Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Σάββατο, 31 Μαΐου 2008

Το έβδομο chakra

Τα chakras είναι οι πύλες όπου εισέρχονται οι κοσμικές ενέργειες στη φυσιολογία μας.

Τα βασικά αυτά ενεργειακά κέντρα είναι 7, ενώ υπάρχουν κι άλλα μικρότερα όπως στις παλάμες, στα γόνατα αλλά και άλλα ακόμα.

Είναι πολύ σημαντικό να τα ενεργοποιούμε και να τα καθαρίζουμε συχνά κι αυτό γιατί σε κάθε chakra αντιστοιχεί μια θεία ακτίνα η οποία μπορεί να εισέλθει αν το chakra είναι ανοιχτό.

Κάθε ένα έχει τις ιδιότητες του και σε κάθε ένα φωλιάζουν και τα ανάλογα θετικά η αρνητικά στοιχεία.


Το έβδομο chakra της κεφαλής


Το έβδομο chakra πάνω στο κεφάλι είναι η βασική είσοδος για την θεία ενέργεια. Από εκεί εισέρχεται η πνοή της ζωής. Γι' αυτό και στα μωρά αυτό το σημείο είναι ιδιαίτερα ανοιχτό και συχνά σχηματίζει βαθούλωμα καθώς τα μωρά είναι ακόμα πολύ άμεσα ενωμένα με το Θεό. Αργότερα σιγά σιγά κλείνει -όχι τελείως βέβαια- ώστε να μπορέσει το παιδί να επιζήσει στης γήινες συνθήκες και να το ξανανοίξει αργότερα συνειδητά εάν κάνει το άτομο αυτό κάποτε πνευματική πορεία.

Εάν δει κανείς με τα πνευματικά μάτια κάποιον που παίρνει σκληρά ναρκωτικά θα δει ότι το chakra αυτό είναι σχεδόν τελείως κλειστό, πράγμα που σημαίνει ότι σιγά σιγά αυτοκτονεί ενεργειακά αλλά και σωματικά καθ' ότι η πνοή της ζωής που κινεί ΚΑΙ το σώμα, εισέρχεται από εκεί.

Κατά τη διάρκεια της προσευχής όπου ο νους ησυχάζει και δεν εμποδίζει τη ροή της ενέργειας, αυτό το κέντρο ανοίγει και εισέρχεται περισσότερη θεία πνοή. Γι' αυτό και μετά τη προσευχή νιώθουμε αναζωογονημένοι και φρέσκοι, γεμάτοι χαρά.

Η λέξη για αυτό το chakra είναι ΕΝΟΤΗΤΑ. Ενότητα με το θείο μας εαυτό.

Το χρώμα αυτού του chakra είναι το λευκό ή το απαλό μοβ.



Το χάσιμο του εγώ

Κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, όταν ο νους ησυχάσει και αφήσουμε την Ενέργεια απλά να κυλήσει ελεύθερα, πολλές μαγικές και μυστικιστικές διεργασίες συντελούνται οι οποίες μπορεί να είναι ή να μην είναι άμεσα αντιληπτές. Η συνειδητότητα έτσι κι αλλιώς έρχεται σιγά σιγά σαν αποτέλεσμα της προσπάθειας και της πίστης.

Σε αυτή τη ταπείνωση που καλούμαστε να μπούμε κατά την ώρα της προσευχής, σε αυτό το χάσιμο του εγώ, των γνώσεων, σκέψεων, ιδεολογιών αλλά ακόμα και φόβων, είναι αυτή η ταπείνωση ένας θάνατος. Κι επειδή το γνωρίζει αυτό η προσωπικότητα σαν πανούργα που είναι θα προσπαθήσει να κάνει το παν να αποφύγει αυτή την ώρα της ησυχίας του διαλογισμού γιατί πολύ απλά δεν θέλει να πεθάνει! Η προσωπικότητα -ή καλύτερα το εγώ-, θα κάνει τα πάντα για να κρατηθεί στη ζωή και πολλές φορές θα μας βάλει πρακτικά εμπόδια ώστε να μην κάνουμε διαλογισμό. Δοκιμασίες πολλές θα έρθουν, είτε με τη μορφή σκέψεων, είτε με γεγονότα που θα προσπαθήσουν να μας βγάλουν από τη διαδικασία αυτή της κάθαρσης. Το εγώ μας φοβάται για την ακεραιότητα του και φοβάται να μην πεθάνει! Εμείς αυτές τις στιγμές προχωρούμε ατάραχοι στην διαδικασία μας, χωρίς να δίνουμε καμία σημασία σε σκέψεις ή και να ανοίγουμε κουβέντα με το νου μας και να πολεμούμε με αυτόν. Παίρνουμε μεγάλες βαθιές αναπνοές και συνεχίζουμε.

