Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

"Μέσα στη δική σου σιωπή, σταματά η σιωπή του Θεού"

Οι αισθήσεις που εισρέουν μέσα μας μέσω των αισθητήριων νεύρων γεμίζουν το νου με μυριάδες θορυβώδεις σκέψεις, κι έτσι όλη η προσοχή στρέφεται προς τις αισθήσεις. Η φωνή όμως του Θεού είναι η σιωπή. Μόνον όταν σταματούν οι σκέψεις μπορεί κανείς ν'ακούσει τη φωνή του Θεού να επικοινωνεί μέσα από τη σιγή της ενόρασης. Αυτός είναι ο τρόπος έκφρασης του Θεού. Μέσα στη δική σου σιωπή, σταματά η σιωπή του Θεού. Σου μιλά μέσω της ενόρασής σου.

Για τον πιστό, του οποίου η συνειδητότητα είναι εσωτερικά ενωμένη με το Θεό, είναι περιττή η ακουστική απόκριση από Κείνον. Οι ενορατικές σκέψεις και τα αληθινά οράματα αποτελούν τη φωνή του Θεού. Δεν πρόκειται για ερεθίσματα των αισθήσεων αλλά για το συνδυασμό της σιωπής του πιστού και της φωνής της σιωπής του Θεού.

-Παραμαχάνσα Γιογκανάντα


Το ουσιαστικότερο κομμάτι της ζωής

Πόσες φορές φτάνει κανείς το μάξιμουμ των πνευματικών δυνατοτήτων του; Είναι πραγματικά λίγες και πολύτιμες οι στιγμές αυτές και πρέπει κανείς να αναπτύξει ιδιαίτερη πνευματική ευελιξία (και άρα διάσπαση των εγωισμών) κάθε φορά στο διαλογισμό, ώστε να πάει αυτά τα μικρά βήματα παρά πέρα. Είναι όμως πολύ πληρωτικό το αίσθημα και δεν συγκρίνεται με τίποτ'άλλο όταν αυτή η Ενότητα συμβεί. Αρκεί να μην αφηνόμαστε και παρασυρόμαστε στη λήθη της καθημερινής ζωής και να θυμόμαστε κάθε μέρα το ουσιαστικότερο κομμάτι της ζωής που είναι η σχέση και ένωση με τον Θεό/Εαυτό. Εκεί είναι η τροφή του πνευματικού ανθρώπου και όχι οι βαμπιρισμοί των κατεστημένων συμπεριφορών των ανθρώπων. Ο πνευματικός άνθρωπος δίνει ζωή στη ζωή, αφού πρώτα πληρώνεται εσωτερικά μέσα στη Βάπτιση στο Νερό της Αγάπης, στο Φως.

Διαλογισμός, η ουσιαστική δράση

Σε τέτοιες φάσεις όπως αυτή που βρίσκεται η ανθρωπότητα τώρα, είναι ουσιώδες να μην μπαίνουμε σε κατάσταση φόβου, θυμού ή άλλου στρες. Οι πνευματικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που με την εσωτερική δομή τους, την ευδαιμονία τους και την αγάπη τους κρατάνε τις ισορροπίες. Και φόβος με αγάπη δεν μπορεί να συνυπάρξει. Ο φόβος είναι έλλειψη αγάπης-ενέργειας. Με το διαλογισμό μας αποταυτιζόμαστε από τη maya του φθαρτού υλικού κόσμου και ενωνόμαστε με την θεϊκή Διάνοια -όσο το δυνατόν ο καθένας- 'κατεβάζοντας' έτσι μόρια συνειδητότητας-ενέργειας εδώ στη γη, πράγμα ιδιαίτερα πολύτιμο αφού η κακότητα είναι άγνοια και η άγνοια είναι έλλειψη ενέργειας-συνειδητότητας-αγάπης.

Μπορεί να φαίνεται παθητική στάση ο διαλογισμός σε τέτοιες ώρες, είναι όμως το πιο ουσιαστικό μέσο για την διάλυση της άγνοιας από τη ρίζα. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πόλεμοι γίνονται για να ρουφήξει το αίμα ο ένας του άλλου, από ΦΟΒΟ μην δεν έχει αρκετά για την επιβίωση (πετρέλαιο) ή και άλλους φόβους. Πάντα η βάση για όλα τα κακά είναι ο φόβος και η αναγνώριση του εαυτού μόνο ως το υλικό σώμα, πράγμα που φέρνει ως συνέπεια την αποκοπή απ'το Πατέρα και τη Ροή της Ενέργειας η οποία είναι και Πρόνοια, Καθοδήγηση και Τροφή μαζί.


Ο διαλογισμός είναι πράξη αγάπης και θυσίας

Πόσες φορές κανείς αντιμετωπίζει την αντίσταση του νου την ώρα του διαλογισμού - τι είναι αυτό που αντιστέκεται τελικά; Επειδή είμαστε σε αργό κραδασμικά πεδίο εδώ στη γη, η ύλη μας και ο νους μας έχει την τάση να αντιστέκεται στη Ροή της ενέργειας και να την μπλοκάρει, θέλοντας να κρατήσει τα δεδομένα του, φοβούμενος την αλλαγή. (Βέβαια είναι ψέμα κι αυτός ο φόβος). Η χαμηλότερη και πιο αργή φύση μας είναι εκείνη που αντιστέκεται κι εμείς καλούμαστε να την θυσιάσουμε, να την καθαρίσουμε και να την αγαπήσουμε βαθύτερα. Γιατί αγάπη σημαίνει ενέργεια, και αντίσταση σημαίνει μπλοκάρισμα ή κενό ενέργειας. Ο διαλογισμός είναι η πράξη της αγάπης, η ώρα που αφήνουμε την Ροή της Ενέργειας να θεραπεύσει με την απλότητα, την αγαθότητα και την ευφυία της όλα εκείνα τα κενά στο είναι μας που έχουν έλλειψη ενέργειας, έλλειψη πράνα.

Ας διαλογιστούμε περισσότερο στην έννοια της Θυσίας και ας την κάνουμε πράξη στο διαλογισμό. Ο διαλογισμός είναι θυσία. Η κατάδυση βαθύτερα στον εαυτό είναι θυσία. Η αγάπη είναι θυσία. Και η θυσία του εαυτού μας δίνει τα Πλούτη του Εαυτού. Θυσία των χαμηλότερων ενστίκτων, των πιο αργών σε κραδασμό, της αντίστασης, των μπλοκαρισμάτων, της αργίας, της κακότητας, της άγνοιας, του εγωκεντρισμού και της ταύτισης με το σώμα, θυσία της χαμηλής μας φύσης και όχι κάποιων άμοιρων ζώων όπως κάνανε διαστροφικά κάποιες θρησκείες.

Τελικά τα καταφέρνουμε σιγά σιγά και ένα ένα τα χαμηλότερα κομμάτια του εαυτού μας να τα καθαρίζουμε, θέλει όμως πολύ διαλογισμό, υπομονή, εξυπνάδα κι εγρήγορση και αγάπη.


Διεκδικώντας το δικαίωμα για ευτυχία

Στους περισσότερους από μας κάπου μέσα μας φωλιάζει αυτή η αναμονή για την τελειοποίηση (και άρα για ευτυχία) "κάπου στο αύριο", σ'έναν μελλοντικό ακαθόριστο χρόνο. Όμως πνευματική τελειοποίηση δεν σημαίνει μια διανοητική πλαστή τελειότητα αλλά η επίτευξη του δοσμένου στόχου κάθε περιόδου. Αυτή η αναμονή για τελειότητα στο μέλλον, είναι παιχνίδι της Άρνησης και μας διδάσκει ότι έχουμε να καταδυθούμε βαθύτερα στον εαυτό μας. Μετά από έναν επιτυχημένο διαλογισμό άλλωστε οι περισσότεροι νιώθουν αυτήν την αίσθηση της επίτευξης που είναι και το ζητούμενο.

Για όσους δεν έχουν καταφέρει ακόμα να βάλουν το διαλογισμό ως πρώτη προτεραιότητα στη ζωή τους, καλό θα ήταν να εξετάσουν το γιατί υπεκφεύγουν από την ευτυχία τους.

Μέσα στη καθημερινότητα φορτωνόμαστε ενεργειακά βάρη που είτε τα δημιουργούμε εμείς είτε βρισκόμαστε στον ίδιο κραδασμό και τα ρουφάμε απ'το ήδη μολυσμένο περιβάλλον, τα οποία βάρη εκδηλώνονται και στη διάνοια ως σκέψεις φόβου, ανασφάλειας, τάση για κοντρόλ, και πρέπει κανείς να έχει μεγάλη εγρήγορση στη καθημερινότητα για να μην τα υιοθετεί ως δικά του και να μην μπαίνει στο χορό τους. Ο Βούδας μας λέει:

Difficult to detect and very subtle,
the mind seizes whatever it wants;
so let a wise man guard his mind,
for a guarded mind brings happiness.

Σ'αυτό τον αγώνα για αποταύτιση από τα παιχνίδια του νου, εργαλείο είναι ο διαλογισμός που ακριβώς αυτό έχει σαν στόχο, και το καθάρισμα των chakras μας όπου οι διάφορες σκεπτομορφές τείνουν να προσκολλώνται.

Πολλές φορές τα κέντρα μας λειτουργούν ανά δίπολα, δηλαδή μπορεί κανείς να προσπαθεί να καθαρίσει ένα μπλοκάρισμα που αισθάνεται στο τρίτο μάτι και να μην καθαρίζει, έως ότου φτάνει στο καθάρισμα του 2ου κέντρου του αφαλού όπου μόλις το ενεργοποιήσουμε και εξαγνίσουμε αμέσως εξαφανίζεται και το μπλοκάρισμα του τρίτου ματιού. Γιατί έτσι κι αλλιώς ο νους τείνει να προσκολλάται σε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις απ'τα οποία νιώθει ότι έχει να πάρει ενέργεια τροφή (2ο chakra), ή σε άλλες καταστάσεις που του πήρανε ενέργεια και προσπαθεί να την πάρει πίσω (απωθημένα). Τα πάνω κέντρα φωτίζονται σχετικά εύκολα, τα κάτω κέντρα όμως είναι το πρόβλημα και τα πάνω κέντρα αναγκάζονται να παίξουν τα παιχνίδια τους και τελικά απομακρυνόμαστε από τη γαλήνη και την ευτυχία που είναι και δικαιώματά μας. Όμως σαν όλα τα δικαιώματα πρέπει να τα αναζητήσουμε συνειδητά και να τα πραγματώσουμε.

Η συνειδητότητα, η εγρήγορση και η αποκάλυψη των παιχνιδιών του νου θα μας φέρουν ξανά τη γαλήνη και τη δημιουργικότητα. Γιατί δεν νομίζω να φαντάζεται κανείς ότι μπορούμε ν'αλλάξουμε το κόσμο όπως θα τον ήθελε η προσωπικότητα. (Μήπως ξέρει κι αυτή πως τον θέλει άλλωστε;...)


Εχουμε και δεν έχουμε χρόνο

"Το Αγαθό και Καλό ανάγεται στο Υψηλό. Παρεκκλίνει η πορεία όσων δεν στοχάζονται το Καλό και Υψηλό, όμως αργά ή γρήγορα η έλξη της Αγάπης για το Ένα, όλα τα τραβά κοντά της. Έχουμε χρόνο και δεν έχουμε αρκετό. Τίποτα δεν μας χωρίζει απ’την Ενότητα κι όμως το ταξίδι της πραγματοποίησης της Ενωμένης Συνειδητότητας έχει πολλές πλευρές να πληρώσει και να δημιουργήσει. Το ταξίδι γίνεται με μέσον το διαλογισμό και προορισμός είναι το Υψηλό. Ας φτάσουμε κάθε φορά το δυναμικό που έχει τεθεί σαν στόχος για μας."

************************

Ο διαλογισμός είναι το μέσον της επίτευξης του στόχου της κάθε δεδομένης περιόδου της ζωής μας, στόχο που όταν τον φτάσει κανείς νιώθει αυτή την πολύτιμη πληρότητα που οι περισσότεροι όσοι διαλογίζονται σίγουρα έχουν νιώσει κάποιες φορές. Πληρότητα η οποία δεν επιτυγχάνεται με την εξωτερική υλιστική ζωή, αντιθέτως φαίνεται ότι διαβρώνεται αν αφεθούμε. Αν αφήσουμε το στόχο μας του Υψηλού και Αγαθού, τότε η πορεία μας παρεκκλίνει και αργούμε στο μονοπάτι μας. Ακούγεται παράξενο για το λογικό νου, ότι έχουμε και δεν έχουμε χρόνο. Η Αιωνιότητα μπορεί να περιμένει καρτερικά την εξέλιξή μας μέσα από τις διαδοχικές επαναγεννήσεις όπως φαίνεται, όμως ο συγκεκριμένος στόχος της κάθε περιόδου της ζωής μας δεν μπορεί να περιμένει και ζητά την άμεση πραγματοποίησή του.

Είμαστε σ'ένα ταξίδι όπου η Ενότητα ναι μεν υπάρχει a priori στην ουσία, όμως είμαστε μακριά ακόμα από την πραγμάτωση των τόσο πολλών λεπτομερειών και πλευρών της Δημιουργίας και κάθε μέρα της ζωής μας προσθέτουμε κι ένα λιθαράκι στο βωμό μέσα στο διαλογισμό μας. Κι αυτό βέβαια μας φέρνει ικανοποίηση και δεν μας αφήνει να συγχιστούμε ή να διασκορπιστούμε, αντίθετα μας δομεί, μας εξισορροπεί και μας δίνει κατεύθυνση. Πολύτιμα είναι όλα αυτά και γι'αυτό όσοι διαλογίζονται γνωρίζουν μέσα τους τελικά ότι όλα τα άλλα είναι μάταια χωρίς αυτή τη βάση, που είναι απαραίτητη στη χρονική περίοδο της εξέλιξης που βρισκόμαστε. Αργότερα οι άνθρωποι ίσως θα είναι σε διαλογιστική κατάσταση χωρίς να χρειάζεται να 'μπουν σε διαλογισμό'. Μέχρι τότε όμως έχουμε πολλά κενά να πληρώσουμε στη συνειδητότητα.


Φτάνοντας στο μάξιμουμ της πνευματικής προσπάθειας

Προσοχή σε σκέψεις του τύπου "είμαι πολύ μακριά από την αγιότητα" ή μακριά από κάποιο άλλο υψηλό πρότυπο ή επίπεδο, γιατί τέτοιες σκέψεις έρχονται απ'την Άρνηση για να μας αποπροσανατολίσουν και να μας κάνουν να έχουμε την πολύ υποκριτική 'ταπεινότητα' και αίσθηση αναξιότητας προς τον Εαυτό, που ουσιαστικά είναι εγωισμός. H επιτυχία στη προσωπική μας πνευματική πορεία βρίσκεται όταν καταφέρνουμε να φτάσουμε το στόχο κάθε δεδομένης πνευματικής μας περιόδου και όχι το να γίνουμε σαν κάποιο γιόγκι ή άγιο απευθείας. Κάθε περίοδος της ζωής μας έχει συγκεκριμένες ανάγκες όπου αναπτύσσονται διαφορετικά κέντρα στον εγκέφαλο και στη συνειδητότητα. Το ζήτημα είναι να φτάσουμε στο μάξιμουμ τη πνευματική μας προσπάθεια ώστε να επιτευχθεί η διεύρυνση της συνειδητότητας. Και μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει αν έχει φτάσει στο μάξιμουμ ή όχι.

