Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Πέντε τύποι μαθητών - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Υπάρχουν πέντε τύποι μαθητών:
1. αυτοί που είναι όλο νοητική αδράνεια και χρειάζονται να σπρώχνονται συνεχώς για να κινηθούν προς τα εμπρός.
2. αυτοί που προσπαθούν σκληρά, αλλά δεν κάνουν προόδους.
3. αυτοί που μαθαίνουν, αλλά παραπονούνται.
4. αυτοί που ακούνε, αλλά δεν αλλάζουν.
5. αυτοί που βελτιώνονται συστηματικά με αισθήματα ευγνωμοσύνης.

Αυτοί οι πέντε τύποι χρειάζονται πέντε διαφορετικές προσεγγίσεις. Όταν η τάξη σας αποτελείται από διάφορους τύπους, πρέπει να είστε ιδιοφυΐα για να μιλήσετε και να βοηθήσετε όλους. Αυτοί που έχουν νοητική αδράνεια, πρέπει να διεγερθούν. Αυτοί που προσπαθούν αλλά δεν κάνουν προόδους, έχουν εμπόδια και αυτά τα εμπόδια πρέπει να εξαλειφθούν. Αυτοί που παραπονούνται, δε θα είναι ικανοί να εφαρμόσουν τη γνώση στη ζωή τους. Οφείλουν να μάθουν ότι το παράπονο δημιουργεί μέσα τους απόρριψη, ως προς την εφαρμογή της γνώσης που έλαβαν.

Αυτοί που δεν αλλάζουν πρέπει να προειδοποιηθούν, γιατί οι προδότες της Διδασκαλίας προέρχονται από αυτό τον τύπο. Η συσσωρευμένη γνώση χωρίς αλλαγή, δημιουργεί τους πιο ύπουλους υποκριτές.

Αυτοί που βελτιώνονται συστηματικά, πρέπει να εμπνευσθούν από το όραμα της Απειροσύνης και της ταπεινότητας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


4 σχόλια:

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ είπε...

συνετο θα ηταν καποια στιγμη να εγραφες την γνωμη σου και για τον τυπο δασκαλου.
υποτιθεται οτι απο ολους τους δασκαλους μπορει να παρει καποιος κατι.αρκει να ξερει περιπου τι χρειαζεται
η υπαρξη δασκαλου μπορει να εχει καταλυτικη επενεργεια.σε φερνει αντιμετωπο με τον εγωισμο σου ο οποιος ειναι ειδικος στο να μεταμφιεζεται και να σου παιζει παιχνιδια.
ομως εδω τιθεται κι ενα βασικο ερωτημα: ο δασκαλος/αυθεντια τι εχει κανει τον δικο του εγωισμο?
εχει εξελιχθει σε αξιοπρεπεια και μη αδιαφορια για τους αλλους?
εχει μεταμφιεστει σε επαρση?
η διαισθηση μας,ιδιαιτερα αν την εχουμε καλλιεργησει, μπορει ισως αυθορμητα να μας πει ποιος ειναι ο καταλληλος δασκαλος για μας.
ομως ο εσωτερικος μας κοσμος ειναι ολα οσα ειμαστε ή νομιζουμε οτι ειμαστε.
εδω δεν χωραει μαθηση δια της ΔΟΚΙΜΗΣ και ΠΛΑΝΗΣ.

Elena είπε...

Δάσκαλος είναι εκείνος που έχει καθαρίσει την αντίληψή του σε ένα βαθμό, μπορεί και βλέπει τις ανάγκες των μαθητών του και τους καθοδηγεί ανάλογα. Τέλειος δάσκαλος υπάρχει μόνο για τους τέλειους μαθητές - ο καθένας έλκει το δάσκαλο ανάλογα με το επίπεδό του.

Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε κάποιο δάσκαλο, όπως ένα παιδί χρειάζεται τους γονείς του για να μεγαλώσει σωστά. Όταν ενηλικιωθεί κανείς πνευματικά, μπορεί πλέον και βασίζεται στη φωνή της συνείδησής του και στην εσωτερική του καθοδήγηση - αυτά γίνονται οι δάσκαλοί του.

Υπάρχει πολύς κόσμος που σνομπάρει τους δασκάλους, και αυτό είναι δείγμα εγωισμού και έλλειψης ταπεινότητας. Τα ίδια όμως αυτά τα άτομα διαβάζουν βιβλία, ακούνε κάποιες αυθεντίες... ουσιαστικά δηλαδή έχουν κι αυτοί δασκάλους, αλλά από την άλλη αρνούνται να ταπεινωθούν σε έναν αληθινό δάσκαλο. Ο δάσκαλος του δασκάλου μου έλεγε 'αλίμονο στο δάσκαλο που δεν είχε δάσκαλο'. Το ίδιο πιστεύω κι εγώ.

