Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Μαθητεία και Μαθητές - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Μαθητεία είναι μια ζωή αφιέρωσης σε μια ιδέα, ένα ιδανικό ή ένα όραμα που σχετίζεται με την ανθρώπινη ευημερία, την ανθρώπινη εξύψωση και την ανθρώπινη επιβίωση. Μαθητές είναι εκείνοι οι ήρωες που σε όλο το μάκρος της ιστορίας προάγουν την ανθρώπινη πρόοδο και προστατεύουν την ανθρωπότητα από τους κινδύνους της άγνοιας, της αδράνειας και της καταστροφής. Εμφανίζονται σε κάθε έθνος και αναγνωρίζονται από την αφιέρωση, την ενέργεια, τη δημιουργικότητα, τη σοβαρότητα και την αγνότητα των κινήτρων τους.

Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι μαθητές βρίσκονται μόνο σ’ ένα τομέα: στο θρησκευτικό ή μεταφυσικό τομέα. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Υπάρχουν εφτά μεγάλοι τομείς ανθρώπινης προσπάθειας μέσα στους οποίους οι μαθητές εμφανίζονται, για να δημιουργήσουν μια ενορχήστρωση γεγονότων και να ανταποκριθούν στην ανάγκη. Μαθητές εμφανίζονται στους τομείς της πολιτικής, της εκπαίδευσης, της επικοινωνίας, της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της τέχνης, της θρησκείας και της οικονομίας για να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κόσμου.

Όταν μιλάμε για μαθητές, δεν αναφερόμαστε σε ανθρώπους που κάθονται και ονειρεύονται και διαλογίζονται και γίνονται ‘καλοί’ άνθρωποι. Η μαθητεία είναι δραστηριότητα, δράση. Ένας μεγάλος Σοφός λέει, «στέλνουμε το μήνυμά Μας και το μήνυμά Μας είναι: ‘αναλάβετε δράση’». Η δράση της μαθητείας είναι δράση που έχει σκοπό να φέρει πέντε πράγματα σε εκδήλωση:
1. ομορφιά
2. αγαθότητα
3. σωστές ανθρώπινες σχέσεις
4. περισσότερη χαρά
5. ελευθερία για τον εαυτό σας και τους άλλους.

Μερικές φορές νομίζουμε ότι έχουμε ήδη ακούσει γι’ αυτά τα πέντε πράγματα πολλές φορές και τι καινούργιο υπάρχει να ακουστεί γι’ αυτά; Αλλά είναι μεγάλη πρόκληση να ζήσετε τη ζωή σας από το πρωί μέχρι το βράδυ σύμφωνα με αυτά τα πέντε πράγματα. Αυτή η πρόκληση δημιουργεί μια μάχη μέσα σας. Ήσαστε πράγματι όμορφοι σήμερα στην ομιλία και στη σκέψη σας, στη συμπεριφορά σας, στις σχέσεις σας, στις σκέψεις σας και στα συναισθήματά σας; Ήσαστε πράγματι φορτισμένος με καλή θέληση προς τους άλλους; Είχατε μέσα στο νου σας ένα πρόγραμμα, ένα σχέδιο για να δημιουργήσετε σωστές ανθρώπινες σχέσεις με τον καθένα που εμπεριείχε, χωρίς διάκριση;

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Οι ήρωές μας και οι θεοί μας

Δεν υπάρχει άνθρωπος άθεος – όλοι (ασυνείδητα κυρίως) αναμένουμε τη σωτηρία και την πλήρωση από κάποια πηγή, όλοι κάποιον 'θεό' λατρεύουμε. Απλά ο άνθρωπος που δεν έχει προσανατολιστεί συνειδητά να βρει τη πλήρωσή του μέσα από την πραγματική Πηγή, το Θείον, αναμένει από έναν εξωτερικό παράγοντα να τον ολοκληρώσει – αναμένει από τη φήμη, τα χρήματα, τις σχέσεις, το σεξ, τα αποκτήματα, τις απολαύσεις να του προσφέρουν στιγμές πληρότητας. Στην εποχή μας οι γυναίκες κάνουν τους άντρες θεούς τους και περιμένουν από αυτούς πλήρη κάλυψη, ενώ οι άντρες κάνουν την επιτυχία ή το σεξ θεό τους, αναμένοντας λίγες στιγμές πληρότητας που θα τους φέρει η εξωτερική αυτή επιβεβαίωση.

