδοθεί’ ολοκληρωτικά.»

-Jae Woong Kim


«Υπάρχουν κάποιοι δαίμονες επικίνδυνοι για την ψυχή σου: πόθος και θυμός. Όμως υπάρχει τρόπος να τους σκοτώσεις.

Θρέψε τα με διαλογισμό μόνο, και με καθαρή επίγνωση, και θα δεις την ψευδαίσθηση αυτών που ελέγχουν.»

- Lalla
14th Century North Indian mystic

«Ο θυμός είναι μια μικρή παραφροσύνη.»

-Οράτιος, 20π.Χ.



Απελευθέρωση μέσα απ'το περιορισμό

Αυτό που όλοι ψάχνουν είναι η Ευτυχία, η Χαρά, η Ευδαιμονία. Πως μπορεί να τα βιώσει αυτά ένας άνθρωπος? Η Επιστήμη του Πνεύματος έχει κάποιους Νόμους που αν τους ακολουθήσουμε θα κατακτήσουμε αυτά που επιθυμούμε.

Για να βιώσει κανείς την Ευτυχία πρέπει να δομήσει τη φυσιολογία του κατάλληλα. Να κάνει το δοχείο του στεγανό ώστε να μην διαφεύγει το Νερό της Ζωής, οι ενέργειες. Ένα ποτάμι για να φτάσει το νερό του στη θάλλασα πρέπει να έχει όχθες, αλλιώς μπορεί να μην φτάσει ποτέ. Έτσι κι ο άνθρωπος πρέπει να εφαρμόζει κάποιες πειθαρχίες στη καθημερινότητά του ώστε να μην του διαφεύγουν οι ενέργειές του από δω κι από κει και καταλήγει να νιώθει κακόκεφος, άδειος, απογοητευμένος, δυστυχής. Με άλλα λόγια η ευτυχία είναι εκεί για μας αλλά εμείς την αφήνουμε και διαρρέει με τον καθημερινό άρρωστο τρόπο ζωής, σκέψης και λειτουργίας.

Ας είναι η στάση μας προς τη ζωή ενεργητική/θετική και όχι παθητική/αρνητική. Η θετικότητα είναι η ασπίδα προστασίας από κάθε τι, μέχρι και από μαγείες, αρνητικές ενέργειες και αυτό που λέμε μάτιασμα. Για να πάρει κάποιος αρνητικές ενέργειες πρέπει να έχει τις ανάλογες πόρτες ανοιχτές. Οι πόρτες αυτές είναι ανοιχτές όταν είμαστε παθητικοί, έχουμε αρνητικές σκέψεις, συναισθήματα, όταν αφηνόμαστε δηλαδή. Και τότε λειτουργεί ο Νόμος της έλξης των ομοίων που λέει ότι αυτό που εκπέμπει κανείς αυτό θα λάβει. Αρνητικότητα εκπέμπεται, αρνητικότητα θα έρθει, θετικότητα εκπέμπεται θετικότητα θα έρθει. Ο πνευματικός άνθρωπος λέγεται και πολεμιστής του Πνεύματος γιατί ακριβώς πολεμάει το "άφημα", τη τεμπελιά, τη στασιμότητα, το θάνατο δηλαδή. ΄Οταν αισθανθεί άρνηση, απογοήτευση, θυμό, κακία και άλλα αρνητικά, δεν χάνει καιρό, δεν αφήνεται αλλά μπαίνει στη διαδικασία της κάθαρσης και της εξύψωσης μέσα στο διαλογισμό/προσευχή και εξαγιάζει αυτά που τον απασχολούν, τα ανυψώνει. Ο σκοπός του διαλογισμού δεν είναι να μπούμε σε μια λήθη ή έναν ύπνο για να ξεχάσουμε τα βάσανά μας αλλά να ανυψώσουμε τους κραδασμούς αυτούς κι έτσι να απελευθερωθούμε. Οι τελετουργίες και οι προσευχές αυτή τη λειτουργικότητα έχουν, να βάζουν τον άνθρωπο μέσα απ'την επανάληψη θείων και άγιων λέξεων και Ονομάτων σε μια ανώτερη συχνότητα όπου εκεί οι χαμηλότεροι κραδασμοί και αρνητικότητες που είχαμε συσσωρεύσει στη καθημερινότητα διαλύονται.

Γι'αυτό μην χάνετε χρόνο αν δεν είστε χαρούμενοι αλλά μπείτε στη διαδικασία της κάθαρσης. Η αναζήτηση της ευτυχίας και της ευδαιμονίας στα εξωτερικά υλικά πράγματα είναι μάταιη, δεν βγάζει πουθενά, αντιθέτως φέρνει μεγαλύτερες έγνοιες και μπερδέματα και άντε να ξεμπερδευτεί κανείς... Όμως η Χαρά βρίσκεται στην Απλότητα.

Αντιμετωπίστε τους φόβους σας! Δείτε τους κατάματα και με πίστη και θα διαπιστώσετε πόσο ψεύτικοι είναι.