Προφυλάξτε όσο είναι δυνατόν τον εαυτό σας ώστε να μην σαμποτάρεται η προσπάθεια διεύρυσης των νευρικών κέντρων. Ας έχετε όσο είναι δυνατόν υγιείς διατροφικές συνήθειες με χορτοφαγία, αποφεύγετε χώρους μολυσμένους ενεργειακά και φυσικά αλλά και ανθρώπους που νιώθετε ότι σας 'κατεβάζουν'. Το δεντράκι μας μέχρι να μεγαλώσει χρειάζεται περίφραξη. Αν συνεχίσουμε να κάνουμε όσα έχουμε υιοθετήσει από τους γονείς και τη κοινωνία... δεν μπορούμε να περιμένουμε προκοπή πνευματική. Η πνευματικότητα είναι επανάσταση απένταντι στις αρρωστημένες, καταστροφικές και μη δημιουργικές συνήθειες του νου και του σώματος. Και είναι τόσο καταστροφικές οι κοινωνίες από μόνες τους δυστυχώς... Έτσι οι πνευματικοί άνθρωποι κάθε εποχής γίνονται πρωτοπόροι και με θάρρος απορρίπτουν τα παλιά δεδομένα.

Η προσπάθεια για συνειδητή ζωή θα διαλύσει κάθε φόβο, αρκεί να μπούμε στη διαδικασία της συνειδητοποίησης αυτής. Μέχρι τώρα η ανθρωπότητα μένει ανεξέλιγκτη λόγω της αδιαφορίας για δημιουργία και εκλέπτυνση, που θα φέρει το άνοιγμα των κέντρων και την επαφή με τους πνευματικούς κόσμους. Δεν έχουμε και τόσο καιρό μπροστά μας. Ας αποφασίσουμε να μπούμε συνειδητά στο παιχνίδι της ζωής, με θέληση!


Πνευματική διεύρυνση και δοκιμασίες

Πολύ συχνά όταν παίρνουμε μια εσωτερική 'αναβάθμιση' και μας ανοίγονται νέοι πνευματικοί-εσωτερικοί ορίζοντες, τυχαίνει στη καθημερινότητα να μας συμβαίνουν διάφορες δοκιμασίες, δοκιμασίες πολύ πρακτικής φύσης.
Αυτή είναι μια διαδικασία που συμβαίνει γιατί σε κάθε πνευματικό άνοιγμα το Φως εισέρχεται πιο βαθιά στη φυσιολογία μας και καθαρίζει παλιό DNA και κάρμα, οπότε έχουμε και στην εξωτερική μας καθημερινότητα διάφορα περιστατικά. ΠΑΝΤΑ τα φαινομενικά 'εξωτερικά' περιστατικά της καθημερινότητάς μας σχετίζονται με την εσωτερική μας πορεία, ΠΑΝΤΑ. Οπότε ας είμαστε πολύ υπομονετικοί με την λύση κάρμα και ποτέ δεν πρέπει να ρίχνουμε την ευθύνη αυτών που συμβαίνουν σε μας σε κάποιον άλλον. Οι άλλοι είναι απλά οι φορείς.

Η συνέχεια και η ενότητα της εσωτερικής μας εξέλιξης με την εξωτερική-υλική καθημερινότητα είναι πολύ ενδιαφέρουσα να την παρατηρούμε και μας βοηθά στη συνειδητότητα. Είναι απαραίτητη η συνειδητοποίηση αυτής της συνέχειας.


Επίκληση της Θείας Παρουσίας

Στη καθημερινότητα όταν νιώθουμε να ξεφεύγουμε από το δρόμο μας, μπορούμε να επικαλούμαστε τη Παρουσία του Εαυτού μας μέσα μας, κι Εκείνη θα εμφανιστεί αμέσως και θα μας φωτίσει τις δυσκολίες. Μπορούμε απλά να κλείνουμε τα μάτια για λίγα λεπτά όπου κι αν είμαστε και να κάνουμε μια μικρή προσευχή/επίκληση του Κυρίου. Τότε ας ενωθούμε με τη καρδιά μας και ας πάρουμε αυτό που μας δίνει. Είναι τόσο απλό, αλλά ο νους έχει τη τάση να πηγαίνει στα μέρη απ'τα οποία νιώθει ότι έχει να πάρει ενέργεια κι ευχαρίστηση, κι έτσι απαρνούμαστε την Θεία Πρόνοια που μας δίνει αυτά που πραγματικά έχουμε ανάγκη, για την χαμηλότερη φύση μας... Ο αγώνας αυτός της εξύψωσης της χαμηλότερης φύσης μας είναι σκληρός, όμως καταφέρνουμε πολλά τελικά.

Κάντε μια θετική υποβολή στον εαυτό σας: "από σήμερα υιοθετώ και λειτουργώ το Θέλημα του Κυρίου με όλη μου τη καρδιά". "Από σήμερα ανοίγω τον εαυτό μου σε νέους φωτεινούς τρόπους σκέψης και δράσης". "Από σήμερα αγαπώ τους αδελφούς μου με όλη μου τη καρδιά". Επισφραγήστε με το "Αμήν".


Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

"Αγαπάτε Αλλήλους" - Η απάρνηση του εγωκεντρισμού

Όλη η Διδασκαλία του Πνεύματος μπορεί να συμπυκνωθεί με δύο λέξεις στο "Αγαπάτε Αλλήλους". Πως όμως αγαπάμε τελικά; Με την ανιδιοτελή προσφορά του εαυτού στο κόσμο. Πολλοί νομίζουν ότι η 'προσφορά' είναι κάτι το ιδιαίτερο, κάτι που πρέπει να πάει κάποιος να κάνει ή να δώσει συγκεκριμένα. Όμως η πραγματική αγάπη-προσφορά, είναι το άμεσο δόσιμο του εαυτού στο κόσμο, με αυταπάρνηση, χωρίς φόβους και αμφιβολίες. Η απάρνηση του εγωκεντρισμού και της καταστροφικής φιλαυτίας με τα "τι θα πάρω", "πως θα ευχαριστηθώ", "θα προσπαθήσω να έχω πολλά", "πόσα θα μου δώσει πίσω" και όλη αυτή η περιστροφή γύρω απ'τον εαυτό και την ευχαρίστησή του, που ξεκινά από το φόβο "μήπως δεν πάρω αρκετά" ή "μήπως δεν τραφώ" (με αγάπη, φαγητό ή ενέργειες γενικά) που είναι φόβοι θανάτου/εκμηδένισης στην ουσία. Ψεύτικοι φόβοι, αφού ή Θεία Πρόνοια λειτουργεί δια Νόμου σε αυτόν που Την εμπιστεύεται με απλότητα και αγνή πίστη .

Πως τελικά θα καταφέρουμε αυτή την άμεση πίστη στον Εαυτό και άρα την άμεση προσφορά-αγάπη; «Με την ενατένιση στο Αιώνιο.»
Ο μεγάλος Yogi Lahiri Mahasaya είχε πει "Solve all your problems through meditation. Exchange unprofitable religious speculations for actual God-contact. Clear your mind of dogmatic theological debris; let in the fresh, healing waters of direct perception."
Και "Attune yourself to the active inner Guidance; the Divine Voice has the answer to every dilemma of life. Though man's ingenuity for getting himself into trouble appears to be endless, the Infinite Succor is no less resourceful."
Ο διαλογισμός μας δίνει τη λύση για όλα τα προβλήματα της ζωής και δίνει νόημα στην γήινη ζωή. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, η ενατένιση στις Πνευματικές Σφαίρες αλλάζει και πλουτίζει την εδώ ζωή. Η τακτική εξάσκηση στην ενατένιση στο Αιώνιο, δηλαδή ο διαλογισμός, λύνει σιγά σιγά τα πρακτικά προβλήματα της ζωής αφού διαλύει τις αιτίες τους. Με την ενατένιση στο Αιώνιο 'κατεβάζουμε' φως, το οποίο πλουτίζει με ενέργεια τη ψυχή μας, ή οποία με τη σειρά της δίνει ενέργεια στο σώμα το οποίο σιγά σιγά ανεβαίνει σε κραδασμό και απορρίπτει τα χοντρά αστρικά κελύφη των επιθυμιών κι έτσι σιγά σιγά ο άνθρωπος απελευθερώνεται από τα δεσμά! Αυτά που κάναμε κάποτε μας φαίνονται τώρα πολύ χονδροειδή και απορούμε πως τα κάναμε, γιατί το σώμα μας ανέβηκε σε κραδασμό.

Έτσι με την εξάσκηση θα φτάσουμε τελικά στη νίκη, η όποία είναι η τελική ευθυγράμμιση του σώματος με το πνεύμα. Να κάνουμε το σώμα ομοούσιο του πνεύματος, να κάνουμε δηλαδή το σώμα μας πνευματικό, όπως οι Άγιοι όλων των εποχών κατέδειξαν. Είναι εφικτό; Όχι μόνο είναι εφικτό,
είναι χρέος και δικαίωμα η Αγιότητα.

Τελικά έχουμε καταλάβει τι είναι αγάπη;


Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Πλάνες και επιθυμίες

Οι επιθυμίες σχετίζονται με το μέλλον. Ο νους έχει τη τάση να προσκολλάται σε επιθυμίες κι εμείς καλούμαστε να αποκαλύψουμε τα παιχνίδια του και να τον επαναφέρουμε στο Αιώνιο Τώρα με συνειδητότητα και εγρήγορση. Οι πλάνες που υιοθετούμε από τα περιβάλλοντά μας είναι σαν σύννεφα στον καθαρό ουρανό της Συνειδητότητάς μας. Στη καθημερινότητα μαζεύουμε πολλά τέτοια σκουπίδια, σκεπτομορφές, πλάνες, αφού οι άνθρωποι και το περιβάλλον της γης είναι γεμάτο από τέτοια αιθερική μόλυνση η οποία τυφλώνει την όρασή μας, ενώ πολλές φορές πέφτουμε στη παγίδα να νομίζουμε ότι αυτές οι πλάνες είναι δικές μας. ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι δικό μας εκτός από τη καθαρή Ύπαρξη, την Αγάπη και τη Συνειδητότητα.

Αν έχουμε πέσει σε μια κατάσταση απελπισίας, αρνητικότητας, αγωνίας, φόβου, επιθυμιών και έλλειψης διαύγειας, τότε είναι ώρα για κάθαρση. Ποτέ δεν πρέπει να αφηνόμαστε σε αυτές τις καταστάσεις, όσο κι αν προσπαθούν να μας αποκοιμήσουν. Γι'αυτό χρειάζεται θέληση και αγάπη για να καθαριστούν όλα αυτά. Επίσης πολύ προσοχή θέλουν εκτός από τις παροδικές αρνητικές καταστάσεις, οι μόνιμες πλάνες που υπάρχουν στα πεδία μας. Κάποιος μπορεί να μην καταλαβαίνει τη πλάνη στην οποία βρίσκεται (η πλάνη είναι πεδίο, κραδαστική ενεργειακή συχνότητα διαφορετική από αυτή του Φωτός) για πολλά χρόνια, από τη παιδική ηλικία ακόμα αλλά και από προηγούμενες ζωές. Πόση εγρήγορση χρειάζεται για να εντοπίσουμε αυτούς τους λεκέδες της συνειδητότητας μας!

Αυτοπαρατήρηση, αυτοδιάγνωση, αυτοεξέταση, σύγκριση με το Φως μέσα στο διαλογισμό μας, κάθαρση των κέντρων μας όπου οι πλάνες αυτές διαμένουν (συνήθως στα κάτω κέντρα), αυτά είναι τα εργαλεία με τα οποία θα επαναφέρουμε τη φυσική μας κατάσταση της διαύγειας, της Καθαρής Ύπαρξης. Είναι πολλά όλα αυτά που έχουμε να τακτοποιήσουμε και να καθαρίσουμε, γι'αυτό υπομονή. Χαρούμενη υπομονή και προσπάθεια!


Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Το Διαμάντι της Μητέρας

Η πραγματική Αγαθότητα έχει συνειδητότητα και ετοιμότητα, ευφυΐα, εξυπνάδα Χριστική και όχι εξυπνάδα κοσμική/κοινωνική, μια υπερπροσπάθεια υπεράσπισης του εγωισμού και κούφιων πραγμάτων. Στη Χριστική απλότητα υπάρχει αποδοχή, ευκολία στην αλλαγή, σαν τα παιδιά. Ο Χριστικός άνθρωπος δεν γνωρίζει την άμυνα, αφού βρίσκεται συνεχώς σε επίθεση αγάπης και αγκαλιάσματος, σε θετικότητα, οπωσδήποτε σε Ομορφιά.

Η τραχιά κατάσταση της υλικής ζωής δεν μας ταιριάζει, είναι ανυπόφορη και ασφυκτική. Η Ομορφιά είναι το Διαμάντι της Μητέρας που ΟΛΟΙ κουβαλάμε μέσα μας και γνωρίζουμε ότι αυτό είναι το μόνο αληθινό μας απόκτημα. Όλα τ'άλλα είναι τελείως εφήμερα και δεν μπορεί να βασιστεί κανείς σε αυτά. Η εστίαση στην Αιώνια Παρούσια, φέρνει φως στην υπόστασή μας και μας γεμίζει χαρά. Έτσι η υλική μας καθημερινότητα γίνεται πιο ανάλαφρη και εύκολη, γεμάτη με καθοδηγήσεις για αποφυγή εμποδίων και δυσκολιών. Αρκεί να αφιερώνουμε κάθε μέρα μια ώρα για την εστίαση στο Διαμάντι μας. Αφού αφιερώνουμε χρόνο κάθε μέρα για υλικό φαγητό, έτσι πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο πρώτ'απ'όλα για το πνευματικό μας φαγητό.


Αγαπώντας ελευθερωνόμαστε

Ένα προς ένα όλα τα κομμάτια του εαυτού μας -τους άλλους ανθρώπους δηλαδή- πρέπει να αγαπήσουμε και να δεχτούμε. Αγαπώντας και αποδεχόμενοι ανθρώπους και στοιχεία στους άλλους που μέχρι τώρα δυσκολευόμασταν να δεχτούμε, κάνουμε ένα πολύ σημαντικό βήμα στην εσωτερική μας ανάβαση.