Έχω δει ανθρώπους να τους πιάνει πανικός όταν ερχόταν η ώρα της προσευχής και να φεύγουν. Το εγώ φοβάται να μην πεθάνει... Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση, ότι αν πεθάνει το εγώ έρχεται το τέλος... Μεγάλο ψέμα. ΤΟΤΕ ξεκινά η αληθινή ζωή, τότε αρχίζει και αποκτά νόημα η ζωή μας και γι' αυτό πολύ συχνά αισθανόμαστε αυτή τη χαρά μετά απ' το διαλογισμό.



Συνήθειες

Οι καθημερινές μας συνήθειες παίζουν τεράστιο ρόλο στην πνευματική μας ανάπτυξη.

Συνήθειες πρακτικής φύσεως, όπως η διατροφή, οι συναναστροφές και οι διασκεδάσεις μας αλλά και διανοητικής και συναισθηματικής φύσης όπως οι καθημερινές μας "ακούσιες" σκέψεις και συναισθήματα αν δεν είναι θετικές, μπορούν να υποβαθμίσουν τις ενέργειές μας, να ανοίξουν ρήγματα στο ναό αυτό που είναι η όλη ανθρώπινη φυσιολογία, με αποτέλεσμα την διαφυγή πολύτιμης ενέργειας. Σαν συμπτώματα αυτό φέρει έλλειψη χαράς και ζωτικότητας (χαρά η οποία είναι η φυσική μας κατάσταση), αίσθημα απογοήτευσης και εσωτερικού "κενού", ασθένεια, έλλειψη θέλησης και θάρρους, έλλειψη έμπνευσης και προοπτικής, λύπη και πάρα πολλά άλλα.

Στην καθημερινότητά μας λέμε π.χ. "τώρα θα φάω και θα ευχαριστηθώ ένα ωραίο παγωτό" η μια μπριζόλα κλπ. Στην προσπάθειά μας δηλαδή να ευχαριστηθούμε (δηλαδή να πάρουμε ενέργεια) καταφέρνουμε το αντίθετο, αφού το παγωτό αυτό έχει τόσες χημικές ουσίες μέσα οι οποίες όταν πάνε στο έντερο παράγουν φοβερά δηλητήρια τα οποία διανοίγουν οπές στα ενεργειακά σώματα με αποτέλεσμα τη διαφυγή ενέργειας. Αυτό τελικά θα φέρει σαν σύμπτωμα τη βαρεμάρα, τη "θολούρα", τη μη συγκέντρωση του μυαλού, εκνευρισμό και άσχημη διάθεση και γενικά μια αρνητική κατάσταση που υποβαθμίζει τη ζωή μας και τη κάνει μίζερη. Έπειτα από την κατανάλωση μιας μπριζόλας επίσης, δύσκολα κάποιος συγκεντρώνεται και γίνεται παραγωγικός (πόσο μάλλον να κάνει διαλογισμό) αλλά το μόνο που εύκολα μπορεί να κάνει είναι να κάτσει μπροστά στη ΤV και να αποχαυνωθεί...

Γι` αυτό η Πνευματικότητα είναι μια επανάσταση. Επαναστατεί κανείς στα δεδομένα που υποβαθμίζουν τη ζωή του και αποφασίζει να την κάνει πιο όμορφη και χαρούμενη.

Ο αληθινός πνευματικός αναζητητής μπαίνει συνειδητά στην διαδικασία της καθημερινότητάς του και την μεταμορφώνει στο ανώτερο. Είναι μια διαδικασία δύσκολη που απαιτεί συνείδηση και προσπάθεια. Γι` αυτό και η ουσιαστική Πνευματικότητα ΔΕΝ είναι για εκείνους που λένε "καλά είμαι κι έτσι μωρέ, δεν βαριέσαι...". Ο Χριστός άλλωστε είχε πει ότι "ο Δρόμος μου δεν είναι για τους πολλούς", όχι γιατί Εκείνος απαγορεύει σε κανέναν, -αντιθέτως είναι ανοιχτός σε όλους-, αλλά γιατί πολλοί είναι εκείνοι που αρέσκονται στα "καλώς έχειν" και δεν τους ενδιαφέρει να πάνε σε Εκείνον.

