Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Καρδιακό Ήθος - Η φωνή της Συνείδησης

Το Καρδιακό Ήθος μάς οδηγεί σε μια ευδαιμονική ζωή, γιατί το Ήθος είναι η φωνή της Συνείδησης. Δεν μιλάμε βέβαια για τα τεχνητά κοινωνικά ήθη που δεν είναι παρά κοινωνικοί προγραμματισμοί, αλλά για την ευαίσθητη και απαλή εκείνη ώθηση της Ψυχής προς το Καλό.

Το να είμαστε επί της ουσίας ηθικοί, είναι μια καθ’ όλα συμφέρουσα διαδικασία, γιατί το Ήθος μάς οδηγεί σε δρόμους που είναι υπέρ της επιβίωσης, της δικής μας και των άλλων. Σε αντίθεση με τον εγωισμό, που ενώ υποκινείται από το φόβο της επιβίωσης, τελικά οδηγεί στην αυτό-εκμηδένιση. Ακόμα κι αν προσωρινά κάνουμε μια πράξη αυτοθυσίας που απειλεί την επιβίωσή μας σε ένα επίπεδο, αργά ή γρήγορα η ευεργεσία που επιτελέσαμε θα είναι η ίδια η ενέργεια της προστασίας.

Χωρίς Ήθος δεν μπορούμε να εξελιχτούμε πραγματικά, καθώς εμείς οι ίδιοι θα βάζουμε τρικλοποδιές στον εαυτό μας μέσω του εγωισμού μας – ο εγωισμός καταστρέφει τις ευαίσθητες ψυχικές διασυνδέσεις του Ήθους. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό πάντα να διερευνούμε τα κίνητρά μας και να βλέπουμε αν κρύβεται κάποιος εγωισμός, όπως τάση εκμετάλλευσης, αδράνεια, άρνηση, κακία κλπ. Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι ο εγωισμός είναι άρνηση για ζωή, είναι αυτό-εγκλωβισμός και αυτοπεριορισμός, είναι άρνηση για αυτό-ενεργοποίηση, αδράνεια, ηδονισμός, βόλεμα, αντίσταση και έλλειψη αυτό-υπευθυνότητας, και πρέπει να κάνουμε το παν για να τον ξεπερνούμε.

Τα Μεγάλα Όντα δεν θα μας εμπιστευτούν και δεν θα μας παρέχουν φως και σοφία αν δεν έχουμε Ήθος, αν τα κίνητρά μας είναι εγωιστικά. Τα Μεγάλα Όντα εκτιμούν το Ήθος, γιατί είναι αυτό που μας κάνει άξιους για επαφή μαζί Τους και επιτρέπει τη διασύνδεση του ανθρώπου με ανώτερα συνειδησιακά πεδία.



Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009

"Αυτοί που χάνουν τον εαυτό τους, βρίσκουν τον Εαυτό τους" - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η ατραπός της μαθητείας είναι προοδευτική ανάπτυξη και ωρίμανση. Στην ατραπό της μαθητείας γίνεστε ο Αληθινός Εαυτός σας. Στον πρώτο βαθμό ταυτίζεστε με το σώμα σας, τα ρούχα σας, τα φτιασίδια σας κτλ… Αυτά είστε σεις.

Σ’ ένα επόμενο στάδιο ταυτίζεστε με τα συναισθήματά σας. Μετά ταυτίζεστε με το νου σας, μετά με τα ενδιαφέροντά σας, μετά με τα σχέδιά σας˙ αλλά έρχεται μια στιγμή που αντιλαμβάνεστε ότι είστε μια Θεία Παρουσία μέσα στο σώμα˙ ότι δημιουργηθήκατε κατ’ εικόνα του Θεού˙ ότι είστε ένας Σπινθήρας του Θεού.


Αυτή είναι μια στιγμή μεγάλης φώτισης. Αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορείτε πλέον να υπηρετείτε καταστροφικούς, χωριστικούς ή εγκληματικούς σκοπούς, γι’ αυτό προετοιμάζετε τον εαυτό σας για «σταύρωση».

Στη «σταύρωση» θέλετε να δώσετε καθετί που είστε και που γνωρίζετε για την υπηρεσία της Μιας Ζωής, γιατί αντιλαμβάνεστε ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο και φραγμός στη ζωή σας είναι το να εργάζεστε για τα δικά σας ενδιαφέροντα. Αν δουλεύετε για τον εαυτό σας, χάνετε˙ κερδίζετε, αν δε δουλεύετε για τον εαυτό σας. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός κάποτε ότι αυτοί που χάνουν τον εαυτό τους, βρίσκουν τον Εαυτό τους.

Το μεγαλύτερό σας εμπόδιο στη ζωή είναι οι προσπάθειές σας να εστιάσετε τη ζωή σας στα χωριστικά ενδιαφέροντά σας. Εποχή με την εποχή έχουμε προβλήματα, δυσκολίες, πολέμους, φόβο, εγκλήματα… Τελικά πρέπει να φτάσουμε στη κατανόηση του ότι δεν πρόκειται να εργασθούμε μόνο για τα δάχτυλα και τη μύτη μας, αλλά για ολόκληρο τα σώμα. Είμαστε Μια ανθρωπότητα. Αυτό εκφράστηκε όμορφα από το Χριστό όταν Αυτός είπε, «Εγώ είμαι το δέντρο και σεις είστε τα κλαδιά».



-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία



Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Η τέχνη της Αγαλλίασης, η τέχνη της Χαράς - Ανύψωση του κραδασμού

Η εσωτερική μας στάση, κρίνει το επίπεδο στο οποίο κατευθύνεται ο κραδασμός μας. Δηλαδή αν η εσωτερική μας στάση είναι αυτή της κατήφειας, ο κραδασμός μας θα μένει χαμηλός. Αν συνειδητά κατευθυνθούμε προς τη Χαρά, αυτομάτως ο κραδασμός μας θα αρχίσει να ανεβαίνει.

Η αγαλλίαση ψυχής είναι τέχνη και μπορούμε να την εξασκούμε καθημερινά για να ανυψώνουμε το κραδασμό μας. Ανύψωση κραδασμού ή συχνότητας, σημαίνει ξεπέρασμα των εγωισμών, των προσκολλήσεων και του ψυχικού πόνου. Όσο πιο χαμηλός ο κραδασμός μας, τόσο περισσότερο εγωισμό, προσκόλληση και πόνο ή ανικανοποίητο θα βιώνουμε. Για παράδειγμα, οι δαιμονικές οντότητες, κραδαίνονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, δηλαδή η συχνότητα της ενέργειάς τους είναι αργή, ενώ οι αγγελικές οντότητες κραδαίνονται σε υψηλή συχνότητα.

If you want to find the secrets of the Universe, think in terms of energy, frequency and vibration. -Dr Nikola Tesla

Φυσικά δεν πρέπει να περιμένουμε τις τέλειες συνθήκες για να εξασκηθούμε στην αγαλλίαση, αλλά όπου κι αν βρισκόμαστε να εξασκούμαστε στη συνειδητή αγαλλίαση και στην ψυχική ανάταση. Δεν πρέπει να περιμένουμε παθητικά να μας έρχονται αυτές οι καταστάσεις, αλλά εμείς συνειδητά να τις δημιουργούμε. Δεν πρέπει να περιμένουμε πότε θα είμαστε ‘καλά’ για να εξασκηθούμε στην αγαλλίαση, αλλά όταν είμαστε θλιμμένοι ή άρρωστοι, τότε είναι οι καλύτερες ευκαιρίες.

Αγαλλίαση ψυχής σημαίνει να λειτουργούμε από ένα αγγελικό επίπεδο, να ‘εξαγελλοποιηθούμε’!

Ας θυμηθούμε κάποιες στιγμές αγαλλίασης και ας προσπαθήσουμε να επαναλάβουμε στο είναι μας αυτό το συναίσθημα, και προοδευτικά ας ανυψώσουμε τον εαυτό μας σε όλο και πιο εκλεπτυσμένα, φωτεινά, ευδαιμονικά επίπεδα.

Η τέχνη της Αγαλλίασης είναι η τέχνη της Χαράς. Είναι η τέχνη του ανοίγματος του Είναι μας στη Ζωή. Ανοίγουμε κάθε κύτταρό μας, κάθε μέρος του είναι μας, σαν ένα λουλούδι που ανθίζει και δέχεται το φως. Ο εγωισμός είναι το κλείσιμο του εαυτού στη ζωή και στην ενέργεια. Ας ανοίξουμε λοιπόν το είναι μας στη Χαρά.


Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Σωστή διαχείριση του χρόνου – Ο χρόνος είναι συνειδητότητα

Το χάσιμο χρόνου είναι μια από τις μεγαλύτερες ‘αμαρτίες’ εδώ στη γη, είναι σπατάλη της ίδιας της ζωής. Η βαρεμάρα, η σπατάλη χρόνου σε ανόητες και άχρηστες δραστηριότητες, δείχνει ότι το άτομο έχει έλλειψη ενέργειας και έλλειψη συνειδητότητας. Ένας άνθρωπος με πλούσια συνειδητότητα και γεμάτος ενέργεια, ζει κάθε στιγμή διεξοδικά, δεν ‘χαώνει’, δεν βαριέται, δεν αφήνεται, δεν ‘κοιμάται’ όρθιος, δεν καταπιάνεται με παθητικές και μηχανιστικές ασχολίες (όπως η τηλεόραση, τα video games -στα οποία γίνεται μια δραματική και άνευ προηγουμένου σπατάλη χρόνου στην εποχή μας- και η κατάχρηση της μουσικής που είναι τόσο κοινή πλέον), αλλά προβάλλει τον εαυτό του στη ζωή κάθε στιγμή, ΖΕΙ δηλαδή τη ζωή. Και ζω πραγματικά σημαίνει ότι δεν είμαι παθητικός αλλά ουσιαστικά δραστήριος. Δεν μιλάω βέβαια για μια φρενίτιδα εξωτερικής δραστηριότητας, καθώς κάλλιστα μια τέτοια φαινομενική ενεργητικότητα, μπορεί να είναι μηχανιστική, ενώ αντίθετα μια ήρεμη και φαινομενικώς αργή καθημερινότητα μπορεί να είναι πλούσια σε ζωή.

Η έλλειψη λοιπόν ενέργειας, ακόμα και η απώλεια κομματιών της ψυχής μας, μάς κάνει να σπαταλάμε χρόνο, να ζούμε υπνωτισμένοι, να παρασυρόμαστε παθητικά από τη ζωή, να αντιδρούμε και όχι να δρούμε, και να ζούμε χωρίς πηγαία δημιουργικότητα. Μια κατακερματισμένη συνειδητότητα, έχει ‘κενά’, χαώνει, βαριέται, και θέλει να γεμίσει τα κενά αυτά με διάφορες δραστηριότητες.

Είναι πάμπολλες οι αιτίες της έλλειψης ενέργειας, αλλά κύρια αιτία απώλειάς της είναι οι ηδονές. Το λάθος φαγητό, το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, τα γλυκά, το αλκοόλ, οι διασκεδάσεις, η φλυαρία και η επαφή με πολύ κόσμο, είναι οι πιο βασικές αιτίες για τη σπατάλη ενέργειας. Και βέβαια, οι αρνητικές σκέψεις, η γκρίνια, το άγχος, ο θυμός κλπ, είναι κι αυτές μεγάλες πηγές απώλειας. Φυσικά η έλλειψη διαλογισμού, συντηρεί την ανεπάρκειά μας σε ενέργεια. Ενώ αν μπούμε σε μια διαδικασία τακτικού καθημερινού διαλογισμού, από τη μία θα αναπληρώνουμε τις ενεργειακές απώλειες, θα ανακτήσουμε τη δημιουργικότητά μας, και από την άλλη θα μπορούμε να έχουμε και περίσσεια ενέργειας που θα χρησιμεύσει σε πνευματικές υπερβάσεις.


Όσο περισσότερη ενέργεια έχουμε, τόσο με μεγαλύτερη ‘πυκνότητα’ θα βιώνουμε το χρόνο και θα ζούμε πιο ‘πολύ’. Ο χρόνος είναι συνειδητότητα, και το βίωμα του περάσματος του χρόνου, θα είναι όσο πλούσιο, όσο πλούσια σε ενέργεια είναι και η συνειδητότητά μας.

Σίγουρα η σπατάλη χρόνου είναι μέγιστη ψυχική ανευθυνότητα και εγωισμός, ενώ δείχνει επίσης και αγνωμοσύνη για το δώρο της ζωής που έχουμε δεχτεί. Ο Σάι Μπάμπα λέει ‘Time is God, so you should not waste time. Time wasted is life wasted.’ Πράγματι, ο χρόνος είναι Θεός, γι’ αυτό ας ενεργοποιηθούμε για να ζούμε βαθιά κάθε στιγμή που μας χαρίζεται.


Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

Απώλεια ενέργειας και ασθένεια

Κάθε ασθένεια υποδηλώνει ότι η ενέργειά μας είναι ‘πεσμένη’, η αλλιώς, έχουμε έλλειψη ενέργειας. Όλες οι ασθένειες είναι αποτέλεσμα έλλειψης ψυχικής ενέργειας, από το απλό κρύωμα έως το λουμπάγκο, τον καρκίνο, ακόμα και τα ατυχήματα. Στο φυσικό επίπεδο βέβαια η ασθένεια προκαλείται από την τοξίνωση του οργανισμού, κυρίως από τις λάθος τροφές, που και αυτές ουσιαστικά είναι χαμηλού κραδασμού και αργά η γρήγορα προκαλούν ασθένεια καθώς ρίχνουν την ενέργειά μας. Οι τροφές υψηλού κραδασμού/ενέργειας, όπως τα ωμά φρέσκα λαχανικά και φρούτα, δεν μπορούν να προκαλέσουν ασθένεια˙ αντίθετα, δίνουν ενέργεια και ζωή στο ενεργειακό και φυσικό σώμα. Οι ζωντανές τροφές μπορούν να θεραπεύσουν ακόμα και προβλήματα της σπονδυλικής στήλης, των αρθρώσεων ή των οστών, γιατί προκαλούν κάθαρση των τοξινών και ανάπλαση των ιστών. Όλα από το ενεργειακό σώμα ξεκινούν – αν δώσουμε ενέργεια στο ενεργειακό σώμα, θα θεραπευτεί, και αργά ή γρήγορα ή θεραπεία θα ‘κατέβει’ και στο φυσικό σώμα, γιατί το φυσικό σώμα διαμορφώνεται από το ενεργειακό σώμα.

Παραπέρα, το όργανο ή το μέρος του σώματος που νοσεί –και το αντίστοιχο chakra-, θα μας καταδείξει με ακρίβεια το που μάς ‘χτυπά’ η έλλειψη ενέργειας, το που συσσωρεύεται αρνητική ενέργεια, κι επίσης το που έχουμε κατοχές. Κάθε χρόνια ασθένεια δείχνει ότι υπάρχουν κάποιες αστρικές οντότητες στο ενεργειακό πεδίο του ατόμου που απορροφούν τη ζωτικότητα και αργά ή γρήγορα προκαλείται ασθένεια. Φυσικά να επαναλάβω ότι κανείς δεν είναι ‘θύμα’ των οντοτήτων, καθώς ο άνθρωπος τις προσκαλεί στο πεδίο του με τις συνήθειες, τα συναισθήματα και τον τρόπο σκέψης του.

Ακόμα και προβλήματα στις κλειδώσεις, στα κόκαλα, κυριολεκτικά οπουδήποτε στο σώμα, δείχνουν το γεγονός της συσσώρευσης αρνητικής ενέργειας εκεί – και ουσιαστικά η αρνητική ενέργεια είναι ενέργεια χαμηλού κραδασμού/συχνότητας, δηλαδή έλλειψη φωτός/ενέργειας. Επίσης το όργανο ή το μέρος του σώματος που νοσεί, μπορεί να μας καταδείξει και το τι αρνητικούς τρόπους σκέψης και συναισθήματος λειτουργούμε*. Ο αρνητισμός – όσο και ασυναίσθητος ή ήπιος κι αν είναι- προκαλεί απώλεια ενέργειας.