Αυτό που εμείς βλέπουμε σαν "άλλος άνθρωπος" έξω από μας, στην ουσία είναι ένα με μας, ίδιο υλικό, άλλο σώμα. Και τα στοιχεία που δεν μας αρέσουν στους άλλους, είναι ένα καθρέφτισμα όσων δεν έχουμε δεχτεί στον εαυτό μας. Για να καταφέρουμε να σπάσουμε τα όρια αυτά και να αποδεχτούμε, πρέπει να αγαπήσουμε βαθιά, να κατανοήσουμε και να καταλάβουμε τον άλλον, όχι διανοητικά, αλλά καθολικά. Έτσι καλούμαστε να κινηθούμε πέρα απ'τα όρια του Ουρανού και της Γης μας, τα φτιαχτά αυτά όρια. Αγαπώντας σπάμε όρια. Αγαπώντας ελευθερωνόμαστε. Γιατί να κρατάμε τον εαυτό μας δέσμιο;


Η ανάδυση της μοναδικότητας

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη στο κόσμο, και ειδικά στους νέους, να εκφράσουν μοναδικότητα, πρωτοτυπία και αυθεντικότητα. Είναι και λόγω της Υδροχοϊκής εποχής βεβαια. Όμως συχνά στη προσπάθεια να κάνει κανείς κάτι μοναδικό και να αποσπάσει προσοχή, σχόλια και επιβράβευση (ενέργεια δηλαδή), έστω και μικρή, καταλήγει να κάνει πράγματα που δεν του ταιριάζουν, πράγματα που είναι τελικά επιταγές της κοινωνίας (όσο και extreme κι αν φαίνονται) και όχι του εσωτερικού εαυτού και της ψυχής.

Το εγώ φοβάται πολύ για την ύπαρξη του και θα κάνει οτιδήποτε για να μας κάνει να μην μπούμε στη διαδικασία απόρριψης του πέπλου του, στο διαλογισμό και την απλότητα. Και στο διαλογισμό αυτό γίνεται, γινόμαστε ένα μαγικό τίποτα και από κει ξεκινά η ανάδυση του πραγματικού εαυτού μας και της μοναδικότητάς μας. Μπαίνουμε στην προσπάθεια της μη-προσπάθειας, γιατί πολύ προσπαθούμε κι αγωνιζόμαστε καθημερινά να αποδείξουμε κάτι στους άλλους.
Χάσε τον εαυτό σου για να βρεις τον Εαυτό σου...


Προσοχή στο τι αιτούμε και για τι προσευχόμαστε

Καλό είναι να προσέχουμε τι ευχόμαστε και για τι προσευχόμαστε, γιατί αυτά που ζητάμε όταν έρθουν μπορεί να μην τα χρειαζόμαστε πια και να μας είναι και βάρος. Όταν προσευχόμαστε κινούμε τον Πνευματικό Νομο της Αίτησης, και αργά η γρήγορα μας δίδεται αυτό που αιτούμε. Θέλει προσοχή, γιατί οι επιθυμίες είναι αυτές που μας κρατούν δέσμιους εδώ στη γη και στο κύκλο των επανενσαρκώσεων! Είτε είναι συνειδητές επιθυμίες ή υποσυνείδητες.

Έτσι είναι καλό να ευχόμαστε για υψηλές αλλα πολύ πρακτικές ιδιότητες και αρετές, όπως Συνειδητότητα, Αγάπη, Διαύγεια, Ομορφιά, Ισορροπία, Αγνότητα, και άλλες υψηλές ιδιότητες που θα μας ανεβάσουν τη καθημερινή ζωή, θα μας ανοίξουν προς τα πνευματικά πεδία απ' όπου θα μπορούμε να παίρνουμε καθοδήγηση, και έτσι οι φόβοι και τα άγχη της ζωής θα διαλυθούν.


Αποφάσεις και διλήμματα

Ο διαλογισμός είναι το τέλειο εργαλείο που θα μας βοηθά σε στιγμές διλημμάτων και αποφάσεων. Όταν τέτοιες στιγμές έρχονται, όση ένταση και άγχος κι αν έχουμε, μπαίνουμε σε διαλογισμό, τα ξεχνάμε όλα, βυθιζόμαστε στη σιγή και αφήνουμε την ησυχία αυτή να κάνει το θαύμα της. Όταν ο νους ησυχάσει, η Ροή θα ρεύσει ελευθερα μέσα στη φυσιολογία μας, οι νευρώνες του εγκεφάλου θα αναταχθούν και η ηλεκτρική ροή μεταξύ τους θα ομαλοποιηθεί και έτσι η σκέψη μας θα αποκτήσει καθαρότητα, διαύγεια και ικανότητα διάκρισης.

Πόσες και πόσες φορες οι διαλογιζόμενοι δεν έχουν λάβει απαντήσεις αλλά και εμπνεύσεις ή λύσεις σε πράγματα που τους απασχολούσαν κατά τη διάρκεια του διαλογισμού... Κι όλα αυτά με τη σιωπή στο διαλογισμό, χωρίς αναμονή αποτελεσμάτων.


Ενότητα

Η Ενότητα και η άμεση εφαρμογή του Θελήματος του Πατέρα, διαφεύγει σε αυτόν που παίζει με τους γήινους κανόνες. Δεν είμαστε εδώ να υπηρετήσουμε αυτούς τους γήινους υποκριτικούς κανόνες της κακομοιριάς και της μιζέριας, αλλά να εξαγιάσουμε και να πνευματικοποιήσουμε τη ζωή και όλες τις εκδηλώσεις της, είτε αυτό λέγεται εργασία, είτε σχέσεις, και όπου μας έχει τοποθετήσει ο Θεός. Καλούμαστε να είμαστε Νόμιμοι εν Πνεύματι, να είμαστε αληθινοί σε σχέση με το Πνεύμα και όχι με τη γήινη φτιαχτή ψευδαίσθηση, υποκύπτοντας σε συναισθηματισμούς, συνήθειες, "ηθικές" ανήθικες και συμπεριφορές που διδαχτήκαμε από τη κοινωνία και είναι υποκριτικές σε σχέση με την Αλήθεια και το Ήθος του Πνεύματος. Θέλει θάρρος και αμεσότητα δράσης η υιοθέτηση του Θείου Θελήματος και του Θείου Ήθους, καθώς πολλές φορές εναντιώνεται το Ήθος αυτό με τις δομές και την εκπαίδευση που έχουμε πάρει. Έτσι με θάρρος σπάμε τα δεσμά εκείνα που μας εμποδίζουν να εκδηλώσουμε την αγαθή και έξυπνη φύση μας και τη μοναδικότητα που ο καθένας κουβαλά.

Αν η Ενότητα με τον Εαυτό διαφεύγει, σημαίνει ότι ο διαλογισμός μας δεν είναι αρκετός, όχι σε ποσότητα αλλά σε ποιότητα. Αυτό θα το διαπιστώσουμε με το κατά πόσο ήρεμοι και γαλήνιοι είμαστε εσωτερικά.

Η Ενότητα υπάρχει. Αρκεί να την αφήσουμε να εκδηλωθεί. Να γίνουμε κανάλια άγια. Ας λατρέψουμε περισσότερο το Ένα μέσα σε όλα. Ας διαλογιστούμε περισσότερο στο Ένα.


Ανοίγοντας τις Συμπληγάδες

Στη προσπάθεια του διαλογισμού, αφήνουμε προσκολλήσεις, έγνοιες, φόβους, προκαταλήψεις, γνώσεις, σκέψεις και άγχη και προσπαθούμε να ενωθούμε με την Αιώνια Ύπαρξη που βρίσκεται στη Καρδιά της υπόστασής μας. Είναι μια διαδικασία απαλλαγής και απελευθέρωσης των πέπλων που κρύβουν το Φως, μια διαδικασία διάλυσης των κρυσταλλώσεων που υπάρχουν γύρω απ'την επίφυση και υπόφυση και μια διαδικασία ανοίγματος προς το Υψηλό ταυτόχρονα. Δηλαδή μέσα στο διαλογισμό τείνουμε προς τα ψηλά και ταυτόχρονα χαλαρώνουμε βαθιά και απελευθερώνουμε τον εαυτό μας. Έτσι, όταν -έστω και για ελάχιστα δεύτερα- ανοίξουν οι Συμπληγάδες Πέτρες που είναι τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου μας, περνάει το περιστέρι, το πνεύμα μας, και γυρνά, φέρνοντας στη φυσιολογία (φυσιολογία, το πλοίο Αργώ) το μήνυμα ότι μπορεί να περάσει σε ένα ταξίδι μεταμόρφωσης και ανύψωσης κραδασμών. Γιατί η τελειοποίησή μας είναι σταδιακή και η συχνότητα που κραδαίνεται το σώμα μας αλλάζει σιγά σιγά. Η ανάταση προς το Πατέρα (το περιστέρι που φεύγει) είναι η αρχή του ταξιδιού.

Έτσι στο διαλογισμό προσπαθούμε να ρίξουμε τα εγκεφαλικά κύματα (το ζητούμενο είναι να φτάσουμε στα κύματα Δέλτα που είναι το Samandi ή η Μακαριότητα, όπου η εγκεφαλική δραστηριότητα είναι ελάχιστη έως μηδενική) και μέσα από αυτή την ησυχία του νου, έρχεται η ουσιαστική επι-Κοινωνία και σωστή αιμάτωση και ροή της ενέργειας και του ηλεκτρισμού μεταξύ των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων, που θα φέρει τελικά τη Κοινωνία με την Ύπαρξη.

Ένα ένα τα πέπλα πέφτουν στην ώρα του διαλογισμού. Σιγά σιγά ερχόμαστε πιο κοντά στην Ουσιαστική μας ύπαρξη. Και δεν αρκεί παρά μια ταπεινή αλλά αφοσιωμένη καθημερινή προσπάθεια, η οποία θα δώσει νόημα στη ζωή μας. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό για μας. Κανείς δεν μπορεί να μας θεώσει. Δεν είμαστε εμείς που χτυπάμε τη πόρτα του Θεού, αλλά Εκείνος μας τη χτυπά συνεχώς και την έχουμε κλειστή!

Γι'αυτό ας ανοίξουμε τις συμπληγάδες πέτρες μας, ας αφήσουμε ότι μας ταλαιπωρεί στη καθημερινότητα, ας απελευθερώσουμε άγχη, σκέψεις και βαμπιρισμούς, και ας αφήσουμε τη Ροή της Ενέργειας να ρεύσει μέσα στο Ποτήριόν μας. Ας κοινωνήσουμε την Ύπαρξη!


Λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να ξεφορτωθούμε τις θυμαπάτες - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

1. Οι θυμαπάτες καταναλώνουν ψυχική ενέργεια για να επιβιώνουν και να λειτουργούν. Παίρνουν τη ψυχική ενέργεια που κυκλοφορεί στην αύρα σας. Εξαντλούν επίσης την ψυχική ενέργεια που υπάρχει στα αντίστοιχα κέντρα και εξαντλούν τα όργανα που σχετίζονται με τα συγκεκριμένα κέντρα. Η εξάντληση της ψυχικής ενέργειας έχει σαν αποτέλεσμα το φυσικό, ηθικό, νοητικό και πνευματικό εκφυλισμό.
2. Οι θυμαπάτες δημιουργούν διαταραχές στη νοητική μας σφαίρα, γιατί ο νους δεν συμφωνεί πάντοτε με τις απαιτήσεις μιας θυμαπάτης. Επίσης, αν πράγματι συμφωνεί, φέρνει τη θυμαπάτη μέσα στη νοητική σφαίρα και υποτάσσει τον εαυτό του ακόμα περισσότερο στις απαιτήσεις της θυμαπάτης, ακόμα και αν βλέπει ότι λογικά κάνει λάθος.
3. Οι θυμαπάτες προσκαλούν οντότητες μέσα στην αύρα. Οι θυμαπάτες χρησιμοποιούνται σαν αστρικά οχήματα για ορισμένες οντότητες που είναι προσκολλημένες στη γη και οι οποίες θέλουν να ξαναζήσουν την εμπειρία της επίγειας ζωής των ηδονών και των αρνητικών συναισθημάτων. Όταν αυτές χρησιμοποιούν τη θυμαπάτη σας, είτε εισέρχονται στην αύρα σας είτε χειρίζονται τη θυμαπάτη σας για να ικανοποιήσουν τους πόθους τους. Στην πραγματικότητα, οι θυμαπάτες σας έχουν οσμή και προσκαλούν οντότητες.
4. Οι θυμαπάτες δημιουργούν προβλήματα στις σχέσεις σας. Λόγω του ότι οι θυμαπάτες σας σχηματίζονται από επιθυμίες, ασκούν μια ισχυρή δύναμη για να αποκτήσουν τα αντικείμενα των επιθυμιών πέρα από συνθήκες, νόμους ή κανόνες.
Μπορεί να δει κανείς τη θυμαπάτη ενός ατόμου να λειτουργεί επιθετικά για να φτάσει στον αντικειμενικό της στόχο. Οι άνθρωποι δεν υποχωρούν πάντοτε σε τέτοιες επιθετικές απαιτήσεις και τις αντιμάχονται· δεν είναι πάντα δυνατόν να εξαναγκάζονται ή να υποτάσσονται οι άνθρωποι. Η επιθετικότητα είναι η ενεργός εκδήλωση μιας θυμαπάτης. Το ίδιο και ο ανταγωνισμός. Όταν οι θυμαπάτες απουσιάζουν, το άτομο συνεργάζεται και μοιράζεται.
5. Οι θυμαπάτες εκδηλώνονται τελικά σαν ασθένεια λόγω της εξάντλησης της ψυχικής ενέργειας. Αν κανείς μπορεί να ανακαλύψει τις κύριες θυμαπάτες ενός ατόμου, μπορεί να δει καθαρά σε ποια περιοχή θα εκδηλωθεί αυτή η ασθένεια. Μερικές φορές η εκδήλωση των θυμαπατών μέσω μιας ασθένειας είναι μια απελευθέρωση για το άτομο. Αν πρόκειται για μαθητή, κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του μπορεί να δει τη θυμαπάτη του και με το φως του νου του να την καταστρέψει. Συχνά η ασθένεια μας δίνει μια ευκαιρία να βάλουμε τον εαυτό μας στο σωστό δρόμο.
6. Οι θυμαπάτες παρεμποδίζουν τη διεύρυνση της συνείδησης, γιατί διεύρυνση της συνείδησης σημαίνει εξάλειψη της θυμαπάτης. Το πρόβλημα γίνεται χειρότερο όταν μέσα στη θυμαπάτη, ή μαζί μ'αυτή, εργάζεται μια οντότητα. Προβάλλει τόσο ισχυρές απαιτήσεις στο νου, που το 90 τοις εκατό του νου λειτουργεί για να ανταποκριθεί στην ανάγκη της θυμαπάτης. Οι τοξικομανείς είναι παράδειγμα αυτής της κατάστασης.
7. Οι θυμαπάτες δεν αφήνουν το νου να λειτουργήσει με ορθή συλλογιστική και λογική. Η επιθυμία δεν αναγνωρίζει άλλα δικαιώματα από τα δικά της και λόγω του ότι η ορθή συλλογιστική και η λογική είναι θανάσιμοι εχθροί της θυμαπάτης, συνέχεια την αποστρέφονται.
Σ'ένα άτομο που έχει μια θυμαπάτη, δεν του αρέσει να ακούει οτιδήποτε ενάντια στις επιθυμίες του. Οι επιθυμίες τυφλώνουν τα μάτια του.

