Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Φόβοι και ταύτιση με το σώμα

Από πού πηγάζουν οι φόβοι μας;
Όλοι μας οι φόβοι προέρχονται από την ταύτισή μας με το σώμα, που είναι φθαρτό, θνητό. Είναι η πιο μεγάλη πλάνη, να νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα μας – είναι δυνατόν να νομίζουμε ότι είμαστε το πουκάμισο που φοράμε; Άλλωστε ποιος είναι αυτός που λέει ‘το σώμα μου’; Σίγουρα όχι το ίδιο το σώμα.

Οπότε για να υπερβούμε την ταύτιση με το σώμα πρέπει να διερευνήσουμε πολύ βαθιά, το ποιοι πραγματικά είμαστε, τι πραγματικά είμαστε. Ταυτιζόμαστε με τη περιφέρεια του κύκλου και ξεχνούμε την Ταυτότητά μας. Παρασυρόμαστε από την εξωτερική ζωή και αμελούμε πλήρως την Αλήθεια. Αυτή η τάση, να ταυτιζόμαστε με τα εξωτερικά φαινόμενα, είναι ζωώδης, όπως λέει και ο Σάτυα Σάι Μπάμπα ‘η όραση που κατευθύνεται προς τα έξω είναι ζωώδης ενώ η όραση που κατευθύνεται προς τα μέσα είναι πραγματικά ανθρώπινη’.

Η ταύτιση με το υλικό, θνητό σώμα και η απαξίωση της ταύτισης με τη Πηγή, αναπόφευκτα θα φέρει την ανάγκη για βαμπιρισμό, δηλαδή την ανάγκη να τρεφόμαστε από εξωτερικές πηγές, από σχέσεις, αποκτήματα, ηδονές, φαγητό, φιλοδοξίες κλπ. Η τροφή όμως που παίρνουμε απ’ έξω ούτε δίνει τις ‘βιταμίνες’ που έχουμε ανάγκη αλλά ούτε και μας χορταίνει πραγματικά. Γιατί το σώμα είναι μια μαύρη τρύπα που θέλει συνεχώς να καταναλώνει. Εκτός αν μπούμε στη πνευματική διαδικασία μετουσίωσης της φυσιολογίας μας και καταφέρουμε τον στόχο για τον οποίο είμαστε εδώ, δηλαδή να καταστήσουμε την ύλη μας φως, να κάνουμε το σώμα μας ομοούσιο του Πνεύματος. Τότε ακόμα και το σώμα γίνεται ιερό και ακτινοβόλο. Αλλά αυτό για να πραγματωθεί, χρειάζεται να έχουμε ένα σταθερό και τακτικό focus στην Πηγή, στο Κέντρο μας, στο Αιώνιο, στο Θείον. Σταδιακά μεταμορφωνόμαστε σε αυτό στο οποίο εστιάζουμε τακτικά.

Γιατί όμως ταυτιζόμαστε με το σώμα και νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα μας;
Αυτό συμβαίνει λόγω χαμηλών κραδασμών. Όσο πιο χαμηλός είναι ο κραδασμός μας, η συχνότητα δηλαδή που κραδαίνονται τα μόριά μας (και άρα όσο πιο λίγη ενέργεια έχουμε) τόσο πιο πολύ ταυτισμένοι με το σώμα θα είμαστε. Τα ζωάκια έχουν χαμηλό κραδασμό, γι’ αυτό ταυτίζονται πλήρως με το σώμα τους και ότι συμβαίνει στο σώμα τα επηρεάζει άμεσα. Ο άνθρωπος όμως μπορεί να υπερβεί αυτή τη ταύτιση, όχι με μια διανοητική κι επιφανειακή απομάκρυνση από το σώμα, αλλά μέσω της πνευματικής ζωής και πράξης που θα φέρει ανύψωση του κραδασμού, που θα φέρει φως και κατόπιν μετουσίωση της φυσιολογίας.