Για να επαναφέρουμε την φυσική υγεία, θα πρέπει να αποβάλλουμε τρόπους σκέψης και διατροφικές, νοητικές και άλλες συνήθειες που κατεβάζουν την ενέργειά μας, που προκαλούν δηλαδή απώλεια ενέργειας. Ο καθένας οφείλει να πάρει την ευθύνη του εαυτού του, αν επιθυμεί να θεραπευτεί. Καμιά ασθένεια δεν μάς έρχεται από τον ουρανό, ακόμα και εκ γενετής να την έχουμε. Πάντα εμείς δημιουργούμε τις συνθήκες για την μελλοντική μας κατάσταση με τις συνήθειες και τον τρόπο σκέψης μας. Ας δημιουργήσουμε λοιπόν τις υψηλότερες δυνατές συνθήκες, ας σπείρουμε σπόρο υψηλό, σπόρο θετικότητας, προσευχής, αφιλαυτίας, υπηρεσίας, για να δρέψουμε σοδιά ευδαιμονίας και υγείας.


*Ένα πολύ χρήσιμο βιβλιαράκι για να εντοπίσουμε ορισμένες από τις ψυχολογικές αιτίες των ασθενειών, είναι το Heal your body, της Louise Hay. Κατά την εμπειρία μου οι περιγραφές της είναι ιδιαίτερα ακριβείς, χωρίς όμως αυτές οι αιτίες των ασθενειών που περιγράφει να είναι οι μοναδικές.



Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Προσπαθείτε να καταλαβαίνετε τους άλλους - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Προσπαθείτε να καταλαβαίνετε τις απόψεις των άλλων. Μη βγάζετε αμέσως τα δικά σας συμπεράσματα, όταν οι άνθρωποι συμπεριφέρονται μ’ έναν ορισμένο τρόπο. «Αυτός ο άνθρωπος δε με χαιρέτησε σήμερα. Πρέπει να είναι θυμωμένος μαζί μου». Αμέσως μόλις πείτε αυτό, έχετε ήδη δημιουργήσει χίλια-μύρια συναισθήματα στην καρδιά σας. Ακόμα και αν είστε σωστός στο συμπέρασμά σας. Δε χρειάζεται να δημιουργείτε αυτά τα συναισθήματα, γι’ αυτό μη βγάζετε συμπεράσματα.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία



Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Δημιουργικότητα

Έχουμε ταυτίσει τη δημιουργικότητα με τις καλές τέχνες, όμως η πραγματική δημιουργικότητα έχει να κάνει με όλο το φάσμα της ζωής. Μπορούμε να πούμε ότι δημιουργικότητα είναι η προσπάθεια για λειτουργία του εαυτού μας πέρα από τα συνηθισμένα, η προσπάθεια για συνεχή αυτοϋπέρβαση και αυθεντική έκφραση σε όλες μας τις εκδηλώσεις, είτε είναι η επικοινωνία, είτε η τέχνη, είτε η δουλειά μας, είτε οι σχέσεις ή ο διαλογισμός, ή ακόμα και οι απλές δραστηριότητες και ρουτίνες της καθημερινότητας. Δημιουργικότητα σημαίνει να δίνουμε ζωή στη ζωή, να εμφυσούμε ζωή και ενέργεια στη κάθε μας πράξη.


Creativity does not mean to create only art-forms, but also connections, events, circumstances and conditions because of which life progresses and the human soul blooms. A person can be creative in his home, in the office, in the factory, in his business, in his relationships, in his speech and other expressions. -Torkom Saraydarian

Για να γίνουμε αυθεντικά δημιουργικοί, χρειαζόμαστε ενέργεια. Όσο περισσότερη ψυχική ενέργεια συσσωρεύουμε, τόσο τα ταλέντα μας θα ανθίζουν. Ενώ αντίθετα, όσο χάνουμε ενέργεια, ακόμα και δραστήριοι και εξαιρετικά ταλαντούχοι να είμαστε, το ταλέντο μας θα μαραζώσει και όσα δημιουργούμε θα είναι κενά ‘κελύφη’, δεν θα εμπνέουν, δεν θα ανυψώνουν, δεν θα ‘θρέψουν’ κανέναν. Χωρίς ενέργεια ζούμε αυτόματα, αντιδημιουργικά, χωρίς έμπνευση. Ακόμα κι αν φαινομενικά δεν έχουμε ιδιαίτερα ταλέντα (αν και δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς ταλέντα και χαρίσματα, ακόμα κι αν είναι ‘ταπεινά’ και όχι glamorous – αλλά το ίδιο πολύτιμα), η συσσώρευση ψυχικής ενέργειας θα τα αναπτύξει και θα τα φέρει σε εκδήλωση. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται ένας κήπος με πολλά διαφορετικά άνθη που προσφέρουν τα χρώματα και αρώματά τους, γίνεται μια πηγή αφθονίας για τον εαυτό του και τους άλλους.

Σίγουρα η επαφή με το Θείον, με τον Εαυτό, είναι αυτή που μας φορτίζει με νέα ενέργεια, με υψηλότερες δονήσεις, μας γεμίζει με ζωή. Χωρίς την επαφή με ανώτερα συνειδησιακά επίπεδα -μέσω της προσευχής και του διαλογισμού- η ζωή μας δεν ανανεώνεται και ούτε έχουμε την ευκαιρία να συσσωρεύσουμε ψυχική ενέργεια για να κάνουμε υπερβάσεις και να φανούμε δημιουργικοί. Η πραγματική δημιουργικότητα χρειάζεται ένα ποτήρι ξέχειλο από ενέργεια. Γι’ αυτό ας μην αφηνόμαστε κι αναλωνόμαστε σε εξωτερικότητες, αλλά ας μπαίνουμε τακτικά στο εσωτερικό μας θησαυροφυλάκιο, ώστε να αντλούμε φως και ενέργεια η οποία κατόπιν θα πλουτίσει και την εξωτερική μας ζωή.


Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Διαλογισμός – Η πανάκεια της ζωής

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι ο διαλογισμός είναι πανάκεια. Άλλωστε, αν η επαφή με τον Εαυτό/Θεό δεν φέρει λύσεις στα προβλήματά μας, τότε τι θα τις φέρει;

Ο σωστός διαλογισμός είναι πανάκεια γιατί πολύ απλά μας γεμίζει με ενέργεια. ΟΛΑ μας τα προβλήματα, οι ανισορροπίες, η θλίψη, οι ασθένειες, τα εξωτερικά μπλοκαρίσματα της ζωής μας, τα προβλήματα στις σχέσεις, η έλλειψη χρημάτων και γενικά οι ελλείψεις μας, προκαλούνται από ανεπάρκεια ενέργειας. Μιλάμε φυσικά για την ψυχική ενέργεια και όχι την σωματική ενέργεια/ενεργητικότητα. Η ψυχική ενέργεια είναι η τροφή της συνειδητότητάς μας, η τροφή της ψυχής μας. Η ψυχή μας είναι ενεργειακό ον, που έχει τη δική της μορφή και δομή (σε αντίθεση με το πνεύμα μας που είναι άμορφο πυρ).

Τα εξωτερικά μπλοκαρίσματα της ζωής μας λοιπόν είναι αντανακλάσεις της ψυχικής μας κατάστασης και των ελλείψεων ενέργειας σε συγκεκριμένα επίπεδά της. Για παράδειγμα, τα οικονομικά προβλήματα φανερώνουν μπλοκάρισμα στο πρώτο chakra μας, αυτό της βάσης της σπονδυλικής στήλης – τα chakras δεν είναι παρά μέρος του ψυχικού μας ιστού, της ψυχικής μας φυσιολογίας. Το ίδιο συμβαίνει με καθετί ‘εξωτερικό’ στη ζωή μας, που αντικατοπτρίζει τις ψυχικές ελλείψεις ή δυνάμεις μας.

Με τον τακτικό σωστό διαλογισμό, σιγά σιγά ενδυναμώνουμε τις ψυχικές εκείνες περιοχές που παρουσιάζουν κενό ενέργειας, κι έτσι παρατηρούμε ότι και στην εξωτερική μας ζωή παρουσιάζεται βελτίωση του ανάλογου προβλήματος. Γι’ αυτό είναι πολύ σπουδαίο να μην ρίχνουμε τις ευθύνες όσων μας συμβαίνουν στους άλλους και να κατηγορούμε τους άλλους, αλλά κάθε δοκιμασία που μας συμβαίνει να την πάρουμε ως ένδειξη μιας δικής μας συνειδησιακής έλλειψης, την οποία κατόπιν θα προσπαθήσουμε να πληρώσουμε, να φωτίσουμε, να γεμίσουμε με ενέργεια.

Ωραία, τώρα ξέρουμε ότι ο τακτικός διαλογισμός θα φέρει λύσεις στα προβλήματά μας. Από κει και πέρα πρέπει να βρει κανείς ποιο στυλ διαλογισμού του ταιριάζει, και να ξεπεράσει τις διάφορες αρνήσεις και εμπόδια που ο ίδιος ο εαυτός (ή μάλλον το εγώ) βάζει στο άτομο για να το αποτρέψει να διαλογιστεί. Το κυριότερο εμπόδιο είναι η εξωτερικότητα, δηλαδή το να παρασύρεται κανείς από τη δύνη της εξωτερικής ζωής και να μην μπαίνει τελικά στον εσωτερικό του κόσμο. Κι έτσι η ζωή σπαταλιέται, χωρίς να συλλέγουμε νέα μόρια φωτός που θα μας πάνε παραπέρα…

Χωρίς διαλογισμό μένουμε ανεξέλικτοι, μένουμε στα ίδια. Ας αναρωτηθούμε, θέλουμε να ευτυχίσουμε, να πλουτίσουμε τη ζωή μας, να γίνουμε πιο όμορφοι, πιο δημιουργικοί, πιο χαρούμενοι, πιο γεμάτοι, πιο σοφοί, πιο τέλειοι; Ας αποσύρουμε τότε τα ‘πλοκάμια’ μας από την εξωτερική μάταιη ζωή, κι ας αγωνιστούμε στο διαλογισμό μας να βρούμε το δρόμο προς τον Εαυτό, τη Πηγή, το Θεό, με μεγάλη ζέση και θέληση.



Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Όραμα και ιδανικά - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ένα καθήκον για το μαθητή είναι να έχει ένα όραμα. Όραμα σημαίνει κάτι προς το οποίο αγωνίζεσθε. Ένας μαθητής δε μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα όραμα, γιατί μαθητεία σημαίνει να μετακινούμαστε από ένα κατώτερο σημείο σ’ ένα ανώτερο σημείο. Ο μαθητής πρέπει να έχει αυτό το μαγνήτη, κάτι για να έχει σαν ιδανικό προς το οποίο να αγωνίζεται να φτάσει. Αυτό το όραμα μπορεί να είναι ο Χριστός˙ μπορεί να είναι ένας άγιος άνθρωπος. Μπορεί να είναι ένας Δάσκαλος ή ένα ιδανικό. Η μαθητεία είναι μια προοδευτική κίνηση ή ένα προχώρημα προς μια μεγαλύτερη επίτευξη και για να το κάνει αυτό ο μαθητής πρέπει να έχει κάτι προς το οποίο να αγωνίζεται να φτάσει.

Ο μαθητής πρέπει να ζει σύμφωνα με τις απαιτήσεις του οράματος. Το όραμα έχει απαιτήσεις. Για παράδειγμα, αν το όραμά σας είναι να είστε ένας φυσικός, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να κάνετε για να πραγματοποιήσετε αυτό το όραμα. Αν ανταποκριθείτε στις απαιτήσεις του οράματός σας, γίνεστε ένας μαθητής.

Ουσιαστικά, οι εξελιγμένοι μαθητές είναι πολύ σπάνιοι. Για παράδειγμα, ο Χριστός είχε εκατομμύρια οπαδούς, αλλά όχι τόσο πολλούς μαθητές. Τρεις από τους μαθητές Του ήταν πολύ σημαντικοί και ένας απ’ αυτούς -ο Ιωάννης- ήταν ένας μεγάλος μαθητής. Ο Χριστός συνήθιζε να μιλά για πολύ μυστικά πράγματα στον Ιωάννη. Έπειτα στους τρεις μαθητές μιλούσε για λιγότερο μυστικά πράγματα. Και στους δώδεκα μαθητές μιλούσε γύρω από γενικά πράγματα.



-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία



Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Τα χαμένα κομμάτια της ψυχής

Ποιητικός ο τίτλος του άρθρου αυτού, αλλά μόνο ποιητική δεν είναι η πραγματικότητα της απώλειας ψυχικών κομματιών μας – είναι ότι πιο θλιβερό. Πως χάνουμε όμως κομμάτια ψυχής (και άρα ενέργειας);

Όταν γεννιόμαστε, έχουμε ένα πλούσιο ενεργειακό πεδίο (τα μωρά έχουν πολύ ενέργεια, γι’ αυτό και αρέσει σε όλους να τα πιάνουν και να τα αγκαλιάζουν). Επειδή όμως είναι εξαιρετικά σπάνιο να γεννηθεί ένα άτομο σε οικογένεια όπου το σπίτι και τα μέλη της οικογένειας θα περιβάλλονται από υψηλές δονήσεις και φως, και επειδή ο περισσότερος κόσμος έχει ενεργειακές μαύρες τρύπες στο είναι του, τα παιδιά που μεγαλώνουν στα περιβάλλοντα αυτά, σιγά σιγά χάνουν την ενέργειά τους, την οποία την απορροφούν συνήθως οι γονείς - και μάλιστα οι γονείς βαμπιρίζουν τα παιδιά τους με ουκ ολίγους τρόπους. Ορισμένα σοκ που το παιδί βιώνει καθώς μεγαλώνει, όπως τσακωμοί των γονιών, ασθένειες, χωρισμοί και άλλες αρνητικές καταστάσεις που δημιουργούν μια δυναμική δύνη απορρόφησης ενέργειας (σαν μαύρες τρύπες), αποκόβουν κομμάτια του ενεργειακού πεδίου του παιδιού. Και είναι αυτή η απώλεια ενέργειας που βιώνεται σαν ψυχικό τραύμα, παρά το εξωτερικό γεγονός καθεαυτό. Είναι καιρός οι ψυχολόγοι να το συνειδητοποιήσουν αυτό και να μην ασχολούνται σε ένα στείρο διανοητικό επίπεδο με τα τραύματα των ανθρώπων, αλλά να καταλάβουν ότι τα ψυχικά τραύματα ουσιαστικά είναι απώλεια κομματιών της ψυχής, απώλεια κομματιών του ενεργειακού πεδίου, απώλεια ενέργειας – ο άνθρωπος δεν είναι ένα ρομπότ φτιαγμένο από κρέας, έχει μια λεπτοφυή και περίπλοκη ενεργειακή φυσιολογία που διαπερνά και επηρεάζει την υλική φυσιολογία (από το ενεργειακό μας σώμα με τα μπλοκαρίσματά του και τα κενά ενέργειας ξεκινούν οι ασθένειες).

Και όσο μεγαλώνει κανείς (και ζει την τυπική ζωή ενός μέσου ανθρώπου όπου οι ηδονές παίζουν πρώτο ρόλο, και φυσικά οι ηδονές είναι η βασική αιτία απώλειας ενέργειας) χάνει κι άλλη ενέργεια, και ο πτωχός πτωχεύει περισσότερο, φτάνοντας έτσι στα γεράματα να γίνει το άτομο ένα κινητό βαμπίρ ενέργειας, αντί με τη πείρα της ζωής να έχει καταστεί σε πηγή σοφίας και ενέργειας. Αυτή είναι η θλιβερή κατάληξη του υλισμού και των ανθρώπων που ζουν με αρνητικότητα, ταυτισμένοι με τα υλικά άγχη και τις ηδονές.