Λόγω των θυμαπατών, χάνετε τον έλεγχό σας πάνω στον ίδιο το μηχανισμό σας. Οι θυμαπάτες τον αναλαμβάνουν και τον χειρίζονται σύμφωνα με τους σκοπούς τους. Ελέγχουν τη σκέψη σας, τα λόγια σας, τις συναισθηματικές αποκρίσεις ή αντιδράσεις σας και επίσης τις φυσικές σας δραστηριότητες.

Οντότητες περιμένουν να βρουν ένα σημείο επαφής με τη γήινη ζωή. Αυτό το σημείο επαφής είναι μια θυμαπάτη στην αύρα του ατόμου. Όταν μια οντότητα βρει σ'ένα άτομο μια επιθυμία αντίστοιχη με τη δική της, μυρίζει την επιθυμία ή τη θυμαπάτη και τρυπώνει μέσα και καταλαμβάνει ένα από τα τρία κατώτερα κέντρα, για να τα χρησιμοποιήσει για δική της ικανοποίηση. Για παράδειγμα, μια θυμαπάτη που σχετίζεται με τα σεξουαλικά όργανα κάνει αυτά τα όργανα υπερβολικά ευαίσθητα. Το θύμα διψάει για σεξ και ακόμα κι αν αυτό του δωθεί σε αφθονία, η φωτιά του συνεχίζει να τον καίει, μέχρι που τα όργανα εμφανίζουν προβλήματα και γίνονται άχρηστα.

Μερικές φορές ένα άτομο τρέφει τόσες πολλές θυμαπάτες, που έχει πολλές οντότητες, ή μία λεγεώνα μέσα στην αύρα του και οι οποίες πιάνονται η μία με την άλλη είτε με τα χέρια τους, είτε με τα πόδια τους, είτε με τις ουρές τους... Ο Χριστός συνάντησε ένα τέτοιο άτομο που είχε μια λεγεώνα.

Όταν μέσα στην αύρα σας υπάρχουν σε αφθονία θυμαπάτες, δεν πρέπει να προσεγγίζετε ή να μαζεύετε τη Διδασκαλία, γιατί οι θυμαπάτες σας θα την χρησιμοποιήσουν για τη δική τους συντήρηση και το μέλλον σας θα γίνει χειρότερο απ'το παρελθόν σας. Η Σοφία αυξάνει τη δύναμη των θυμαπατών σας. Γι'αυτό οι μεγάλοι Δάσκαλοι προτού σας μεταβιβάσουν οποιαδήποτε προχωρημένη φόρμουλα, απαιτούν από σας συναισθηματική ή αστρική εξάγνιση. Αυτή είναι η εξάγνιση της καρδιάς.
Η τελετή του βαπτίσματος είναι το συμβολικό τυπικό του ξεπλύματος των θυμαπατών σας και είναι πολύ ενδιαφέρον που σχεδόν όλες οι θρησκείες έχουν αντίστοιχες τελετές για εξάγνιση.

Μερικές φορές οι θυμαπάτες συσσωρεύονται στις θύρες των αισθητηρίων οργάνων σας και δρουν σαν μεταφραστές σας. Ακούτε, μυρίζετε βλέπετε, γεύεστε, αγγίζετε και φτάνετε σε συμπεράσματα μέσω της επικοινωνίας των θυμαπατών σας. Αυτό σας κρατά σε μια κατάσταση όπου δεν έχετε επαφή με την πραγματική ζωή που συνεχίζεται στο περιβάλλον σας ή ακόμα και μέσα στον εαυτό σας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Θυμαπάτες και πλάνες - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Οι θυμαπάτες είναι αστρικές μορφές των επιθυμιών μας, που πλέουν μέσα στην αύρα μας και έχουν ορισμένες σχέσεις με τα αστρικά και αιθερικά κέντρα. Λόγω αυτών των σχέσεων, ασκούν μεγάλη επίδραση πάνω στις πράξεις, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις σχέσεις μας.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που πρέπει να απελευθερωθούμε απ'τις θυμαπάτες. Οι θυμαπάτες:
1. εξαντλούν την ψυχική μας ενέργεια.
2. δημιουργούν διαταραχές στη σκέψη μας.
3. προσκαλούν οντότητες μέσα στη σφαίρα μας.
4. δημιουργούν προβλήματα στις σχέσεις μας.
5. εκδηλώνονται τελικά σαν φυσικές ασθένειες.
6. παρεμποδίζουν τη διεύρυνση της συνείδησης.
7. δεν αφήνουν το νου να λειτουργήσει με ορθή συλλογιστική και λογική.

Οι περισσότερες από τις θυμαπάτες μας έχουν σχέση με τρία κέντρα: τη βάση της σπονδυλικής στήλης, το ιερό κέντρο και το ηλιακό πλέγμα. Όχι μόνον ελέγχουν αυτά τα κέντρα, αλλά και τρέφονται από την ουσία που αυτά παρέχουν.

Η βάση της σπονδυλικής στήλης σχετίζεται με:
α. την επιθυμία για δύναμη
β. την επιθυμία για κυριαρχία
γ. την επιθυμία για ολοκληρωτισμό
δ. την επιθυμία για καταστροφή
ε. την επιθυμία για χωριστικότητα.

Το ιερό ή σεξουαλικό κέντρο σχετίζεται με:
α. την επιθυμία για φυσική επαφή
β. την επιθυμία για σεξ
γ. προσπάθειες να προσελκυθούν οι άνθρωποι από κινήσεις του σώματος, και από φωνή, χρώμα, ντύσιμο, μεηκάπ και άρωμα.

Το ηλιακό πλέγμα σχετίζεται με επιθυμίες για:
α. αποκτήματα, απληστία
β. μειωτική κριτική
γ. φλυαρία
δ. κακοβουλία
ε. συκοφαντία
στ. προδοσία
ζ. διαμάχη


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν


Η Τέχνη της Προσευχής

Ο σκοπός της πνευματικής πορείας είναι η Φώτιση, η Συνειδητότητα, η Εγρήγορση. Και πόσα είναι εκείνα που μας κρατούν σε ύπνο! Η φυσιολογία μας πραγματικά κοιμάται και εμείς κάνουμε αγώνα να ρίξουμε λίγο φως, να ενεργοποιήσουμε σημεία του είναι μας που είναι σκοτεινά, δωμάτια του Ναού μας που δεν έχουν Φως και Ζωή. Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε πάνω σε αυτό, γιατί έχουμε ενσαρκωθεί σε ένα σώμα που είναι απ'τη φύση του αργό και τείνει να αδρανεί και απλά να επαναλαμβάνει μιμητικά αυτά που έχει διδαχθεί και ξέρει να κάνει.

Πόσα όμως είναι εκείνα που έχουμε ακόμα να φωτίσουμε και πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει η Τέχνη της Προσευχής σε αυτό. Γιατί η Προσευχή είναι Τέχνη, είναι δημιουργία και δεν πρέπει να είναι μια επανάληψη λέξεων ή εκφώνηση μάταιων αιτήσεων. Στην προσευχή το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσουμε τα κενά μας, να συνειδητοποιήσουμε τις ελλείψεις και τα λάθη μας και το που παραβαίνουμε το Νόμο της Αγάπης. Αυτό το βήμα είναι το πιο σημαντικό και δύσκολο, καθώς οι άνθρωποι έχουν τη τάση για ότι τους συμβαίνει να ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους και να 'πετάνε' από πάνω τους το βάρος. Όμως αυτό συνεχίζει να υπάρχει στη συνείδηση, μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε και να του ρίξουμε Φως και Ζωή.

Σχεδόν πάντα τα κενά μας και τα προβλήματά μας, αν τα αναλύσουμε μέχρι τέλους, θα φτάσουμε σε κάποιο φόβο. Ο φόβος δεν είναι παρά κενό στη συνειδητότητα, κενό ενέργειας, έλλειψη ενέργειας, σκοτάδι. Γι'αυτό το πιο σημαντικό και δύσκολο μέρος της προσευχής είναι αυτό, να συνειδητοποιήσουμε τους φόβους μας, καθώς ο φόβος θα μας απωθεί από τη συνειδητοποίησή του! Έτσι αν καταφέρει κανείς και εντοπίσει το φόβο του, μπορεί πιο εύκολα πλέον να περάσει στο δεύτερο και τρίτο βήμα της προσευχής, που είναι η αίτηση και η παραλαβή/αποδοχή αυτού που αιτήσαμε.

Αφού λοιπόν εντοπίσουμε το σφάλμα μας, αιτούμε την ανάλογη θετική ποιότητα που θα καλύψει, θα φωτίσει και θα ενεργοποιήσει το κενό μας. Π.χ. βλέπουμε ότι εκδηλώνουμε σκληρότητα και έχουμε έλλειψη ανεκτικότητας. Αιτούμε τότε για αγαθότητα, συμπόνια, ομορφιά, καλοσύνη, ευγένεια. Και τότε περνάμε στο επόμενο βήμα της προσευχής που είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΠΟΔΟΧΗ και εγκόλπωση αυτού που αιτήσαμε, καθώς αυτό που αιτήσαμε αυτομάτως έρχεται βάσει του Νόμου της Αίτησης και περιμένει απλά εμάς να το λειτουργήσουμε συνειδητά. Αυτός είναι ο κύκλος της Προσευχής και η Τέχνη αυτής. Συνήθως οι άνθρωποι αιτούν διάφορα 'Θεέ μου δώσε μου δύναμη' κλπ, και περιμένουν να τους έρθει η δύναμη κι αυτοί δεν ξέρουν πως και από που! Η δύναμη είναι εκεί και περιμένει απ'το ίδιο το άτομο να την λειτουργήσει. Αυτό βέβαια προϋποθέτει κανείς να πάρει την ευθύνη του εαυτού του και λίγοι μπαίνουν σ'αυτή τη διαδικασία. Εκεί διακρίνεται ο πνευματικός άνθρωπος απ'τους άλλους. Ο πνευματικός άνθρωπος δεν φοβάται να πάρει ευθύνες πάνω του.

Εγώ έχω μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στη ζωή, η οποία αποδεικνύεται συνεχώς αλάνθαστη. Η στάση αυτή λέει ότι "για όλα όσα συμβαίνουν σε μένα, φταίω πάντα εγώ". Όλες οι δοκιμασίες της καθημερινότητας, μας δείχνουν τα κενά μας σε πνευματικό επίπεδο και τι έχουμε να δουλέψουμε και να φωτίσουμε. Το ότι κάποιος μας φέρθηκε κάπως, το ότι κάναμε κάποιο λάθος, το ότι πάθαμε κάτι, όλα μα όλα είναι ενδείξεις για την εσωτερική μας πορεία. Οπότε με αυτές τις ενδείξεις διευκολύνεται το πρώτο και δυσκολότερο μέρος της προσευχής μας που είναι ο εντοπισμός των κενών και λαθών μας. Η καθημερινότητα είναι ο δάσκαλός μας.


Babaji - Πειθαρχία

Η Πειθαρχία του σώματος και του νου είναι η βάση σε όλες τις τεχνικές του Μπαμπατζί. Ολοι θα πρέπει να μάθουμε πώς να γίνουμε πνευματικά όντα. Αυτό σημαίνει να μάθουμε πώς να αφιερώνουμε όλες τις πράξεις της ζωής μας – ενώ περπατάμε, τρώμε, δουλεύουμε, κοιμόμαστε – στη Θεϊκότητα. Αυτό γίνεται δυνατό μονάχα ελέγχοντας τις φυσικές μας προσκολλήσεις και την ανησυχία του νου μας.

Babaji


Babaji - Φαγητό-Ναρκωτικά

Φαγητό: Ο έλεγχος και η πειθαρχία στο φαγητό είναι βασική. Το φαγητό πάντα επηρεάζει την κατάσταση του νου. Είναι σημαντικό να τρωτε ελαφρύ, χορτοφαγικό φαγητό. Η νηστεία είναι σπουδαία πρακτική.

Ναρκωτικά: τα ναρκωτικά είναι βλαβερά και άχρηστα για οποιαδήποτε πνευματική πρακτική. Ακόμα και το τσάι και ο καφές βλάπτουν.

Babaji



Η αγάπη ελαχιστοποιεί το κάρμα

Η αγάπη δημιουργεί προϋποθέσεις αρμονικής ζωής, αφού ο κραδασμός της βάζει σε τάξη τα μόρια και τα κάνει να πάλλονται όμορφα. Γι'αυτό η προσπάθεια να αγαπούμε κάθε στιγμή μέσα σε κάθε περίσταση, έχει τα πρακτικά της οφέλη. Όπως βέβαια και η καθημερινή προσπάθεια ένωσης με τον Εαυτό μέσα στο διαλογισμό μας, όσο μικρή κι αν είναι, θα μας βοηθήσει να κρατήσουμε επαφή με το κέντρο μας, να είμαστε ισορροπημένοι και να δρούμε τέλεια κάθε στιγμή. Γιατί αγάπη δεν είναι μια διαχυτική συναισθηματικότητα, αλλά Παλμοδόνηση, Ενέργεια, Ζωή, Ισορροπία.

Έτσι με αυτόν τον αγώνα βάζουμε λίθους για μια όμορφη ζωή αλλά και εσωτερική γαλήνη υπό οποιεσδήποτε εξωτερικές συνθήκες. Η προσπάθεια αγάπης μειώνει τα χρέη και το κάρμα, και κάποια γεγονότα συμβαίνουν με τον πιο 'ελαφρύ' τρόπο που θα μπορούσαν να συμβούν, αντίθετα με το αν αντιστεκόμασταν ή αντιδρούσαμε. Η αγάπη είναι αποδοχή. Προσπάθεια αγάπης. Προσευχή. Ένωση. Συνειδητότητα.


Η Αιώνια Παρουσία

Το Αιώνιο κατοικεί μέσα σε όλους μας. Βρίσκεται στο Κέντρο της ύπαρξής μας. Στη καθημερινότητα την υλική, ο άνθρωπος τείνει να το ξεχνά, να ξεχνά τη Παρουσία που δίνει Ζωή και Χαρά και μέσα σ'αυτή τη λήθη ζει μια ζωή επιφανειακή, προσκολλώμενος με τη περιφέρεια του κύκλου του και μη ζώντας αληθινά και με Νόημα.
Μέσα απ'τη προσπάθεια Ένωσης, έρχεται η Ιερότητα εκείνη που καλεί τον άνθρωπο σε μεγαλύτερες επιτεύξεις πνευματικές. Η ζωή αρχίζει και πλουτίζει με τα Άγια Δώρα που Εκείνος παρέχει και ο άνθρωπος αναγαλλιάζει και βιώνει τη Χαρά που Εκείνος μας έχει υποσχεθεί. Όλοι αξίζουμε τα δώρα αυτά. Δεν είναι μόνο για 'κάποιους'. Δεν υπάρχει κόκκος στη Δημιουργία που ο Θεός να μην αγαπά.
Τι είναι εκείνο που θα μας ανοίξει τους Ουρανούς Του;
Η Φώτιση είναι μια διαδικασία δόμησης του ανθρώπου σε νέα Ήθη και Αξίες. Μια διαδικασία απελευθέρωσης από κατεστημένα του νου, που δεσμεύουν και εγκλωβίζουν τον άνθρωπο σε μια στείρα ζωή.
Τι είναι αυτό που θα φέρει τη Φώτιση;
Ο εξαγιασμός του νου και του σώματος.
Η ενατένιση στους Υψηλούς Κόσμους.
Η εγκράτεια.
Η αγάπη στον εαυτό και στους άλλους.

