Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Ευχαρίστηση και προσκόλληση

Οι διάφορες απολαύσεις και ηδονές ενισχύουν την προσκόλλησή μας στο σώμα. Και από τη προσκόλληση στο σώμα έρχονται όλα τα δεινά και ο πόνος. Η προσκόλληση στο σώμα, μάς κάνει διανοητικούς, δηλαδή ταυτιζόμαστε πολύ με το νου μας και όχι με τη ψυχή μας, και ο αποκομμένος από τη ψυχή νους είναι πηγή εσωτερικού βασανισμού, αγωνίας, πολλών σκέψεων, αρνητικότητας και φόβων.

Είναι πολύ εύκολο να το παρατηρήσουμε αυτό στη καθημερινότητα, καθώς η ευχαρίστηση είναι βασικό κίνητρο του ανθρώπου. Κάνουμε σχέσεις για να απολαύσουμε την αγάπη ή το σεξ, κάνουμε παρέες και πηγαίνουμε σε μέρη για να απολαύσουμε διάφορα πράγματα, όπως καλό φαγητό, φλερτ, άνεση, γκλαμουριά κλπ. Δυστυχώς η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου είναι τελείως επικεντρωμένη στις απολαύσεις, κι αυτό γιατί πονάει εσωτερικά και προσπαθεί έτσι να ανακουφίσει το πόνο του. Η φυσική μας κατάσταση όμως είναι η ευδαιμονία, και δεν χρειαζόμαστε απολαύσεις παρά κάθαρση από ότι εμποδίζει την φυσική ευδαιμονία.

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που καπνίζει, το κάνει για να χαλαρώσει και να ανακουφιστεί από τις αγωνίες του, αλλά τα δηλητήρια που προσλαμβάνει ρίχνουν πολύ το κραδασμό του σώματος, και προκαλείται έτσι μεγαλύτερη ταύτιση/προσκόλληση με το σώμα και με τα προβλήματα του υλικού κόσμου. Επιπλέον, τα δηλητήρια αυτά προκαλούν πολύ τοξικές σκέψεις – δηλαδή δημιουργεί χειρότερη αρνητικότητα από αυτήν που προσπαθεί να ανακουφίσει. Το ίδιο με το ηδονιστικό φαγητό, τα κρέατα, τα junk food, τα γλυκά κλπ. Το ίδιο και με το χασίς, που οι περισσότεροι το χρησιμοποιούν για να χαλαρώσουν, αλλά τελικά ρίχνει τόσο πολύ το κραδασμό του ατόμου, που προκαλείται ένας συνεχής εκνευρισμός και αεικινησία, η οποία χρειάζεται κατόπιν μεγαλύτερες δόσεις χασίς για να κατευναστεί, ενώ ταυτόχρονα ο νους σκληραίνει και το άτομο χάνει την επαφή του με την εσωτερική καθοδήγηση και τη ψυχή – κάτι που είναι ότι πιο θλιβερό – και γίνεται υπερβολικά διανοητικός (ένας νους ταυτισμένος με το σώμα).

Για να υπερβεί όμως κανείς τη σωματική ταύτιση –και άρα το πόνο- θα πρέπει να ανέβει σε κραδασμό. Όσο πιο χαμηλός ο κραδασμός του ανθρώπου, τόση μεγαλύτερη ταύτιση με το σώμα και με το νου θα υπάρχει, τόσος περισσότερος πόνος και άρα ανάγκη για ηδονές. Όσο πιο υψηλός ο κραδασμός του ανθρώπου (δηλαδή όσο πιο υψηλή είναι η ενέργειά του, ή όσο πιο πολύ ενέργεια έχει) τόσο πιο πολύ ευδαιμονία και ελευθερία θα βιώνει.