Κάποιοι άλλοι είναι συνεχώς καχύποπτοι με τυχών δασκάλους, λες κι εκείνοι είναι αγνοί στο νου. Όπως λέει κι ο De Mello:

To a traveler who asked how he could tell a true Master from a false one the Master said shortly, "If you are not yourself deceitful, you will not be deceived."

To his disciples the Master later said, "Why do seekers assume that they themselves are honest and all they need is a test to detect deceit in Masters?"

-Anthony de Mello, SJ

Ο Σαραϊνταριάν στο βιβλίο του Πρόκληση για Μαθητεία μιλάει αναλυτικά για το θέμα του δασκάλου, για το τι γίνεται αν ο κατάλληλος μαθητής έλξει λάθος δάσκαλο, ή αν ένας καλός δάσκαλος έλξει λάθος μαθητές, κοκ. Θα κάνω post από το κεφάλαιο αυτό κάποια στιγμή.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ είπε...

Όταν ο μαθητης ειναι ετοιμος, ο δασκαλος εμφανιζεται.αν το ερωτημα του μαθητη, βεβαια, ειναι ειλικρινες και αυθορμητο.οχι ομως ως δια μαγειας.
μαθητης ειναι οποιος παραμενει ανοιχτος και πρόθυμος να μαθαινει, από ολους και από ολα.
αποδομει τις κατασκευές της νοησης, αναπτυσσεται και τραβα τον δρομο του ψαχνοντας την αληθεια.
δρα δημιουργικα και παιχνιδιαρικα σαν μικρο παιδι.
δάσκαλοι και μαθητες ειμαστε ολοι μας.η βοηθεια θα μας παρασχεθει οταν ειμαστε ετοιμοι.και θα την δωσουμε οπου και αν μας ζητηθει.
ενα βιβλιο ισως δεν πεφτει τυχαια στα χερια σου.
ο 'δασκαλος' σε ενθαρρύνει να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη κατεύθυνση με πολλους διαφορετικους τροπους.το αγγιγμα του μπορει να ειναι ακομα και μια σκεψη που ερχεται "τυχαια" στο μυαλο σου,ή και μια φαινομενικα ακατανοητη αλυσσιδα τυχαιων συμπτωσεων που σε φερνει κοντα του. και βεβαια καποιο γραπτο του.
ειναι σαν να τον γνωριζες απο παλια.σαν φιλοι απο το παρελθον.εμφανιζεται σε ο,τι συναντας.
η γνωριμια μαζι του μοιαζει με ερωτα.
αν δεν εισαι ετοιμος μπορει και να χρειαστει να φυγεις μακρια του.
εκεινος δεν θα σε κρατησει με το ζορι.
πρεπει αυτοβουλως να παραδοθεις στα χερια του.
κι επειτα να φυγεις αυτοβουλως παλι μακρια του.
να υπαρξεις αυθυπαρκτος.
ισως αυτο εξηγει και την καχυποψια που ανεφερες, αν δεν ειναι βεβαια μια στειρας μορφης αντιδραση για την αντιδραση.
δυστυχως κανεις δεν μπορει να "ελευθερωσει" κανεναν απ' εξω.
η γνωση ειναι αυθεντικη οταν επιτυγχανεται βιωματικα, διαισθητικα μονο την αντιλαμβανομαστε.
κανενας δεν εχει το κλειδι του βασιλειου της πνευματικοτητας ομως.
εμεις οι ιδιοι ειμαστε το κλειδι για την αυτοολοκληρωση μας.
δυστυχως, πολλοι εξαρτωνται απο την πνευματικοτητα ενος αλλου, απο το φως του που ομως δεν βγαινει απο μεσα τους.εξαρτηση που δεν διαφερει τελικα σε τιποτα απο την εξαρτηση απο ουσιες.
ΥΓ γραφεις ωραια ασχετα αν συμφωνει ή διαφωνει κανεις με τις αποψεις σου.θα χαιρομουν αν εβλεπα κι αλλα δικα σου αυθεντικα και πρωτοτυπα κειμενα.συγνωμη για το τεραστιο σχολιο.

Elena είπε...

Η ταπεινότητα είναι ουσιαστικής σημασίας στη πνευματική πορεία, γιατί ακριβώς μάς επιτρέπει να μαθαίνουμε από τα πάντα. Είναι πραγματικά δύσκολο πολλές φορές να αδειάσουμε το 'ποτήρι' μας και να γίνουμε ταπεινοί. Ταπεινότητα όχι σαν μια μορφή αδυναμίας και δουλικότητας όμως.

Η ουσιαστική ταπεινότητα είναι και γείωση, πρέπει να πω.

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τα κείμενα στο blog αυτό που δεν έχουν όνομα συγγραφέα, είναι δικά μου. Έρχονται κι άλλα.

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)