Η προσπάθεια φέρνει καρπούς και αυτό το γνωρίζουν όσοι έστω και λίγο προσπαθούν. Ο Χριστός λέει ότι "ένα βήμα κάνετε εσείς προς τα Εμένα, δέκα Εγώ προς εσάς."

Η προσπάθεια είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς άλλος να κάνει για εμάς. Αυτή είναι η δουλειά μας εδώ στη γη, η οποία προσπάθεια υπόσχεται ένα πολύ όμορφο μέλλον που μας αξίζει.



Σκάβοντας το τούνελ

Κάθε μια φορά που κάνουμε προσευχή είναι σαν να σκάβουμε και βαθύτερα στο τούνελ που οδηγεί στην απελευθέρωσή μας. Κάθε μια προσευχή είναι και λίγα μέτρα σκάψιμο και ας μην το συνειδητοποιούμε. Οι προσπάθειές μας λειτουργούν συσσωρευτικά. Θα έρθει η στιγμή που θα ρίξουμε και τον τελευταίο τοίχο που μας χωρίζει απ' τον Εαυτό μας. Γι' αυτό ποτέ δεν πρέπει να απελπιζόμαστε και να λέμε ότι "δεν πέτυχα και πολλά σ' αυτό το διαλογισμό μου" γιατί ποτέ δεν ξέρουμε αν αυτή η ταπεινή προσπάθεια είχε ένα μεγάλο πνευματικό κέρδος κι ας μην το βλέπουμε.

Είναι φορές που ο διαλογισμός μας ίσως γίνεται δύσκολα ή είναι ακόμα και δυσάρεστος, με πόνους ενεργειακούς κλπ. Σε τέτοιες περιπτώσεις ποτέ δεν τα παρατούμε αλλά συνεχίζουμε με υπομονή και ταπεινότητα, χωρίς προσδοκίες. Είναι πολύ πιθανό σε τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις να "λύσαμε" ή να γκρεμίσαμε κάτι δύσκολο και σκληρό στην υπόστασή μας, οπότε είχε ιδιαίτερη αξία αυτός ο δύσκολος διαλογισμός. Άλλες φορές πάλι το Φως μπορεί να έρχεται εύκολα και γρήγορα. Εμείς το ακολουθούμε με την ίδια απλότητα και ταπεινότητα, πάντα με ισορροπία. Σε όλες τις περιπτώσεις δηλαδή, εμείς μένουμε αμέτοχοι από συναισθήματα και ισορροπημένοι. Οι Πνευματικές εκδηλώσεις έχουν τις πλημμυρίδες και τις άμπωτές τους που έχουν την αξία τους η κάθε μια.

Ακόμα κι αν μας εμφανίζονται οντότητες, αρνητικές ή θετικές, εμείς πάλι μένουμε αμέτοχοι. Συνεχίζουμε τη δουλειά μας αδιάσπαστα.



Ποτίζοντας τη θετικότητα

Η εκπαίδευση του εαυτού μας προς το καλύτερο, υψηλότερο, θετικότερο και χρησιμότερο μέσα στη καθημερινότητά μας είναι η ουσία της πνευματικής ζωής. Αναπτύσουμε τα ταλέντα μας και τις θετικές μας πλευρές και αφήνουμε τα πάθη και τις αρνητικότητες να ατροφήσουν. Δεν ποτίζουμε ποτέ σκέψεις αναξιότητας και κακομοιριάς. Και αυτή ακόμα η υπερβολική ταπεινότητα ή το αίσθημα της αναξιότητας προς το Θείον είναι Άρνηση που θέλει να μας κρατήσει πίσω στη πορεία μας. Το ίδιο και ο υπέρμετρος εγωισμός και η κριτική απέναντι στους άλλους που μας διαχωρίζουν και μας βάζουν "πιο πάνω" απ'ότι οι άλλοι είναι. Αυτές είναι σκέψεις και θέσεις οι οποίες πάνε να μας διαχωρίσουν απ'την Ενότητα που έχουμε με τα άλλα κομμάτια του εαυτού μας, τους συνανθρώπους μας και όλη τη δημιουργία. Ο διαχωρισμός αυτός φέρνει το μπλοκάρισμα του Θείου Ρεύματος, για το οποίο μιλά το παρακάτω μήνυμα. Εμείς το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαρνηθούμε όλες αυτές τις σκέψεις και να ποτίσουμε τη θετικότητα στη ζωή μας.