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν υπάρχει άνθρωπος που –πάλι ασυνείδητα κυρίως- δεν έχει τους ήρωές του. Άλλος έχει για είδωλό του έναν μουσικό (μουσικοί που συνήθως κάνουν ιδιαίτερα παρακμιακή ζωή) ή έναν καλλιτέχνη, άλλος έναν πολιτικό ή αθλητή, άλλος έχει για πρότυπο έναν πλούσιο ή ‘επιτυχημένο’ άνθρωπο, άλλος κάποιον επιστήμονα, οι γυναίκες συχνά έχουν πρότυπα κάποιες ηθοποιούς, celebrities ή μοντέλα κοκ. Και φυσικά (ασυνείδητα πάλι) προσπαθεί να τους μοιάσει. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η επιλογή των ηρώων και των προτύπων στην εποχή μας είναι συνήθως χαμηλού επιπέδου, στερείται πνευματικότητας και κουλτούρας, κι έτσι το άτομο προσπαθεί να πραγματώσει ιδανικά που δεν φέρνουν την πολυπόθητη πληρότητα αλλά οδηγούν σε περισσότερη ματαιότητα. Και το αποτέλεσμα είναι η μαζική κατάντια που βλέπουμε, τα τεράστια ποσοστά ασθένειας, κατάθλιψης, ψυχολογικών προβλημάτων, κενότητας, κι όλα αυτά επειδή δεν υπάρχουν σωστά ιδανικά, σωστά πρότυπα και ήρωες.

Άλλοι πάλι έχουν φαινομενικώς ανώτερα πρότυπα, όπως π.χ. το Χριστό ή το Βούδα, αλλά δεν αγωνίζονται να τους μοιάσουν και να γίνουν οι ίδιοι φωτισμένοι, παρά περιμένουν τη λύτρωση να έρθει είτε από αυτά τα φωτισμένα Όντα, είτε από μια άγνωστη πηγή. Δεν έχουν πάρει δηλαδή την ευθύνη του εαυτού τους για να καταστούν αυτό που λατρεύουν. Για να γίνουμε Θεός, πρέπει να λειτουργήσουμε τον εαυτό μας θεϊκά, να γίνουμε σύνθεοι, πράγμα που απαιτεί φυσικά πλήρη ενεργοποίηση των δυνατοτήτων μας.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν ποια είναι τα πρότυπα, οι θεοί και οι ήρωές μας που ασυνείδητα μπορεί να ‘λατρεύουμε’, και ας κάνουμε καλύτερες επιλογές. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξαν άτομα που επέδειξαν αυτοθυσία για το Κοινό Καλό, πραγματικοί ήρωες – ας είναι αυτοί τα πρότυπά μας.


Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Πέντε τύποι μαθητών - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Υπάρχουν πέντε τύποι μαθητών:
1. αυτοί που είναι όλο νοητική αδράνεια και χρειάζονται να σπρώχνονται συνεχώς για να κινηθούν προς τα εμπρός.
2. αυτοί που προσπαθούν σκληρά, αλλά δεν κάνουν προόδους.
3. αυτοί που μαθαίνουν, αλλά παραπονούνται.
4. αυτοί που ακούνε, αλλά δεν αλλάζουν.
5. αυτοί που βελτιώνονται συστηματικά με αισθήματα ευγνωμοσύνης.

Αυτοί οι πέντε τύποι χρειάζονται πέντε διαφορετικές προσεγγίσεις. Όταν η τάξη σας αποτελείται από διάφορους τύπους, πρέπει να είστε ιδιοφυΐα για να μιλήσετε και να βοηθήσετε όλους. Αυτοί που έχουν νοητική αδράνεια, πρέπει να διεγερθούν. Αυτοί που προσπαθούν αλλά δεν κάνουν προόδους, έχουν εμπόδια και αυτά τα εμπόδια πρέπει να εξαλειφθούν. Αυτοί που παραπονούνται, δε θα είναι ικανοί να εφαρμόσουν τη γνώση στη ζωή τους. Οφείλουν να μάθουν ότι το παράπονο δημιουργεί μέσα τους απόρριψη, ως προς την εφαρμογή της γνώσης που έλαβαν.

Αυτοί που δεν αλλάζουν πρέπει να προειδοποιηθούν, γιατί οι προδότες της Διδασκαλίας προέρχονται από αυτό τον τύπο. Η συσσωρευμένη γνώση χωρίς αλλαγή, δημιουργεί τους πιο ύπουλους υποκριτές.