Επίσης, διάφορες οντότητες (κατοχές) απορροφούν μέρος της ενέργειάς μας και της ψυχής μας. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε το παν για να τις αποκολλήσουμε από το πεδίο μας και να τις ξεφορτωθούμε (θα αναφερθώ σε επόμενο άρθρο για τις κατοχές).

Τα χαμένα κομμάτια της ψυχής μας όμως μπορούμε και πρέπει να τα ανακτήσουμε. Και είναι ότι πιο χαρούμενο, να επιστρέφει ένα τέτοιο κομμάτι μας – είναι σα να επιστρέφει ο εαυτός στον εαυτό. Με το τακτικό διαλογισμό, σταδιακά συσσωρεύουμε ενέργεια και θεραπεύουμε τα κενά ενέργειας, κλείνουν οι ενεργειακές τρύπες και νιώθουμε ξανά ο εαυτός μας. Θέλει επιμονή πολύ και θέληση, γιατί τα ενεργειακά κενά μάς κάνουν αδύναμους, κι έτσι καλούμαστε να ξεπεράσουμε τις διάφορες αδυναμίες μας και να ενεργοποιηθούμε.

Πρέπει να έχουμε επίσης υπ’ όψιν, ότι κάθε φορά που πάει να θεραπευτεί/πληρωθεί ένα τέτοιο ενεργειακό κενό στη ψυχική μας φυσιολογία [ως αποτέλεσμα του τακτικού μας διαλογισμού και της πνευματικής ζωής που ζούμε συνολικά] συνήθως θα βιώνουμε ταυτόχρονα και δοκιμασίες που σχετίζονται με τα αντίστοιχα ψυχικά τραύματα της παιδικής ηλικίας που μας είχαν αφαιρέσει κομμάτι του ενεργειακού μας πεδίου. Και οι δοκιμασίες αυτές μπορεί να έρχονται μέσα από τις σχέσεις, τη δουλειά, κυριολεκτικά μέσα από οτιδήποτε, ή απλά μπορεί να βιώνουμε κατάθλιψη, αίσθημα κενού, σύγχυση κλπ. Πρέπει να μάθουμε να τις αντέχουμε τις δοκιμασίες αυτές και να έχουμε πάντα τον πνευματικό μας στόχο ξεκάθαρα μπροστά μας. Ο διαλογισμός λειτουργεί σαν το οξυγόνο των απορρυπαντικών, που αφαιρούν το λίπος του λεκέ, και οι οποίοι ‘λεκέδες’ έρχονται στην επιφάνεια της συνειδητότητάς μας για να απελευθερωθούν και να θεραπευτούμε.

Έτσι σιγά σιγά, με το διαλογισμό και την υγιεινή πνευματική ζωή που επιτρέπει τη συσσώρευση -αντί για σπατάλη- ενέργειας, αναδομούμε το ψυχικό μας πεδίο και ανακτούμε τα χαμένα κομμάτια της ψυχής μας, ανακτούμε τον εαυτό μας. Κυριολεκτικά νιώθουμε να ξαναγινόμαστε ο εαυτός μας, σταματά να μας λείπει ενέργεια, σταματά να μας λείπει κάτι και να νιώθουμε ‘πείνα’ και αίσθημα ανικανοποίητου. Και φυσικά δεν υπάρχει πιο λυτρωτικό αίσθημα από την επιστροφή του Εαυτού στον εαυτό.


Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Ένα τέτοιο σπίτι είναι αληθινά ο παράδεισος επί της γης - Σάι Μπάμπα

Ένα σπίτι όπου τα μέλη της οικογένειας ζουν τις ζωές τους τηρώντας ευγενή ιδανικά, όπου όλοι μαζί τραγουδούν τη δόξα του Ονόματος του Θεού και περνούν τον καιρό τους κάνοντας καλές πράξεις, όπου επικρατούν απόλυτα οι αξίες της αλήθειας, της ειρήνης και της αγάπης, όπου εφαρμόζουν τακτική μελέτη των ιερών βιβλίων, όπου οι αισθήσεις τους είναι υπό έλεγχο, και όπου υπάρχει ίση αγάπη και σεβασμός για όλη τη δημιουργία ωθούμενη από τη γνώση της θεμελιώδους ενότητας όλης της δημιουργίας - ένα τέτοιο σπίτι είναι αληθινά ο παράδεισος επί της γης.

-Σάι Μπάμπα


Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Γονείς και πνευματικότητα

Το να κάνει κάποιος παιδί δεν είναι αστεία υπόθεση. Οφείλει πρώτα απ’ όλα να έχει ενηλικιωθεί ο ίδιος πνευματικά. Γιατί ναι, όλος ο κόσμος κάνει παιδιά, αλλά ελάχιστοι από αυτούς έχουν ενηλικιωθεί πνευματικά – και δεν είναι υγιές τα ‘παιδιά’ να κάνουν παιδιά. Με αποτέλεσμα να δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης με τα παιδιά τους και να φέρνουν στο κόσμο ανθρώπους με πολλά προβλήματα.

Ένα στοιχείο που θα μας δείξει ότι τα άτομα είναι πνευματικώς ενήλικα και έτοιμα για να κάνουν παιδιά, είναι το γεγονός ότι δεν ‘θέλουν’ να κάνουν παιδιά, δεν το έχουν ‘ανάγκη’. Όταν έχουμε κάτι ‘ανάγκη’ και το λαχταρούμε πολύ, σημαίνει ότι σ’ αυτό το επίπεδο είμαστε αδύναμοι, πεινασμένοι, μη-ενεργοποιημένοι, και αναμένουμε από αυτό το κάτι (τα παιδιά στη συγκεκριμένη περίπτωση) να λάβουμε την ενέργεια που εμείς οι ίδιο αρνούμαστε να παράξουμε. Γι’ αυτό και οι κοινωνίες μας πλέον σαν βασικό τρόπο λειτουργίας έχουν τον βαμπιρισμό, καθώς όλοι είναι ‘πεινασμένοι’.

Οι άνθρωποι που προγραμματίζουν να κάνουν παιδιά, όχι μόνο πρέπει να έχουν εξατομικευτεί πλήρως ενεργειακά, πνευματικά και υλικά, αλλά να έχουν πάει και παραπέρα, να έχουν περίσσεια ενέργειας, να έχουν αφθονία, παραπάνω απ’ ότι χρειάζονται οι ίδιοι, γιατί είναι με αυτή την περίσσεια που θα σχηματίσουν τη ψυχοσωματική δομή των παιδιών τους. Άλλωστε τα παιδιά είναι δημιουργία, και, όπως κάθε πραγματικό δημιούργημα, χρειάζεται αφθονία ενέργειας και έμπνευσης για να παραχθεί (γι’ αυτό υπάρχει τόσο μεγάλη απώλεια ψυχικής ενέργειας με τη σεξουαλική πράξη. Ας φανταστούμε λοιπόν τι γίνεται σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν κατάχρηση του σεξ).

Αν οι γονείς αυτοί είναι ενεργειακά ‘πεινασμένοι’, λειψοί, ανώριμοι, ανισόρροποι, τότε με το σχηματισμό των παιδιών τους θα δημιουργηθεί έλλειμμα στους ίδιους, και κατόπιν θα προσπαθήσουν να πάρουν πίσω απ’ τα παιδιά τους την ενέργεια αυτή που έδωσαν, με τους κλασσικούς τρόπους βαμπιρισμού που είναι τόσο διαδεδομένοι στις κοινωνίες μας, δηλαδή μέσα από κοντρόλ, χειραγώγηση, αλλά και μέσα από υπερβολική γενναιοδωρία, ‘στοργή’ και ‘καλοσύνη’, δημιουργώντας σχέσεις εξάρτησης –όπως για παράδειγμα στη περίπτωση που πληρώνουν τα πάντα στο ενήλικο παιδί τους ώστε να το κρατούν δέσμιο. Πόσος βαμπιρισμός, πόσος έλεγχος, πόση ιδιοτέλεια κρύβεται πολλές φορές πίσω από αυτή τη ‘καλοσύνη’ και την ‘αγάπη’ των γονιών, είναι δύσκολο να το αναλογιστούμε… Και πόσος ενεργειακός βαμπιρισμός κρύβεται στις αγκαλιές και στα χάδια των γονιών… Τα παιδιά άλλωστε είναι ευάλωτα στο βαμπιρισμό, πρώτον γιατί έχουν ένα πλούσιο ενεργειακά πεδίο που είναι πραγματικά ‘λαχταριστό’ για τους ανθρώπους (γι’ αυτό στον κόσμο αρέσει να πιάνει και να αγκαλιάζει μωρά και παιδιά, γιατί έχουν περισσότερη ενέργεια) και δεύτερον γιατί δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, είναι έρμαια του βαμπιριστή γονιού. Κι έτσι με το βαμπιρισμό αυτό αποκόβουν κομμάτια του ενεργειακού πεδίου του παιδιού, δηλαδή κομμάτια της ψυχής του (θα αναφερθώ σε άλλο άρθρο για τα χαμένα κομμάτια της ψυχής) με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να παρουσιάζουν μια τεράστια γκάμα ανισορροπιών ή και ασθενειών. Αυτές είναι σοβαρότατες καταγγελίες φυσικά που ο κόσμος θα πρέπει να αναλογιστεί.

Δυστυχώς πολύς κόσμος κάνει παιδιά με εγωιστικά κίνητρα (οι περισσότεροι άνθρωποι ασυνείδητα αναμένουν τη ‘λύτρωση’ από τα παιδιά τους), με φόβο και με μπόλικη ανευθυνότητα. Οι γυναίκες πλέον έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης σ’ αυτό, με τις απερίσκεπτες σχέσεις κι επιλογές που κάνουν λόγω ανασφάλειας, ενώ πολλές φορές μπορεί και να χρησιμοποιήσουν έναν άντρα για να κάνουν τα παιδιά που τόσο λαχταρούν. Αλλά και οι άντρες φυσικά ευθύνονται, με την απερίσκεπτη κι ανεύθυνη διαχείριση της σεξουαλικότητάς τους. Βέβαια τέτοιες και άλλες σχέσεις με παρόμοια κίνητρα, είναι καταδικασμένες. Όμως τα παιδιά έχουν την ανάγκη και το δικαίωμα για τη παρουσία και των δυο γονιών για να μεγαλώσουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τα παιδιά πρέπει να έχουν και αγαπημένους γονείς, ώστε να γίνουν άνθρωποι με εσωτερική συνοχή και ενότητα, και όχι γονείς που εχθρεύονται ο ένας τον άλλον, κάτι που θα δημιουργήσει σχίσμα μέσα τους. Ψιλά γράμματα βέβαια φαντάζουν αυτά, στην εποχή του ακραίου εγωισμού και υλισμού που ζούμε, που πλέον ο ένας χρησιμοποιεί τον άλλον απροκάλυπτα και έχει χαθεί κάθε αίσθηση αυτοθυσίας.

Έτσι μια ακόμα βασική προϋπόθεση για να γίνουν γονείς δυο άνθρωποι, είναι να έχουν χτίσει μια αγαπημένη, συντροφική, αφοσιωμένη, ανιδιοτελή, ώριμη σχέση.

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος έχει παντελή άγνοια των παραπάνω, και ότι θα έπρεπε να υπάρχουν σχολεία γονέων. Δεν διδάσκεται το πιο σημαντικό πράγμα! Αλλά αν θέλει να γίνει γονιός κάποιος, ας ξεκινήσει καλλιεργώντας και πλουτίζοντας πνευματικά τον εαυτό του, όσο το δυνατόν νωρίτερα μπορεί. Κι αυτό για να χτίσουμε κοινωνίες πνευματικών, δημιουργικών, υγιών, πλούσιων ψυχικά ανθρώπων – αλλιώς, αν θέλουμε να συντηρήσουμε τις υπάρχουσες άρρωστες, ανισόρροπες και ψυχασθενείς κοινωνίες μας, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα…


Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Ευγένεια - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ευγένεια είναι η ικανότητα να ζείτε στο φως του Διδασκάλου σας. Πρέπει να ενεργείτε με ευγένεια ψυχής, γιατί βρίσκεστε στην παρουσία Του˙ Εκείνος σας παρατηρεί πάντοτε. Γνωρίζει τι σκέφτεσθε και τι αισθάνεσθε. Αυτή η επίγνωση ονομάζεται η άσκηση της Παρουσίας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Αλήθεια, ειλικρίνεια και ευγένεια

Έχει παρεξηγηθεί η έννοια της ειλικρίνειας και της αλήθειας στην εποχή μας. Πολλές φορές δε, χρησιμοποιούμε την ειλικρίνεια για να απενοχοποιηθούμε από ηθικά παραπτώματα! Σου λέει, αφού είπα την ‘αλήθεια’, νομίζω ότι έκανα το χρέος μου… Κι έτσι βλέπουμε ανθρώπους που π.χ. απατούν το σύντροφό τους, κατόπιν τους το λένε, κι έτσι νιώθουν ξαλαφρωμένοι ότι είπαν την ‘αλήθεια’. Ή σε άλλες περιπτώσεις, το άτομο νιώθει ότι πρέπει να βρίσει κάποιον, να τα πει «με το όνομά τους» τα πράγματα. Εκεί έχει καταντήσει η έννοια της ειλικρίνειας και της αλήθειας στην εποχή μας… Ενώ πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι που μιλάνε για ειλικρίνεια και την εννοούν με την παραπάνω μορφή, είναι συνήθως οι πιο υποκριτές εν πνεύματι.

Ο σκοπός όμως είναι να είμαστε αληθινοί με το Πνεύμα μας, να λειτουργούμε την Αλήθεια μας, την αλήθεια του Εαυτού και όχι της εξωτερικής προσωπικότητας. Η εξωτερική προσωπικότητα συχνά είναι αρκετά υποκριτική αν δεν ωθείται από την αλήθεια του Πνεύματος, καθώς η προσωπικότητα κουβαλά πολλούς κοινωνικούς προγραμματισμούς, φόβους, ανασφάλειες, αδυναμίες, που μέσω υποκριτικών και χειριστικών λόγων και πράξεων προσπαθεί να τις καλύψει. Όπως για παράδειγμα στη περίπτωση της υπερβολικής καλοσύνης, τυπικότητας ή ευγένειας, που προφανώς προσπαθεί να καλύψει μια ανασφάλεια του ατόμου: «θέλω να είμαι αρεστός». Έχω παρατηρήσει δε, ότι οι υπερβολικά ‘ευγενικοί’ άνθρωποι, κρύβουν μεγάλη δόση υποσυνείδητων εχθρικών συναισθημάτων, επιθετικότητας και ανταγωνιστικότητας, ενώ με την ευγένεια προσπαθούν να κάνουν υπεραναπλήρωση, να καλύψουν/κρύψουν αυτή τους την αδυναμία. Και παγιδεύονται στη τραμπάλα των αντιθέτων…

Η ενσυνείδητη υιοθέτηση της Αλήθειας μας, φέρνει την υπέρβαση της δυαδικότητας. Λειτουργούμε μέσα από Ενότητα, Πίστη και Πληρότητα, και δεν ωθούμαστε από ανασφάλειες και εσωτερικά κενά. Φυσικά, για να γίνουμε αληθινοί, χρειαζόμαστε αρκετό θάρρος, ώστε να ξεπεράσουμε τα κοινωνικά κλισέ, να μην φοβόμαστε τι θα πουν οι άλλοι, να μην ζούμε για τη γνώμη των άλλων, που αυτό άλλωστε είναι μια πνευματικώς βρεφική κατάσταση (και βαμπιρισμός), να αναμένουμε δηλαδή την επιβεβαίωση των άλλων. Αν αναμένουμε την επιβεβαίωση των άλλων, θα προσπαθούμε συνεχώς να τους ευχαριστούμε, κι έτσι θα προδίδουμε την αλήθεια μας. Η προδοσία αυτή κατόπιν θα φέρει και εξωτερική προδοσία, όπου θα νιώθουμε ότι οι άλλοι μας πρόδωσαν ενώ εμείς ήμασταν ‘καλοί’… Έτσι για να γίνουμε πραγματικά αληθινοί, πρέπει να αυτονομηθούμε πνευματικά και ενεργειακά, να μην εξαρτώμαστε από γνώμες άλλων.