*********************************

"Το Ποτάμι της Ζωής περνά μεσ’ από σας. Τιμήστε τη Παρουσία Του μέσα σ’όλες τις εκδηλώσεις της ζωής σας. Αναπτύξτε το υψηλότερο, εκπαιδεύστε το θετικότερο, ζήστε με Αγάπη. Έτσι τιμάτε την Παρουσία Μου μέσα σας."



Ότι κάνει ο Ήλιος

"Ρωτάτε τι πρέπει να κάνετε για να σας αγαπούν οι άνθρωποι.

Κάντε ό,τι κάνει κι ο Ήλιος. Δώστε."

-Πύταρ Ντύνωφ



Ο διαλογισμός ανοίγει την Οδό

Η προσευχή/διαλογισμός είναι κάτι παραπάνω από μια απλή χαλάρωση του σώματος και του νου. Την ώρα που κάποιος διαλογίζεται, ανοίγει τους δρόμους για πολλά θαυμάσια πράγματα να του συμβούν κι ας μην το αντιλαμβάνεται αμέσως.

Πρώτα απ' όλα, μένοντας σε σιγή και γαλήνη ανοίγουμε την οδό της επικοινωνίας με τον Εαυτό και εισέρχεται μέσα μας ενέργεια η οποία μας εξισορροπεί, μας θεραπεύει και μας πληρώνει.

Συμβαίνει όμως και κάτι άλλο πολύ σημαντικό κατά την ώρα της προσευχής: ανοίγουμε το δρόμο προς τους εσωτερικούς μας οδηγούς και αγγέλους να δουλέψουν πάνω σε μας, να μας δώσουν απαντήσεις σε τυχόν ερωτήματα που έχουμε και να μας δώσουν οδηγίες για τη ζωή μας. Κι ας μην το αντιλαμβανόμαστε αμέσως, αυτά όλα μας τα δίνουν και με κάποιο τρόπο κάποτε έρχεται η ώρα που τα συνειδητοποιούμε. Κι όλ' αυτά μόνο και μόνο επειδή καθόμαστε σε σιγή και εσωτερική ενατένιση. Αποσύρουμε δηλαδή στην ώρα του διαλογισμού το νου μας και τις αισθήσεις από τα εξωτερικά φαινόμενα και δίνουμε προσοχή στην αληθινή μας υπόσταση, την αιώνια.

Γι` αυτό και οι Διδάσκαλοι λένε συνεχώς ότι το κύριο μέλημα του πνευματικού αναζητητή πρέπει να είναι ο διαλογισμός, ο οποίος πρέπει να ασκείται τακτικότατα.

Πολλά θαυμαστά συμβαίνουν σε αυτόν που θυσιάζει κάποιες ώρες από μια άλλη εξωτερική δραστηριότητα για να έρθει σε επαφή με το Θεό. Ελπίζω και εύχομαι σύντομα όλοι να τα βιώσετε.

Σε αυτόν που επιμένει, σίγουρα θα έρθουν αργά ή γρήγορα...



Φόβος, κοντρόλ, πλεονεξία

Η Χριστική Οδός των Άγιων Όντων είναι οδός Τελειότητας. Ας μην μας τρομάζει η λέξη. Είναι η απλή εκείνη κατάσταση η γεμάτη όμως Επίγνωση, Συνειδητότητα και Λειτουργικότητα. Ο κάθε ένας μας καλείται να εργαστεί προς αυτήν με ταπεινότητα και χαρά, αφήνοντας πίσω σκέψεις αμφιβολίας, φόβου και αναξιότητας γιατί ακόμα και αυτή η υπερβολική αίσθηση αναξιότητας ή κακώς εννοούμενης "ταπεινότητας" είναι εγωισμός που προσπαθεί να μας χωρίσει απ' τον Πατέρα. Ο εγωισμός είναι ο εγκλωβισμός του ανθρώπου απ' την Ένωση με το Πατέρα. Δεν αφήνουμε δηλαδή το Πατέρα να λειτουργήσει μέσα από μας, από φόβο, νομίζοντας ότι έχοντας "εμείς" τον έλεγχο (η προσωπικότητά μας δηλαδή) θα πράξουμε καλύτερα. Κι εκεί ξεκινά η μαύρη μαγεία που διέπει την εποχή μας. Το να θέλουμε να έχουμε το κοντρόλ σε όλα, να προσπαθούμε πολύ για να "φτιάξουμε" τις καταστάσεις όπως εμείς τις θέλουμε (βλ. γενετικές μεταλλάξεις στα τρόφιμα κλπ.), χωρίς εσωτερική χαλάρωση και "άφημα" στο Θεό που στο κάτω κάτω Εκείνος γνωρίζει καλύτερα που βρίσκεται η ευτυχία μας, αρκεί να Τον αφήσουμε να μας δώσει τα δώρα Του ενώ εμείς βέβαια κάνουμε το καλύτερο, το ηθικότερο που μπορούμε κάθε στιγμή.