Αυτοί που βελτιώνονται συστηματικά, πρέπει να εμπνευσθούν από το όραμα της Απειροσύνης και της ταπεινότητας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Χασίς, ναρκωτικά και πνευματικότητα

Η χρήση χασίς μόνο βλαβερή είναι για τη πνευματική πορεία του ανθρώπου. Μερικά επακόλουθά της είναι τα εξής: απώλεια της θέλησης, κατάθλιψη, νευρικότητα, έλλειψη διαύγειας, διασκορπισμός της προσοχής, τεμπελιά, έλλειψη δημιουργικότητας, έλλειψη αυτοπεποίθησης, διογκωμένες ή και αφύσικες σεξουαλικές ορέξεις και ερωτικές συνευρέσεις δίχως διάκριση, έλλειψη στόχου, έλλειψη κατεύθυνσης, απώλεια της επαφής με την εσωτερική ‘πυξίδα’ και την φωνή της ψυχής, απώλεια ιδανικών, ανηθικότητα, αυταπάτες, φοβίες και σε πολλές περιπτώσεις ψυχικές ασθένειες, όπως ψυχώσεις. Σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και μία χρήση μπορεί να προκαλέσει ψύχωση και φοβίες. Τελικά το άτομο απομακρύνεται σταδιακά όλο και πιο πολύ από τον εαυτό του, αδυνατεί να τον ελέγξει, και μπορεί και να απολέσει ακόμα τη ψυχή του, πράγμα που συμβαίνει πολύ πιο συχνά απ’ ότι νομίζουμε.

Το ίδιο ισχύει και με τα υπόλοιπα ναρκωτικά και ουσίες. Το κάθε ναρκωτικό έχει τη δική του διαστροφική ‘τεχνολογία’ που χτυπά και καταστρέφει τα chakras και τους λεπτοφυείς νευρικούς ιστούς του ανθρώπου. Με ένα σμπαραλιασμένο νευρικό σύστημα ο άνθρωπος γίνεται ένα σεληνιακό ον, που ζει αυτόματα (όσο κι αν νομίζει ότι κάνει μια ‘επανάσταση’ με τα drugs), που ζει σαν πρόβατο και σαν βαμπίρ που θέλει μόνο να ηδονίζεται και να καταναλώνει, ενώ καθοδηγείται από τα κατώτερα ρεύματα της ζωής, ανήμπορο να αντιδράσει, αφού η θέλησή του είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Η συσσώρευση θέλησης είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία στη πνευματικότητα, κι έτσι πρέπει να την φυλάσσουμε σαν θησαυρό, καθώς είναι η θέληση που θα μας ωθήσει σε πνευματικές υπερβάσεις, σε αναβιβάσεις και στην απελευθέρωση από το πόνο του εγωισμού. Τα ναρκωτικά έστω και με ελαφριά χρήση είναι απολύτως καταστροφικά για τη θέληση και για το focus του ατόμου.

Ποιος επωφελείται λοιπόν από τη χρήση ναρκωτικών; Και γιατί όσοι τα χρησιμοποιούν τα υπερασπίζονται; Είναι ορισμένες αστρικές οντότητες που επωφελούνται. Αυτές οι οντότητες τρέφονται με την ενέργεια που διαρρέει από το πεδίο του ατόμου κατά τη χρήση της ουσίας, κι έτσι το άτομο κουβαλά και κάποιους ‘επιβάτες’ στο ενεργειακό του πεδίο που μόνο σύμμαχοί του δεν είναι – τα παράσιτα όλων των ειδών είναι εχθροί μας και δεν πρέπει να τα τρέφουμε.

Όσοι χρησιμοποιούν και υπερασπίζονται τα ναρκωτικά, απλά καθοδηγούνται από αυτές τις οντότητες. Δηλαδή ένα κομμάτι του νου τους είναι υπό το κοντρόλ των οντοτήτων αυτών, και στρέφουν έτσι το άτομο ενάντια στον εαυτό του ούτως ώστε να συνεχίσουν αυτά να τρέφονται με την ενέργεια που διαρρέει. Δεν είναι δηλαδή η ίδια η καθαρή κρίση ή η ψυχή του ατόμου που υπερασπίζεται τα ναρκωτικά, αλλά οι κατοχές που υπάρχουν στο πεδίο του και που δημιουργούν ένα σωρό τεχνητές συλλογιστικές και δικαιολογίες για να συνεχίσει το άτομο τη χρήση των ουσιών αυτών. Και τις κατοχές αυτές τις έχει επιτρέψει το ίδιο το άτομο, τις έχει καλέσει με τον λάθος τρόπο ζωής και σκέψης του – κανείς δεν είναι ‘θύμα’ των κατοχών του.