Οι σχέσεις είναι για τους περισσότερους μια μεγάλη πηγή πόνου, κι αυτό γιατί ασυνείδητα το άτομο αναμένει να πάρει ευχαρίστηση, πλήρωση και αγάπη, να πάρει ενέργεια δηλαδή απ’ τον σύντροφο. Και όταν έρχεται η ώρα που -για το καλό μας- μάς στερείται αυτή η ενέργεια/αγάπη/προσοχή, τότε ξεκινά ο πόνος, που πρέπει να μάς ωθήσει σε αυτο-ενεργοποίηση. Όταν χάνουμε δηλαδή έναν άνθρωπο που μας έδινε αγάπη, ή αν ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας δεν μας δίνει αυτά που θέλουμε, τότε υποφέρουμε. Αντί όμως να ζητούμε από τους άλλους να μας δίνουν ενέργεια/αγάπη, θα πρέπει να στραφούμε εσωτερικά να την αναζητήσουμε.

Το μεγάλο λάθος μας βρίσκεται στο ότι προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τη ψυχική ανάγκη για περισσότερη ενέργεια, με υλικές ή συναισθηματικές απολαύσεις, αντί να ενεργοποιηθούμε εκ των έσω, να πληρωθούμε εκ των έσω. Δηλαδή προσπαθούμε να καλύψουμε το κενό μας με τον βαμπιρισμό, αντί να πληρώσουμε το κενό μέσω της αυτο-ενεργοποίησης. Και φυσικά ο βαμπιρισμός είναι μια μάταιη προσπάθεια, καθώς χρειάζεται συνεχής αναζήτηση εξωτερικών απολαύσεων – ο άνθρωπος είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο που δεν γεμίζει κατ’ αυτό το τρόπο. Ενώ ο τακτικός διαλογισμός λειτουργεί συσσωρευτικά, ‘χτίζουμε’ σταδιακά τον εαυτό μας με την ενέργεια που συσσωρεύουμε, και φτάνουμε σε ένα σημείο να βιώνουμε μια σταθερή γαλήνη, πληρότητα και ευδαιμονία.

Η ανάγκη για ευχαρίστηση δεν υπάρχει χωρίς λόγο – είναι ουσιαστικά η ανάγκη για το Θείον, το οποίο όμως ο άνθρωπος προσπαθεί να βιώσει από λάθος κανάλια μέσω των υλικών/συναισθηματικών ηδονισμών. Και έτσι η ευχαρίστηση γίνεται η μεγαλύτερη παγίδα εδώ στη γη.

Έτσι αν διερευνήσουμε προσεκτικά τα κίνητρά μας, θα παρατηρήσουμε ότι οι περισσότεροι εσωτερικοί μας βασανισμοί, τα διλήμματα ή ακόμα και οι αποτυχίες μας, προκαλούνται από μια ανάγκη για ευχαρίστηση, για άνεση και ηδονισμό. Και ανήκουν στη σφαίρα του εγωισμού όλα αυτά, της εγωκεντρικής ζωής. Ενώ για να βιώσουμε ευτυχία θα πρέπει να λειτουργήσουμε τον εαυτό μας για το Κοινό Καλό, ξεχνώντας το εγώ μας.


1 σχόλιο:

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ είπε...

Κάθε λέξη, κάθε πράξη, κάθε σκέψη στην οποία εστιάζεις, έχει κάποια ενέργεια. Τα πάντα στον κόσμο σου, και τον ορατό και τον αόρατο, είναι ένα τμήμα αυτού του «υλικού» που ονομάζεται ενέργεια.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι καθήκον μας είναι να γίνουμε διαχειριστές της ενέργειας μας και των πράξεων/λόγων μας.Ό,τι πράττουμε λεκτικά και μη, βοηθά ειτε στην αποδόμηση της αρνητικότητας είτε στην αύξησή της.
Εκείνα στα οποία εστιάζεις την προσοχή σου, αυξάνονται.
Όταν νιώθεις σαν θύμα, ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους, κυλιέσαι στην αυτολύπηση.
Πρέπει να αλλάξεις τη στάση σου, να ξεχάσεις, να συγχωρήσεις, να γίνεις πιο αισιόδοξος, να βλέπεις το θετικό.
Και να αποκοπείς,εντέλει, από όλες τις προσκολλήσεις σε σχέσεις θύματος-θύτη.Δίνοντας το παράδειγμα και στους υπόλοιπους.

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)