Ο άνθρωπος μέσα απ' το φόβο και την ανασφάλεια του να έχει αρκετά, να μην του λείψουν όλα εκείνα που θεωρεί "αναγκαία" (τι λέξη κι αυτή, η ανάγκη!) έκανε τα μεγαλύτερα εγκλήματα απέναντι στη γη, στους συνανθρώπους και στα ζώα, ξεχνώντας τελείως τι εστί Θεία Πρόνοια που χορηγεί σε όποιον ζει σύμφωνα με τους Νόμους της Ζωής. Η πλεονεξία, η κατανάλωση και η πολυπλοκότητα έχουν βάλει τον άνθρωπο σε μια φυλακή απ' την οποία μόνο με την επιστροφή στην απλότητα μπορεί να βγει. Για να γίνει κανείς απλός σα παιδί ξανά, προϋποθέτει την απάρνηση των φόβων και των ανασφαλειών: "ακόμα κι αν δεν έχω το τάδε αμάξι ή το τάδε ρούχο κλπ, νιώθω όμορφα, έχω αυτοπεποίθηση, είμαι γεμάτος γιατί ξέρω ότι είμαι μοναδικό παιδί του Πατέρα και το έργο μου εδώ στη γη είναι μοναδικό", με λίγα λόγια αυτοεκτίμηση και αγάπη προς τον εαυτό... έτσι απλά, χωρίς να χρειάζεται να έχουμε για να νιώθουμε ασφαλής και αγαπητοί... Ακόμα κι αν δεν είμαστε όμορφοι ή πλούσιοι, η επίκληση του Θείου Φωτός στη ζωή μας μας ομορφαίνει, μας πλουτίζει και όλοι τελικά μας αγαπούν.

Ας γίνει ο διαλογισμός η βάση της καθημερινότητάς μας. Το εργαλείο εκείνο που εξισορροπεί, ανατάσσει, εξυψώνει και εξαγνίζει τα όποια βάρη της ζωής. Έτσι κάθε μέρα γινόμαστε ελαφρότεροι, αποκτούμε φτερά που έχουν την ιδιότητα πολύ εύκολα να μας πηγαίνουν στη Πηγή της Τροφής, στο Φως. Αρκεί η καθημερινή μικρή εξάσκηση στο διαλογισμό/προσευχή και η χρησιμοποίηση των πνευματικών εργαλείων εκείνων (τεχνικών, διαλογισμών, προσευχών κλπ) που η Θεία Πρόνοια μας έχει φέρει στο δρόμο μας.



Η έλξη τον ομοίων - Ένας πνευματικός νόμος

Υπάρχει ένας πνευματικός Νόμος, αυτός της έλξης των όμοιων.
Η θετικότητα έλκει τη θετικότητα, το φως έλκει περισσότερο φως, η αρνητικότητα έλκει την αρνητικότητα κ.ο.κ. Γι' αυτό είναι ουσιώδες να κρατάμε τη θετικότητα στο νου και στα συναισθήματα. Η θετικότητα θα έλξει κι άλλη θετικότητα, η ομορφιά κι άλλη ομορφιά, η αγάπη περισσότερη αγάπη.

Ας κρατάμε το νου μας όσο μπορούμε θετικό και αισιόδοξο. Προσοχή στο τι λέμε στον εαυτό μας! Ποτέ δεν πρέπει να λέμε φράσεις όπως "πω πω χάλια νιώθω σήμερα" ή "δεν αισθάνομαι καλά" ή "πως είμαι έτσι σήμερα" κλπ. Το ίδιο βέβαια πρέπει να ισχύει και σε συνάρτηση με τους άλλους ανθρώπους γιατί οι άλλοι άνθρωποι είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας και άρα ότι εξαποστέλλουμε στους άλλους γυρνά σε μας. Δεν λέμε δηλαδή σε κάποιον "χάλια φαίνεσαι σήμερα" ούτε άλλες αρνητικές εκφράσεις, όπως κι αν είναι ο άλλος. Σε τίποτα δε βοηθά η αρνητικότητα, αντιθέτως.