Ή φόβος θα υπάρχει ή Αγάπη. Ο φόβος δημιουργεί κενά στα ενεργειακά πεδία, ανοίγουμε πόρτες όπως είπαμε πριν και από εκεί εισέρχονται κι άλλα σκουπίδια. Γι'αυτό μην αφήνεστε σε φόβους και ανασφάλειες αλλά αγωνιστείτε για την Ευτυχία σας, την αξίζετε! Η θετικότητα στο νου και στη καρδιά κάνει το πεδίο μας συμπαγές σε αντίθεση με την αμφιβολία και το φόβο.

Αξίζω την αγάπη. Μια θετική υποβολή που πρέπει να λέμε καθημερινά.

Όσο περίεργο κι αν φαίνεται η Απελευθέρωση έρχεται μές'απ'το περιορισμό. Ας βάλουμε κι εμείς όχθες στο ποτάμι μας, όχι με την πλήρη απάρνηση των γήινων πραγμάτων αλλά με την εξύψωση των συνηθειών μας σε ανώτερες (συνήθειες του σώματος τροφή κλπ αλλά και του νου και της καρδιάς, τρόπος σκέψης συναισθήματα) και η άφιξη στη θάλασσα γίνεται όλο πιο κοντινή και σίγουρη.


Η Χαρά στο Θείο Θέλημα

Όταν το προσωπικό θέλημα εναρμονίζεται με το Θείο Θέλημα
τότε έρχεται η Χαρά.
Όταν απαρνείται κανείς τα καθημερινά του θέλω και αφήνεται στην Θεία Ροή
τότε ζει ευτυχισμένα.
Όταν παραδώσει κανείς τους φόβους και τις ανασφάλειές του στο Θεό
τότε Εκείνος τις θεραπεύει.

Η παράδοση της βουλής μας και των θέλω μας στο Θεό δεν είναι μια κατάσταση χωρίς στόχους.
Αντιθέτως, τότε αναλαμβάνει κανείς τα πραγματικά του καθήκοντα και ζει σύμφωνα με τις επιταγές της ψυχής του -σύμφωνα με τα πραγματικά θέλω του δηλαδή και όχι με τα επίπλαστα θέλω της διάνοιας.

Τα θέλω και οι ανάγκες της διάνοιας έχουν πλαστεί απ'τη κοινωνία-σπίτι-φίλους. "Πρέπει να παντρευτώ και να κάνω παιδιά", "πρέπει να φάω για να ζήσω", "πρέπει να κάνω χρήματα για να είμαι ευτυχισμένος", "πρέπει να έχω μια σχέση γιατί αλλιώς είμαι μισός" κλπ κλπ κλπ.
Δεν είναι απαραιτήτως αρνητικά τα παραπάνω. Το αρνητικό είναι ότι οι άνθρωποι εγκλωβίζονται μέσα στα θέλω τους και στην αναζήτηση και εκπλήρωση των αναγκών τους και ξεχνούν να νιώσουν τη Χαρά της Ύπαρξης, έτσι, χωρίς λόγο. Αποστερούν την ευτυχία τους και την μεταθέτουν σε ένα μελλοντικό (ανύπαρκτο) χρόνο, όταν αυτά τα θέλω θα γίνουν πραγματικότητα... και ζουν σε μια αυτοεπιβαλλόμενη πλάνη...

Ο πνευματικός άνθρωπος διαφοροποιείται από την παραπάνω κατάσταση και αφήνεται στα χέρια του Θεού. Έτσι γυμνός, χωρίς ανάγκες και θέλω βιώνει τη Χαρά στο τώρα γιατί η Χαρά είναι δικαίωμα όλων, αρκεί να ανοίξει κανείς τη πόρτα σε αυτήν.


Η θετική σκέψη και η επίδρασή της στην πνευματική και φυσική υγεία

Όταν μιλάμε για σκέψη στο πνευματικό επίπεδο, εννοούμε ενεργειακή εκπόρευση, και όχι μόνο μια διανοητικά δομημένη φράση. Τέτοιες εκπορεύσεις εξαπολύουμε κι εκπέμπουμε πολύ συχνά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Στην περίπτωση μιας θετικής, χαρούμενης σκέψης, ομορφαίνουμε το ενεργειακό μας πεδίο, ενώ αντίθετα με τις αρνητικές σκέψεις-εκπορεύσεις, μολύνουμε το πεδίο μας, αφού, ότι εκπέμπουμε το βιώνουμε τελικά σαν δική μας ατμόσφαιρα. Έτσι, με την αρνητική ή θετική σκέψη στην καθημερινότητα, αρρωσταίνουμε ή θεραπεύουμε τον εαυτό μας, αφού οι ασθένειες ξεκινούν από τέτοιες εκπορεύσεις.

Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να καθαρίζουμε όλες αυτές τις ενέργειες και σκεπτομορφές που ασυνείδητα ή πιο συνειδητά δημιουργούμε. Τα όπλα γι’αυτή τη κάθαρση είναι ο διαλογισμός και η προσευχή. Ο διαλογισμός επιφέρει ισορροπία, γαλήνη και αποστασιοποίηση απ’τα γεγονότα, ενώ η προσευχή εξαγνίζει και εξυψώνει.

Απ’την άλλη, είναι αναγκαία η ανάπτυξη της εγρήγορσης στην καθημερινότητα, ώστε να συνειδητοποιούμε τις στιγμές εκείνες που αφηνόμαστε να λειτουργούμε αρνητικά, με σκέψεις καταστροφικές ή αυτοκαταστροφικές. Σκέψεις απογοήτευσης, θλίψης, κακομοιριάς, θυμού, απληστίας, εκδικητικότητας και έλλειψης αυτοπεποίθησης, δηλαδή σκέψεις χωρίς αυτοσεβασμό, είναι συχνά τόσο βαθιά ριζωμένες και τις λειτουργούμε τόσο αυτόματα που δεν τις παρατηρούμε πια και τις νιώθουμε σαν ‘φυσικές’. Όμως η φυσική μας κατάσταση είναι αυτή της Ομορφιάς και Χαράς, ενώ τα υπόλοιπα είναι επίπλαστα ‘κελύφη’, τα οποία πολλές φορές είναι κληρονομημένα απ’το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, και τα οποία δημιουργούν ‘μαύρες τρύπες’ στην ενεργειακή φυσιολογία μας, απ’όπου διαρρέει η ενέργεια κι η ζωτικότητα.

Το να γίνει κανείς θετικός σημαίνει να γίνει σαν ένας ήλιος που λάμπει, να ενεργοποιήσει δηλαδή τον εαυτό του ξανά στη Χαρά και Ομορφιά, στην Απλότητα και στο πηγαίο δόσιμο του εαυτού στη ζωή. Ο εχθρός στο δρόμο αυτό είναι η αδράνεια και η παράδοση στην αρνητικότητα, ενώ ο φίλος στην πορεία μας είναι ο συνεχής, ζωηρός και έξυπνος αγώνας προς περισσότερη συνειδητότητα και δημιουργία.



Ο Νόμος της Απάρνησης/Θυσίας

Ο Νόμος της Απάρνησης/Θυσίας, τα προσωπικά θέλω και οι (ουσιαστικές) ανάγκες τις ψυχής. Η απάρνηση/θυσία των προσωπικών θέλω για την απόκτηση της Χαράς.

Εάν θέλετε κάτι να σας συμβεί πολύ τότε το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να το απαρνηθείτε!
Αυτός είναι ο Νόμος της Θυσίας.

Μέσα απ'τη Θυσία έρχεται η απόκτηση αυτών που πραγματικά θέλουμε -όχι αυτών που η προσωπικότητα θέλει, καθώς η προσωπικότητα λίγα ξέρει για τις πραγματικές μας ανάγκες. Η προσωπικότητα θέλει αυτά που έχει μάθει απ'τους γονείς/φίλους/κοινωνία. Αυτά τα επίκτητα θέλω όμως, συχνά δεν εφάπτονται με τα θέλω της ψυχής. Κάποιος για παράδειγμα μπορεί να θέλει να παντρευτεί να κάνει οικογένεια αλλά η επιταγή της ψυχής του να μην είναι αυτή και να μην του έρχεται ο άνθρωπος που το άτομο θα "ήθελε". Ή το αντίθετο, να θέλει ουσιαστικά (η ψυχή) να κάνει οικογένεια αλλά τα θέλω της προσωπικότητας να εμποδίζουν το άτομο να δει ότι ο άνθρωπος που είναι κοντά του είναι ο ιδανικός. Πολλά τα πιθανά σενάρια. Μπορεί π.χ κάποιος να έχει μεγαλώσει με την ιδέα ότι είναι ανεξάρτητος και να αποδιώχνει ιδανικά άτομα που έρχονται δίπλα του αλλά η ψυχή του να επιζητά μια σχέση.