Το νόημα όλων αυτών είναι απλό. Εμείς απλά καλούμαστε να εγκολπωθούμε τις Διδασκαλίες που έρχονται. Η επιφάνεια δεν μας ταιριάζει. Η ματαιότητα δεν μας πάει. Το χάσιμο χρόνου μας κουράζει. Πότε θα έρθει η Θεϊκή εκείνη Αναζωογόνηση που όλοι περιμένουμε; Δεν έχουμε παρά να καλέσουμε την Αιώνια Παρουσία.


Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Η Συνέχεια της Ζωής

Θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί να μπω σε πνευματικό δρόμο, τι έχει να μου προσφέρει;

Η καθημερινή μικρή πνευματική προσπάθεια, φέρνει ως αποτέλεσμα την κατανόηση της ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Το άνοιγμα στο Θεό/Εαυτό/Πατέρα μέσα απ'το διαλογισμό -που είναι η βάση κάθε Πνευματικής Πορείας- και μέσα από τις υπόλοιπες πνευματικές πειθαρχίες, αργά ή γρήγορα θα διασπάσει το περιορισμό και την αποκοπή που έχουμε απ'το Θεό και θα αναδείξει την συνέχεια μεταξύ της γήινης υλικής ζωής και των πνευματικών κόσμων. Έτσι θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την έλλειψη τυχαιότητας των καθημερινών πρακτικών συμβάντων και την άμεση σύνδεσή τους με την πνευματική μας κατάσταση. Τα καθημερινά γεγονότα γίνονται οδηγοί για την πνευματική μας πορεία και διδασκόμαστε από καθετί που συμβαίνει, απορρίπτοντας βέβαια τη λογική "για τα προβλήματά μου φταίει η γυναίκα μου, η κοινωνία, το κράτος, ο φίλος μου, οι γονείς μου" κλπ, αφού οι συμπεριφορές των άλλων απέναντί μας καθρεφτίζουν το τι πρέπει να εξελίξουμε στον εαυτό μας. Πολλοί βέβαια αρνούνται να μπουν σε αυτή την απελευθερωτική διαδικασία ανάληψης των προσωπικών ευθυνών, από φόβο και από βόλεμα, αρκούμενοι να μένουν σε μια μίζερη πραγματικότητα. Η αναζήτηση της Ευτυχίας θέλει θάρρος και τόλμη. Είναι ένας αγώνας, μια μάχη. Γι'αυτό και οι άνθρωποι του Πνεύματος λέγονται Πολεμιστές.

Ποτέ δεν πρέπει να απογοητευόμαστε με τους μικρούς καρπούς των προσπαθειών μας. Η πνευματική ανάπτυξη λειτουργεί ΣΥΣΣΩΡΕΥΤΙΚΑ. Κάθε μέρα ανάβουμε ένα μικρό κεράκι, το οποίο αργότερα θα γίνει ένα μεγάλο φως αν συνεχίσουμε να το θρέφουμε. Το τραγικό όμως εδώ στη γη, είναι ότι αναλωνόμαστε καθημερινά με ασχολίες εξωτερικές, με τη δουλειά, με το τι θα φάμε, τι θα πιούμε, ποιον θα δούμε, πως θα διασκεδάσουμε και δεν μας μένει χρόνος για ουσιαστική ενασχόληση και μελέτη του Πνεύματος και των λειτουργιών Του. Η ζωή είναι μικρή και δυστυχώς τα πνευματικά βήματα που κάνουμε σε μια ενσάρκωση είναι πάρα πολύ λίγα, αφού το περισσότερο χρόνο πνευματικής εξάσκησης, το μόνο που κάνουμε είναι να ΑΝΑΚΤΟΥΜΕ ΠΑΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΕΙΣ. Τα νέα πνευματικά βήματα πάρα πολύ λίγα. Και οι ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ για αυτά τα νέα πνευματικά ανοίγματα, επίσης πολύ λίγες. Πόσο τραγικά είναι όλα αυτά!

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να πάρουμε την ευθύνη της ζωής μας. (Όλοι οι φόβοι είναι ψέμα έτσι κι αλλιώς). Η προσπάθεια για πνευματική ανεξαρτησία είναι μια σπουδαία προσπάθεια και οι Εσωτερικοί Οδηγοί θα τρέξουν προς βοήθειά μας.

Αν έχετε παρατηρήσει, οι πνευματικές διδασκαλίες μιλούν συνεχώς για την εξουδετέρωση των επιθυμιών. Επίσης θα παρατηρήσετε ότι στο διαλογισμό ο νους όλο εκεί πηγαίνει, σε θέματα που θέλουμε να πάρουμε κάτι από αυτά, που δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Γι'αυτό ο πνευματικός αγώνας είναι αγώνας ανεξαρτησίας ενεργειακής, και απόσυρσης όλων αυτών των 'πλοκαμιών' που έχουμε απλώσει από δω κι από κει για να ρουφάμε ενέργεια, (απ'τα οποία όμως μας διαρρέει ενέργεια κι όλας). Βαμπιρισμός δηλαδή, ένα κατεστημένο εδώ στη γη. Γιατί να τρεφόμαστε με ακάθαρτες ενέργειες των άλλων, ενώ έχουμε τη Μία Πηγή του Αιώνιου Νερού και Τροφής που χορταίνει πραγματικά; Αυτό το κάνουμε επειδή έτσι έχουμε εκπαιδευτεί να κάνουμε. Όταν ήμασταν μωρά και ακόμα δεν είχαμε μπει στα νοητικά και πρακτικά κατεστημένα του πεδίου της γης, είχαμε τη δυνατότητα να τρεφόμαστε απ'ευθείας απ'τη Πηγή. (Είχαμε ανοιχτά chakras). Γι'αυτό άλλωστε οι άνθρωποι αγαπούν τόσο τα μωρά, αφού είναι γεμάτα ενέργεια. Μετά σιγά σιγά το παιδί υιοθετεί τους τρόπους λειτουργίας των ανθρώπων, πρώτα απ'όλα απ'τις συμπεριφορές των γονιών, και αρχίζει να παίζει τους ίδιους ρόλους για να ρουφάει ενέργεια, αφού μέσα στο πεδίο της γης οι ενέργειες σπαταλιούνται εύκολα και πρέπει κάπως να τις ανακτούμε. Έτσι έχουμε τη σημερινή κοινωνία που βλέπουμε, με ανθρώπους χωρίς αυτοπεποίθηση (δηλαδή πίστη στον Εαυτό), που λόγω της αποκοπής απ'τη Πηγή κάνουν τα χίλια δυο τεχνάσματα για να πάρουν λίγα ψίχουλα προσοχής/ενέργειας απ'τους άλλους: προσπαθούν να πάρουν το high αμάξι για να έχουν αναγνώριση απ'το περίγυρο και να φαίνονται ότι είναι 'κάποιοι', δουλεύουν σε δυο δουλειές για να βγάλουν πέρα τα αυξημένα έξοδα από τις επίπλαστες ανάγκες και έχουν μπει με λίγα λόγια σε μια έλλειψη απλότητας, και που χρόνος για πνευματική σπουδή.

Όμως τα πράγματα είναι απλά. Τα παιδιά έχουν άγχη? Ο Χριστός μας κάλεσε να γίνουμε σαν αυτά, με συνειδητότητα αυτή τη φορά, συνειδητά παιδιά. Η απλότητα και η πνευματική προσπάθεια θα δώσει ρυθμό και αρμονία στη ζωή μας. Έτσι θα έλξουμε την κατάλληλη εργασία, ή θα βρεθούμε στο κατάλληλο τόπο και χρόνο για να πιάσουμε μια ευκαιρία, θα έρθουν οι κατάλληλοι άνθρωποι στη ζωή μας και γενικά θα μπούμε σε μια τάξη. Γι'αυτό είναι τεράστιας σημασίας να μην περιμένουμε πρώτα τις εξωτερικές συνθήκες να είναι κατάλληλες για να μπούμε εμείς σε πνευματική εργασία (σπάνια συμβαίνει αυτό), αλλά να μπούμε σε πνευματική εργασία και προσπάθεια ώστε να γίνουν οι εξωτερικές συνθήκες αρμονικές. Οι εξωτερικές πρακτικές συνθήκες είναι ένα αποτέλεσμα της πνευματικής μας ζωής. Αν υπάρχει χάος στην εξωτερική μας ζωή, τότε σημαίνει ότι χρειαζόμαστε συμμάζεμα εσωτερικά.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε την ΑΜΕΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ του πνευματικού αγώνα και της ανάληψης των προσωπικών ευθυνών: αποσύρουμε τα πλοκάμια, ενωνόμαστε με τον Εαυτό και αρχίζει ένα θαυμαστό ταξίδι, γεμάτο Ρυθμό, Χαρά και Ευδαιμονικό Αγώνα, όπου κάθε ένα μικρό καθημερινό συμβάν εντάσσεται μέσα σε αυτή τη Ρυθμική Ροή. Για ποια ματαιότητα τότε θα μιλάμε;


Η τελετουργία της ευλογίας - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ο μαθητής ασκεί καθημερινά τη τελετουργία της ευλογίας, πριν κοιμηθεί ή κατά τη διάρκεια της μέρας:
α. Ευλογεί εκείνους που υποφέρουν.
β. Ευλογεί εκείνους που προσπαθούν να τον βλάψουν.
γ. Ευλογεί εκείνους που αγαπά.

Ασκώ σημαίνει ότι εκτελώ ορισμένα πράγματα τακτικά και συνειδητά. Η τελετή της ευλογίας πρέπει να είναι τακτική και συνειδητή. Στην ευλογία διαλύετε την ένταση που δημιουργείται από ορισμένα άτομα και ελευθερώνετε τον εαυτό σας από την κυριαρχία αυτής της έντασης. Όταν ευλογείτε εκείνους που σας βλάπτουν, σταματάτε τη ροή των αρνητικών στοιχείων ανάμεσα σε σας και σε κείνους. Τέτοια στοιχεία μπορεί να μολύνουν τη δική σας και τη δική τους αύρα και να δημιουργήσουν προβλήματα.

Η ευλογία αυξάνει την ενέργειά σας. Σε κείνους που δίνουν, θα δοθεί, και το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να δώσετε είναι η ευλογία σας. Η ευλογία περιέχει καλά κίνητρα, καλές σκέψεις και καλά αισθήματα και ύστερα ακολουθούν οι καλές πράξεις. Με την ευλογία ο μαθητής βοηθάει τους ανθρώπους να αναπτυχθούν και να αγωνιστούν. Η ευλογία είναι επίσης μια προστασία για τους ανθρώπους.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν


Σρι Ραμακρίσνα

"Αν εισέλθετε στον κόσμο προτού να έχετε αποκτήσει από τη Σαντάνα σας (πνευματική άσκηση, διαλογισμός) μια βαθιά αγάπη για τον Κύριο, να είστε σίγουροι ότι θα σκοντάψετε. Οι λύπες, οι δυστυχίες και όλα τα κακά στα οποία υπόκειται η σάρκα, θα σας κάνουν να χάσετε την ισορροπία σας. Όσο περισσότερο βυθίζεστε στα πράγματα του κόσμου, τόσο θα σας απασχολούν και τόσο θα είστε προσκολλημένοι στον κόσμο."

"Μια μέρα ρώτησαν τον Σρι Ραμακρίσνα: 'Κύριε, ένας άνθρωπος είναι καταδικασμένος να ξαναγεννηθεί, αν δεν σκέφτεται το Θεό την ώρα του θανάτου του, έστω και αν συχνά είχε σκεφτεί το Θεό στη διάρκεια της ζωής του;'
Ο Δάσκαλος απάντησε: 'Οι άνθρωποι σκέφτονται το Θεό, αλλά δεν έχουν πίστη. Τον ξεχνούν και προσκολλώνται στον κόσμο. Ο κόσμος σκέφτεται όπως ακριβώς ο ελέφαντας, που μόλις τελειώσει το λουτρό του κυλιέται στο χώμα. Αλλά αν αφού πλύνουμε τον ελέφαντα, τον οδηγήσουμε στο σταύλο του, δεν έχει την ευκαιρία να ξαναλερωθεί. Αντίστοιχα, αν ένας άνθρωπος σκέφτηκε το Θεό την ώρα του θανάτου του, το πνεύμα του έχει εξαγνισθεί και δεν διατρέχει πλέον κανέναν κίνδυνο να μολυνθεί από ''τη γυναίκα και το χρυσό'''."

-Σρι Ραμακρίσνα



Ρυθμική πειθαρχία

Η πειθαρχία είναι η μεγαλύτερη πηγή χαράς, επειδή μέσω της πειθαρχίας μπορείτε να προσεγγίσετε τη πηγή της ευδαιμονίας μέσα στη ψυχή σας. Ο διαλογισμός σάς οδηγεί σε πνευματική πειθαρχία χωρίς επιβολή, αλλά μάλλον εφελκύοντας μέσα σας το πνεύμα της πειθαρχίας. Οι άνθρωποι προτιμούν να χαλαρώνουν, αλλά η μεγαλύτερη χαλάρωση έρχεται μέσω της ρυθμικής πειθαρχίας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν


Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Ηδονές και βαμπιρισμός

Μα γιατί οι άνθρωποι στην εποχή μας είναι τόσο εστιασμένοι στις ηδονές; Ζούμε στην αποκορύφωση του υλισμού όπου το φαγητό, το σεξ, οι απολαύσεις γενικά, έχουν γίνει ίσως η μόνη επιδίωξη και στόχος. Ο κόσμος θέλει να βγάζει χρήματα για να απολαμβάνει ανέσεις και να κάνει ταξίδια, θέλει να κάνει παιδιά για να απολαμβάνει την αγάπη τους και τη παρουσία τους, θέλει να κάνει σχέσεις για να παίρνει την ενέργεια και τη προσοχή του άλλου, θέλει να πετυχαίνει κοινωνικά για να παίρνει την επιβεβαίωση -δηλαδή την ενέργεια- του κοινωνικού του περίγυρου. Θέλει να φοράει ωραία ρούχα για να παίρνει τη προσοχή/ενέργεια των γύρω του. Θέλει να βλέπει τηλεόραση για να γελά και να ευχαριστιέται. Πραγματικά είναι άπειροι οι τρόποι με τους οποίους προσπαθούμε να πάρουμε ενέργεια από το περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους. Όλη αυτή η κατάσταση λέγεται βαμπιρισμός.