Σκοπός είναι να γίνουμε αξιοπρεπείς εν Πνεύματι, να είναι αυτή η πραγματική μας ευγένεια. Και η ουσιαστική πνευματική αξιοπρέπεια, δίνει χάρη στην έκφραση, δίνει καλοσύνη που ωθείται από πραγματική συμπόνια και κατανόηση, και όχι από εγωιστική ανασφάλεια, δίνει σοβαρότητα, όμως, αν χρειαστεί, δίνει και δριμύτητα ή αυστηρότητα έκφρασης. Η ταύτιση με την αλήθεια του Πνεύματος, θα φέρει τις κατάλληλες αυθεντικές, αληθινές συμπεριφορές που χρειάζονται κάθε στιγμή και δεν θα λειτουργούμε βάσει προγραμματισμών.

Ας είμαστε λοιπόν αληθινοί απέναντι στο Πνεύμα μας και όχι απέναντι στους ανθρώπους.


Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Ο πνευματικός ρόλος της γυναίκας στην εποχή μας

Οι γυναίκες στην εποχή μας δυστυχώς έχουν αφεθεί πολύ στη συναισθηματική τους φύση, έχοντας προσκολληθεί στις σχέσεις σε σημείο ψυχαναγκασμού. Υπάρχει μια τρομερή έλλειψη ιδανικών – οι σχέσεις έχουν αντικαταστήσει τα ιδανικά. Όμως το να κάνουμε σχέσεις, το να παντρευόμαστε, να κάνουμε παιδιά και οικογένεια, δεν είναι πνευματικά ιδανικά, σε αντίθεση με αυτά που θέλουν να μας περάσουν τα media. Η οικογένεια, οι σχέσεις, τα παιδιά, εξυπηρετούν την υλική επιβίωση, δεν είναι πνευματικά ιδανικά.

Η γυναίκα στην εποχή αυτή έχει ιδιαίτερο ρόλο να διαδραματίσει στην αλλαγή των νοοτροπιών, των ηθών και των κοινωνιών, μέσα από την ενωτική φύση που διαθέτει, η οποία θα βοηθήσει στο ξεπέρασμα της αρσενικής διαχωριστικότητας, του μίσους, του εγωισμού και της διχόνοιας που επικρατούν. Η γυναίκα με την αγάπη της και τη διαισθητική σοφία, πρέπει να δώσει λύσεις σε θέματα πανανθρώπινα, σε θέματα που άπτονται της επιβίωσης του είδους εδώ στη γη, και να μην περιορίζεται στο να ασχολείται με εγωιστικά και τετριμμένα καθημερινά πράγματα, με το φίλο της, τον άντρα της, τα παιδιά της μόνο. Πρέπει να βγει στη κοινωνία και να ασχοληθεί με τα κακώς κείμενα, να φέρει λύσεις με τη διαίσθησή της, να φέρει ενότητα. Φυσικά βέβαια πρέπει να προηγηθεί μια καλλιέργεια του εαυτού της.

Η γυναίκα αν δεν έχει υψηλότερα και πιο παγκόσμια ιδανικά, προσκολλάται στις σχέσεις και γίνεται βαμπιρική – αναμένει από τον άντρα της όλη τη προσοχή και αγάπη, καταντώντας νευρωτική... Επιπλέον, οι περισσότερες γυναίκες στην εποχή μας έχουν υιοθετήσει καταστροφικά ήθη, το πώς να βρουν έναν πλούσιο να παντρευτούν και πώς να χειραγωγήσουν τους άντρες με τα μέσα που διαθέτουν. Που, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, είναι μια μορφή πορνείας. Και έχει οδηγηθεί σε τέτοιες συμπεριφορές από το φόβο. Η υλιστική ζωή, το να ζει κανείς σαν σώμα μόνο, η έλλειψη πνευματικότητας και ιδανικών, προκαλεί φόβο στους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να πέφτουν σε τέτοιες συμπεριφορές, εκμετάλλευσης και απόγνωσης.

Είναι κρίσιμο στην εποχή μας οι γυναίκες πρώτον να κρατήσουν την αγνότητά τους, να μην παρασύρονται και να μην προσπαθούν να αποσπάσουν την επιβεβαίωση και τη προσοχή από τους άντρες με το να δίνουν (και να δείχνουν) το σώμα τους χωρίς διάκριση σε αυτούς, και δεύτερον να αποκτήσουν ιδανικά, να ασχοληθούν με κοινωφελείς σκοπούς, με οργανώσεις, με οικολογικά, φιλοζωικά, πολιτικά, κοινωνικά κλπ θέματα, και να καλλιεργήσουν τις δυνατότητες και τα ταλέντα τους στο μάξιμουμ, ώστε να μην γίνονται υποχείρια των αντρών. Η πραγματική χειραφέτηση της γυναίκας δεν είναι να αλλάζει τους άντρες σαν πουκάμισα, αλλά να καλλιεργηθεί, να πνευματικοποιηθεί, να μείνει αγνή και να πραγματώσει τα χαρίσματά της, ώστε να γίνει πραγματική Μητέρα της ανθρωπότητας.


Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Να αγαπάς τον αδελφό σου περισσότερο από τον εαυτό σου - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Στην παλιά εποχή, ήσαστε πιο σημαντικός από το γείτονά σας. Στη νέα εποχή, ο μαθητής γνωρίζει ότι ο γείτονάς του είναι πιο σημαντικός από τον ίδιο. Αυτή η ιδέα είναι τόσο καινούργια που δημιουργεί πολλές αντιδράσεις στο νοητικό πεδίο της ανθρωπότητας. Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι ο γείτονάς μας είναι πιο σημαντικός από τον εαυτό μας, πρόκειται να επιζήσουμε σ’ αυτό το πλανήτη. Αν όχι, πρόκειται να έχουμε δύσκολες ώρες ή ακόμα και να καταστρέψουμε τη πλανητική ζωή.

Αυτή η εντολή – το να αγαπάς τον αδελφό σου περισσότερο από τον εαυτό σου – είναι η ουσία των ορθών ανθρωπίνων σχέσεων.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Οικονομική εξάρτηση και καρμική χρέωση

Ο πνευματικός άνθρωπος είναι καλό να προσπαθεί να ανεξαρτητοποιείται σε όλα τα επίπεδα. Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι αν υπάρχει η κατάσταση της οικονομικής εξάρτησης, όπως όταν για παράδειγμα ένας άνθρωπος δεν εργάζεται και του παρέχουν άλλοι χρήματα και αγαθά, θα υπάρχει η ανάγκη κάποιας ανταλλαγής, που συνήθως γίνεται σε ασυνείδητο επίπεδο. Έτσι ο εξαρτημένος οικονομικά, όπως πχ ένας ενήλικος που δεν εργάζεται και ζει από τους γονείς του, θα παίρνει ένα μέρος του κάρμα των γονιών του για να το λύσει, σαν ανταλλαγή των όσων αγαθών δέχεται. Αυτό πολλές φορές είναι ιδιαίτερα προβληματικό, καθώς το άτομο λαμβάνει ένα φορτίο που του εμποδίζει την εξέλιξη και τον μπλοκάρει συνολικά. Μπορεί να βιώνει βαριά συναισθηματικά κι ενεργειακά φορτία, ή ακόμα και να κληρονομεί ασθένειες από αυτούς απ’ τους οποίους εξαρτάται (αν και φαινομενικά οι ασθένειες αυτές μπορεί να είναι διαφορετικές) τα οποία φορτία αδυνατεί να ξεπεράσει.

Παραπέρα, η εργασία, οποιαδήποτε κι αν είναι (μέσα στα όρια του Dharma φυσικά*), είναι η βασικότερή μας γείωση. Γινόμαστε μέρος της συναλλαγής-ανταλλαγής ενεργειών μέσω της δουλειάς μας, και η ενέργειά μας δεν λιμνάζει αλλά γειώνεται, κάτι που είναι απαραίτητο για να δεχθούμε νέες ενέργειες.

Την εργασία δεν πρέπει να την βλέπουμε σαν money-making, αλλά σαν υπηρεσία στη κοινωνία, η οποία κοινωνία μάς προσφέρει όσα έχουμε ανάγκη. Η εργασία είναι ιερή, και η νοοτροπία του money-making και του «άντε να τελειώνουμε τη δουλειά μας» διαφθείρουν και βρωμίζουν την ιερότητα της εργασίας-προσφοράς στον άνθρωπο.

Έτσι λοιπόν πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αν εξαρτώμαστε οικονομικά από άλλους, θα είμαστε και δέσμιοί τους σε κάποιο επίπεδο. Ορισμένες φορές βέβαια, λόγω συνθηκών, είναι δύσκολο για κάποιους να αποφύγουν την εξάρτηση. Τότε θα πρέπει να συνειδητοποιούν το χρέος τους και το γεγονός ότι θα υπάρχει ενός είδους ξεχρέωμα, μια ανταλλαγή, που μπορεί να εκφράζεται σαν προβλήματα υγείας, ή σαν προβλήματα/μπλοκαρίσματα στις σχέσεις κ.ο.κ., ώστε να δουλέψουν συνειδητά με αυτές τις επιρροές.

Και φυσικά στη περίπτωση των κληρονομιών ισχύει το ίδιο. Οπότε είναι ανόητος αυτός που περιμένει με αγωνία να κληρονομήσει πράγματα, καθώς δεν γνωρίζει ότι αυτό έχει ένα κόστος. Όπως επίσης και στη περίπτωση του δανεισμού από τράπεζες κλπ συμβαίνει το ίδιο, όπου λαμβάνουμε ένα μέρος του συλλογικού κάρμα. Δεν λέω να μην δεχόμαστε τίποτα απ’ τους άλλους, απλά να γνωρίζουμε τις συνέπειες ώστε να εργαστούμε συνειδητά με αυτές, αν δεν μπορούμε να είμαστε πλήρως ανεξάρτητοι.


*Ο Βούδας αναφέρει τις παρακάτω ενασχολήσεις ως adharmic, έξω από τα πλαίσια δηλαδή του Dharma:
These five trades should not be taken up: trading with weapons, trading in living beings, trading in meat, trading in intoxicants, trading in poison. - Numerical Discources of the Buddha, V


Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Η έννοια της υπομονής

Υπομονή δεν σημαίνει αναμονή. Είναι μια δημιουργικότατη διαδικασία, στην οποία δουλεύουμε προσεκτικά με ότι μάς δίνεται στο παρόν. Η πραγματική υπομονή δεν έχει προσδοκίες, γιατί ζει στο Τώρα. Η πραγματική υπομονή είναι γείωση. Η ανυπομονησία αντίθετα, είναι έλλειψη γείωσης, είναι φόβος, αντίδραση στο Θείο Ρεύμα, είναι δηλαδή Άρνηση.

Perhaps there is only one cardinal sin: impatience. Because of impatience we are driven out of Paradise; because of impatience we cannot return. -Franz Kafka

Έτσι η υπομονή είναι μια βασική αρετή που πρέπει να αναπτύξουμε. Και είναι επίσης μια βασική πνευματική άσκηση στη καθημερινότητα.

If you could only keep quiet, clear of memories and expectations, you would be able to discern the beautiful pattern of events. It is your restlessness that causes chaos. - Nisargadatta Maharaj

Η εξάσκηση στη βαθιά και αργή αναπνοή, διαλύει την ανυπομονησία και μας γειώνει ξανά. Όταν είμαστε ανυπόμονοι, θα παρατηρήσουμε ότι η αναπνοή μας είναι ρηχή και γρήγορη, δεν πηγαίνει βαθιά έως κάτω. Και η ρηχή αναπνοή είναι αυτή που δεν επιτρέπει στο Θείο Ρεύμα να ρεύσει μέσα από εμάς και να γειωθεί.

The worst of all temptations is restlessness. It is evil because it keeps your attention on the world and thus causes you to remain in ignorance of God. If you meditate regularly, you will be with God all the time. -Paramahansa Yogananda

Έτσι από τα λόγια του Yogananda βλέπουμε επίσης ότι η ανυπομονησία και η νευρικότητα είναι υλιστικές ποιότητες, από ένα νου που είναι εστιασμένος στην εξωτερική πραγματικότητα.

Συχνά ακούμε τη φράση «έκανα πολύ υπομονή, δεν αντέχω άλλο», που εκφράζει μια απογοήτευση. Αυτή ωστόσο δεν είναι πραγματική υπομονή, καθώς το απογοητευμένο άτομο είχε κάποια προσδοκία, αλλιώς δεν θα απογοητευόταν. Στην υπομονή όμως δεν υπάρχουν προσμονές για το μέλλον, καθώς είμαστε απολύτως απορροφημένοι με το παρόν. Το παρόν άλλωστε είναι το μόνο που έχουμε σ’ αυτή τη ζωή, οπότε η υπομονή μάς φέρνει σε επαφή με τη πραγματικότητα.


Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Σοβαρότητα - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ο μαθητής δεν είναι ένας κλόουν, δεν του αρέσουν ηλίθια, αστεία πράγματα. Είναι πλήρης σεβασμού, όμορφος και σοβαρός. Το να είναι σοβαρός, σημαίνει ότι ακτινοβολεί τη Θεότητά του προς τους ανθρώπους. Αισθάνεται ότι είναι Θείος και λάμπει. Όταν ακτινοβολείτε την Εσωτερική Θεότητά σας, είσθε ένα σοβαρό άτομο.

Μπορείτε να βρείτε γύρω σας τι είναι σοβαρό και τι δεν είναι, ποιος ακτινοβολεί Θεότητα και ποιος όχι, παρατηρώντας. Μερικές φορές οι άνθρωποι φέρονται σαν πίθηκοι˙ κάνουν πράγματα όπως οι πίθηκοι˙ και νομίζουν ότι είναι μεγάλοι. Οι τρόποι της σοβαρότητας είναι τελείως διαφορετικοί.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Η συνήθεια της αρνητικότητας και η ανάκτηση της αγνότητας του νου

Σαν παιδιά, οι περισσότεροι από εμάς βιώσαμε την φυσική χαρά και ομορφιά της ύπαρξης (τα παιδιά συχνά βλέπουν αγγέλους και είναι πιο συντονισμένα με τα πνευματικά πεδία). Κατόπιν, σταδιακά αρχίσαμε να απορροφούμε τις αρνητικές ενέργειες, συμπεριφορές και συνήθειες των γονιών και του περιβάλλοντός μας, κι έτσι απωλέσαμε σε μεγάλο βαθμό τη φυσική ανάταση του πνεύματος και την ευδαιμονική επαφή με τους πνευματικούς κόσμους που αναζωογονούν και ανανεώνουν τη χαρά μας. Έπεσε δηλαδή ο κραδασμός μας, η ενέργειά μας έγινε πιο χαμηλής συχνότητας – η Χαρά και η Ευδαιμονία είναι καταστάσεις υψηλής συχνότητας.