Πως όμως κανείς μπορεί να ευθυγραμμίσει τα θέλω της προσωπικότητας με αυτά της ψυχής?
Η προσωπική εκπλήρωση έρχεται όταν αποκτήσουμε επαφή με τη ψυχή και πραγματώσουμε τα θέλω της. Όπως είπαμε η προσωπικότητα δεν γνωρίζει ουσιαστικά τι είναι η ευτυχία μας, απλά αναμασά αυτά που έχει διδαχτεί απ'τη κοινωνία, τα οποία διδάγματα έχουν μπει τόσο βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο που νομίζουμε ότι είναι τα πραγματικά μας θέλω. Και καταντούν οι άνθρωποι να παντρεύονται κάποιους ανθρώπους γιατί "έτσι πρέπει" ή να μην παντρεύονται γιατί ο άλλος άνθρωπος δεν είναι έτσι όπως "πρέπει". Όμως όσο περίεργο κι αν φαίνεται κάθε στιγμή μας συμβαίνει αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη. O ανώτερος εαυτός μας έλκει τις κατάλληλες εμπειρίες/ανθρώπους κάθε στιγμή που χρειάζονται για την εξέλιξή μας. Εκτός αν έχουμε μπει βαθιά στο παιχνίδι της προσωπικότητας/εξωτερικότητας και ζούμε μια ζωή τελείως ξένη πια από αυτήν που η ψυχή μας θέλει και έχουμε επιλέξει εργασία, φιλοδοξίες, ανθρώπους και αποκτήματα βάσει αυτών των εξωτερικών προσωπικών θέλω που μας έχουν επιβληθεί απ΄τη κοινωνία. Τότε υπάρχει δυστυχία και μιζέρια. Η ευτυχία έρχεται μες'απ'την εκπλήρωση των ψυχικών επιλογών που ενίοτε είναι τελείως αντίθετες με τις επιλογές της προσωπικότητας. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν ζουν μια κατά φαντασίαν ευτυχία, μια εξωτερική προσποιητή ευτυχία όταν έχουν εκπληρώσει τα προσωπικά θέλω, έχουν γίνει "πετυχημένοι κατά κόσμον" και έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι ευτυχείς... Τι τραγωδία, αυτή η απομάκρυνση του εαυτού απ'τον Εαυτό, η μεγαλύτερη κατάρα. Και μου έρχονται στο μυαλό κάτι celebrities, κάτι ηθοποιοί ή επιχειρηματίες κλπ κλπ, οι οποίοι "πέτυχαν", έγιναν γνωστοί και πλούσιοι αλλά έχασαν τον Εαυτό τους και βρίσκονται σε μια επίπλαστη χαρά και είναι πεπεισμένοι για τη χαρά τους. Μα και βέβαια είναι πεπεισμένοι γιατί αν τολμήσουν να την αμφισβητήσουν τότε θα δουν ότι πρέπει να αλλάξουν για να ευτυχήσουν πραγματικά! Και βαρύ το φορτίο της αλλαγής και της απάρνησης... Έτσι στερούν στον εαυτό τους αυτό που είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων - τη Χαρά.

Ένας Διδάσκαλος λέει: "καλύτερα ένα κύπελλο γεμάτο δυστυχία (προσωρινή), παρά μια ζωή μέτριας θλίψης". Αυτός είναι ο Δρόμος του Πολεμιστή του Πνεύματος, του ανθρώπου που αναλαμβάνει τις ευθύνες και το κάρμα του με χαρά, χωρίς να επιδιώκει τεχνητές, έξω από αυτόν καταστάσεις, αλλά ακολουθεί τις επιταγές της ψυχής του με πίστη, γνωρίζοντας ότι όλα είναι προσωρινά σε αυτό το κόσμο και άρα ψεύτικα. Μόνο μία αναζήτηση είναι αληθινή, αυτή της Ένωσης με τον Ανώτερο Εαυτό και κάθε θυσία προς αυτή τη κατεύθυνση είναι εις όφελος του αναζητητή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνει κανείς σχέσεις κλπ. Ίσα ίσα, αν ο Θεός τοποθετήσει κάποιο άτομο δίπλα μας οφείλουμε να το τιμήσουμε γιατί έτσι τιμάμε κυριολεκτικά ένα κομμάτι του εαυτού μας. Ο Θείος Έρωτας ξεκινά απ'την αγάπη και τον έρωτα για κάποιο άτομο, φίλο κλπ.
Εύχομαι όλοι σύντομα να αποκτήσουν την Ένωση με το άλλο μισό τους, τον Εαυτό.
Γιατί κανείς δεν είναι μισός ουσιαστικά.
Όλα όσα χρειάζομαι τώρα μέσα μου είναι.

Η έλλειψη χαράς και εσωτερικής ικανοποίησης είναι ένα σύμπτωμα που επιβεβαιώνει ότι αναζητούμε πράγματα ή ζούμε ζωή έξω απ΄τις πραγματικές εσωτερικές μας ανάγκες. Καιρός για δράση! Καιρός για θυσία. Η Θυσία ΕΙΝΑΙ η ανώτερη δράση όπως μας δίδαξε και ο Χριστός, η πύλη προς την προσωπική απελευθέρωση. Θυσία του προσωπικού για το παγκόσμιο, του εφήμερου για το αιώνιο, του μικρού για το μεγάλο.

Στη Θυσία βρίσκεται η Ευτυχία. Κανείς ας μην εγκληματεί απέναντι στον εαυτό του και επιλέγει εφήμερα, άχρηστα πράγματα που δίνουν μια γεύση μόνο του μελιού ενώ μπορεί κανείς να έχει όλο το βάζο. Εάν σας συμβαίνει κάτι τέτοιο τότε εξετάστε την αυτοεκτίμησή σας. Για να φτάσει κανείς στην Ένωση πρέπει να απαρνηθεί εγωισμούς του τύπου "ταπεινότητα". Η υπερβολική ταπεινότητα και η αίσθηση αναξιότητας είναι η ίδια λειτουργία με τον εγωισμό και την υπεροψία: και το ένα και το άλλο αποκόβουν τον άνθρωπο απ'τον Εαυτό/Θεό. Οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Μονάχα η ειλικρινής αναζήτηση της Τελειότητας βοηθά τον άνθρωπο να προχωρήσει.
Αξίζω τη Χαρά.