Τα ναρκωτικά όχι μόνο δεν είναι σύμμαχοι στη πνευματική πορεία αλλά ένα κατάφωρο αυτοσαμποτάζ που δημιουργεί ζημιές που θα χρειαστούν πολλές ζωές για να διορθωθούν. Άλλωστε η ευδαιμονία της αυτοϋπέρβασης -την οποία ο κόσμος πλανημένα ψάχνει μέσα από τα ναρκωτικά- δεν μπορεί να αγοραστεί ή να καπνιστεί – είναι καθαρά θέμα σκληρής προσωπικής πνευματικής εργασίας και απαρνήσεων. Δεν μπορούμε να ξεγελάσουμε ή να ‘δωροδοκήσουμε’ την εξέλιξη με κάποιες ουσίες.


Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

Φανατισμός - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ο μαθητής πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή για να μην περιπέσει σε φανατισμό. Ο φανατισμός είναι μια μορφή τύφλωσης και ολοκληρωτισμού˙ οδηγεί στη σκληρότητα και μετά στα εγκλήματα. Οδηγεί σε χωριστικότητα και μίσος. Ένας μαθητής δεν παγιδεύεται στο φανατισμό. Ενέργεια, χρήματα και ζωές χάνονται σε αυτόν. Ο φανατισμός δομεί μια αποκρυσταλλωμένη αύρα, η οποία είναι δύσκολο να σπάσει. Γίνεται ένα φέρετρο στο οποίο ο φανατικός θάβει τον εαυτό του.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

Πνευματικοί Κόσμοι

Υπάρχουν πνευματικές διαστάσεις και πεδία, στα οποία όταν φτάνει το πνεύμα μας βιώνει την παραμυθένια ομορφιά κι ευδαιμονία που τόσο αναζητά. Αυτοί οι κόσμοι δεν έχουν μορφή, δεν είναι προϊόν ενός νου γεμάτου ψευδαισθήσεις, δεν είναι αποτέλεσμα των παραισθήσεων που δημιουργούνται με τη χρήση ουσιών, δεν είναι δημιουργήματα μιας φαντασίας που θέλει να τονώσει τον εγωισμό πλάθοντας εικόνες, οντότητες και τοπία. Είναι οι καθαρές Σφαίρες του Πυρός, με τις άπειρες διαβαθμίσεις τους. Σφαίρες Πυρός που ενέχουν αρχαγγελικές οντότητες, οι οποίες με τον υψηλότατο κραδασμό τους δημιουργούν αυτό που λέμε παραδείσια κατάσταση.

Τους κόσμους αυτούς τους φτάνουμε με τη συνεχή εκλέπτυνση του πνεύματός μας στο διαλογισμό, με τη συνεχή εξάγνιση της καρδιάς και της αντίληψής μας, με τον συνεχή αγώνα ανάτασης του πνεύματος και της προσπάθειας να πλησιάσουμε περισσότερο στη Θεία μας Πηγή. Είναι μια πύρινη, πνευματική προσπάθεια, με την οποία ανακαλύπτουμε Πλούτη που ο εξωτερικός κόσμος δεν μπορεί να προσφέρει.


Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

"Δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ των Αβατάρ και εσάς"

Να θεωρείτε τους εαυτούς σας παιδιά του Θεού. Πραγματικά δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ των Θεϊκών Ενσαρκώσεων (Αβατάρ) και εσάς, εκτός από το πλήθος των χαρακτηριστικών του Θεού που βρίσκεται στον καθένα σας. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να αυξηθούν με την ορθή συμπεριφορά και με την καλλιέργεια θεϊκής αγάπης.