Έτσι, στην ενήλικη ζωή, για να ανακτήσουμε την φυσική χαρά και ευδαιμονία, καλούμαστε να αποκαταστήσουμε την χαμένη αγνότητα του πνεύματος. Ο διαλογισμός είναι το βασικό μέσον για να καθαρίσουμε το νου και το ενεργειακό μας πεδίο από τη μόλυνση, ενώ με τον τακτικό διαλογισμό σταδιακά διαλύονται και τα ‘κελύφη’ αρνητικών συμπεριφορών, συναισθημάτων και σκέψεων που έχουν χτιστεί κατά τη διάρκεια των χρόνων ή και των αιώνων. Επίσης, στο διαλογισμό εντρυφούμε σε ανώτερα συναισθήματα, ποιότητες και αρετές, και εξαγνίζουμε έτσι το νου και όλη μας τη φυσιολογία. Ένας αγνός νους είναι ένας ευδαιμονικός νους.

Ταυτόχρονα, στη καθημερινότητα θα πρέπει να εξασκούμαστε σε ένα υψηλό focus, να εξασκούμαστε δηλαδή στη θετικότητα και την ομορφιά, παρά τα όσα συμβαίνουν εξωτερικά. Η αρνητικότητα είναι κυρίως θέμα συνήθειας, είναι μια αυτόματη-ημιασυνείδητη συμπεριφορά, και χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια για να ανατάσσουμε το νου μας στην ομορφιά και τη θετικότητα κάθε φορά που πάμε να εκδηλώσουμε αρνητικότητα, γκρίνια, εγωισμό, αυτολύπηση, θυμό, απληστία κλπ. Πρέπει δηλαδή να πιάνουμε τον εαυτό μας επ’ αυτοφόρω και να επαναφέρουμε τη θετικότητα και τη πίστη μας στη ζωή και το Θεό. Άλλωστε η αρνητικότητα είναι δηλητηρίαση του εαυτού και του περιβάλλοντος και δεν συμφέρει κανέναν η ύπαρξή του.


Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Η ησυχία του διαλογισμού

Η πιο γνωστή διάσταση του διαλογισμού είναι η ησυχία του νου, να προσπαθήσει κανείς να σωπάσει τη νοητική φλυαρία. Η σιωπή αυτή όμως θα πρέπει να είναι συνολική: να σωπάσουμε το νου, τα συναισθήματα, ακόμα και το σώμα.

Η ησυχία στο σωματικό επίπεδο έρχεται με την ηρεμία και τη βαθιά χαλάρωση του σώματος. Οι βαθιές αναπνοές και κάποιες ασκήσεις χαλάρωσης βοηθούν σ’ αυτό, ενώ είναι καλό να αποφεύγουμε ερεθιστικές και βαριές τροφές που προκαλούν αεικινησία ή χαύνωση του σώματος, όπως ο καφές, τα κρέατα, τα junk food γενικά, τα γλυκά, το τσιγάρο, τα χημικά κλπ. Η χαύνωση δεν είναι ηρεμία, αν και φαινομενικά δείχνει να μοιάζει με ηρεμία. Η ηρεμία είναι αποτέλεσμα αρμονίας και πληρότητας ενέργειας, ενώ η χαύνωση –αλλά και η αεικινησία- δείχνει εξάντληση των ενεργειών. Ένα τοξινωμένο σώμα δεν μπορεί να είναι ούτε ήρεμο, ούτε αρμονικό.

Κατόπιν, έχουμε να σωπάσουμε την αναταραχή του αστρικού μας πεδίου, του συναισθηματικού σώματος δηλαδή, των συναισθημάτων, των επιθυμιών, της αίσθησης του ανικανοποίητου. Ασκούμαστε στο να καταλαγιάσουμε αυτά τα πάθη, να τα ‘γειώσουμε’. Στο διαλογισμό καλούμαστε να ‘σμικρύνουμε’ και να ‘εξαφανίσουμε’ τον εαυτό μας. Και από αυτή τη ‘συρρίκνωση’ στο Κέντρο μας, ξεπηδά η νέα φώτιση και η διεύρυνση της συνειδητότητας. Γινόμενοι ένα ‘μηδέν’, κατακτούμε την Ενότητα.

Ουσιαστική ησυχία είναι η ‘εκμηδένιση’ του εαυτού.


Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Γνωρίζοντας τι ΔΕΝ είμαστε, φτάνουμε πιο κοντά στον αληθινό Εαυτό μας - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Υπάρχει μια πολύ λάθος φιλοσοφία που λέει ότι πρέπει να γνωρίσετε τον εαυτό σας. Ποτέ δεν μπορείτε να γνωρίσετε τον εαυτό σας. Μπορείτε να γνωρίσετε μόνο ένα πράγμα: τι δεν είστε.

Είστε Αυτός ο Οποίος πληροί το σύμπαν˙ πως θα τον γνωρίσετε με το μικρό σας εγκέφαλο; Αλλά μπορείτε να γνωρίσετε ότι δεν είστε το σώμα σας, ούτε τα συναισθήματά σας, ούτε τα λεφτά σας, ούτε οι ιδιοκτησίες σας, ούτε οι ματαιοδοξίες ή η υπερηφάνεια σας. Είστε πέρα, πέρα, πέρα…

Κάθε φορά που βρίσκετε τι δεν είστε, αυξάνεσθε σε δημιουργικότητα, δύναμη και ομορφιά, γιατί έρχεστε πιο κοντά στον αληθινό Εαυτό σας.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Τεχνητή ζωή - Ο επίπλαστος κόσμος του εγωισμού

Για να γίνουμε ‘φυσικοί’ άνθρωποι, να λειτουργούμε δηλαδή τον εαυτό μας βάσει της αλήθειας μας, δεν είναι καθόλου εύκολο, καθώς έχουμε συσσωρεύσει ανά τους αιώνες πολλά ‘κελύφη’ εγωισμών και ψευδαισθήσεων. Δημιουργήσαμε και υιοθετήσαμε συμπεριφορές και τρόπους σκέψης τεχνητούς, επηρεασμένους από φόβους, λάθος ιδέες και προκαταλήψεις.

Το να γίνει ξανά κανείς φυσικός άνθρωπος, είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία, που θέλει επαναστατικό πνεύμα και ανάκτηση της Κοινής Λογικής που έχει εκλείψει στις μέρες μας. Ζούμε ο καθένας στο νοητικό του κλουβί, που είναι γεμάτο φαντασιοπληξίες, επιθυμίες, αφύσικες συνήθειες, τεχνητές ιδέες για το τι είναι ζωή, ένα σύνθετο και κομπλεξικό τρόπο σκέψης, νοοτροπίες που είναι αποτέλεσμα πλύσης εγκεφάλου, κληρονομημένες συμπεριφορές και, φυσικά, επηρεασμό από τον καταιγισμό εντυπώσεων των media.

Ο καθένας στις μέρες μας δημιουργεί ένα σωρό τεχνητές ιδέες και νοοτροπίες για να υπερασπίσει τις επιθυμίες του και όσα του προσφέρουν ηδονή. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει φόβος – νομίζουμε δηλαδή ότι αν απαρνηθούμε μια συνήθεια ή μια ιδέα, θα κινδυνέψουμε σε κάποιο επίπεδο. Όπως όλοι οι φόβοι όμως, και αυτός ο φόβος είναι ψέμα.

Η αποκοπή μας από τη φύση, το ότι ζούμε εγκλωβισμένοι σε τσιμεντένιες κατοικίες μακριά από το έδαφος, αποκομμένοι από τις ενέργειες της φύσης, το ότι τρώμε τεχνητές, επεξεργασμένες τροφές, το ότι βάζουμε στο σώμα μας συνθετικά χημικά, μας απομάκρυνε από τη φύση και την αλήθεια μας. Αυτή η απομάκρυνση δημιουργεί ασυνείδητα μεγάλο φόβο επιβίωσης στον άνθρωπο, τον οποίο προσπαθεί να κατασιγάσει με τον βαμπιρισμό, δηλαδή με το πολύ φαγητό, το σεξ, τις σχέσεις, τον καταναλωτισμό, τις διασκεδάσεις, καταντώντας ένα αχόρταγο, άρρωστο κι ανικανοποίητο ον. Η ασθένεια πλέον δεν είναι η εξαίρεση παρά ο κανόνας – ο περισσότερος κόσμος πάσχει από χρόνιες ασθένειες, τις οποίες τείνει να θεωρεί ότι είναι ‘φυσικές’ κι αυτονόητες! Τα σώματά μας έχουν γίνει κι αυτά τεχνητά, με πολλά στρώματα τοξινών από λάθος τροφές και χημικά. Έχουν γίνει και τα σώματά μας ‘πλαστικά’… Αλλά νους και σώμα πάνε μαζί – αν ο νους τρέφει τεχνητές και τοξικές σκέψεις, οι συνήθειες του ατόμου θα είναι ανάλογες. Και το αντίστροφο, αν οι συνήθειες του σώματος και η διατροφή είναι τοξικές, και ο νους θα γίνει τεχνητός και τοξικός/αρνητικός.

Η επικράτηση του πλαστικού και της τόσο ευρείας μόλυνσης από πλαστικά και συνθετικά χημικά στην εποχή μας, δείχνει το πόσο τεχνητοί και πραγματικά πόσο ‘πλαστικοί’ έχουμε καταντήσει, στο νου και στο σώμα. Η ψυχασθένεια πλέον είναι υπερβολικά διαδεδομένη, σε ήπιες ή ακραίες μορφές (υπάρχει πολύ περισσότερη ψυχική ανισορροπία στις μάζες απ’ ότι συνειδητοποιούμε ή φανταζόμαστε), ενώ η Κοινή Λογική έχει χαθεί. Η Κοινή Λογική έχει θαφτεί από τους φόβους του ανθρώπου, τους φόβους επιβίωσης, που τον έκαναν ‘τρελό’.

People are afraid of good sense because it may prove them guilty. -Agni Yoga

Γι’ αυτό λέω ότι το να γίνουμε ξανά φυσικοί άνθρωποι είναι πολύ δύσκολο και απαιτεί την αποκάλυψη και διάλυση των φόβων μας και των επίπλαστων σκεπτομορφών που έχουμε δομήσει και υιοθετήσει. Έχουμε συγκεκριμένες ιδέες για το πώς πρέπει να είναι η ζωή, οι σχέσεις, το σώμα μας κλπ, και δεν επιτρέπουμε στη Φύση να λειτουργήσει μέσα από εμάς. Και φυσικά, είναι δύσκολο να γίνουμε φυσικοί άνθρωποι γιατί πρέπει να ξεπεράσουμε τις συνήθειές μας, κάτι που για πολλούς απαιτεί δύναμη και θέληση που νομίζουν ότι δεν έχουν. Έτσι αφήνονται στα ίδια.

Αν μας νοιάζει το τι θα πει ο περίγυρος για μας, τότε θα συνεχίζουμε να ζούμε την τεχνητή ζωή που επικρατεί στη κοινωνία, με τα ανάλογα άρρωστα αποτελέσματα που αυτό φέρνει σε νου και σε σώμα. Συχνά η επιβεβαίωση του περίγυρου είναι πιο σημαντική από την ίδια την υγεία μας! (κι αυτό βαμπιρισμός). Το να γίνουμε φυσικοί άνθρωποι είναι πλέον η μεγαλύτερη επανάσταση!

Και η διαδικασία για την επιστροφή στη Φυσικότητα, στην πραγματικότητα είναι απλή: φροντίζουμε στη καθημερινότητα να αποσυρόμαστε για λίγη ώρα από την εξωτερική ζωή, βυθιζόμενοι στον εσωτερικό μας κόσμο μέσα σε ησυχία νου, ώστε να καθαρίζουμε από τις ενέργειες και τις σκεπτομορφές που φορτωνόμαστε. Η καθημερινή εξάσκηση στο διαλογισμό, σταδιακά θα αποβάλλει ένα ένα τα τεχνητά κελύφη των ψευδαισθήσεων, εγωισμών, νοοτροπιών, ιδεολογιών και συνηθειών που τρέφουμε, και θα πηγαίνουμε έτσι όλο και κοντύτερα στην αλήθεια μας. Και η αλήθεια φέρνει ελευθερία, πλήρωση, ενότητα, συντονισμό με τη Θεία Πρόνοια, δημιουργικότητα, αυτοκυριαρχία, απελευθέρωση των χαρισμάτων μας και της αγάπης.


Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Επιθυμίες και αίσθημα ανικανοποίητου

Για να χτυπήσουμε το αίσθημα ανικανοποίητου και τις επιθυμίες στη ρίζα τους, θα πρέπει να διακρίνουμε πολύ προσεκτικά, με οξεία ματιά, από πού προέρχονται. Αυτό που τα διαιωνίζει είναι η αποφυγή να τα κοιτάξουμε, η επιφανειακή μας αντιμετώπιση και σκέψη. Όσο αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε κάτι, το συντηρούμε.

Evil is the shadow of inattention. In the light of self-awareness it will wither and fall off. -Sri Nisargadatta Maharaj

Οι επιθυμίες και οι ελλείψεις που αισθανόμαστε ότι έχουμε, δεν είναι εκεί λόγω της εξωτερικής έλλειψης ενός πράγματος, ενός ανθρώπου, μιας κατάστασης. Δεν είμαστε ανικανοποίητοι επειδή δεν έχουμε χρήματα ή κάποια αποκτήματα ή μια δουλειά ή έναν σύντροφο ή σεξ ή επειδή δεν βρισκόμαστε στο τόπο και τη χώρα που θα θέλαμε. Αυτές είναι εξωτερικές προβολές που αποδίδει ο νους στο αιώνιο πρόβλημα της εσωτερικής μαύρης τρύπας που λέγεται άγνοια, δηλαδή έλλειψη συνειδητότητας κι ενέργειας. Προβάλλουμε έτσι το αίσθημα ανικανοποίητου σε εξωτερικά αντικείμενα.

Με τα εξωτερικά αντικείμενα και σχέσεις, θα είμαστε τόσο ευχαριστημένοι όσο ευχαριστημένοι είμαστε και χωρίς αυτά. Αν υπάρχει το δηλητήριο της απληστίας, ό,τι και να έχουμε θα θέλουμε συνεχώς κι άλλα. Η προσπάθεια για ικανοποίηση του εαυτού με εξωτερικά αντικείμενα και σχέσεις, είναι ο λεγόμενος βαμπιρισμός, μια μάταιη διαδικασία που τελικά οδηγεί στον αυτό-αφανισμό. Ο βαμπιρισμός ουσιαστικά είναι αυτοβαμπιρισμός.

The lack of spiritual awareness has made you hungry - hunger has made you stubborn - the stubbornness has made you angry - the anger has made you fearful - the fear has taken from you the faith, and the lack of faith has made you the animal that lives with the mind - the mind digs its claws deep in the heart and lets one suffer the slow death of its injected poison. -Sai Baba

Καμία εξωτερική πηγή δεν μπορεί να μας ‘σώσει’ και να μας προσφέρει την ικανοποίηση και πληρότητα που έχουμε ανάγκη. Είναι η πιο συνήθης ψευδαίσθηση των ανθρώπων να αναμένουν μια εξωτερική πηγή για τη λύτρωσή τους, είτε αυτή η πηγή είναι μια σχέση, μια ουσία, μια χώρα, μια δουλειά, μια κυβέρνηση…

It is an eternal law that man cannot be redeemed by a power external to himself. -H. P. Blavatsky

Έτσι καλούμαστε αναλάβουμε την ευθύνη των προβολών του ανικανοποίητού μας, να μπούμε σε αυτό-ενεργοποίηση, να γίνουμε όντα αυτόφωτα, να λειτουργήσουμε τον εαυτό μας εκ των έσω, να ακτινοβολήσουμε, να ενεργοποιήσουμε τον εσωτερικό μας ήλιο. Με το διαλογισμό, τη προσευχή, μια ζωή αυταπάρνησης και υπηρεσίας, ανοίγουμε το δρόμο προς τη Χάρη, ώστε να έρθει όποτε Εκείνη γνωρίζει και να μας μεταμορφώσει σε ανθρώπους Αγάπης.


Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Αδιαφορία προς τις αποτυχίες και τις επιτυχίες - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δεν πρέπει να παγιδεύεστε από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες σας. Οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι η μεγαλύτερη παγίδα δεν είναι η αποτυχία, αλλά η επιτυχία. Όταν πιάνεστε μέσα στο δικό σας πλέγμα επιτυχιών, αποκρυσταλλώνεστε˙ σταματάτε να προοδεύετε˙ σταματάτε να αγωνίζεστε και να διευρύνετε τον εαυτό σας γιατί σκέφτεσθε, «Τελείωσε˙ πραγματοποιήθηκε».

Όποτε πραγματοποιείτε κάτι και είστε επιτυχής, αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο στη ζωή σας. Γι’ αυτό η ζωή σας φέρνει την αποτυχία, έτσι ώστε να αντιληφθείτε ότι η επιτυχία σας δεν είναι το τέλος. Πρέπει να είστε ικανός να λέτε, «Ήμουν μια αποτυχία˙ ήμουν επιτυχής. Αλλά δεν έχει σημασία. Εγώ θέλω να προχωρήσω».

Στην πραγματικότητα, η επιτυχία και η αποτυχία είναι τα δυο πόδια με τα οποία περπατάτε. Μη δίνετε σημασία στα πόδια σας, αλλά δώστε προσοχή στο στόχο σας˙ χρησιμοποιήστε τις επιτυχίες και τις αποτυχίες για να πάτε στον προορισμό σας.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Πνευματική θεραπεία – Η ασθένεια είναι εγωισμός

Υπάρχουν ορισμένα βήματα για να επιτύχουμε τη θεραπεία των ασθενειών και ανισορροπιών του συστήματός μας. [Εδώ να σημειώσω ότι ασθένεια δεν είναι μόνο η φυσική εκδήλωση ενός συμπτώματος, καθώς αυτό είναι το τελευταίο στάδιο, αλλά ασθένεια είναι πρώτα απ’ όλα ενεργειακή και ψυχολογική ανισορροπία. Έτσι δεν πρέπει να περιμένουμε να ασθενήσει το φυσικό σώμα για να προχωρήσουμε σε θεραπευτικές διεργασίες. Θα πήγαινα τόσο μακριά ώστε να έλεγα ότι κάθε θέση και σκέψη εγωιστική, χαοτική και αρνητική, είναι ασθένεια].

Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε από τι πάσχουμε, και ότι όντως πάσχουμε, να μην παίρνουμε δηλαδή ως δεδομένη την ανισορροπία και ασθένειά μας και την θεωρούμε αυτονόητη ή και φυσική. Η φυσική μας κατάσταση είναι η υγεία και η ευδαιμονία. Κατόπιν πρέπει να εξετάσουμε αν θέλουμε πραγματικά να θεραπευτούμε, και να δούμε αν τρέφουμε συναισθήματα αναξιότητας, ότι για κάποιο λόγο δηλαδή δεν αξίζουμε την υγεία και την ευτυχία.

Ίσως το σπουδαιότερο κίνητρο για να θελήσουμε την θεραπεία μας είναι ότι η αποκατάσταση της υγείας θα μας επιτρέψει να γίνουμε καλύτεροι υπηρέτες του κόσμου και θα μας βγάλει από τον εγωκεντρισμό της ασθένειας.

Έπειτα θα πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά το τι προκαλεί την ασθένειά μας, τόσο στο φυσικό όσο και στο ενεργειακό-νοητικό-συναισθηματικό επίπεδο. Αυτό χρειάζεται απόλυτη ειλικρίνεια και τόλμη, ώστε από τη μία να μην συγκαλύπτουμε συνήθειες και ηδονισμούς που μας δηλητηριάζουν, και από τη άλλη να αποκαλύψουμε τα εγωιστικά κίνητρα και το αρνητικό κάρμα που έχουμε χτίσει για να εκδηλωθεί η ασθένειά μας. Γιατί η ασθένεια είναι καθαρά εγωισμός, προκλήθηκε από εγωιστικές συμπεριφορές, σκέψεις και συνήθειες. Περιττό να πω ότι είναι ανόητο και μάταιο να ρίχνουμε τις ευθύνες για την ασθένειά μας σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως κληρονομικότητα, γονίδια κλπ, όχι γιατί είναι λάθος, καθώς όλοι μας είμαστε το αποτέλεσμα μιας κληρονομικότητας, αλλά γιατί αυτό που είμαστε είναι αποτέλεσμα αιτιών που εμείς οι ίδιοι είχαμε κινήσει στο παρελθόν (κάρμα) και που επιδέχονται διόρθωσης και αδρανοποίησης. Άλλωστε κάθε ασθένεια και αρνητικότητα, δεν είναι παρά διαστροφική έκφραση μιας αρετής που αναμένει την ενεργοποίησή της.

Κατόπιν θα πρέπει να αναλάβουμε δυναμική δράση, πεπεισμένοι ότι η ασθένεια είναι μια εγωκεντρική κατάσταση που δεν επιτρέπει το πνευματικό ξεδίπλωμα του εαυτού και την ευκαιρία για απρόσκοπτη υπηρεσία στη κοινωνία. Από τη μία θα πρέπει να διορθώσουμε τους τρόπους σκέψης που προκαλούν την ασθένεια και από την άλλη να αλλάξουμε τις εξωτερικές συνήθειες που φορτώνουν το σώμα με τοξίνες. Ταυτόχρονα, μπορούμε να έχουμε σαν πολύτιμους βοηθούς τις ενεργειακές θεραπείες, όπως π.χ. την ομοιοπαθητική, την ομοτοξικολογία, τα ανθοϊάματα Μπαχ κλπ, που όχι μόνο ενισχύουν το ανοσοποιητικό, αλλά βοηθούν και στην συνειδητοποίηση και διόρθωση των αιτιών της ασθένειας.

Τέλος, η προσευχή και ο διαλογισμός θα πρέπει να γίνουν η βάση της ζωής και της υγείας μας, καθώς έτσι επιτρέπουμε στις Θείες ενέργειες και στο Φως να ρεύσουν μέσα από εμάς και να επιφέρουν ενεργοποίηση του οργανισμού και συνειδητοποίηση των σφαλμάτων που οδηγούν σε ασθένεια. Η ασθένεια και ο εγωισμός, είναι σκότος.


Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Ο διαλογισμός του λουλουδιού

Πρέπει να μάθουμε να ανοίγουμε το είναι μας στη ζωή, στη Χαρά και στο Θείον. Ο διαλογισμός του λουλουδιού έχει να κάνει με το άνοιγμα αυτό.

Οραματιζόμαστε τα ενεργειακά μας κέντρα να είναι σαν λευκά μπουμπούκια που ανοίγουν και γίνονται πανέμορφα, φωτεινά λουλούδια. Ξεκινάμε την άσκηση αυτή από το chakra του κεφαλιού. Δουλεύουμε λίγη ώρα στο κέντρο αυτό και νιώθουμε την αγαλλίαση του ανοίγματος του λουλουδιού μας. Κατόπιν κάνουμε το ίδιο και με το chakra του μετώπου. Νιώθουμε όλα μας τα κύτταρα και τα νεύρα να ανοίγουν, να ‘ανθίζουν’, να γεμίζουν φως και χαρά. Συνεχίζουμε τον ίδιο οραματισμό και στα υπόλοιπα κέντρα, στο chakra του λαιμού, της καρδιάς, του ηλιακού πλέγματος, του αφαλού και της βάσης. Στο τέλος οραματιζόμαστε όλο μας το είναι σαν ένα μεγάλο λαμπρό μπουμπούκι που ανθίζει, που ανοίγει προς το Φως και τις Θεϊκές ενέργειες που κατέρχονται από ψηλά. Το άρωμα που εκπέμπουμε, είναι η ευχαριστία που απευθύνουμε στο Θείον.

Ας κάνουμε το είναι μας ένα θεϊκό άνθος.


Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Ανάπτυξη της συνείδησης και Δάσκαλοι - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η συνείδηση αναπτύσσεται και διευρύνεται λόγω δυο στοιχείων: πρώτον, αληθινή, πραγματική γνώση˙ και δεύτερον, ψυχική ενέργεια. Αν αυτά τα δυο στοιχεία δεν αναμιγνύονται, η συνείδηση δεν μπορεί να διευρυνθεί. Πρέπει να δεχτείτε γνώση και η ψυχική ενέργεια πρέπει να σας βοηθήσει να την αφομοιώσετε.

Η ψυχική ενέργεια δεν μπορεί να λειτουργήσει, αν υπάρχουν ίχνη ματαιοδοξίας, τύφλωσης και ιδιοτέλειας, γιατί η ψυχική ενέργεια είναι μια συνειδητή Οντότητα σε όλες τις δράσεις Της, σε όλα τα μέρη και σε σχέση με καθετί. Αυτή είναι το Άγιο Πνεύμα που διαποτίζει τα πάντα. Λειτουργεί σαν φωτιά: αν την βάλετε σε λάθος δοχείο, το καίει και το κάνει στάχτη˙ αλλά αν παράσχετε ένα κατάλληλο δοχείο, σας υπηρετεί με πολλούς τρόπους.

Κάποιος μπορεί να διαβάσει πολλά βιβλία, και να ακούσει πολλούς Δασκάλους και να παραμείνει όπως είναι. Αλλά μια μέρα ξαφνικά κατανοεί μερικές λέξεις για λίγα λεπτά… Αυτό ονομάζεται το άγγιγμα της ψυχικής ενέργειας. Όποτε αγγίζει η ψυχική ενέργεια, φως δημιουργείται. Μέσω της εφαρμογής αυτού του φωτός είναι που ο μαθητής πρέπει να καταστήσει τον εαυτό του έτοιμο, για να υποταχθεί μετά σε ένα Δάσκαλο με ταπεινότητα και με τη συνειδητοποίηση ότι είναι κενός.

Πολλά δοχεία είναι γεμάτα από καθετί και μεγάλοι Δάσκαλοι περιμένουν να δουν, αν κάποιος είναι έτοιμος να αδειάσει το δοχείο του, για να γεμίσει με αληθινή γνώση.

Μπορεί πάλι κάποιος να ρωτήσει, τι γίνεται αν πάει κανείς σε έναν ψευτο-δάσκαλο, σε κάποιον που τον εκμεταλλεύεται και τον χρησιμοποιεί; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι: Καθένας προσελκύεται από αυτό που είναι τα ίδια του τα κίνητρα και οι προθέσεις. Καθένας προσελκύεται από τα περιεχόμενα της καρδιάς του. Αν η καρδιά, τα κίνητρα και οι προθέσεις είναι αγνά και σωστά, ακόμα και αν ένα άτομο πάει σε ψευτο-δάσκαλο μαθαίνει σωστά πράγματα, ή γίνεται Δάσκαλος του ψευτο-δασκάλου και επιφέρει μεταμόρφωση στη ζωή του δασκάλου, με αγνή ταπεινότητα.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

“Φόβος Θεού”

Όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να μπει στο μονοπάτι της συνειδητής αυτοβελτίωσης ώστε να μπορέσει να γίνει φορέας ανώτερων ενεργειών, οφείλει να παρατηρεί συνεχώς τον εαυτό του για τυχόν σφάλματα και παραβάσεις που μπορεί να κάνει, ώστε η συμπεριφορά του, οι σκέψεις και οι εκδηλώσεις του να είναι σύμφωνες με τη Συνείδησή του. Αυτό είναι που η χριστιανική διδασκαλία ονομάζει «φόβο Θεού», και όχι φυσικά έναν φόβο/τρόμο ενός εξωτερικού αυστηρού Θεού. Έχουμε δηλαδή συνεχώς την ‘έγνοια’ να λειτουργούμε σύμφωνα με το Θεϊκό Θέλημα, που είναι και το θέλημα της Ψυχής μας, και που μας συμφέρει ολοκληρωτικά να το ακολουθούμε.

Έτσι αυτή η ‘έγνοια’ για τυχόν λάθη στη συμπεριφορά μας, είναι απολύτως καλοδεχούμενη. Φυσικά δεν μιλάμε για μια ενοχική στάση ζωής, καθώς οι ενοχές είναι κι αυτές συγκεκαλυμμένος εγωισμός. Μιλάμε για μια συνεχή φροντίδα ευθυγράμμισης με το νόμο της Αγάπης, με την Αλήθεια, και φυσικά, συνεχής αγώνας για αναγωγή σε περισσότερη τελειότητα.

If you imagine your highest attainment, even it will be ugly when compared with perfection. Our labors primarily have dissatisfaction at their base, it is the impetus for Our searching. But to the newcomer the most difficult question will be, "Brother, can you contain eternal dissatisfaction?" -Agni Yoga


Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Αρετές - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ο μαθητής πρέπει να είναι ένα ενάρετο άτομο.

Καθώς προσπαθεί κανείς να ανασύρει μεγάλες αρετές από τον πνευματικό του Πυρήνα, αισθάνεται ότι έρχεται σε επαφή όχι μόνο με τον αληθινό του Εαυτό, με το ρεύμα ισχυρών ενεργειών και πύρινων ρευμάτων ανώτερων αποκαλύψεων, αλλά επίσης και με Μεγάλες Οντότητες οι Οποίες είναι οι Πηγές αυτών των ενεργειών και των ρευμάτων. Τις ανταποκρίσεις σε αυτές τις Οντότητες, τις ονομάζουμε αρετές.

Το να αναπτύξει κανείς μια αρετή σημαίνει να ταχθεί στο πλευρό της Κοσμικής Οντότητας η Οποία είναι η Πηγή και η ενσάρκωση αυτής της αρετής. Καθώς γίνεται πιο ενάρετος, αποβαίνει ένα τμήμα εκείνης της Οντότητας και η δύναμη, η έμπνευση και η ενέργεια της Οντότητας περνάει μέσα από αυτόν. Σύμφωνα με αυτό μας έχει ειπωθεί ότι σημαντικές αρετές, όπως η ειρήνη, η ομορφιά, η αγάπη, η αρμονία, ο αγώνας κτλ, είναι τα ονόματα μεγάλων Οντοτήτων.

Οι αρχαίοι Μυημένοι το γνώριζαν αυτό και στα δημιουργικά έργα τους αποκάλυψαν αυτό το μυστήριο στο κοινό. Βρίσκουμε αρετές σαν τίτλους μεγάλων έργων τέχνης και αρετές να χρησιμοποιούνται σαν ονόματα ηρώων ή θεών.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Η ευτυχία δεν βρίσκεται στη διασκέδαση αλλά στην υπηρεσία

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια παρανόηση για το τι είναι και που βρίσκεται η ευτυχία. Το fun έχει γίνει το ιδανικό των πιο πρόσφατων γενεών (όπως βλέπουμε και στον περίφημο χαιρετισμό-ευχή «να περνάς καλά»). Νομίζουν ότι κυνηγώντας εξωτερικές διασκεδάσεις, σχέσεις κι εμπειρίες θα βρουν την ευτυχία. Όμως αυτά προσφέρουν μόνο μια στιγμιαία επιφανειακή χαρά που δεν διαρκεί και που δεν φέρνει πλήρωση, ενώ συχνά μεγαλώνει το κενό και την αίσθηση ανικανοποίητου.

Η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στο να είμαστε πλήρως ο εαυτός μας (εάν δεν είμαστε ευτυχείς και ισορροπημένοι στο εδώ και τώρα, σημαίνει ότι δεν είμαστε ο εαυτός μας και λειτουργούμε κάποιες ψεύτικες, επίπλαστες ή και κληρονομημένες σκεπτομορφές και συμπεριφορές). Όταν είμαστε πλήρως ο εαυτός μας γινόμαστε ένας ήλιος που λάμπει και προσφέρει απλόχερα τη ζεστασιά και τα χαρίσματά του. Ο διαλογισμός είναι το βασικό μέσον που μας επιτρέπει να ταυτιστούμε με την Αλήθεια μας.