Εργασία προς βοήθεια

΄Ενα σημαντικό στοιχείο της πνευματικής ζωής και αρκετά παρεξηγημένο, είναι η εργασία για τη βοήθεια αδελφών ανθρώπων/όντων (ή αλλιώς seva στα ινδικά). Λέω παρεξηγημένο γιατί πολύ συχνά οι άνθρωποι βοηθούν όταν δεν πρέπει και ακόμα συχνότερα φεύγουν όταν πραγματικά η βοήθειά τους χρειάζεται. Ειδικά όσοι ασχολούνται με μεταφυσική, στην αρχή της πορείας τους προσπαθούν να πείσουν άλλους που λένε ότι δεν πιστεύουν σε αυτά. Αυτό μπορεί να έχει και αρνητικά αποτελέσματα γιατί ο αφώτιστος θα προσκολληθεί περισσότερο στην άρνησή του αν δεν του αρέσουν αυτά που ακούει, γιατί η αλήθεια βάζει τον άνθρωπο σε αφύπνιση η οποία με τη σειρά της θα βάλει κάποιον να εργαστεί. Και ΔΕΝ είναι όλοι έτοιμοι να μπουν σε συνειδητή πνευματική πορεία για διάφορους λόγους, όπως π.χ. μπορεί να πρέπει να μείνουν ακόμα με τα "πέπλα" ούτως ώστε να λύσουν κάποια χρέη-κάρμα, ή μπορεί και η φυσιολογία τους να μην είναι ακόμα έτοιμη να δεχτεί νέους κραδασμούς υψηλότερους, ή να υπάρχει κάποιος λόγος που μόνο ο Δημιουργός γνωρίζει. Εμείς οφείλουμε να σεβόμαστε την επιλογή του άλλου και να μην τον ταΐσουμε φαΐ που δεν θέλει. Από την άλλη βέβαια, η προσωπικότητα κάποιου μπορεί να αντιδρά στις αλήθειες αλλά η ψυχή του να ακούει και να διδάσκεται.

Πρέπει να μάθουμε να βοηθούμε όταν πρέπει και όχι συνέχεια ή καθόλου. Ούτε να γινόμαστε θύματα αλλά ούτε σκληρόκαρδοι και αδιάφοροι. Ο πολεμιστής του Πνεύματος αναλαμβάνει ευθύνες αν και ξέρει ότι δεν ευθύνεται για τίποτα. Είναι πάντα σε ετοιμότητα. Η λέξη βαρεμάρα δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του.

Αυτά όλα θα έρθουν σαν αποτέλεσμα της αφύπνισης των ενεργειών του σώματός μας, μέσα από τη προσευχή/διαλογισμό, τη σωστή διατροφή και την ανυψωμένη σε πράξεις καθημερινότητά μας.


Περισπασμός της προσοχής στην καθημερινότητα

Ωραία, κάναμε ένα καλό διαλογισμό, καθαρίσαμε, ηρεμήσαμε, βρήκαμε το 'κέντρο' μας. Αλλά ξαναγυρνούμε στην καθημερινότητα και σύντομα χάνουμε αυτή τη διαύγεια και την ηρεμία, η προσοχή μας διασκορπίζεται λόγω των πολλών ερεθισμάτων και της κοινωνικής ματαιοδοξίας και κατινιάς (που είναι και στη μόδα τελευταία), και μπαίνουμε σε κατάσταση εκνευρισμού και ανικανοποίητου ξανά. Οπότε τι κάνουμε;

Το πρώτο βήμα είναι η συνειδητοποίηση ότι βγήκαμε απ'το κέντρο μας και λειτουργούμε πάλι από θέση επιθυμίας (desire) που δεν είναι μόνο μια κατάσταση πλεονεξίας σε σχέση με αποκτήματα (πχ θέλω αυτό κι εκείνο), αλλά όταν λέμε επιθυμία στην πνευματικότητα εννοούμε κάθε σκέψη κι ενέργεια που μας βγάζει απ'την πληρότητα και μας κάνει να βιώνουμε το ανικανοποίητο. Οπότε το επόμενο βήμα, μετά την αναγώριση αυτής της αναταραχής, -την οποία θα την αισθανόμαστε και στο σωματικό επίπεδο σαν αεικινησία ή ρηχή κι ακανόνιστη αναπνοή-, έρχεται η ώρα να επαναφέρουμε τον εαυτό μας συνειδητά στο κέντρο, στη γαλήνη που είχαμε πετύχει. Όσο πιο συχνά προσπαθούμε κάτι τέτοιο, τόσο πιο πολύ θα κρατά, και θα φτάσουμε σε κάποια φάση σε σημείο που η εσωτερική μας ηρεμία δεν μπορεί να διαβληθεί από καμία εξωτερική καταιγίδα. Είναι καθαρά θέμα εξάσκησης.

