Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Αγάπη σημαίνει ενεργοποίηση

Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι κατάσταση ενεργοποίησης, όπου όλο μας το είναι έχει πληρότητα ενέργειας/φωτός. Μέσα σε αυτή τη πληρότητα ενέργειας, δεν μπορούμε παρά να αγαπούμε τα πάντα αδιακρίτως, γιατί η αγάπη δεν έχει αντικείμενο να αγαπήσει – είτε είμαστε αγάπη, είτε όχι. Όσο περισσότερη ενέργεια έχουμε στη φυσιολογία μας, τόση περισσότερη αγάπη θα βιώνουμε, θα εκπέμπουμε και θα εκδηλώνουμε.

Η αγάπη που κατευθύνεται προς συγκεκριμένους ανθρώπους, είναι η συναισθηματική αγάπη του ηλιακού πλέγματος, που είναι αρκετά δεσμευτική και ιδιοτελής, κι έτσι δεν είναι πραγματική αγάπη. Η αγάπη όμως του επιπέδου του καρδιακού κέντρου, είναι ανιδιοτελής και λάμπει προς όλες τις κατευθύνσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με την έλλειψη ενέργειας, που μπορεί να εκδηλώνεται σαν κατάθλιψη: η κατάθλιψή μας δεν έχει έναν συγκεκριμένο αποδέκτη αλλά είναι μια κατάσταση την οποία εκπέμπουμε προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η ανθρωπότητα στην εποχή μας καλείται να αναβιβάσει τον εαυτό της από το επίπεδο του ηλιακού πλέγματος, στο επίπεδο της καρδιάς. Από την εγωιστική, συναισθηματική –και αρκετά υποκριτική- δηλαδή αγάπη, να πάει στην ανιδιοτελή αγάπη που ελευθερώνει. Δεν είναι τυχαίο που το σημείο του Σταυρού ενώνεται στη καρδιά, όπου είναι το Σημείο της απελευθέρωσης.

Με τον τακτικό διαλογισμό σταδιακά ενεργοποιούμαστε και βιώνουμε-εκπέμπουμε περισσότερη αγάπη. Η απλή αυτή διαδικασία του αδειάσματος του νου και της ενατένισης προς το Θείον ή τη Πηγή, επιτρέπει στη Θεία Ροή της ενέργειας να ρεύσει μέσα από εμάς και να μας πληρώσει, να μας ενεργοποιήσει, να μας κάνει ανθρώπους αγάπης.


6 σχόλια:

delta είπε...

Πολύ διαφωτιστική η συγκεκριμένη ανάρτηση Έλενα.

Ίσως γι’ αυτό η ερωτική έλξη, η οποία είναι μια μορφή αγάπης που κατευθύνεται προς έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, μας αφήνει την αίσθηση ενός «κόμπου» στο στομάχι (ηλιακό πλέγμα), ενώ όταν γινόμαστε οι ίδιοι αγάπη , αισθανόμαστε την καρδιά μας να πλημμυρίζει από χαρά.

Σ’ ευχαριστώ

Elena είπε...

Ναι, και αυτή η αίσθηση 'κόμπου' στο ηλιακό πλέγμα, δημιουργείται λόγω συναισθημάτων κτητικότητας, κοντρόλ, φόβου, και λόγω προσκόλλησης. Νιώθω ότι ο άλλος με τρέφει ενεργειακά, αρχίζω και εξαρτώμαι, και άρα δεν θέλω να τον χάσω - έχει γίνει η 'μαμά' μου... Ενεργοποιούνται δηλαδή παιδικά κόμπλεξ στον έρωτα. Η πραγματική συντροφικότητα όμως και αγάπη έρχονται σε ανθρώπους που έχουν ενηλικιωθεί ψυχικά.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ είπε...

Μπερδεύουμε την εμπειρία του έρωτα, του να ερωτεύεσαι (falling in love- «πέφτω σε έρωτα») με την συνθήκη του να αγαπάς (being in love- είμαι σε έρωτα»).
Συνηθίζουμε να αντιμετωπίζουμε το θέμα της αγάπης ως πρωταρχικά πρόβλημα του να αγαπηθούμε και όχι του να αγαπάμε, του λαμβάνειν αγάπη παρά του δίνειν αγάπη.
Το να δεχτούμε βαθιά αγάπη είναι μια εμπειρία ικανή να μεταμορφώσει, να μετασχηματίσει τον άνθρωπο. Αλλά το να αντιλαμβανόμαστε την αγάπη ως μια κατάσταση κατά την οποία οι άλλοι προσέχουν εμάς ,παρά ως τρόπο με τον οποίο εμείς δραστηριοποιουμεθα απεναντι στους άλλους, είναι λάθος. Η αγάπη είναι πρώτα μία δραστηριότητα του ανθρώπου, όχι μία κατάσταση στην οποία καποιος παθητικα βρισκεται.
Υποθέτουμε λοιπόν, ότι η διαδικασία της αγάπης δεν παράγεται εσωτερικά αλλά αποσπάται με μαγικό τρόπο έξω από τον άνθρωπο. Θεωρούμε ότι η αγάπη είναι μια λειτουργία ενός εξωτερικού αντικειμένου παρά η λειτουργία μιας εσωτερικής ικανότητας.

Elena είπε...

Ναι πεταλούδα, πολυ σωστά και ωραία όσα λες. Η αγάπη είναι δραστηριοποίηση. Κάθε παθητική/αρνητική στάση, όπως αυτολύπηση, επιθυμία, έλλειψη ενότητας και αίσθημα ανικανοποίητου, μας βγάζουν από τη φυσική ενεργητική κατάσταση της αγάπης. Η παθητικότητα δεν έχει θέση στη πνευματικότητα -και άρα στην ευτυχία.

Αυτή είναι και η διαφορά ενός ενηλικιωμένου πνευματικά ανθρώπου με έναν ανώριμο, ότι ο ένας αγωνίζεται να ενεργοποιηθεί και να γίνει δότης στη ζωή, ενώ ο άλλος αναμένει να του δίνονται πράγματα, σαν παιδάκι που περιμένει τη μαμά να τον φροντίσει. Φυσικά δεν πάμε από τη μια στιγμή στην άλλη στην πνευματική ενηλικίωση, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ο συνειδητός προσανατολισμός μας στο να γίνουμε δότες στη ζωή.

Ο Hazrat Inayat Khan λέει:
Τhe self is not made to be loved; the self is made to love http://worshippingthefire.blogspot.com/2009/08/self-is-not-made-to-be-loved-self-is.html

THE TZAMALOUKAS είπε...

αν δεν μπερδευτεις με τους εργατες
και δεν γινεις ενα με εκει που το ψωμι βγαινει με πονο , με διαλογισμους και προσευχες εξω απο το χωρο της βιοπαλης βιωνεις μονο αυτορεσκεια οχι αγαπη !!!

Elena είπε...

Σωστά... Ο διαλογισμός/προσευχή είναι το ένα φτερό. Η υπηρεσία είναι το άλλο.

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)