Γιατί αναζητούμε την ευχαρίστηση και τις ηδονές όμως; Πολύ απλά γιατί μας λείπει ενέργεια. Και όταν μας λείπει ενέργεια έρχεται η ανάγκη βαμπιρισμού, η ανάγκη δηλαδή να πάρουμε ενέργεια από εξωτερικές πηγές και ανθρώπους. Οι ηδονές μας δίνουν λίγη ενέργεια που όμως είναι χαμηλή, βρώμικη και δεν κρατά παρά λίγες στιγμές. Το ζήτημα όμως είναι να αυτό-ενεργοποιηθούμε, να γίνουμε άνθρωποι φωτισμένοι, που θα είναι γεμάτοι ενέργεια η οποία θα πηγάζει από την ένωση με την πραγματική Πηγή. Μέσα από το διαλογισμό, την ένωση με το Θεό, μπορούμε και πρέπει να το καταφέρουμε

Αναρωτιέμαι συχνά, αν το κίνητρό μας στη ζωή δεν ήταν η ευχαρίστηση, τι θα ήταν;

Ο έξυπνος και φωτισμένος άνθρωπος ξέρει ότι η πραγματική ευχαρίστηση έρχεται από μη-εγωιστικές επιδιώξεις, από την υπηρεσία στο κόσμο, από την έλλειψη εγωκεντρισμού. Δεν μιλάω για μια ζωή στείρα χωρίς ευχαρίστηση ή χωρίς σχέσεις, κοινωνικότητα και δραστηριότητες – ο φωτισμένος άνθρωπος μπορεί να τα κάνει όλα αυτά αλλά η διαφορά είναι ότι δεν τα έχει ‘ανάγκη’ για να ‘τραφεί’.
Άλλωστε η φυσική μας κατάσταση είναι η ευδαιμονία! Αρκεί να εξαγνιστούμε και να την αποκαλύψουμε. Τότε, ακόμα κι αν δεν έχουμε τίποτα, ακόμα κι αν ζούμε σε σπηλιά, θα βιώνουμε τον παράδεισο. Αν ο άνθρωπος έχει έλλειψη ενέργειας, και όλα τα αγαθά του κόσμου να έχει θα νιώθει πεινασμένος…

Έλλειψη ενέργειας σημαίνει έλλειψη ευτυχίας

Ας εντρυφήσουμε σε καθετί πνευματικό. Οι ηδονές ποτέ δεν τελειώνουν αν εμείς δεν βάλουμε ένα τέλος σε αυτές. Ας καθαρίσουμε τον εαυτό μας, σωματικά και ψυχικά, έτσι ώστε όταν κάνουμε προσευχή/διαλογισμό, το φως που θα εισέλθει απ'το chakra του κεφαλιού, θα μπορεί να απορροφηθεί κι απ'τα επόμενα.

Το φως εύκολα εισέρχεται στο πάνω κέντρο του κεφαλιού, εύκολα πηγαίνει στο κέντρο του τρίτου ματιού, σχετικά εύκολα πηγαίνει στο λαιμό και όταν φτάσει στο κέντρο της καρδιάς, νιώθουμε αυτή την αγάπη και τη διεύρυνση που πολλοί έχουν βιώσει στο διαλογισμό. Το φως συναντά αρκετή δυσκολία να φτάσει στο ηλιακό πλέγμα και κάτω, καθότι τα κέντρα αυτά είναι τα 'ζωώδη', ο κραδασμός τους είναι αργός και δύσκολα ενεργοποιούνται.

Ασχολούμενος κανείς έντονα με τα 'εγκόσμια', ζώντας πολύ με συναισθηματισμούς και υπερβολικές εκδηλώσεις χωρίς ισορροπία, το κέντρο του ηλιακού πλέγματος γεμίζει σκουπίδια και μπλοκάρεται ή ανοίγει υπερβολικά και διαρρέουν οι ενέργειες, κι έτσι το άτομο χάνει την αυτοπεποίθησή του και την θέλησή του και νιώθει 'στραγγισμένος', θλιμμένος, απογοητευμένος. Όλα αυτά είναι σημάδια ότι υπάρχει διαρροή ενέργειας ή ότι έχουμε συσσωρεύσει αστρικά σκουπίδια στο ενεργειακό μας πεδίο, τα οποία αυτό κάνουν, απομυζούν την ενέργειά μας. Και
έλλειψη ενέργειας σημαίνει έλλειψη ευτυχίας. Ενέργεια εδώ δεν εννοούμε τη φυσική ενεργητικότητα και δραστηριότητα αλλά εννοούμε την ψυχική ενέργεια, ή αλλιώς την prana/bioenergy/chi/ki/psychic energy.

Το κέντρο που βρίσκεται λίγο πιο κάτω απ'τον αφαλό, σχετίζεται άμεσα με τις ηδονές και την ευχαρίστηση, την τροφή. Εκεί και στο πιο κάτω κέντρο, της βάσης, φωλιάζει ο φόβος του 'αν δεν φάω θα πεθάνω' ή 'αν δεν κάνω σεξ δεν θα τραφώ ενεργειακά και θα πεθάνω', τροφή δηλαδή σε πολλά επίπεδα. Το κέντρο της βάσης σχετίζεται με τον πιο βασικό φόβο του ανθρώπου, το φόβο του θανάτου. Και βέβαια ο φόβος είναι ο πατέρας των ψεμάτων...

Συνήθως αυτά τα τρία κάτω κέντρα είναι πολύ βεβαρημένα και χρειάζεται αγώνας μεγάλος για την κάθαρσή τους, με καθαρή τροφή, νηστεία, αυτοσυγκράτηση σε όλα τα επίπεδα, και διαλογισμό. Έτσι θα ανοίξουμε το δρόμο στο Φως να περάσει μέσα από μας και εμείς θα γίνουμε η εκπρόσωποι του Θείου στη γη. Η ζωή αρχίζει και αποκτά ουσία, η αίσθηση της αποκοπής απ'το Πατέρα και της μοναξιάς αρχίζει και εξαφανίζεται, αρχίζουμε και βλέπουμε τις πνευματικές, ουσιαστικές αιτίες των γεγονότων στη ζωή, αποκτούμε δηλαδή Κατανόηση, διευρυμένη αντίληψη και επαφή με τους λεπτοφυείς κόσμους.


Ενεργοποίηση της ψυχικής φυσιολογίας

Η ανθρώπινη φυσιολογία είναι ένα καταπληκτικό συγκρότημα, το οποίο αναμένει την ενεργοποίησή του. Για να καταστεί ο άνθρωπος Σύνθεος, να ευθυγραμμιστεί δηλαδή με το Πνεύμα, πρέπει να δουλέψει με τη ψυχή. Η ψυχή είναι το ενδιάμεσο μεταξύ Πνεύματος και σώματος, η μήτρα που θα ενώσει αυτά τα δύο. Χωρίς τη ψυχή, το σώμα στην επαφή του με το Πνεύμα θα καιγόταν. Η ψυχή είναι όλο το σύστημα των chakras και nadis και πολλά παραπάνω. Δουλεύοντας κανείς με τα chakras, αρχίζουν αυτά να ενεργοποιούνται. Η ενεργοποίηση θα φέρει τη διεύρυνση της συνειδητότητας. Η συνειδητότητα δεν είναι κάτι το διανοητικό, μια επιφανειακή αναγνώριση κάποιων γνώσεων, αλλά σε πρακτικό επίπεδο, διευρυμένη συνειδητότητα σημαίνει διευρυμένο και πλούσιο ενεργειακό πεδίο, γεμάτο φως και ζωή. Αυτό συνεπάγεται ευδαιμονία βέβαια αλλά και σοφία.

Αν παρατηρήσει κανείς με τη πνευματική όραση τα μωρά, θα δει ότι έρχονται στο κόσμο με ένα πλούσιο ενεργειακό πεδίο, γεμάτο χρώματα, ενέργεια και ζωή. Γι'αυτό άλλωστε αρέσει στο κόσμο να κρατάει μωρά στην αγκαλιά του. Σιγά σιγά λόγω των σκληρών συνθηκών στη γη, το ενεργειακό πεδίο του παιδιού αρχίζει και συρρικνώνεται, πολλά απ΄τα nadis του καταστρέφονται (τα οποία είναι 'ενεργειακές αρτηρίες' απ'όπου περνάει η πράνα/ενέργεια/chi/βιοενέργεια), τα chakras αρχίζουν και κλείνουν λόγω των σοκ και της έλλειψης ενός στοργικού περιβάλλοντως και πραγματικής αγάπης, λόγω των τροφών, των χημικών, των φαρμάκων, αλλά και του χαμηλού κραδασμού και της ενεργειακής μόλυνσης των ατόμων της οικογένειας. Έτσι στην ενήλικη ζωή, καλείται το άτομο να ενεργοποιήσει συνειδητά πια το πεδίο του, να αποκτήσει επαφή και ένωση με τη ψυχή του, να γίνει ψυχικός άνθρωπος, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα γίνει κανάλι για το Πνεύμα και έτσι θα υπηρετεί τη Θεία Βουλή.


Κατανόηση και "εξ-αγγελοποίηση"

Η Κατανόηση είναι ο βασικός δρόμος για να φτάσει κανείς στην Αγάπη. Κατανοώ σημαίνει συνειδητοποιώ, μπαίνω στην διαδικασία να αγκαλιάσω, να δεχτώ και να αγαπήσω στοιχεία του είναι μου και των άλλων, τα οποία απορρίπτω, δεν τα δέχομαι και με βασανίζουν. Αποφασίζω και παίρνω την ευθύνη των σφαλμάτων και αδυναμιών μου και τα μετουσιώνω σε Τελειότητα. Είναι μια πολύ δημιουργική και ενεργητική διαδικασία, η οποία χρειάζεται εγρήγορση.

Όταν αιτεί κανείς για Κατανόηση, (δηλαδή όταν προσπαθεί να βάλει τον εαυτό σε μια εσωτερικότητα και ενδοσκόπηση, γιατί αιτώ πνευματικά δεν σημαίνει κάνω μια προσευχή χειλέων αλλά προσπαθώ να πραγματώσω συνειδητά αυτό που αιτώ, αφού δια Νόμου δίνεται άμεσα αυτό που αιτούμε) αρχίζουν και του ανοίγονται οι Ουρανοί των Μυστηρίων και ο άνθρωπος αρχίζει και αντιλαμβάνεται τις βαθύτερες αιτίες διαφόρων γεγονότων, του δίνονται εμπνεύσεις εσωτερικά και αποκαλύψεις κι έτσι η Κατανόηση και η Αγάπη του επεκτείνονται ακόμα περισσότερο. Εδώ και πάλι λειτουργεί ο Νόμος της έλξης των ομοίων, δηλαδή όσο περισσότερο προσπαθούμε για Αγάπη, τόσο περισσότερη θα μας έρχεται. Αυτό συμβαίνει με κάθετι που δημιουργούμε, είτε θετικό ή αρνητικό. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι δημιουργικός, οπότε πρέπει να διοχετεύουμε την δημιουργικότητά μας στο όλο και πιο υψηλό. Δεν καλούμαστε να ξεριζώσουμε στοιχεία του είναι μας ως 'αρνητικά΄' ή 'χαμηλά' αλλά να υψώσουμε αυτά. Το μίσος και άλλα χαμηλά συναισθήματα δεν είναι τίποτ'άλλο παρά η ίδια ενέργεια της Αγάπης εκφραζόμενη από χαμηλά, απ'τα κάτω chakras. Αυτά τα κάτω κέντρα είναι τα ζωώδη κέντρα που είναι πιο δύσκολο να φτάσει το Φως εκεί και να ανυψωθεί ο κραδασμός τους. Είναι αρκετά αδρανή και εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε να τα βάλουμε κάτω απ'το κοντρόλ μας και όχι να είμαστε δούλοι σε αυτά και να αφηνόμαστε σε επιθυμίες και ορέξεις διάφορες.
Γιατί όπως είπαμε δεν πρέπει να ξεριζώσουμε κάτι (τις επιθυμίες και τις ορέξεις) αλλά να ανεβάσουμε την ενέργεια πιο ψηλά.
Ο αφώτιστος άνθρωπος είναι εστιασμένος στο κάτω κέντρο του κατά 90% το λιγότερο. Χάνει έτσι τις ομορφιές, τις χαρές και τις απολαύσεις των υπόλοιπων κέντρων, αφού ο εστιασμός του ενεργοποιεί μόνο το κόκκινο αυτό chakra. Και το αστείο είναι ότι οι υλιστές νομίζουν ότι χαίρονται τη ζωή! Αυτά ξέρουν αυτά κάνουν... Γι'αυτό κι εμείς ας εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας στο όλο και πιο υψηλό, σε κάθε πλευρά της ζωής μας.

Πνευματικότητα είναι η Επιστήμη της πνευματικοποίησης της ύλης, να κάνουμε δηλαδή το σώμα μας να δονείται με μεγαλύτερες ταχύτητες και να μην μείνει ένα χωμάτινο, λασπωμένο σώμα αλλά να 'εξ-αγγελοποιηθεί'. Μα οι Άγγελοι δεν είναι οι πιο ευτυχισμένοι? Άγγελοι με συνειδητότητα εμείς καλούμαστε να γίνουμε, σε αυτή την Εποχή επαναστροφής στο Πατέρα.


Συγκέντρωση

Στην πνευματική πορεία καλούμαστε να ξεπερνούμε τον εαυτό μας συνεχώς, να πετυχαίνουμε το ακατόρθωτο. Είναι ένας αγώνας συγκέντρωσης. Όλο το κλειδί του διαλογισμού κρύβεται στη συγκέντρωση.

Συν-κέντρωση, ταύτιση δηλαδή με το κέντρο μας. Από κει, συμβαίνει η 'ατομική έκρηξη' που χωρίς προσπάθεια θα μας εκτινάξει μακρύτερα, υψηλότερα. Οπότε όλη η προσπάθεια η δική μας είναι η συγκέντρωση. Σαν τα χταπόδια είναι ο νους μας προσκολλημένος από δω κι από κει και η ενέργειά μας διασκορπίζεται. Δεν κάνουμε κάτι το φοβερό στο διαλογισμό, απλά συγκεντρώνουμε τα στοιχεία της ύπαρξής μας, επανερχόμαστε στο κέντρο μας. Είναι το πιο απλό πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς.


Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Εκπαίδευση σε νέους τρόπους ζωής

Ζούμε σε καιρούς Μετάβασης. Είναι πραγματικά μεγαλειώδες (και δύσκολο βέβαια) το ότι βρισκόμαστε ενσαρκωμένοι αυτή τη στιγμή στη Γη. Οι ευκαιρίες για εξέλιξη είναι τεράστιες με όλα αυτά τα βάρη που καλούμαστε να σηκώσουμε, καθώς βρισκόμαστε πάνω στη μεγάλη αλλαγή της αρχής της υλοποίησης της Χρυσής Εποχής. Έτσι στους ώμους μας πέφτει το βάρος της μεταλλαγής των παλιών κατεστημένων αξιών και συνηθειών που κληρονομήσαμε με τη γέννηση και το μεγάλωμά μας στις γήινες κοινωνίες.