Με την εξάσκηση στην επαγρύπνηση αυτή, θα παρατηρήσουμε ότι οι προσκολλήσεις μας είναι αυτές που μας ταράζουν και μας προκαλούν φόβο κι εκνευρισμό. Οι βουδιστές λένε για τα 5 εμπόδια προς τη φώτιση:

The Five Hindrances (nivarana) to Enlightenment

1

kamacchandra Sensual desire
2 vyapada Ill-will or aversion
3 uddhacca-kukkucca Restlessness and scruples (anxiety)
4 thina-middha Sloth and Unconsciousness
5 vicikiccha Doubt
Όλα τα παραπάνω προέρχονται από κάποιας μορφής προσκόλληση. Η προσκόλληση είναι αδρανές υλικό, αργές ενέργειες, τις οποίες καλούμαστε να υπερνικήσουμε με την προσπάθεια για Χαρά, για δημιουργία και ζωή. Η αδράνεια είναι ο εχθρός μας εδώ στη γη, και αυτό ουσιαστικά λέγεται προσκόλληση και έχει άπειρες εκφάνσεις, τις οποίες αν θέλετε μπορείτε να παρατηρήσετε και να καταγράψετε. Οποιαδήποτε σκέψη/θέση άρνησης και φόβου, μας καταδεικνύει κάποια μας προσκόλληση.


Υποσυνείδητες εκπορεύσεις

Οι περισσότεροι πρέπει να έχουμε ακούσει ότι "είμαστε ότι σκεφτόμαστε" και ότι οι "σκέψεις είναι πράξεις" κλπ. Ποιες όμως σκέψεις εννοούμε; Δεν είναι οι επιφανειακές διανοητικές σκέψεις αυτές που έχουν τη δύναμη -για να κάνουν καλό ή κακό- αλλά οι υποσυνείδητες, σιωπηλές σκέψεις που μπορεί να μην έχουν καν μια διανοητική μορφή και γραμματική σύνταξη. Είναι όμως εκπομπές ενέργειας, εκπορεύσεις, εκδηλώσεις, δημιουργήματα και πρέπει να προσέχουμε να εξαγνιζόμαστε από τις αρνητικές αυτές υποσυνείδητες εκπορεύσεις, καθώς δημιουργούν με τον καιρό ένα στεγανό "κέλυφος" στην αύρα μας. Ο διαλογισμός φυσικά είναι το πολύτιμο εργαλείο συνειδητοποίησης αυτών, αφού μέσα στη σιγή ερχόμαστε αντιμέτωποι με όλα αυτά για να τα καθαρίσουμε τελικά με την ροή της ενέργειας που η ησυχία επιτρέπει.

Οπότε προσοχή στις σκέψεις! Φόβοι, αρνητικά συναισθήματα, θυμοί, ανασφάλειες, αγωνίες, απελπισίες, προσμονές, επιθυμίες υπόγειες που προσπαθούν να μας βγάλουν απ'το Τώρα, όλα αυτά πρέπει να τα πιάνουμε απ'το αυτί καθημερινά και να τους δείχνουμε την πόρτα... Συνήθως κουβαλάμε τόσα πολλά τέτοια βάρη, που είναι δύσκολο να τα αναγνωρίσουμε καθώς τα έχουμε συνηθίσει στο πεδίο μας.


Πως δημιουργείται το κάρμα

Τι δημιουργεί το Κάρμα;

Το κάρμα είναι ο νόμος της αιτίας-αποτελέσματος. Το κάρμα δημιουργείται απ' την άγνοια. Η άγνοια όμως ποτέ δεν είναι δικαιολογία, καθώς ουσιαστικά δεν υπάρχει άγνοια, αφού η συνείδησή μας όλα τα γνωρίζει. Απλά υπάρχει Άρνηση να κοιτάξουμε την γνώση και την αλήθεια. Η άρνηση ξεκινά απ’ το φόβο, μια επίπλαστη ψευδαίσθηση. Ο φόβος μας κάνει να στρέφουμε το κεφάλι μας απ’ τη γνώση που νομίζουμε ότι θα μας αλλάξει τα δεδομένα. Είναι τελικά ο Εγωισμός η Άρνηση, που δεν θέλει να καταστραφεί. Όμως η μοίρα του εγωισμού είναι η καταστροφή, καθώς είναι ένα οικοδόμημα ψεύτικο.