Δεν είναι αληθινή αγάπη αυτή που μειώνεται από τη μια στιγμή στην άλλη και αυξάνεται σε άλλες στιγμές. Η αληθινή αγάπη είναι αμετάβλητη και ακτινοβολεί λαμπρά στην καρδιά όλες τις ώρες. Δεν επηρεάζεται από χαρά και λύπη, επαίνους και κατηγορίες. Τέτοια αγάπη είναι αληθινή αφοσίωση. Η αγάπη η οποία μεγαλώνει ή εξασθενεί αναλόγως των διαφόρων περιστάσεων δεν έχει καμιά σχέση με την αληθινή αγάπη.

-Σάι Μπάμπα


Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Ηρεμία και Ειρήνη - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ο μαθητής οφείλει να είναι ένα ήρεμο άτομο. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι η αιτία της ηρεμίας είναι η ίδια σε όλους. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Μερικοί άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί βρίσκονται σε αδράνεια. Άλλοι είναι ήρεμοι γιατί κάποιο μέρος του φυσικού τους μηχανισμού είναι παραλυμένο. Άλλοι είναι ήρεμοι γιατί είναι σε κατάθλιψη ή έχουν χάσει τις ελπίδες τους. Άλλοι είναι ήρεμοι γιατί έχουν καεί τα κέντρα τους. Άλλοι είναι ήρεμοι γιατί δεν έρχεται σε αυτούς ενέργεια από ανώτερα πεδία.

Μόνο μερικοί άνθρωποι διαθέτουν ηρεμία, γιατί έχουν αποκτήσει κυριαρχία πάνω στο σώμα τους και έλεγχο των αντιδράσεων και ανταποκρίσεων των φορέων τους.

Η ηρεμία οφείλεται επίσης στην απουσία αρνητικού κάρμα. Καθώς κανείς ξεπληρώνει το κάρμα του, έχει όλο και λιγότερη αναταραχή στη φύση του.

Στην ηρεμία συνεισφέρει επίσης ο βαθύς διαλογισμός, γιατί δομεί μια αύρα πολύ υψηλής συχνότητας γύρω από το σώμα σας, η οποία δεν καταγράφει τα κατώτερα, διαταρακτικά ρεύματα προσωπικών, χωριστικών ή αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων.

Η τεχνητή ηρεμία σκοτώνει τη ζωτικότητα του πνεύματος. Τα ναρκωτικά, τα παραισθησιογόνα και ορισμένα φυτά, βότανα και μανιτάρια βάζουν το σώμα σε ύπνο ή ανάπαυση. Η πραγματική ηρεμία δεν μπορεί να επιτευχθεί με το να βάζετε τη συνείδησή σας ή το πνεύμα σε ύπνο, αλλά με το να εναρμονίσετε τη ζωή της προσωπικότητας με το ρυθμό και την ομορφιά του πνεύματος. Η εξάγνιση και μεταμόρφωση των οχημάτων, η δημιουργική έκφραση των εσωτερικών πυρών, ο σταθερός αγώνας προς το ανώτερο και το σπάσιμο του ανώτερου φράγματος – όταν όλες οι μονάδες ενεργείας μας είναι εναρμονισμένες και συγχρονισμένες με τη συμφωνία του σύμπαντος – μας οδηγούν στην «ειρήνη που ξεπερνά κάθε κατανόηση».

Κάποτε ο Χριστός είπε, «Η ειρήνη Μου που σας δίνω, όχι η ειρήνη που σας δίνει ο κόσμος, αλλά η ειρήνη Μου που σας δίνω». Αυτή η ειρήνη είναι μια συχνότητα που επιτυγχάνεται με την κυριαρχία του Εαυτού. Όταν ο Εαυτός ακτινοβολεί προς τα έξω, εξαφανίζει τις φουρτούνες της κατώτερης φύσης και επαναφέρει την αρμονία σε αυτήν, η ειρήνη είναι δυνατόν να επιτευχθεί.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Έλλειψη πνευματικού προσανατολισμού και ψυχασθένεια