Αν ρίξουμε μια άγρυπνη ματιά, θα δούμε ότι οι περισσότερες συνήθειες των ανθρώπων είναι διεφθαρμένες -έτσι κι αλλιώς η έννοια της συνήθειας αντιτίθεται στον Θεϊκό Νόμο της Αλλαγής, οπότε και δεσμεύει. Ο 'φυσιολογικός' άνθρωπος σήμερα, θα σηκωθεί το πρωί, θα πιει το καφέ του με το τσιγάρο, θα πάει στη δουλειά του με γκρίνια, θα πει τις ίδιες φράσεις με τους συναδέλφους, μετά θα γυρίσει σπίτι και θα φάει ένα γεύμα χωρίς καμία συνειδητότητα για αυτό που τρώει και από που προέρχεται, αν ήταν ζωντανό το κρέας, πόσα χημικά έχουν τα φρούτα και τι αντιβιώσεις είχαν ρίξει στην αγελάδα για να έχει το τυρί, μετά θα δει τις ειδήσεις στη τηλεόραση και θα βρωμιστεί ο νους του με χίλια δυο αρνητικά, με την διάθεση 'να ενημερωθώ', μετά θα πέσει σε ασυνειδησία (ύπνο), θα ξυπνήσει, θα τηλεφωνηθεί με τους φίλους και θα πουν τις κλισέ φράσεις 'φιλάκια, να περνάς καλά' κλπ, θα βγει έξω το βράδυ να πιει ένα 'ποτάκι' (με την διάθεση του φλερτ πάντα) και θα γυρίσει σπίτι αποστραγγισμένος πια από κάθε ενέργεια, να πέσει και πάλι σε ασυνειδησία (ύπνο). Όλα αυτά τα παραπάνω φαίνονται τελείως φυσιολογικά στο σημερινό άνθρωπο της πόλης αλλά μόνο φυσικά δεν είναι. Η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι η Χαρά και ένας τέτοιος τρόπος ζωής φυσικά απομακρύνει από τη Χαρά και την Ομορφιά. Σήμερα ο κόσμος αποδέχεται αυτά τα κατεστημένα και δεν αναζητά την ευτυχία του. Έχει αποδεχτεί το γεγονός ότι 'έτσι είναι αυτή η ζωή, δεν μπορώ να κάνω τίποτα' και αποκόβει τον εαυτό του με την αίσθηση αυτή της αναξιότητας προς τη Χαρά.

Η εκπαίδευση σε ένα πνευματικό τρόπο ζωής θα έχει ως αποτέλεσμα την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ. Με την εξάσκηση της συνειδητότας μεταλλάσεται η ζωή μας, βλέπουμε με νέο μάτι τις συνήθειές μας και πετούμε ότι παλιό και χαμηλό, οι σχέσεις μας αρχίζουν και αποκτούν νέο νόημα και η ζωή γίνεται ενδιαφέρουσα και ζωντανή.

Η εξάσκηση στο διαλογισμό βοηθά τον άνθρωπο να αποβάλλει πολύ γρήγορα συνήθειες του νου και του σώματος, καθώς ο διαλογισμός είναι η αναζήτηση και η εντρύφηση στην Θεία Ομορφιά. Όταν βιώσει κανείς έστω και λίγο Πνευματικό Νέκταρ, τότε γνωρίζει πια που είναι ο προορισμός του. Αν έχει εσωτερικό δυναμισμό (πράγμα που καλλιεργείται) τότε θα αναζητήσει με πιο πολύ πάθος και πίστη το Άγνωστο και θα πιαστεί απ'αυτό. (Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο, κανείς δεν μπορεί να μας υποσχεθεί ότι αν κάνεις αυτό κι αυτό θα φτάσεις κάπου, και ότι για να κάνει κανείς πνευματική πορεία, βασική προϋπόθεση είναι να έχει πίστη. Τυφλή πίστη στην αρχή, που αργότερα θα φέρει την Ενσυνείδητη Πίστη που μπορεί να θαυματοποιεί. Γιατί όλοι μπορεί να λέμε ότι πιστεύουμε αλλά είναι μόνο κατά διάνοια, αλλιώς θα μπορούσαμε να θαυματοποιούμε, όπως μας είπε ο Χριστος). Το να πιαστεί κανείς απ'το Άγνωστο και Αόρατο και να βασιστεί μόνο εκεί, θέλει πολύ θάρρος. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να βασίζονται στη ψεύτικη ασφάλεια που τους χαρίζουν οι υλιστικές τους συνήθειες, μέχρι αργά ή γρήγορα να λειτουργήσει ο σαρωτικός και αναπόφευκτος Νόμος της Αλλαγής και να φέρει τη κρίση και το πόνο. Όσο κανείς υιοθετεί την Αλλαγή, τόσο πιο θεεϊκός γίνεται και άρα πιο ελεύθερος και πιο ευτυχισμένος.

Δεν μπορεί κάποιος να αφήσει τις συνήθειές του αν δεν έχει βιώσει κάτι πιο όμορφο από αυτό που συνηθίζει, γιατί από που θα 'πιαστεί'? Είναι μέχρι και επικίνδυνο. Ο πιο ασφαλής δρόμος είναι να συνηθίζουμε τον εαυτό μας στο ομορφότερο και υψηλότερο. Για να αποβληθούν οι αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, πρέπει κανείς να βάλει στη ζωή του τη θετικότητα. Γιατί αν απλά αποβάλλει κανείς τις αρνητικές συνήθειες χωρίς να βάλει κάτι νέο στη θέση του, θα δημιουργηθεί ένα κενό και όπου υπάρχει κενό, δια Νόμου καταλαμβάνεται από΄Αρνηση, αφού ο άνθρωπος είναι δημιουργικό ον απ'τη φύση του και θέλει κάτι να δημιουργεί.

ΟΛΑ είναι θέμα εκπαίδευσης (ή πλύσης εγκεφάλου και υποβολών). Γι'αυτό στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ μας, ας εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας στο υψηλότερο.


Μαγεία – Αυτομαγεία

Πολλές φορές ακούμε τη φράση ‘κάποιος μου έχει κάνει μάγια’. Όμως ουσιαστικά αυτό που συμβαίνει είναι ότι το άτομο βρίσκεται υπό την επήρεια αυτομαγείας. Δηλαδή ο δυσαρμονικός τρόπος σκέψης και ζωής του, δημιουργεί μια αρνητική ατμόσφαιρα γύρω από το άτομο η οποία στη πράξη μπορεί να εκδηλώνεται με ‘ατυχίες’, ασθένειες, προβλήματα, συγκρούσεις κλπ. Ακόμα και αν όντως υπάρχει κάποιος κακοήθης άνθρωπος που μας κάνει μάγια, εμείς πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί έλκουμε μια τέτοια κατάσταση, καθώς το όμοιο έλκει το όμοιο. Αν η ζωή μας, οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας είναι υψηλά, όμορφα, χαρούμενα, δημιουργικά, καθαρά, τότε αυτόματα θα είμαστε προστατευμένοι και η κακοήθεια δεν θα μπορεί να μας πειράξει, καθώς θα είμαστε έξω από την εμβέλειά της. Η κακοήθεια και η κακότητα χτυπούν τα άτομα εκείνα που το ενεργειακό τους σώμα έχει δυσαρμονία, βία, σκοτάδια, αδράνεια κλπ. Όταν το ενεργειακό πεδίο και η ψυχή κάποιου είναι γεμάτη φως, τότε η κακότητα δεν μπορεί να τον αγγίξει. Η κακότητα από μόνη της είναι σκότος, έλλειψη ενέργειας, διαχωριστικότητα. Το φως είναι πληρότητα, ενότητα, τελειότητα, στοιχεία τα οποία είναι ασπίδες.

Πάντα πρέπει να παίρνουμε την ευθύνη όσων μας συμβαίνουν και να ψάχνουμε το γιατί έλκουμε διάφορες καταστάσεις, αντί να ρίχνουμε το φταίξιμο για τις ατυχίες μας σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Αλλιώς θα βιώνουμε αδιέξοδα και επαναλαμβανόμενες δοκιμασίες. Άλλωστε κανείς μας δεν είναι άγγελος και όλοι έχουμε μπόλικο σκοτάδι στο ασυνείδητό μας και στον ενεργειακό μας πεδίο που πρέπει να φωτίσουμε…


Βαμπιριστικά ενεργειακά κανάλια

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν στα ενεργειακά πεδία τους κανάλια, ή καλαμάκια, ή πλοκάμια, μέσω των οποίων περιμένουν να λάβουν 'τροφή'-ενέργεια από εξωτερικές πηγές: από τον αγαπημένο ή την αγαπημένη, από τους γονείς ή το αφεντικό ή τους φίλους ως εκτίμηση και αναγνώριση, από διάφορες απολαύσεις, το φαγητό, το σεξ κλπ. Έτσι όμως ο άνθρωπος καταλήγει να έχει 'ανοιχτούς λογαριασμούς' με τον έξω κόσμο και αφού έχει ανοιχτές πόρτες περιμένοντας να δεχτεί λίγα ψίχουλα αγάπης και αναγνώρισης απ'έξω (που είναι και το πιο σπάνιο που δέχεται βέβαια), καταλήγει να λαμβάνει αστρικά σκουπίδια, θλίψη και μιζέρια, γιατί έτσι είναι το πεδίο και οι άνθρωποι εδώ. Πολλών ανθρώπων το ενεργειακό πεδίο είναι τόσο γεμάτο από αυτά τα κανάλια-πλοκάμια, που είναι σχεδόν ενιαίο, μια μεγάλη τρύπα δηλαδή, οπότε μπορεί να φανταστεί κανείς τι σκουπίδια διοχετεύονται προς το εσωτερικό.

Αναλαμβάνοντας κανείς την ευθύνη του εαυτού του και αποσύροντας-αποκολλώντας όλα αυτά τα ενεργειακά πλοκάμια από έξω προς τα μέσα, πράττει σοφά. Έτσι ο άνθρωπος παίρνει την ενεργειακή αυτή διεύρυνση όχι σε πλάτος, αλλά σε πνευματικό Ύψος! Είναι όπως ο ποταμός με τις όχθες του. Αν το ποτάμι έχει πολλούς παραπόταμους και αυλάκια, το νερό κινδυνεύει να μην φτάσει ποτέ στην Θάλασσα/Απελευθέρωση.

Έτσι η συγκράτηση θα βοηθήσει τον άνθρωπο να χτίσει ένα γερό, συμπαγές ενεργειακό πεδίο, όπου τίποτα σκάρτο δεν θα εισέρχεται. Η έννοια της αυτοπεποίθησης θέλει πολύ δουλειά στους ανθρώπους, ιδιαίτερα τώρα στην Εποχή του Υδροχόου που είναι ένα ζώδιο 'των άλλων' και δυσκολεύεται με την αυτοπεποίθηση. Σαν Υδροχοϊκή κοινωνία λοιπόν, καλούμαστε όλοι να γίνουμε υγιώς εκκεντρικοί, δηλαδή να εκτιμήσουμε και να λειτουργήσουμε ο καθένας τις μοναδικές ιδιότητες και ταλέντα μας, όποια κι αν είναι αυτά, μικρά ή μεγάλα, με ταπεινότητα, να ακολουθούμε με εμπιστοσύνη τις εσωτερικές επιταγές και όχι να παρασυρόμαστε από φόβο από πρέπει και κατεστημένα της κοινωνίας, των γονιών, των φίλων, που θέλουν τον άνθρωπο να είναι 'κάπως' και τον εγκλωβίζουν. Αυτό θα το πετύχουμε με το να αποσύρουμε αυτά τα βαμπιριστικά κανάλια-πλοκάμια με τον έξω κόσμο και να γίνουμε άνθρωποι αυτοδύναμοι ενεργειακά, δότες, ήλιοι που θα λάμπουν και θα δημιουργούν πηγαία, και όχι σελήνες που περιμένουν κάποιον άλλον να τους φωτίσει.


Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Θεϊκά συναισθήματα

Ότι παράγεται από μας, από μας πρέπει να λυθεί. Αν κάτι που κάνουμε ή σκεφτόμαστε δεν περιέχει σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους, τότε χρεωνόμαστε και απομακρυνόμαστε απ’ την Ελευθερία, που είναι κάτι τόσο ευαίσθητο για να πετύχει κανείς. Η Ελευθερία έρχεται μέσα απ’ την Ισορροπία. Και όπως λέει και μια εκδοχή της ετυμολογίας της λέξης Ελευθερία, είναι η έλευσης των ορίων. Όπως ένας ποταμός που έχει τα όρια του τις όχθες, έτσι ώστε το νερό να φτάσει στην απέραντη θάλασσα, έτσι κι εμείς καλούμαστε να έχουμε συγκράτηση και ταυτόχρονα να είμαστε δημιουργικοί, να πηγαίνουμε μπροστά και να αγαπάμε.

Η αγάπη θέλει δύναμη και αυτή η δύναμη καλλιεργείται. Για να ανοίξει κανείς τη καρδιά του, πρέπει να έχει αυτοπεποίθηση, αγνότητα και ισορροπία. Δεν μιλάμε βέβαια για μια αγάπη γεμάτη συναισθηματισμούς, γιατί αυτή είναι κατάσταση των κάτω chakras, του ηλιακού πλέγματος συγκεκριμένα όπου εδρεύουν τα συναισθήματα. Στην καρδιά όμως εδρεύουν τα θεϊκά συναισθήματα, αυτά που απελευθερώνουν τον άνθρωπο και δεν τον δεσμεύουν. Έτσι απαρνούμαστε τα χαμηλά ανθρώπινα συναισθήματα για να νιώσουμε τα θεϊκά: Κάλλος, Αγάπη, Ευδαιμονία, Έλεος, Κατανόηση, Ανοχή, Χαρά, Μακαριότητα, Ευλογία, Δημιουργία, Τελειότητα. Αυτά δηλαδή που αναζητά κάθε παιδί του θεού, την αναφαίρετη κληρονομιά μας. Ας μην υποτιμούμε τον εαυτό μας δίνοντας του τίποτα λιγότερο, αλλά με θάρρος ας αναζητήσουμε αυτό το θησαυρό. Και ο Οδηγός μας θα είναι Βοηθός και Χορηγός.


Το βλέμμα που δίνει ζωή

Η προβολή της δικής μας συνειδητότητας στη Δημιουργία είναι αυτή που ‘φτιάχνει’ τη ζωή. Δηλαδή, κάτι ζει για μας, μόνο αν συνειδητοποιούμε την ύπαρξη του. Έτσι το άπλωμα και η διεύρυνση της συνειδητότητας μας, που είναι και ο σκοπός που κάνουμε το πνευματικό αγώνα, έρχεται μέσα από τη προσπάθεια να αγκαλιάσουμε ότι ζει, τους ανθρώπους, τα ζώα, τη φύση.

Για να μπούμε σε αυτό το παιχνίδι και να το παίξουμε με επιτυχία, πρέπει να μάθουμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να ακούμε, να παρατηρούμε σιωπηλά και να ‘ζεσταίνουμε’ οτιδήποτε με τη ματιά μας. Αυτό είναι αγάπη άλλωστε. Το βλέμμα της αγάπης που δίνει ζωή σε ότι κοίτα και αγκαλιάζει.


Μοναδικότητα

Οι άνθρωποι προσπαθούν τόσο πολύ να γίνουν μοναδικοί και τελικά χάνουν την μοναδικότητα τους! Η ανάκτηση αυτής της μοναδικότητας έρχεται μέσα απ’ την Απλότητα, η οποία όμως προϋποθέτει συνειδητότητα και βασικά, το σπάσιμο όλων των υποβολών που έχουμε υποστεί από τη κοινωνία/οικογένεια/φίλους/σχολείο. Οι περισσότεροι άνθρωποι απ’ τό πως ντύνονται μέχρι το πως μιλούν και φέρονται, είναι το αποτέλεσμα των υποβολών αυτών που έχουν δεχτεί και έτσι χάνουν την αυθεντική μοναδικότητα τους. Και πράττουν όλα αυτά στον αγώνα τους να φανούν μοναδικοί!