Σε πρακτικό επίπεδο, ο νόμος του κάρμα φέρνει τις εμπειρίες της ζωής. Η άγνοιά μας δηλαδή, υποκινεί την ίδια την ύπαρξη μελλοντικών γεγονότων. Αυτή είναι μια κατάσταση που μπορεί και πρέπει να μεταλλαχτεί: από ασυνείδητη δημιουργία κάρμα, να γίνει συνειδητή δημιουργία. Από το κάρμα δεν μπορούμε, και δεν χρειάζεται να ξεφύγουμε, καθώς κάπως πρέπει η ζωή να ξετυλιχθεί. Μπορούμε όμως να υπερβούμε τον πόνο της ασυνείδητης δημιουργίας κάρμα (και αυτό ουσιαστικά εννοούν οι σοφοί σαν υπέρβαση του κάρμα), με το να αναπτύξουμε τη διόρασή μας. Η διόραση αναπτύσσεται με συγκέντρωση σε ένα σημείο, είναι δηλαδή ο ενωτικός στοχασμός. Το αντίθετο του ενωτικού στοχασμού, είναι η διάσπαρτη σκέψη που πηγαίνει σαν τον πίθηκο από κλαρί σε κλαρί. Με τη διάσπαρτη σκέψη μένουμε στην περιφέρεια του κύκλου μας. Με την ενωτική σκέψη, γινόμαστε το κέντρο του κύκλου. Αυτός είναι και ο στόχος του διαλογισμού, να αναπτύξουμε ενότητα νου, επι-κέντρωση.

Έχοντας διόραση λοιπόν, διαπερνούμε τις παχυλότητες της άγνοιας, και μπορούμε να είμαστε γνώστες των αποτελεσμάτων των πράξεών μας. Με τέτοια γνώση, δεν μπορούμε πια να δημιουργήσουμε κάτι αρνητικό, αλλά η γνώση αυτή μας δίνει την εξυπνάδα να γίνουμε δότες στη ζωή, να συμβάλλουμε στη δημιουργία νέας ζωής, αντί να θέλουμε να παίρνουμε και να είμαστε χρεωμένοι κατόπιν. Έτσι υπερβαίνουμε το κάρμα τελικά, με το να γίνουμε ζωοδότες ήλιοι, Χριστικά όντα δημιουργικού φωτός.

Ηλιακή ζωή

"Ο Δρόμος του Ηλίου απαιτεί αγνή σκέψη, αγνή διάθεση, αγνή έμπνευση, αγνή λειτουργία ζωής. Αγνότητα σημαίνει δύναμη, καθώς το αγνό κρύβει τη θεϊκή ενέργεια μέσα του. Οι σπίθες του Ηλίου ζητούν αγνότητα για να μείνουν στο πεδίο."

*********************************

Η πνευματικότητα είναι δρόμος Ηλιακός, Χριστικός, (στα πρώτα χριστιανικά χρόνια τον Χριστό τον απεικόνιζαν σαν τον Ήλιο, αντικατέστησε τον Απόλλωνα) δρόμος συνειδητότητας. Σε αντίθεση με το Σεληνιακό μονοπάτι που είναι αυτό του βαμπιρισμού, της αυτόματης-ρομποτικής ζωής, χωρίς ψυχή, ζωή και δημιουργικότητα, απλά ζωώδης ενστικτώδης ύπαρξη, ζωή του όχλου. (Σημ. κάποτε η Σελήνη θα διαλυθεί ή θα φύγει απ' την τροχιά της γης, όπως μας πληροφορούν διάφοροι μύστες).

Ηλιακή ζωή σημαίνει ζωή με έμπνευση, χαρά, δημιουργικότητα και συνεχή δράση, αντίθετα με τη Σεληνιακή που είναι αδρανής και επαναλαμβανόμενη. Με την Ηλιακή πνευματική ζωή, το άτομο σιγά-σιγά γίνεται αυτόφωτο και όχι ετερόφωτο βαμπίρ. Το μυστικό στην Ηλιακή ζωή, είναι η αγνότητα. Όσο πιο αγνή είναι μια ενέργεια ή μια σκέψη, τόσο πιο δυνατή είναι, τόσο πιο δυναμικό φορτίο κουβαλά. Οι άνθρωποι απορρίπτουν τις θεϊκές ενέργειες, γιατί το πεδίο τους δεν είναι αγνό. Όσο περισσότερη αγνότητα υπάρχει, τόσο περισσότερες θεϊκές ενέργειες και συνειδητότητα μπορεί να χωρέσει το άτομο. Και η αγνότητα φυσικά είναι κάτι που αναπτύσσεται με την προσπάθεια και τις χαρούμενες απαρνήσεις.



Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Τι είναι η Φώτιση;

Επιζητούμε τη Φώτιση.
Τι σημαίνει όμως αυτό?