Αν πάλι θέλουμε να δώσουμε στον άλλο να καταλάβει κάτι, ότι έχει παχύνει για παράδειγμα, δεν θα πούμε "πω πω, έχεις γίνει σαν αρκούδα, κάνε λίγη δίαιτα", αλλά θα πούμε "τι ωραία κοιλίτσα που έχεις κάνει, είσαι σα το Βούδα". Έτσι ο άλλος παίρνει και το μήνυμα ότι έχει παχύνει αλλά και δεν του δημιουργούμε ενοχές και αρνητικά συναισθήματα. Ας μάθουμε δηλαδή μέσα σε κάθε κατάσταση να βρίσκουμε το θετικό. Και σε κάθε κατάσταση υπάρχει το θετικό στοιχείο, κι ας μην είναι εύκολο να το διακρίνουμε κάποιες φορές.

Με αυτήν την εξάσκηση η ζωή αποκτά ομορφιά και χαρά. Και όση ομορφιά δημιουργούμε, άλλη τόση θα μας έρχεται. Αυτός είναι ο Νόμος της έλξης των ομοίων.



Αυτόφωτα όντα

Ο πνευματικός δρόμος είναι πορεία θετικότητας. Καλούμαστε να είμαστε ενεργητικοί προς τη ζωή κι όχι παθητικοί και νωθροί. Όχι επιθετικοί αλλά θετικοί. Δημιουργοί θετικότητας και αγάπης.

Συνήθως οι άνθρωποι σαν ζητιάνοι περιμένουν να πάρουν αγάπη, να τραφούν από κάποιον "άλλον", από μια σχέση, από τους φίλους, απ' το φαγητό κλπ. Ο πνευματικός άνθρωπος εκεί διαφοροποιείται, γίνεται δότης στη ζωή, τρέφει, δίνει αγάπη, δίνει ζωή στη ζωή xωρίς να περιμένει να πάρει και χωρίς αμφιβολίες για το πως θα λάβει ο άλλος την αγάπη του. Ανοίγει τη καρδιά του, λέει ένα καλό λόγο στον αδελφό του με ευκολία (όχι με ελαφρότητα) και χωρίς να φοβάται. Αυτό είναι και το νόημα της ανιδιοτελούς αγάπης, να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις ή να νιώθεις αδικημένος. Η αίσθηση του "είμαι αδικημένος απ' τη ζωή" δείχνει μια παθητική στάση, μια αναμονή να τραφεί κανείς και να πάρει αγάπη απ' τους "άλλους". Μια τέτοια επιδίωξη είναι μάταιη βέβαια γιατί δεν μπορεί να περιμένει κανείς συνεχώς απ΄ τους άλλους να τον κολακεύουν.

Πρέπει να μάθουμε να γίνουμε αυτόφωτοι κι όχι ετερόφωτοι. Η Χριστική Οδός που όλα τα Άγια Όντα περπάτησαν και εκπλήρωσαν είναι οδός Ηλιακή, φωτεινή. Γίνεται κάποιος το ίδιο το φως, λειτουργεί τον εαυτό του, βγαίνει απ' την αδράνεια και γίνεται θετικός. Και η ζωή τρέφει εκείνους που δίνουν στη ζωή ζωή. Για να γίνουν όλα αυτά βέβαια πρέπει να μάθουμε να φτάνουμε στο "κέντρο" μας, στη τράπεζα εκείνη που έχουμε στη καρδιά και βρίσκονται όλα τα αγαθά. Μέσα στο διαλογισμό αυτό κάνουμε, πλησιάζουμε το κέντρο μας, εξισορροπούμε και αφήνουμε φυσικά να ρεύσει η Ενέργεια του Πατρός.