Θέλει αυτοπεποίθηση η επανάκτηση της χαμένης αυθεντικότητας/μοναδικότητας, και απάρνηση των φόβων του τύπου αν δεν φερθώ έτσι δεν θα με αγαπήσουν οι άλλοι η αν δεν ξέρω πολλά πράγματα και δεν έχω τόσα πτυχία κλπ δεν θα με αναγνωρίσουν οι άλλοι η αν δεν έχω το τάδε αντικείμενο/ρούχο/σπίτι/αυτοκίνητο δεν θα πάρω αναγνώριση απ’ το περίγυρο και άλλα τέτοια που βάζουν τον άνθρωπο σε μια αναζήτηση εξωτερική με αποτέλεσμα να χάσει την απλότητα του. Μα τα παιδιά τα αγαπούν όλοι έτσι κι αλλιώς, και γυμνά να είναι! Γιατί άραγε?


Ο Ευλογών Άνθρωπος

Η επιλογή τού να γίνει κανείς ο Ευλογών Άνθρωπος, θέλει τόλμη και θάρρος. Είναι μια επιλογή δυναμική και όχι παθητική. Ας μάθουμε στη καθημερινότητα να αποστέλλουμε σκέψεις αγαθές, όμορφες, ευλογημένες, προς όλους και όλα. Και αν πιάσουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται αρνητικά, τότε ώρα για διαλογισμό! Η κάθαρση μέσα απ’ το διαλογισμό θα μας επαναφέρει στην αγνή κατάσταση.

Εμείς θα φέρουμε τον Ουρανό στη Γη και εκεί έγκειται η μεγάλη σπουδαιότητα του κάθε ανθρώπινου σώματος το οποίο αφιερώνεται στην Υπηρεσία του Καλού. Πραγματικά, είμαστε πολύτιμοι με τα ενσαρκωμένα σώματα μας, καθώς μπορούμε να έχουμε επαφή με το Πνεύμα, να το φέρουμε στη Γη και Εκείνο να μετουσιώνει τις αρνήσεις και τις βλαβερές ενέργειες. Ας γίνουμε λοιπόν ενσαρκωμένοι άγγελοι!


Αντιμετωπίζοντας όσα μας πληγώνουν

Αυτό που ο πνευματικός άνθρωπος κάνει στην καθημερινότητα του, που παρατηρεί τα γεγονότα, έχει σα σκοπό την απελευθέρωση από αυτά. Δηλαδή η (ισορροπημένη) εστίαση μας και η προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων, κινεί τη διαδικασία της λύσης τους.
---Ο σκοπός που είμαστε σε αυτή τη ζωή είναι να γίνουμε περισσότερο συνειδητοί---. Η καθημερινή μας ζωή με τους αγώνες της έχει σα σκοπό την απόκτηση περισσότερης συνειδητότητας και σοφίας. Γι’ αυτό ότι μας πληγώνει, ότι μας ενοχλεί να το σκεφτόμαστε διεξοδικά και συνειδητά ώστε να το λύνουμε και να διαλύουμε αυτή τη χαμηλή κατάσταση/ενέργεια. Δεν πρέπει να αφήνουμε άσχημα συναισθήματα άλυτα μέσα μας, αλλά να δούμε από που ξεκινούν. Αν δεν μπορούμε να βρούμε άκρη, ας ρωτήσουμε έναν αδελφό και αν τον εμπιστευτούμε ίσως ο Θεός δώσει να βγουν απ' το στόμα του κάποια σοφά λόγια. Η πνευματική ανωτερότητα και η δήθεν ανεξαρτησία και αυτοτέλεια, είναι συχνά ενδείξεις εγωισμού. Ακόμα και άσοφοι άνθρωποι μπορούν να γίνουν δάσκαλοι μας σε κάποιες στιγμές, αρκεί εμείς να εμπιστευτούμε το Θεό μέσα τους και ότι ο Θεός θα μας δώσει απάντηση μέσα από εκείνους.

Σε στιγμές νηνεμίας λοιπόν ας μην πέφτουμε σε αδράνεια. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε τη χαρά του καθημερινού μας αγώνα, αυτό είναι που θα μας στηρίζει. Σε αυτό θα βοηθήσει η μη-προσκόλληση στα γεγονότα και για να επιτύχουμε περισσότερη μη-προσκόλληση πρέπει να διαλογιζόμαστε τακτικά ώστε να καθαρίζει ο εγκέφαλος απ’ τις ακαθαρσίες (χαμηλές ενέργειες που έχουν επικαθίσει στα εγκεφαλικά μας νεύρα και μπλοκάρουν το ελεύθερο πέρασμα της ενέργειας. Οι βαθιές αναπνοές βοηθούν τα μέγιστα σε αυτό, ποτέ μην τις ξεχνάτε!).

Έτσι λοιπόν σε καθετί που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας, είτε αυτό είναι ένα πρόβλημα στη δουλειά, ή με το φίλο/φίλη μας ή με τους γονείς μας κλπ, πάντα υπάρχει ένα νόημα πίσω από αυτά. Η δική μας συνειδητή κίνηση προς επίλυση αυτών, θα κινήσει τη κοσμική ενέργεια προς εκεί και θα βρεθεί διέξοδος. Έτσι το νόημα σε καθετί ΕΜΕΙΣ καλούμαστε να το αποκαλύψουμε, να ρίξουμε φως δηλαδή συνειδητά. Ας μην αποφεύγουμε να δούμε αυτά που μας πληγώνουν…


Είμαστε το αποτέλεσμα μιας εκπαίδευσης

Αν σκεφτούμε τι είμαστε, θα δούμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα μιας εκπαίδευσης. Αν κάνουμε συνεχώς παρέες του τάδε επιπέδου, αργά η γρήγορα θα εκπαιδευτούμε σε αυτή τη συμπεριφορά και θα γίνουμε κι εμείς έτσι. Γι’ αυτό είναι ουσιώδες να ερχόμαστε σε επαφή και σε τριβή συνεχώς με πνευματικούς ανθρώπους, με έννοιες και διδασκαλίες, γιατί οι άλλοι άνθρωποι προσπαθούν να μας περάσουν ότι ο υλισμός είναι κάτι το αυτονόητο και το ‘νόμιμο’, κάτι το φυσιολογικό. Έτσι πολλοί ενώ έχουν έντονες τάσεις προς τη πνευματικότητα, επηρεάζονται απ’ τό περίγυρο και νομίζουν ότι η πνευματικότητα είναι κάτι το αφύσικο και ανώμαλο, ενώ αντιθέτως είναι το φυσιολογικό. Γι’ αυτό οι πνευματικοί αγωνιστές χρειάζεται να αναπτύσσουν το θάρρος και την αυτοπεποίθηση, γιατί οι άλλοι θα προσπαθήσουν πολλές φορές να ρίξουν το δεντράκι της εξέλιξης μας που προσπαθεί να σταθεί.

Ακόμα κι αν νομίζουμε ότι δεν επηρεαζόμαστε, αν συνεχώς είμαστε σε επαφή με πιο ‘γήινους’ ανθρώπους, θα μας βάλουν σε μια διαδικασία να νομίζουμε ότι η μιζέρια, η κακομοιριά, η γκρίνια και η δυστυχία είναι αυτονόητες και φυσικές και πρέπει να τις αποδεχόμαστε με σκυμμένο το κεφάλι σαν τα πρόβατα και να τρεφόμαστε μόνο με αυτά που μας δίνει η κοινωνία, τις διάφορες χαζές διασκεδάσεις, τα χημικά φαγητά, τα χαμηλά ακούσματα/μουσικές και ότι προσπαθεί να μας κρατήσει σε ένα χαμηλό επίπεδο συνειδησιακά.

Ο πνευματικός δρόμος είναι αγώνας και επανάσταση ενάντια στην αδράνεια και η προσπάθεια της εγκατάστασης του πνευματικού Πολιτισμού στη γη. Η προσπάθεια εκλέπτυνσης του ανθρώπου θέλει αγώνα, με θάρρος, δυναμισμό και αυτοπεποίθηση, αλλιώς όλες αυτές οι λέξεις που λέμε ‘αγάπη, κατανόηση, σεβασμός’ κλπ, θα μείνουν απλά κενά λεκτικά κελύφη. Η πνευματικότητα είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ των λεπτών αυτών νοημάτων και ο διαλογισμός το εργαλείο για τη πραγμάτωση αυτή.


Τα εξωτερικά γεγονότα ως πνευματικοί οδηγοί

Τα εξωτερικά γεγονότα της καθημερινότητας είναι σημαντικοί οδηγοί για τη πνευματική μας ανάπτυξη. Ένας Δάσκαλος λέει "δεν δουλεύουμε με θαύματα αλλά με το καθημερινό μόχθο". Οι άνθρωποι πολλές φορές έχουν περίεργες αντιλήψεις όσον αφορά τη πνευματική καθοδήγηση και ίσως μέσα τους περιμένουν να κατέβει κάποιος άγγελος να τους πει να πάνε στο τάδε βουνό κλπ, αυτό θα είναι πραγματική καθοδήγηση γι’ αυτούς. Όμως η πνευματική πραγματικότητα είναι πιο απλή. Η καθοδήγηση μας δίδεται μέσα στη καθημερινή μας ζωή, μέσα από τη συμπεριφορά των άλλων απέναντι μας αλλά και όλα τα γεγονότα που μας συμβαίνουν δεν είναι τυχαία, κάτι μας δείχνουν, κάπως μας καθοδηγούν. Γι’ αυτό είναι καλό να μην βιαζόμαστε να ρίξουμε τις ευθύνες αυτών που μας συμβαίνουν στους άλλους, αλλά να δούμε γιατί έγινε αυτό σε μας, τι συμβολίζει. Δεν είναι ανάγκη πάντα να ερμηνεύουμε τα γεγονότα με το λογικό νου γιατί μπορεί να συμβεί κάτι που προσπαθεί να διορθώσει μια ενέργειά μας, μια έλλειψη ή μια ανισορροπία μας. Σαν να προσπαθούν δηλαδή τα γεγονότα να γίνουν ένα αυλάκι που καθοδηγεί το νερό.

Η ζωή μας η καθημερινή είναι πολύτιμη και πρέπει να μάθουμε να την εκτιμούμε και να την αγαπάμε περισσότερο. Ήρθαμε εδώ στη γη, στην ύλη, για να την πνευματικοποιήσουμε! Πόσο μεγάλη και τι ωραία περιπέτεια! Δεν τίθεται ζήτημα βέβαια ότι υπάρχει πόνος... Έτσι είναι η φύση του πεδίου εδώ.

Ας αγαπήσουμε λοιπόν περισσότερο τη κάθε στιγμή τη καθημερινή, γιατί πραγματικά είναι πολύτιμη. Και δεν μπορούμε να ξέρουμε αν κάποια φαινομενικά "καθημερινή" στιγμή της ζωής μας είναι πολύ σπουδαία για το θεϊκό Σχέδιο. Μην υποτιμούμε τη μικρότητα μας. (Ούτε και να την υπερτιμούμε βέβαια).


Το έκτο chakra του τρίτου ματιού

Βρίσκεται στη περιοχή του μετώπου και όπως κάθε κέντρο έτσι και αυτό σχετίζεται με μέρη του φυσικού σώματος και με έναν ενδοκρινή αδένα. Στη περίπτωση αυτή σχετίζεται με την όραση, την ακοή, το νευρικό σύστημα και με την υπόφυση.

Καθώς ανοίγει σιγά σιγά αυτό το chakra διανοίγεται και η πνευματική όραση στους αιθερικούς κόσμους. Αρχίζει κανείς να βλέπει οράματα, οντότητες πνευματικές, ενέργειες, τις αύρες των ανθρώπων κλπ.
Αν είναι μπλοκαρισμένο τότε το άτομο μπορεί να είναι ιδιαίτερα διανοητικό, με τη δική του παράλογη ίσως λογική ή μπορεί να ξεχνά εύκολα ή να έχει μια θολούρα για τα μελλοντικά του σχέδια και στόχους. Ακόμα σχετίζεται με τα προβλήματα στη φυσική όραση.

Ένα υπερβολικά και χωρίς ισορροπία ανεπτυγμένο έκτο chakra μπορεί να φέρει ακόμα και σχιζοφρένεια. Γι'αυτο είναι σημαντικό τα chakras να ανοίγουν σιγά σιγά με ισορροπία χωρίς βίαιες τεχνικές.

Ο φόβος για το μέλλον είναι ένδειξη ότι το κέντρο αυτό είναι ακόμα κλειστό και μπλοκαρισμένο. Αντιθέτως ο οπτιμισμός, η σοφία, η διόραση και η ενόραση, είναι ενδείξεις ότι το chakra αυτό ανοίγει.


Χαρούμενη υπηρεσία

Βασικό στοιχείο της Πνευματικής ζωής είναι η χαρούμενη υπηρεσία. Η χαρά και η άμεση ανταπόκριση στις απαιτήσεις της κάθε στιγμής, κάνουν τον πραγματικό Μαθητή. Η βαρεμάρα και η αναποφασιστικότητα δεν έχουν μέρος στη ζωή του.

Καθοδήγηση δίνεται μέσα στο διαλογισμό για τα επόμενα βήματα στη ζωή. Δεν χρειάζεται να είναι λεκτική καθοδήγηση αλλά συνήθως είναι μια εσωτερική βεβαιότητα. Η εξάσκηση στο διαλογισμό κάνει το άτομο πηγαίο και αυθόρμητο, χωρίς φόβο και αμφιβολία.

Κοιτάξτε μέσα στο διαλογισμό σας να ενεργοποιείτε το είναι σας, να πάλλεστε στην Αγάπη, να εκπέμπετε ενέργεια, να έχετε θετική στάση. Η Αγάπη είναι θετική/ενεργητική κατάσταση ενώ η αμφιβολία κι ο φόβος είναι αρνητικές/παθητικές καταστάσεις. Με το να εκπέμπει κανείς αγάπη και θετικότητα δημιουργεί γύρω του ένα δυναμικό ενεργειακό πεδίο που γίνεται ασπίδα προστασίας. Δομεί δηλαδή κανείς με τη θετικότητα, ένα δυνατό ενεργειακό σώμα. Ο φόβος και η αμφιβολία υποδηλώνουν κενά ενεργειακά, τρύπες... περιττό να πω ότι αυτές τις καταστάσεις του νου πρέπει να τις αποφεύγουμε. Η εξάσκηση στο διαλογισμό και η ενεργοποίηση του είναι μας με Αγάπη, μοιραία θα διώξουν την άγνοια, το φόβο και την αμφιβολία, οπότε μην εστιάζεστε στα σκοτάδια αλλά εστιαστείτε στο Φως κι εκείνο θα δράσει όπως γνωρίζει καλύτερα.


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)