Μπορούμε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας ‘τι είμαι; Είμαι αυτό το σώμα που θα καταλήξει σε φέρετρο αργά ή γρήγορα;’ Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας αν θέλουμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Τι είμαστε λοιπόν; Από πού πηγάζουμε; Ποια είναι η Αλήθεια; Ποια είναι η πραγματική, Αιώνια ταυτότητά μας; Αυτές οι σκέψεις αναπόφευκτα θα μας βάλουν σε διαλογιστικό mood.

Έχουμε ένα Κέντρο στο είναι μας, με το οποίο αν ερχόμαστε συχνά και τακτικά σε επαφή θα γεμίζουμε δύναμη, αυτοπεποίθηση, ενέργεια, χαρά, συντονισμό, δημιουργικότητα, σοφία, καθοδήγηση. Η τακτική επαφή με το Κέντρο μας την ώρα του διαλογισμού, μάς γεμίζει με ενέργεια και σταδιακά πληρωνόμαστε όλο και πιο πολύ με ενέργεια/φως και βιώνουμε αίσθημα αφοβίας. Άλλωστε οι φόβοι μας προέρχονται από έλλειψη ενέργειας, από ενεργειακά κενά στη φυσιολογία μας. Και, όπως είπαμε και πιο πριν, όσο πιο πολύ ενέργεια* και υψηλό κραδασμό έχουμε, τόσο πιο αποταυτισμένοι θα είμαστε από το σώμα και τις έγνοιες και τους φόβους για το σώμα, ενώ ταυτόχρονα θα φροντίζουμε και πολύ πιο αποτελεσματικά τις ανάγκες του.

Επίσης, πληρότητα ενέργειας σημαίνει και κάτι άλλο εξαιρετικά σημαντικό: πληρότητα ενέργειας σημαίνει και πίστη. Πίστη στον Εαυτό, στη Θεία Πρόνοια, πίστη ότι η ζωή μάς προσφέρει όσα έχουμε πραγματικά ανάγκη. Όταν έχουμε πληρότητα ενέργειας, η δράση μας είναι καίρια, δεν αδρανούμε, δεν χάνουμε ευκαιρίες, είμαστε δημιουργικοί και η ζωή μας δεν μένει στάσιμη. Και το βασικότερο: όταν έχουμε πληρότητα ενέργειας ξεπερνούμε το εγώ, υπερβαίνουμε τον εγωκεντρισμό – και δεν είναι όλοι οι φόβοι μας ζήτημα εγωκεντρισμού;


*Γενικά είναι αρκετά πρακτικό και ωφέλιμο το να σκεφτόμαστε σε επίπεδο ενεργειών/κραδασμών, όπως υψηλές και χαμηλές ενέργειες. Η θλίψη για παράδειγμα είναι χαμηλός κραδασμός, ενώ η Χαρά (όχι η χονδροειδής χαρά) είναι υψηλός κραδασμός. Όλα τα πράγματα στη φύση έχουν έναν κραδασμό. Υπάρχουν φυτά με χαμηλό κραδασμό και άλλα με υψηλό κραδασμό που είναι θεραπευτικά. Υπάρχουν τροφές χαμηλού και υψηλού κραδασμού κοκ.
Ο Dr Tesla είχε πει 'If you want to find the secrets of the Universe, think in terms of energy, frequency and vibration.'


4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχει ουδέτερος κραδασμός;

Elena είπε...

Ο ουδέτερος κραδασμός είναι υποκειμενικός. Για παράδειγμα, οι κραδασμοί/συχνότητες που είναι στο ίδιο επίπεδο με το δικό μου, τους νιώθω ουδέτερους. Για κάποιο άλλο ον μπορεί να είναι χαμηλοί όμως, και για κάποιο άλλο ον να είναι υψηλοί κραδασμοί.

Ανώνυμος είπε...

έλενα ? έχεις ιδέα για καμιά εσωτερική ομαδα που ασχολειται με όλα αυτά ?

Elena είπε...

Δεν έχω κάτι στο νου αυτή τη στιγμή αλλά συζητάμε για τα θέματα αυτά στο κανάλι του IRC #Spirituality του δικτύου GRnet, συνήθως τα βράδυα.

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)