Eπίσης πρέπει να καθαρίζουμε τα προσκόμματα στο δρόμο μας. Αυτά μπορεί να είναι από διατροφικές χαμηλές συνήθειες που δεν αφήνουν το σώμα να εκλεπτυνθεί και ν' ανασάνει, μέχρι συνήθειες του νου, τρόποι σκέψεις και συμπεριφοράς, σκληρότητα, ανασφάλειες, ανισορροπίες και τόσα άλλα. Χρειάζεται ιδιαίτερη εγρήγορση στη καθημερινότητα ώστε να συνειδητοποιούμε όλα αυτά που μας χωρίζουν απ' την Τελειότητα και κατόπιν να τα μεταμορφώνουμε. Ένας τρόπος συνειδητοποίησης του "λάθους" μας είναι ο καθρέφτης αυτός που λέγεται σχέσεις, φιλικές, συναισθηματικές κλπ. Το πως μας φέρονται οι άλλοι είναι μια ένδειξη της εσωτερικής μας κατάστασης, όποιος κι αν είναι αυτός ο "άλλος". Ο πνευματικός άνθρωπος δεν πρέπει να ρίχνει τις ευθύνες για τη κατάσταση της ζωής του σε κάποιον έξω απ' αυτόν. Οι "άλλοι" είναι κομμάτια του εαυτού μας και το πως μας φέρονται μας δείχνει το αν πάμε καλά στη πνευματική μας πορεία ή όχι.



Άδειο ποτήρι

Με συνεχή κριτική στάση απέναντι σε διδασκαλίες, με διαρκές ανεβοκατέβασμα σε διάφορα πνευματικά οχήματα δεν φτάνει κανείς πουθενά. Όπως λέει κι ο Δάσκαλός μου, "αν δεν σου κάνει το ένα καράβι, μη νομίζεις ότι το άλλο θα σε πάει μακρύτερα". Ακόμα λέει ότι "αν ανοίγεις τρύπες από δω κι από κει χωρίς διάρκεια στο σκάψιμό σου, λίγες πιθανότητες έχεις να βρεις νερό κι αν ακόμα βρεις αυτό θα είναι θολό και βρώμικο και δεν θα πίνεται. Σκάψε σταθερά σε ένα σημείο, εκεί που σε έστειλε ο Θεός και αργά ή γρήγορα θα βρεις νερό".

Είναι πολλοί οι τρόποι που η Άρνηση θα βάλει στο δρόμο μας για να μας κρατήσει πίσω, στα ήδη κεκτημένα, στο βόλεμά μας το πνευματικό. Η Άρνηση θα μας βάλει ιδέες του τύπου, "ας δοκιμάσω να πάω και σ' αυτή την ομάδα", "ας δω τι κάνουν σ' αυτή τη θρησκεία", αλλά και αν ακόμα βρούμε κάτι σωστό στο δρόμο μας τότε να είστε σίγουροι ότι η Άρνηση ΘΑ ΣΠΕΥΣΕΙ να μας βάλει ιδέες αμφισβήτησης είτε προς κάποιο πρόσωπο είτε προς κάποιο δίδαγμα ή τεχνική κ.λ.π. και όλα αυτά για να μας κρατήσει σε αυτά που ήδη ξέρουμε ώστε να μην αναγκαστούμε να ρίξουμε τον εγωισμό μας -πράγμα δύσκολο κι επίπονο.

Είναι αλήθεια ότι ο Δρόμος του Πνεύματος είναι πολύ δύσκολος και κάποιος πρέπει να είναι πολύ αποφασισμένος αν θέλει να τον προχωρήσει γιατί θα έρθουν δοκιμασίες πολλές. Ο Εαυτός θα δοκιμάσει τον εαυτό για να τον φέρει σε τελείωση. Τίποτα να μη μείνει ακάθαρτο. Όλα τα μέρη του ανθρώπου να γίνουν Αγάπη κι Έλεος. Όπως οι Διδάσκαλοι των αιώνων μας έχουν διδάξει.

Ο πνευματικός πολεμιστής καλείται με θάρρος να αφήσει όλους τους εγωισμούς και τις κεκτημένες γνώσεις πίσω. Να γίνει δηλαδή ένα άδειο ποτήρι το οποίο εν καιρώ θα γεμιστεί με την Ουσία της Ουσίας.

Η πορεία είναι προσωπική. Κανείς δεν μπορεί να θεώσει κανέναν αν ο ίδιος δεν το επιθυμεί, αν ο ίδιος δεν αδειάσει το ποτήρι του να δεχτεί. Ακόμα και το μεγαλύτερο Διδάσκαλο να έχουμε μπροστά μας, αν δεν έχουμε αδειάσει από εγωισμό τότε και σε αυτόν ακόμα θα βρούμε ψεγάδια, θα τον απορρίψουμε και θα προτιμήσουμε να φύγουμε.

Ίσως γνωρίζετε την ιστορία με τον περισπούδαστο καθηγητή πανεπιστημίου και τον Θιβετιανό Δάσκαλο.

