Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Αλήθεια, ειλικρίνεια και ευγένεια

Έχει παρεξηγηθεί η έννοια της ειλικρίνειας και της αλήθειας στην εποχή μας. Πολλές φορές δε, χρησιμοποιούμε την ειλικρίνεια για να απενοχοποιηθούμε από ηθικά παραπτώματα! Σου λέει, αφού είπα την ‘αλήθεια’, νομίζω ότι έκανα το χρέος μου… Κι έτσι βλέπουμε ανθρώπους που π.χ. απατούν το σύντροφό τους, κατόπιν τους το λένε, κι έτσι νιώθουν ξαλαφρωμένοι ότι είπαν την ‘αλήθεια’. Ή σε άλλες περιπτώσεις, το άτομο νιώθει ότι πρέπει να βρίσει κάποιον, να τα πει «με το όνομά τους» τα πράγματα. Εκεί έχει καταντήσει η έννοια της ειλικρίνειας και της αλήθειας στην εποχή μας… Ενώ πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι που μιλάνε για ειλικρίνεια και την εννοούν με την παραπάνω μορφή, είναι συνήθως οι πιο υποκριτές εν πνεύματι.

Ο σκοπός όμως είναι να είμαστε αληθινοί με το Πνεύμα μας, να λειτουργούμε την Αλήθεια μας, την αλήθεια του Εαυτού και όχι της εξωτερικής προσωπικότητας. Η εξωτερική προσωπικότητα συχνά είναι αρκετά υποκριτική αν δεν ωθείται από την αλήθεια του Πνεύματος, καθώς η προσωπικότητα κουβαλά πολλούς κοινωνικούς προγραμματισμούς, φόβους, ανασφάλειες, αδυναμίες, που μέσω υποκριτικών και χειριστικών λόγων και πράξεων προσπαθεί να τις καλύψει. Όπως για παράδειγμα στη περίπτωση της υπερβολικής καλοσύνης, τυπικότητας ή ευγένειας, που προφανώς προσπαθεί να καλύψει μια ανασφάλεια του ατόμου: «θέλω να είμαι αρεστός». Έχω παρατηρήσει δε, ότι οι υπερβολικά ‘ευγενικοί’ άνθρωποι, κρύβουν μεγάλη δόση υποσυνείδητων εχθρικών συναισθημάτων, επιθετικότητας και ανταγωνιστικότητας, ενώ με την ευγένεια προσπαθούν να κάνουν υπεραναπλήρωση, να καλύψουν/κρύψουν αυτή τους την αδυναμία. Και παγιδεύονται στη τραμπάλα των αντιθέτων…

Η ενσυνείδητη υιοθέτηση της Αλήθειας μας, φέρνει την υπέρβαση της δυαδικότητας. Λειτουργούμε μέσα από Ενότητα, Πίστη και Πληρότητα, και δεν ωθούμαστε από ανασφάλειες και εσωτερικά κενά. Φυσικά, για να γίνουμε αληθινοί, χρειαζόμαστε αρκετό θάρρος, ώστε να ξεπεράσουμε τα κοινωνικά κλισέ, να μην φοβόμαστε τι θα πουν οι άλλοι, να μην ζούμε για τη γνώμη των άλλων, που αυτό άλλωστε είναι μια πνευματικώς βρεφική κατάσταση (και βαμπιρισμός), να αναμένουμε δηλαδή την επιβεβαίωση των άλλων. Αν αναμένουμε την επιβεβαίωση των άλλων, θα προσπαθούμε συνεχώς να τους ευχαριστούμε, κι έτσι θα προδίδουμε την αλήθεια μας. Η προδοσία αυτή κατόπιν θα φέρει και εξωτερική προδοσία, όπου θα νιώθουμε ότι οι άλλοι μας πρόδωσαν ενώ εμείς ήμασταν ‘καλοί’… Έτσι για να γίνουμε πραγματικά αληθινοί, πρέπει να αυτονομηθούμε πνευματικά και ενεργειακά, να μην εξαρτώμαστε από γνώμες άλλων.

Σκοπός είναι να γίνουμε αξιοπρεπείς εν Πνεύματι, να είναι αυτή η πραγματική μας ευγένεια. Και η ουσιαστική πνευματική αξιοπρέπεια, δίνει χάρη στην έκφραση, δίνει καλοσύνη που ωθείται από πραγματική συμπόνια και κατανόηση, και όχι από εγωιστική ανασφάλεια, δίνει σοβαρότητα, όμως, αν χρειαστεί, δίνει και δριμύτητα ή αυστηρότητα έκφρασης. Η ταύτιση με την αλήθεια του Πνεύματος, θα φέρει τις κατάλληλες αυθεντικές, αληθινές συμπεριφορές που χρειάζονται κάθε στιγμή και δεν θα λειτουργούμε βάσει προγραμματισμών.

Ας είμαστε λοιπόν αληθινοί απέναντι στο Πνεύμα μας και όχι απέναντι στους ανθρώπους.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)