Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Ας γίνουμε εμείς πνευματικοί οδηγοί, οδηγοί Φωτός

Ο κόσμος μας έχει πλέον γεμίσει ανασφαλείς ανθρώπους, ανθρώπους με πάρα πολλές αδυναμίες, εξαρτήσεις, φοβίες, θλίψεις και ψυχολογικές ανισορροπίες – παντού πια βλέπουμε ανθρώπους ψυχικά ασταθείς και κινδυνεύουμε να το συνηθίσουμε αυτό το φαινόμενο ως κάτι το νορμάλ. Φυσικά η αιτία γι’ αυτή την ανισορροπία είναι ο υλισμός, δηλαδή η ταύτιση με το σώμα και με τις εξωτερικές καταστάσεις, και η απώλεια επαφής με τις πνευματικές πραγματικότητες και το Θεό – επαφή που αν επιτευχθεί φέρνει αναζωογόνηση, χαρά, υγεία και αυτοπεποίθηση. Οι ανασφάλειες άλλωστε είναι αποτέλεσμα έλλειψης ενέργειας/φωτός, κι έτσι με την επαφή με το Θείον ενεργοποιούμαστε, και τα κενά μας που λέγονται ανασφάλειες γεμίζουν και ανακτούμε την φυσική μας αυτοπεποίθηση.

Υπάρχει λοιπόν τεράστια ανάγκη για ανθρώπους στέρεους, με ουσιαστική αυτοπεποίθηση, που ξέρουν που βαδίζουν, που έχουν διαλύσει τις αυταπάτες (και ειδικά τη μεγάλη αυταπάτη ότι η υλική ζωή μπορεί να προσφέρει ευτυχία), που ξέρουν για ποιο λόγο ζουν, που έχουν δομήσει τον εαυτό τους στο Φως και στην Αλήθεια και που δεν περιπλανώνται στη ζωή απλά για να καταναλώνουν και να απολαμβάνουν εγωιστικά, ζώντας μόνο για το σώμα, σε ένα συνεχές άγχος επιβίωσης και διασκορπισμού στα φαινόμενα των αισθήσεων. Κάποια Ανώτερα Όντα προσπαθούν να εντοπίσουν ανθρώπους οι οποίοι θα είναι αρκετά τίμιοι και υγιείς πνευματικά ώστε να τους καταστήσουν ικανούς να γίνουν πνευματικοί οδηγοί στο περιβάλλον που ζουν και κινούνται, και να δυναμώσουν έτσι και άλλα άτομα με τη σειρά τους.

Ας γίνουμε εμείς άνθρωποι δομημένοι στο φως. Αν δομήσουμε την φυσιολογία μας με το φως στον καθημερινό μας διαλογισμό, ο κόσμος γύρω μας θα αρχίσει να το αντιλαμβάνεται και θα μας πλησιάζει για να λάβει λίγη από την ενέργεια και την ασφάλεια που εκπέμπουμε. Πρέπει όμως να μάθουμε να κλείνουμε τα μάτια, να κλείνουμε τις αισθήσεις και να διαλογιζόμαστε στο Αιώνιο, στο Θείον, γιατί η εξωτερική πραγματικότητα μάς παρασέρνει και ταυτιζόμαστε μαζί της, νομίζοντας ότι αυτή είναι αληθινή. Όμως τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα, η ζωή φεύγει, ενώ οι περισσότερες ανασφάλειες ξεπηδούν από αυτό το φόβο του θανάτου.

Ας γίνουμε εμείς λοιπόν οι ιδανικοί άνθρωποι, που θα φέρνουν το Όραμα της Αιωνιότητας εδώ στη γη, που είναι το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούμε με ασφάλεια να ‘πιαστούμε’ – όλα τα άλλα στη ζωή είναι παροδικά και φθαρτά και δεν μπορούν να μας προσφέρουν ευτυχία.


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)