Αυτό μας φέρνει στην άλλη βασική προϋπόθεση για την ευτυχία, που είναι η υπηρεσία/προσφορά.

Η ανιδιοτελής υπηρεσία/προσφορά φέρνει την ευτυχία γιατί επιτρέπει στο Θείο Ρεύμα να ρεύσει μέσα από εμάς, καθώς, όταν προσφέρουμε ανιδιοτελώς, δια Νόμου λαμβάνουμε κι όλας. Έτσι, όταν δίνουμε, όταν δημιουργούμε, αυτομάτως λαμβάνουμε ενέργεια, που οικοδομεί μέσα μας την αίσθηση πληρότητας και ευτυχίας. Η υπηρεσία προσφέρει γείωση στην ενέργεια – χωρίς γείωση, η ευτυχία είναι μακρινό όνειρο. Έτσι βλέπουμε ότι η ανιδιοτελής υπηρεσία έχει από πίσω της έναν μυστικιστικό νόμο. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί βασική διδασκαλία σε όλες τις θρησκείες του κόσμου.

Ένας άνθρωπος που είναι αδρανής ή που λειτουργεί μηχανιστικά/υπνωτισμένα στη δουλειά, του, δεν μπορεί να λάβει ενέργεια, γιατί πολύ απλά δεν την δίνει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η ενέργεια μέσα του βαλτώνει, καθώς δεν κυκλοφορεί ελεύθερα, κάτι που δημιουργεί αρνήσεις, ανάγκη για ηδονές, περισσότερη αίσθηση ανικανοποίητου, ή ακόμα και νευρώσεις (οι περισσότερες ψυχικές παθήσεις συμβαίνουν σε μη δραστήριους ανθρώπους, γιατί ακριβως δεν γειώνεται η ενέργεια). Λαμβάνουμε ενέργεια όταν είναι να την προσφέρουμε. Αν δεν προσφέρουμε, δεν λαμβάνουμε και άρα μένουμε στάσιμοι πνευματικά και μη ευτυχείς. «Η ζωή δίνει ζωή, σ’ αυτόν που δίνει ζωή στη ζωή», έλεγε ένας δάσκαλός μου. Και η πληρότητα σε ενέργεια/ζωή είναι ταυτόσημη με την ευδαιμονία.

Επί πλέον, η υπηρεσία φέρνει ευτυχία γιατί μας βοηθά να είμαστε ο εαυτός μας, να λειτουργήσουμε το σκοπό για τον οποίο γεννηθήκαμε, το ντάρμα μας, την αλήθεια μας. Συνήθως (αλλά όχι αποκλειστικά) μέσω του επαγγέλματός μας έχουμε την ευκαιρία να προσφέρουμε τα χαρίσματα και τις ικανότητές μας στον άνθρωπο και στην κοινωνία.

Γι’ αυτό η σκέψη «πως μπορώ να φανώ πιο χρήσιμος στους άλλους;» θα πρέπει να μας απασχολεί συχνά και να κινούμε τις διαδικασίες ώστε να γίνουμε πιο πλούσιοι σε εφόδια και ικανότητες, για να καλύψουμε περισσότερες ανάγκες του περίγυρου και της κοινωνίας. Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος…


If you want to be happy for an hour - take a nap.
If you want to be happy for a day - go fishing.
If you want to be happy for a month - get married.
If you want to be happy for a year - inherit a fortune.
If you want to be happy for a lifetime - help others.

-Old Chinese Proverb



Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Η ταπεινότητα ξεπληρώνει κάρμα

Η άσκηση στην βαθιά ταπείνωση ξεπληρώνει κάρμα, γιατί η ταπείνωση είναι μια διαδικασία γείωσης. Όσο λιγότερο γειωμένοι είμαστε, τόση περισσότερη ανάγκη για εξωτερικές εμπειρίες και δοκιμασίες θα χρειαζόμαστε για να μας γειώνουν.

Ο διαλογισμός είναι ο πιο άμεσος τρόπος γείωσης, καθώς μέσω της ησυχίας του νου και της παράδοσης επιτρέπουμε στο Καθοδικό Ρεύμα να περάσει μέσα από εμάς και να καταλήξει στη γη. Ταυτόχρονα, με την εσωτερική ενατένιση καθοδηγούμε το Ανοδικό Ρεύμα να φτάσει ξανά στη Πηγή του, στο Πνεύμα, το Θείον. Με το διαλογισμό δηλαδή προσπαθούμε να γίνουμε ένα αγνό κανάλι της Θείας Ροής. Και με τη γείωση αυτή αποτρέπουμε την ‘ανάγκη’ για εμπειρίες και δοκιμασίες.

All come back to the practice of meditation. By the merit of a single sitting he destroys innumerable accumulated sins. -Hakuin

Οι εμπειρίες δεν είναι το παν εδώ στη γη. Ο άνθρωπος συνήθως είναι αχόρταγος, θέλει συνεχώς νέες εμπειρίες να του κινούν την προσοχή και να τον εξιτάρουν, να γεμίζουν το ενεργειακό κενό του. Οι εξωτερικές εμπειρίες φαίνεται ότι ποτέ δεν είναι αρκετές. Η σοφία και η γείωση όμως μπορούν να προλάβουν την ανάγκη για εμπειρίες.

Without going outside, you may know the whole world. Without looking through the window, you may see the ways of heaven. The further you go, the less you know. Thus the sage knows without travelling; He sees without looking; He works without doing. - Lao-Tzu

Η εσωτερική ενατένιση στο Θείον και η αναγωγή μας στο Ανώτερο –αυτό που ονομάζουμε προσευχή δηλαδή- θα μας προσφέρουν τα ενεργειακά εκείνα στοιχεία, τα μόρια του φωτός, που η συνείδησή μας χρειάζεται για να τραφεί και να αναπτυχθεί. Ο μέσος άνθρωπος που δεν διαλογίζεται, προσπαθεί να αποσπάσει τα μόρια αυτά μέσα από εξωτερικές ενασχολήσεις, κυρίως μέσα από το βαμπιρισμό, δηλαδή μέσα από σχέσεις, απολαύσεις, αποκτήματα κλπ, με την ανάλογη καρμική χρέωση -και άρα δέσμευση- που αυτά προκαλούν. Ο σωστός διαλογισμός όμως, λόγω της ενέργειας που μας δίνει, προσφέρει το πραγματικό αίσθημα πληρότητας που αναζητούμε, ενώ η ψυχή μας τρέφεται με το φως, αναπτύσσεται και οικοδομείται.

Έτσι, αν κάποιος βιώνει πολλές δοκιμασίες ή αίσθημα ανικανοποίητου –που θα τον οδηγεί σε εξωτερικές εμπειρίες και άρα σε δημιουργία κάρμα- θα πρέπει να ‘σκανάρει’ τον εαυτό του για έλλειψη γείωσης και έλλειψη ταπείνωσης. Ίσως αυτό εξηγεί γιατί η χριστιανική έννοια της έπαρσης/υπερηφάνειας είναι τόσο βλαβερή, γιατί ουσιαστικά υπερηφάνεια και έλλειψη ταπείνωσης σημαίνει αποκοπή από τη Θεϊκή Ροή, από την υιοθέτηση του Θείου Θελήματος και από την πραγματική γείωση – είναι μια αποκομμένη εγωιστική ζωή που αναπόφευκτα φέρνει πόνο λόγω έλλειψης γείωσης.

Δεν είμαστε στη γη για να ζήσουμε μια ζωή εξωτερικότητας και να παρασυρθούμε από τις παγίδες της ύλης (όπως γίνεται στην πλειοψηφία του πληθυσμού) αλλά είμαστε εδώ για να πραγματώσουμε το Θείον. Η προσπάθεια για πραγμάτωση της Θείας μας ταυτότητας δεν θα αναιρέσει την εξωτερική ζωή, που θα συνεχίσει να υφίσταται κανονικά, ούτε θα την κάνει ‘άχρωμη’ και βαρετή – άλλωστε είμαστε εδώ και για να βοηθήσουμε τον κόσμο με τη σωστή μας δράση να γίνει ένα καλύτερο μέρος. Απλά είναι η ‘ανάγκη’ μας για εμπειρίες που θα μειωθεί, καθώς η ευαισθησία μας αυξάνει και μπορούμε να διδαχτούμε και από το μικρότερο γεγονός ή σκέψη. Άλλωστε το να ζούμε στους εσωτερικούς κόσμους ανοίγει ένα λαμπρό πεδίο ουσιαστικής εμπειρίας - και δεν εννοώ τις τεχνητές παραισθήσεις των διαφόρων ουσιών και ναρκωτικών, ούτε τις ψευδαισθήσεις του day-dreaming και των επιθυμιών μας, που έχουν να κάνουν με το αστρικό πεδίο αποκλειστικά, ένα πεδίο χαμηλό, τεχνητό και ακάθαρτο, μακριά από το Θείον. Τα ανώτερα πνευματικά πεδία είναι πεδία εμπειρίωσης και αφομοίωσης Φωτός.

Επίσης η κατάσταση του σώματος και η διατροφή (δηλαδή ότι εισέρχεται στον οργανισμό μας - ακόμα και το τσιγάρο είναι ένα είδος τροφής) παίζουν τεράστιο ρόλο στη γείωση, καθώς ένα τοξινωμένο έντερο δεν επιτρέπει τη γείωση. Γι’ αυτό και όλες οι θρησκείες του κόσμου έχουν σαν βασικές πρακτικές τη προσευχή και τη νηστεία. Αλλά θα το θίξω το θέμα αυτό σε επόμενα posts.


Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Αισθήματα αναξιότητας - "Αξίζω την αγάπη και την ευδαιμονία;"

Για να πάρουμε την απόφαση να επιλέξουμε τη θετικότητα και την ομορφιά στη ζωή μας, πρέπει να νιώθουμε ότι την αξίζουμε. Τότε θα κάνουμε τις απαραίτητες θετικές επιλογές και αλλαγές στη ζωή μας που θα φέρουν την ευδαιμονία. (Φυσικά είναι περιττό να πούμε ότι η αρνητικότητα ή η θετικότητα που βιώνουμε στη ζωή μας είναι δικές μας επιλογές, και δεν μας έρχονται τυχαία από ‘έξω’). Υπόγεια, ασυνείδητα συναισθήματα που λένε ότι δεν αξίζουμε την ομορφιά, σαμποτάρουν αυτή τη διαδικασία συνειδητής διεκδίκησης της ευτυχίας και ευδαιμονίας μας.

Γιατί όμως νιώθουμε ότι δεν αξίζουμε την αγάπη, τη θετικότητα και την ευδαιμονία; Γιατί δεν διεκδικούμε το δικαίωμά μας στη θεϊκότητα;

Η ταύτισή μας με την ύλη, με ότι παροδικό και ευτελές, μάς ‘μίκρυνε’ και μείωσε την αίσθηση της αξίας μας. Έτσι για να ανακτήσουμε την πληθωρικότητα των θεϊκών και ευδαιμονικών συναισθημάτων, θα πρέπει να διευρυνθούμε και να αγωνιζόμαστε καθημερινά για αυτοϋπέρβαση, για καλλιέργεια των αρετών και της θετικότητας, στις πολλές φορές αντίξοες συνθήκες που μπορεί να ζούμε. Είναι εφικτό να βιώνουμε ευδαιμονία ακόμα και βρισκόμενοι σε δύσκολα και αρνητικά περιβάλλοντα, αρκεί να ‘χτίσουμε’ τον εαυτό μας στο φως.

Επίσης κάποιες υποβολές από το οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να μάς εμφύσησαν αισθήματα αναξιότητας – αλλά και πάλι είναι καρμικά, δηλαδή εμείς είχαμε κινήσει τις αιτίες για να έρθουν οι άνθρωποι του περιβάλλοντός μας και να βεβαιώσουν την αίσθηση αναξιότητάς μας. Οπότε δεν ‘φταίει’ η μάνα ή ο πατέρας μας για τα αισθήματα αυτά.

Η καθημερινότητα και οι συνήθειές μας θα καταδείξουν καθαρά το κατά πόσο εκτιμούμε τον εαυτό μας και αν του προσφέρουμε το καλύτερο. Για παράδειγμα, κάποιος που καπνίζει, τρέφει ασυνείδητα αισθήματα αναξιότητας για να δίνει στον εαυτό του δηλητήρια, τα οποία δηλητηριάζουν και το σώμα αλλά και το νου. Ένας καπνιστής δυστυχώς δεν μπορεί να περιμένει να έχει θετικές σκέψεις, όταν στο αίμα του υπάρχουν τόσα τοξικά στοιχεία. Έτσι η συνήθεια αυτή υποδηλώνει μια ασυνείδητη τάση αυτοκαταστροφής, που δείχνει ότι το άτομο νιώθει ότι δεν αξίζει τη ζωή και την ευτυχία. Είναι βαθιά ριζωμένες και ασυνείδητες πολλές από αυτές οι τάσεις και τα συναισθήματα.

Επίσης η κακή διατροφή, τα κρέατα, το αλκοόλ, η λήψη χημικών, όλα αυτά επηρεάζουν το νου και εμποδίζουν τη φυσική θετικότητα και ευδαιμονία, ενώ καταδεικνύουν ότι το άτομο για να κάνει τέτοιες επιλογές, κάπου μειώνει τον εαυτό του και δεν του προσφέρει το καλύτερο. Αλλά και στο συναισθηματικό επίπεδο, όταν κάποιος μπλέκεται συνεχώς σε αρνητικές καταστάσεις, σε ‘δράματα’, σε παιχνίδια εξουσίας ή ανταγωνισμού, σημαίνει ότι ακόμα δεν έχει βάλει την ομορφιά και την αρμονία σαν στόχο και προτεραιότητα στη ζωή του.

Το παράξενο είναι ότι η έλλειψη αυτοεκτίμησης, μάς ωθεί σε συνήθειες και πράξεις ηδονιστικές, σα να προσπαθούμε να κάνουμε μια υπεραναπλήρωση της χαράς και της ομορφιάς που στερούμε στον εαυτό μας. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που δεν διαλογίζεται, που δεν ζει αγνή ζωή, δεν τρέφεται με αγνές τροφές και δεν έχει προσανατολίσει το νου του στη θετικότητα, δηλαδή ο άνθρωπος που δεν φροντίζει σωστά τον εαυτό του ώστε να επιτρέψει να βιώσει τη φυσική ευδαιμονία, θα εκδηλώσει έναν εγωισμό ή εγωκεντρισμό έμμεσο, που θα πάει να καλύψει αυτή την έλλειψη ουσιαστικής φροντίδας. Π.χ. με το να φάει πολύ, με το να αναζητά τη προσοχή/ενέργεια από τους άλλους με διάφορα τρικ, και με το να πέφτει γενικά σε υπερβολές και ηδονισμούς, σε μια προσπάθεια να καλύψει το κενό το οποίο ο ίδιος έχει επιτρέψει να υπάρχει, με τις λάθος επιλογές του και τις λάθος συνήθειές του.

Επίσης θα πρέπει να εξετάσουμε το κατά πόσο η συνείδησή μας είναι ευχαριστημένη με τις πράξεις μας. Αν ο ασυνείδητος εαυτός μάς ωθεί σε αρνητικές ή αυτοκαταστροφικές συνήθειες και πράξεις, κάπου αυτό δείχνει ότι η συνείδησή μας δεν είναι ευχαριστημένη με όσα κάνουμε στη ζωή, προφανώς λειτουργούμε εγωιστικά και δεν έχουμε υιοθετήσει την ανιδιοτέλεια σα στάση ζωής, κι έτσι ασυνείδητα ωθούμαστε σε βλαβερές πράξεις, με τις ανάλογες αρνητικές συνέπειες να έρχονται σαν ‘τιμωρία’ του εαυτού προς τον εαυτό. Η συνείδησή μας είναι αρκετά άτεγκτη!