Φώτιση σημαίνει να ρίξει κανείς Φως στις σκιές του εαυτού του, να τις συνειδητοποιήσει δηλαδή και να τις εξαγιάσει.
Μία συνηθισμένη τεχνική της Άρνησης είναι να μας βάζει να αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα αυτές τις σκιές μας ώστε να συνεχίσουν αυτές να υπάρχουν στο παρασκήνιο. Είναι η λογική του "άστο γι'αύριο" ή "θα φύγει μόνο του" ή "μπα, δεν είναι πρόβλημα ουσιαστικό αυτό, δεν αξίζει ν'ασχοληθώ". Η φυγή δηλαδή από ότι μας προβληματίζει στη καθημερινότητα είτε αυτό είναι "κάτι που μας πληγώνει" στις σχέσεις μας με το φίλο ή τη φίλη μας, τους γονείς, τον εργοδότη και όποια άλλη σχέση. Γιατί οι σχέσεις είναι ένας καθρέφτης για τον εαυτό μας. Όταν κάτι μας πληγώνει στον άλλον δεν φταίει εκείνος αλλά είναι ένα σύμβολο για μια δική μας εσωτερική κατάσταση. Αν κάποιος μας φέρεται με τρόπο που δεν μας αρέσει τότε εμείς έχουμε αφήσει κάποιες πόρτες ανοιχτές για να εκδηλωθεί αυτή η συμπεριφορά. Δεν φταίει δηλαδή "ο άλλος" όπως η Άρνηση θέλει πιστεύουμε. Μα ποιος άλλος? Αφού οι άλλοι είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας καθώς η ανθρωπότητα είναι Ένας οργανισμός με πολλά κύτταρα αλλά έναν εγκέφαλο. Ο εγκέφαλός μας είναι ένα με τον παγκόσμιο εγκέφαλο και αν κάποιος άλλος μας πληγώνει σημαίνει ότι ο εαυτός μας ουσιαστικά μας πληγώνει, μας δίνει ένα σήμα για να διορθώσουμε, να φωτίσουμε πρώτα απ'όλα ένα μέρος μας που βρίσκεται στη σκιά.

Μία άλλη τεχνική της Αρνήσεως, που είναι και πολύ στη μόδα, είναι η άρνηση τούτου του ίδιου του Κακού. Απενοχοποιούμε δηλαδή μέσα μας καταστάσεις που είναι προφανέστατα αρνητικές. Η αλλιώς, κατάλυση των βασικών ηθών. Οι άνθρωποι πια σκοτώνουν τη Γη, τα ζώα, τους συνανθρώπους τους και πάντα έχουν μια πάρα πολύ καλή και "επιστημονική" δικαιολογία που πείθει. Έχει ξεχάσει πια ο άνθρωπος την βασική αίσθηση του Καλού και του Κακού, του Μαύρου και του Άσπρου. Και έχει γίνει μια μεγαλειώδης γκριζούρα....

Αυτό είναι και το νόημα του Γιν-Γιανγκ, η συνειδητοποίηση και η τακτοποίηση μέσα μας του Καλού και του Κακού, του ωφέλιμου και του βλαβερού ώστε να γίνει υπέρβαση αυτού. Αν κάποιος μένει σε αμάθεια του εαυτού του και των Φυσικών Νόμων τότε βρίσκεται σε μια γκρίζα θολούρα, στο πέπλο της Ασυνειδησίας.

Μια βασική μέθοδος που χρησιμοποιεί η Άρνηση (η Άρνηση μέσα μας) για να μας κρατήσει σε αυτή την ασυνειδησία είναι ο φόβος. Όταν για παράδειγμα κάνει ο νους μας τη κίνηση να σκεφτεί κάτι που μας πληγώνει, αμέσως μπαίνει κανείς σε κατάσταση φόβου ή ανασφάλειας και έτσι ο νους γυρνά πλευρό και φεύγει από φόβο για... τον φόβο. Γιατί αν κανείς καθίσει να αντιμετωπίσει τους φόβους του θα ανακαλύψει ότι είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Ή φόβος θα υπάρχει ή αγάπη.

Η Αγάπη πληρώνει τα κενά, τα καταλαμβάνει, γιατί η αγάπη είναι ενέργεια. Ο φόβος δημιουργείται από κάποιο κενό που υπάρχει μέσα μας. Θυμηθείτε τη τελευταία φορά που αισθανθήκατε φόβο, μαζί υπήρχε και ένα αίσθημα κενού στη περιοχή της κοιλιάς.
Έτσι η καταπολέμηση του φόβου γίνεται με την Αγάπη. Αγάπη, η οποία περιέχει Πίστη, Κατανόηση και Σεβασμό. Και γίνεται κανείς ένας άνθρωπος που αγκαλιάζει τον εαυτό του, τους άλλους, όλα τα πλάσματα. Σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει φόβος. Είναι δηλαδή κανείς ενεργητικός, δημιουργικός και όχι παθητικός.
Αυτά όμως τα παραπάνω θα παραμείνουν απλές λέξεις και φράσεις αν εμείς οι ίδιοι δεν τα ενεργοποιήσουμε και δεν τα λειτουργήσουμε στη ζωή μας.

Ένας Δάσκαλος λέει:
"Ρωτάς πως πρέπει να κινείσαι στη ζωή. Σου απαντώ: όπως θα διέσχιζες ένα τεντωμένο σκοινί πάνω απ'την Άβυσσο: σβέλτα, όμορφα και σταθερά".

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)