Για όσους δεν την γνωρίζουν:
Ήταν ένας καθηγητής πανεπιστημίου με τοίχους γεμάτους πτυχία και τίτλους και αποφάσισε να πάει να πάρει "τη Γνώση" από έναν μεγάλο Σοφό Διδάσκαλο στο Θιβέτ. Όταν πήγε και τον συνάντησε, ο καθηγητής άρχισε να του αναλύει τις φιλοσοφίες της τάδε και της τάδε θρησκείας, έλεγε όλες τις σούτρες απ' έξω κλπ. Σιωπηλός ο Γέροντας άρχισε να βάζει τσάι στη κούπα του καθηγητή, κι έβαζε κι έβαζε μέχρι που ξεχείλισε και χυνόταν απ' έξω το τσάι. Ο καθηγητής τότε του λέει "Γέροντα, σταμάτα να βάζεις, έχει ξεχειλίσει η κούπα". Τότε ο Γέροντας του είπε "έτσι είσαι κι εσύ, κούπα γεμάτη με γνώσεις και θέσεις, τόσο γεμάτη που δεν χωράει τίποτ' άλλο πια να μπει. Αν θες να γίνεις μαθητής μου πήγαινε και άδειασε απ' ότι ξέρεις και τότε μόνο έλα..."

Έτσι και η σχέση μας με το Θεό Διδάσκαλο αλλά και με όποιον άλλον απεσταλμένο Του που μας έχει στείλει προς δική μας βοήθεια και προστασία. Προς το Θεό γινόμαστε άδεια ποτήρια ώστε να γεμίσουμε με τη χαρά Του.

Στη καθημερινότητα βέβαια δεν αφήνουμε κάθε σκουπίδι να εισέρχεται μέσα μας. Πάντα χρησιμοποιούμε τη διάκριση. Έχει αγάπη αυτό που μας λέει κάποιος, έχει ήθος και σεβασμό? Αυτά τα κριτήρια σε συνδυασμό με την κρίση της καρδιάς θα μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε ασφαλέστερα.



Θεϊκή προσωπικότητα

Η Θέωση είναι το αναπόφευκτο πεπρωμένο όλων μας. Όσο πιο γρήγορα και εύκολα κανείς επιτρέψει το Θείο στοιχείο να λειτουργήσει μέσα του, τόσο πιο απλά και όμορφα γίνονται τα πράγματα στη ζωή του. Όπως λέει κι ένας Γέροντας, "δεν είμαστε εμείς που χτυπάμε τη πόρτα στο Θεό αλλά Εκείνος μας τη χτυπά όλη την ώρα και εμείς δεν ανοίγουμε".

Αυτό που μπλοκάρει τη Θεία Ενέργεια να ρεύσει μέσα μας είναι οι ιδέες, οι θέσεις, οι φιλοσοφίες, οι φόβοι και οι ανασφάλειες, όλη η προσωπικότητα μας δηλαδή την οποία καλούμαστε όχι να εξαλείψουμε αλλά να την κάνουμε θεϊκή. Κανείς δεν πρόκειται να χάσει την πολύτιμη ατομικότητά του θυσιάζοντας τη μικρή προσωπικότητα. Αντιθέτως, τότε είναι που αποκτά νόημα η ζωή, όταν ευθυγραμμίσει κανείς το προσωπικό θέλημα με το Θεϊκό Θέλημα. Αυτό το φοβούνται πολλοί γιατί νομίζουν ότι θα χάσουν αυτή τη μοναδικότητα που τους κάνει να ξεχωρίζουν. Δεν είναι έτσι όμως. Όταν ευθυγραμμιστούμε με τη Θεία Βουλή τότε είναι που εκφράζουμε το χαρούμενο ΜΟΝΑΔΙΚΟ δυναμικό που σαν ψυχές έχουμε έρθει να εκδηλώσουμε στη Γη.

Πολλοί άνθρωποι επιδεικνύουν ακόμα και τρόμο μπροστά σ'αυτή τη θυσία του χαμηλού εαυτού και φοβούνται να μπουν σε διαλογισμό μπας και χάσουν τη μοναδικότητά τους. Σε όλους λειτουργεί αυτό ως ένα βαθμό. Ο φόβος της εκμηδένισης, μέγαλο ψέμα, όπως όλοι οι φόβοι. Λειτουργίες της Αρνήσεως για να μας κρατήσουν μακριά απ'την Ένωση...



Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)