Έτσι λοιπόν η θετικότητα και η ευδαιμονική ζωή είναι θέμα συνειδητών επιλογών σε όλο το φάσμα της ζωής. Αποφασίζουμε να αποβάλλουμε τις ποταπές συνήθειες και υιοθετούμε ανώτερους και ανεγωικούς τρόπους λειτουργίας στη καθημερινότητα. Σαφώς σταματούμε να περιμένουμε την ευτυχία παθητικά, αναμένοντάς την να μας έρθει τυχαία, και την διεκδικούμε με τις επιλογές μας!


Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Οι σκέψεις στις οποίες ενδίδετε, διαμορφώνουν τη φύση σας - Σάι Μπάμπα

Γίνεστε ότι σκέπτεστε. Με τη συνεχή σκέψη επί ενός ιδανικού, αυτό εντυπώνεται στην καρδιά σας. Όταν κατευθύνετε τις σκέψεις σας συνεχώς πάνω στο κακό που κάνουν οι άλλοι, τότε ο νους σας μολύνεται από αυτό το κακό. Αντιθέτως, όταν σκέπτεστε τις αρετές ή την ευημερία των άλλων, τότε ο νους σας εξαγνίζεται και τρέφει μόνο καλές σκέψεις.

Καμιά κακή σκέψη δεν μπορεί να διεισδύσει στον νου ενός ανθρώπου ο οποίος είναι γεμάτος αγάπη και συμπόνια. Οι σκέψεις στις οποίες ενδίδετε, διαμορφώνουν τη φύση σας. Εκτός από τους άλλους, επηρεάζουν και εσάς επίσης.


-Σάι Μπάμπα


Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

Η διάλυση του εγωισμού δεν συνεπάγεται καταστροφή της προσωπικότητας

Πολλοί νομίζουν ότι η απώλεια του εγώ, δηλαδή του εγωισμού, σημαίνει ότι χάνουμε τη προσωπικότητά μας και γινόμαστε άβουλοι και ‘άχρωμοι’. Αντίθετα όμως, η ταύτιση με το Θεϊκό θέλημα καθιστά τη προσωπικότητά μας χαρισματική και ‘χαριτωμένη’, αποκτά η έκφρασή μας Χάρη, δημιουργικότητα και ομορφιά. Επίσης η απώλεια του εγώ, δηλαδή της ταύτισης με το σώμα, είναι η λύτρωσή μας. Όποιος ξεχνά τον εαυτό και γεννιέται για τους Άλλους, ζει στο παράδεισο.

Η ατομικότητα δεν χάνεται όταν απολεσθεί ο εγωισμός. Αυτό που χάνεται είναι η εγωκεντρική δύνη, που είναι η πηγή των βασανισμών μας. Η εγωκεντρική δύνη είναι δαιμονικής φύσης – μπορεί να ακούγεται βαρύς ο χαρακτηρισμός αυτός, αλλά η ταύτιση με το σώμα και το νου του σώματος, ουσιαστικά είναι δαιμονισμός.

Για να γίνει η υπέρβαση της σωματικής ταύτισης (δηλαδή του εγωισμού), πρέπει να φέρουμε ενέργεια στη φυσιολογία μας, να γίνουμε υψηλοκραδαστικοί, φωτεινοί, φωτοβόλοι και αυτόφωτοι άνθρωποι. Όσο πιο πολύ ψυχική ενέργεια έχουμε, τόσο πιο υψηλός είναι ο κραδασμός, η συχνότητά μας. Φυσικά αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με εξωτερικά ή μηχανικά μέσα, παρά μόνο με το διαλογισμό, τη προσευχή και μια εξυψωμένη, αγνή καθημερινότητα, μια ενεργοποίηση εκ των έσω, με συνειδητή κατεύθυνση προς τη θετικότητα και το Φως. Είναι καθαρά θέμα συνειδητής επιλογής, παρά τις εξωτερικές συνθήκες, και δεν πρέπει να παραπονούμαστε ότι οι εξωτερικές συνθήκες και οι άλλοι άνθρωποι ‘δεν μας αφήνουν να αγιάσουμε’. Κανείς δεν μας εξαναγκάζει να σκεφτόμαστε αρνητικά και να έχουμε αυτοκαταστροφικές, χαμηλές συνήθειες. Άλλωστε τα εξωτερικά γεγονότα που μας επηρεάζουν, συνήθως δεν είναι παρά καθρέφτης της εσωτερικής μας κατάστασης.

Ας αγωνιστούμε λοιπόν να χτίσουμε μια θεϊκή προσωπικότητα, η οποία υλοποιεί τα υψηλότερά μας όνειρα και κάνει τη ζωή ένα μαγευτικό παραμύθι.


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Ευχαρίστηση και προσκόλληση

Οι διάφορες απολαύσεις και ηδονές ενισχύουν την προσκόλλησή μας στο σώμα. Και από τη προσκόλληση στο σώμα έρχονται όλα τα δεινά και ο πόνος. Η προσκόλληση στο σώμα, μάς κάνει διανοητικούς, δηλαδή ταυτιζόμαστε πολύ με το νου μας και όχι με τη ψυχή μας, και ο αποκομμένος από τη ψυχή νους είναι πηγή εσωτερικού βασανισμού, αγωνίας, πολλών σκέψεων, αρνητικότητας και φόβων.

Είναι πολύ εύκολο να το παρατηρήσουμε αυτό στη καθημερινότητα, καθώς η ευχαρίστηση είναι βασικό κίνητρο του ανθρώπου. Κάνουμε σχέσεις για να απολαύσουμε την αγάπη ή το σεξ, κάνουμε παρέες και πηγαίνουμε σε μέρη για να απολαύσουμε διάφορα πράγματα, όπως καλό φαγητό, φλερτ, άνεση, γκλαμουριά κλπ. Δυστυχώς η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου είναι τελείως επικεντρωμένη στις απολαύσεις, κι αυτό γιατί πονάει εσωτερικά και προσπαθεί έτσι να ανακουφίσει το πόνο του. Η φυσική μας κατάσταση όμως είναι η ευδαιμονία, και δεν χρειαζόμαστε απολαύσεις παρά κάθαρση από ότι εμποδίζει την φυσική ευδαιμονία.

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που καπνίζει, το κάνει για να χαλαρώσει και να ανακουφιστεί από τις αγωνίες του, αλλά τα δηλητήρια που προσλαμβάνει ρίχνουν πολύ το κραδασμό του σώματος, και προκαλείται έτσι μεγαλύτερη ταύτιση/προσκόλληση με το σώμα και με τα προβλήματα του υλικού κόσμου. Επιπλέον, τα δηλητήρια αυτά προκαλούν πολύ τοξικές σκέψεις – δηλαδή δημιουργεί χειρότερη αρνητικότητα από αυτήν που προσπαθεί να ανακουφίσει. Το ίδιο με το ηδονιστικό φαγητό, τα κρέατα, τα junk food, τα γλυκά κλπ. Το ίδιο και με το χασίς, που οι περισσότεροι το χρησιμοποιούν για να χαλαρώσουν, αλλά τελικά ρίχνει τόσο πολύ το κραδασμό του ατόμου, που προκαλείται ένας συνεχής εκνευρισμός και αεικινησία, η οποία χρειάζεται κατόπιν μεγαλύτερες δόσεις χασίς για να κατευναστεί, ενώ ταυτόχρονα ο νους σκληραίνει και το άτομο χάνει την επαφή του με την εσωτερική καθοδήγηση και τη ψυχή – κάτι που είναι ότι πιο θλιβερό – και γίνεται υπερβολικά διανοητικός (ένας νους ταυτισμένος με το σώμα).

Για να υπερβεί όμως κανείς τη σωματική ταύτιση –και άρα το πόνο- θα πρέπει να ανέβει σε κραδασμό. Όσο πιο χαμηλός ο κραδασμός του ανθρώπου, τόση μεγαλύτερη ταύτιση με το σώμα και με το νου θα υπάρχει, τόσος περισσότερος πόνος και άρα ανάγκη για ηδονές. Όσο πιο υψηλός ο κραδασμός του ανθρώπου (δηλαδή όσο πιο υψηλή είναι η ενέργειά του, ή όσο πιο πολύ ενέργεια έχει) τόσο πιο πολύ ευδαιμονία και ελευθερία θα βιώνει.

Οι σχέσεις είναι για τους περισσότερους μια μεγάλη πηγή πόνου, κι αυτό γιατί ασυνείδητα το άτομο αναμένει να πάρει ευχαρίστηση, πλήρωση και αγάπη, να πάρει ενέργεια δηλαδή απ’ τον σύντροφο. Και όταν έρχεται η ώρα που -για το καλό μας- μάς στερείται αυτή η ενέργεια/αγάπη/προσοχή, τότε ξεκινά ο πόνος, που πρέπει να μάς ωθήσει σε αυτο-ενεργοποίηση. Όταν χάνουμε δηλαδή έναν άνθρωπο που μας έδινε αγάπη, ή αν ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας δεν μας δίνει αυτά που θέλουμε, τότε υποφέρουμε. Αντί όμως να ζητούμε από τους άλλους να μας δίνουν ενέργεια/αγάπη, θα πρέπει να στραφούμε εσωτερικά να την αναζητήσουμε.

Το μεγάλο λάθος μας βρίσκεται στο ότι προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τη ψυχική ανάγκη για περισσότερη ενέργεια, με υλικές ή συναισθηματικές απολαύσεις, αντί να ενεργοποιηθούμε εκ των έσω, να πληρωθούμε εκ των έσω. Δηλαδή προσπαθούμε να καλύψουμε το κενό μας με τον βαμπιρισμό, αντί να πληρώσουμε το κενό μέσω της αυτο-ενεργοποίησης. Και φυσικά ο βαμπιρισμός είναι μια μάταιη προσπάθεια, καθώς χρειάζεται συνεχής αναζήτηση εξωτερικών απολαύσεων – ο άνθρωπος είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο που δεν γεμίζει κατ’ αυτό το τρόπο. Ενώ ο τακτικός διαλογισμός λειτουργεί συσσωρευτικά, ‘χτίζουμε’ σταδιακά τον εαυτό μας με την ενέργεια που συσσωρεύουμε, και φτάνουμε σε ένα σημείο να βιώνουμε μια σταθερή γαλήνη, πληρότητα και ευδαιμονία.

Η ανάγκη για ευχαρίστηση δεν υπάρχει χωρίς λόγο – είναι ουσιαστικά η ανάγκη για το Θείον, το οποίο όμως ο άνθρωπος προσπαθεί να βιώσει από λάθος κανάλια μέσω των υλικών/συναισθηματικών ηδονισμών. Και έτσι η ευχαρίστηση γίνεται η μεγαλύτερη παγίδα εδώ στη γη.

Έτσι αν διερευνήσουμε προσεκτικά τα κίνητρά μας, θα παρατηρήσουμε ότι οι περισσότεροι εσωτερικοί μας βασανισμοί, τα διλήμματα ή ακόμα και οι αποτυχίες μας, προκαλούνται από μια ανάγκη για ευχαρίστηση, για άνεση και ηδονισμό. Και ανήκουν στη σφαίρα του εγωισμού όλα αυτά, της εγωκεντρικής ζωής. Ενώ για να βιώσουμε ευτυχία θα πρέπει να λειτουργήσουμε τον εαυτό μας για το Κοινό Καλό, ξεχνώντας το εγώ μας.


Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

Για να πετύχουμε μια ολοκληρωμένη θεραπεία - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

«Όλες οι ασθένειες είναι αποτέλεσμα της αναστολής της ψυχικής ζωής, κι αυτό ισχύει για όλες τις μορφές σε όλα τα βασίλεια. Η τέχνη του θεραπευτή συνίσταται στο να απελευθερώσει τη ψυχή, ώστε η ζωή της να μπορεί να ρέει μέσω του συνόλου των οργανισμών που απαρτίζουν κάθε συγκεκριμένη μορφή.»

-Εσωτέρα Θεραπευτική
Αλίκη Μπέιλη


Μερικές φορές μια φυσική ασθένεια είναι ωφέλιμη, γιατί μέσα από την αρρώστια αυτή ελευθερώνεται και εξαντλείται κάποια εσωτερική διαταραχή. ...

Για να πετύχουμε μια ολοκληρωμένη θεραπεία, ο σκοπός της υψηλότερης μορφής της θεραπευτικής αγωγής θα πρέπει να στρέφεται προς τις εσωτερικές αιτίες. Αν αυτές μπορούν να εξαλειφθούν, τότε είναι δυνατό να υπάρξει τέλεια υγεία για την ανθρωπότητα.

Παρεμπιπτόντως, όλες οι θρησκείες έχουν μια θεραπευτική αξία, γιατί ενθαρρύνουν ένα τρόπο ζωής που αυτόματα απελευθερώνει τις ενέργειες της ψυχής. Ενθαρρύνουν δηλαδή τον άνθρωπο να ζει μέσω του τριπλού φορέα του σε αρμονία με το Εσώτερο Φως, ώστε να μη δημιουργεί κακό κάρμα, ούτε να εμποδίζει τη ζωή της ψυχής.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Η κρυμμένη δόξα του εσωτερικού ανθρώπου


Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Αγάπη σημαίνει ενεργοποίηση

Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι κατάσταση ενεργοποίησης, όπου όλο μας το είναι έχει πληρότητα ενέργειας/φωτός. Μέσα σε αυτή τη πληρότητα ενέργειας, δεν μπορούμε παρά να αγαπούμε τα πάντα αδιακρίτως, γιατί η αγάπη δεν έχει αντικείμενο να αγαπήσει – είτε είμαστε αγάπη, είτε όχι. Όσο περισσότερη ενέργεια έχουμε στη φυσιολογία μας, τόση περισσότερη αγάπη θα βιώνουμε, θα εκπέμπουμε και θα εκδηλώνουμε.

Η αγάπη που κατευθύνεται προς συγκεκριμένους ανθρώπους, είναι η συναισθηματική αγάπη του ηλιακού πλέγματος, που είναι αρκετά δεσμευτική και ιδιοτελής, κι έτσι δεν είναι πραγματική αγάπη. Η αγάπη όμως του επιπέδου του καρδιακού κέντρου, είναι ανιδιοτελής και λάμπει προς όλες τις κατευθύνσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με την έλλειψη ενέργειας, που μπορεί να εκδηλώνεται σαν κατάθλιψη: η κατάθλιψή μας δεν έχει έναν συγκεκριμένο αποδέκτη αλλά είναι μια κατάσταση την οποία εκπέμπουμε προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η ανθρωπότητα στην εποχή μας καλείται να αναβιβάσει τον εαυτό της από το επίπεδο του ηλιακού πλέγματος, στο επίπεδο της καρδιάς. Από την εγωιστική, συναισθηματική –και αρκετά υποκριτική- δηλαδή αγάπη, να πάει στην ανιδιοτελή αγάπη που ελευθερώνει. Δεν είναι τυχαίο που το σημείο του Σταυρού ενώνεται στη καρδιά, όπου είναι το Σημείο της απελευθέρωσης.

Με τον τακτικό διαλογισμό σταδιακά ενεργοποιούμαστε και βιώνουμε-εκπέμπουμε περισσότερη αγάπη. Η απλή αυτή διαδικασία του αδειάσματος του νου και της ενατένισης προς το Θείον ή τη Πηγή, επιτρέπει στη Θεία Ροή της ενέργειας να ρεύσει μέσα από εμάς και να μας πληρώσει, να μας ενεργοποιήσει, να μας κάνει ανθρώπους αγάπης.


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)