Η έλλειψη πνευματικού προσανατολισμού, δηλαδή εσωτερικού προσανατολισμού προς το Θείον ή τον Εαυτό ή τη Πηγή, είναι εκείνη που προκαλεί σύγχυση στη ψυχή του ανθρώπου και τον οδηγεί να προσπαθεί να ‘πιαστεί’ από υλιστικές αξίες, από αποκτήματα, απολαύσεις, από το φαγητό, τις σχέσεις, το σεξ, τα χρήματα κλπ, δηλαδή από τις λεγόμενες προσκολλήσεις. Αυτό άλλωστε είναι και ο υλισμός, η ταύτιση με τα εξωτερικά φαινόμενα και η εντύπωση ότι αυτά είναι η ‘πραγματικότητα’. Έτσι αν επιχειρήσει κάποιος να μας πάρει ένα αντικείμενο, μια εξάρτησή μας, μια κατάσταση ή έναν άνθρωπο στον οποίο είμαστε προσκολλημένοι, βιώνουμε ένα χάος, καθώς νιώθουμε ότι δεν έχουμε από πού να ‘πιαστούμε’. Αν η προσωπικότητα του ατόμου είναι πιο συγκροτημένη και θέσει νέους στόχους και έχει ιδανικά, θα ξεπεράσει πιο γρήγορα και εύκολα το τραύμα της διάλυσης της προσκόλλησης. Αν όμως για κάποιους λόγους η προσωπικότητα δεν είναι συγκροτημένη, διατρέχει το κίνδυνο να εισέλθει στη χαοτική κατάσταση της ψυχασθένειας.

Αργά ή γρήγορα ΟΛΕΣ μας οι προσκολλήσεις θα πρέπει να διαλυθούν, γιατί η εξέλιξη και η ανανέωση της ζωής είναι νόμος της δημιουργίας. Οι προσκολλήσεις μας αντιτίθονται στο νόμο αυτό, καθώς είναι παγιωμένες ενέργειες ή θέσεις ή αντιλήψεις ή συναισθήματα που προσπαθούν κατά κάποιο τρόπο να σταματήσουν τη ροή της ενέργειας και να την παγιώσουν. Προσπαθούμε δηλαδή μέσα από την εξάρτησή μας σε ανθρώπους, καταστάσεις, σχέσεις, αποκτήματα, δουλειές, ιδεολογίες, εξαρτήσεις κλπ, να εξασφαλίσουμε μια επίπλαστη αίσθηση σταθερότητας, που όμως δεν μπορεί να υπάρξει. Αργά ή γρήγορα κάποιες σχέσεις θα τελειώσουν, κάποια αγαπημένα μας πρόσωπα θα πεθάνουν, το πολύ ή το λάθος φαγητό θα μας φέρει ασθένεια και θα πρέπει να αλλάξουμε, και θα ανακαλύψουμε ότι σε τίποτα δεν μπορούμε να ‘πιαστούμε’ – τότε είναι που έρχεται το αίσθημα ματαιότητας σε όσους δεν έχουν σαφές πνευματικό όραμα και προσανατολισμό. Αλλά αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να γίνει και η απαρχή μιας επιτυχημένης πνευματικής πορείας. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι τελικά είναι τυχεροί όσοι βιώνουν απώλειες στη ζωή τους, σε αντίθεση με όσους είναι ‘βολεμένοι’ στην υλική πραγματικότητα, γιατί έχουν τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουν το μάταιο του υλισμού πιο γρήγορα και να επαναπροσανατολίσουν τον εαυτό τους προς το Αληθινό.

Ειδικά στις μέρες μας όπου η αναβίβαση της ενέργειας γίνεται με πιο ταχείς ρυθμούς (το λεγόμενο shift) υπάρχει αυξανόμενος κίνδυνος για εμφάνιση ψυχικών ασθενειών, καθώς όλο και πιο πολύς κόσμος νιώθει ότι δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά, ενώ του λείπει ο πνευματικός προσανατολισμός που θα δώσει διέξοδο από τη σύγχυση. Και στα επόμενα χρόνια οι ψυχικές ασθένειες θα παρουσιάσουν ραγδαία αύξηση, καθώς οι ενέργειες της γης επιταχύνονται ενώ ο προσανατολισμός των κοινωνιών παραμένει υλιστικός.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ψυχασθένεια είναι το σχίσμα μεταξύ του υλιστικού εαυτού (του εγώ) και της υπερβατικής τάσης του ανθρώπινου πνεύματος.

Στον εσωτερικό μας ορίζοντα, ψηλά πάνω από το κεφάλι μας, υπάρχει ένα Αστέρι. Ας κλείσουμε τα μάτια και ας προσπαθήσουμε να το προσεγγίσουμε. Ας καθοδηγήσουμε το πνεύμα μας προς το Θείον, προς τη Πηγή. Με την εξάσκηση στο διαλογισμό αργά ή γρήγορα θα βρούμε τον τρόπο να κατευθυνόμαστε προς τη Πηγή του Φωτός, που είναι το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούμε πραγματικά να ‘πιαστούμε’.


Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

Προετοιμασία για μαθητεία - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Αν ένας μαθητής θέλει να μάθει, πρέπει να καταστήσει τον εαυτό του έτοιμο για να μάθει. Προτού μάθει, υπάρχουν πολλά πράγματα που οφείλει να κάνει. Πρέπει:

α. να καθαρίσει το σώμα του.
β. να απαλλαγεί από τον αρνητικό τρόπο που αισθάνεται.
γ. να ασκεί έλεγχο στην ομιλία του.
δ. να καταστήσει το νου του πειθαρχημένο και καθαρό.

Αφού έχουν επιτευχθεί αυτά τα πράγματα, μπορεί κάποιος να του μεταδώσει ανώτερη γνώση. Πριν από αυτό, είτε θα διαστρεβλώσει οποιαδήποτε ανώτερη γνώση και θα την χρησιμοποιήσει για προσωπικό όφελος, που σημαίνει ενάντια στην αληθινή πρόοδό του, είτε δε θα είναι ικανός να δεχτεί καμιά ανώτερη γνώση, αν και θα νομίζει ότι την δέχεται. Στην τελευταία περίπτωση, η ‘ανώτερη γνώση’ θα του φέρει βαθιά απογοήτευση τον καιρό της πραγματικής ανάγκης ή δοκιμασίας.

Αν ένας δάσκαλος μεταδώσει ανώτερη γνώση προτού να είναι έτοιμος ο μαθητής, η συνείδηση του μαθητή δε θα αναπτυχθεί, αλλά η προσωπικότητά του θα φουσκώσει. Αυτό θα δημιουργήσει μια ανισορροπία στο σώμα του, ενώ η συνείδηση θα παραμένει κενή.

Ένα από τα βήματα της ετοιμότητας είναι ότι ο μαθητής πρέπει να αντιληφθεί ότι δε γνωρίζει. Πρέπει να δει την κενότητά του. Μερικές φορές χρειάζονται πενήντα ή εξήντα χρόνια για να φτάσει σε αυτή την κατανόηση. Η ματαιοδοξία είναι μια βαριά ομίχλη. Όταν πέφτει πάνω στη συνείδηση ενός ατόμου, παραμένει πολύ καιρό, επηρεάζοντας όλες τις σχέσεις του.


Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για μαθητεία


Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Ο φόβος της πειθαρχίας και του περιορισμού στο πνευματικό μονοπάτι

Πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με τα πνευματικά θέματα φοβούνται ή απωθούνται ή αντιδρούν στην έννοια της πειθαρχίας και του περιορισμού, ή σε διδασκαλίες που θέτουν πειθαρχίες και περιορισμούς. Δεν καταλαβαίνουν όμως ότι μέσα από την ‘συρρίκνωση’ του εγώ και της εξωτερικής ζωής θα έρθει η διεύρυνση και η ελευθερία που αυτά τα φαινομενικώς φιλελεύθερα άτομα αναζητούν. Υπάρχει δηλαδή ένα ‘κόμπλεξ ανελευθερίας’ σε πολλούς ανθρώπους και δεν αποδέχονται κανέναν περιορισμό και πειθάρχηση. Αυτοί οι άνθρωποι καθαρά δεν είναι κατάλληλοι για σοβαρή πνευματική μαθητεία. Ίσως μέσα τους φωλιάζουν ταμπού περασμένων γενεών και διαστρεβλωμένων χριστιανικών ή άλλων διδασκαλιών απέναντι στις οποίες ασυνείδητα αντιδρούν.

Ποιος όμως τελικά φοβάται τη πειθαρχία; Είναι το ίδιο το άτομο, ή η ψυχή του που τη φοβάται, ή μήπως είναι οι εγωισμοί, οι ηδονισμοί και οι κατοχές του που θέλουν να επιβιώσουν και εκτρέπουν το άτομο από τη πειθάρχηση;

Η ουσιαστική πειθαρχία δεν πρέπει να είναι μια εξωτερικώς επιβαλλόμενη και καταναγκαστική πειθάρχηση χωρίς γνώση, εσωτερική παρόρμηση και συνείδηση, γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε νευρώσεις αν δεν υπάρχει ταυτόχρονα ένας αγώνας πνευματικής εκλέπτυνσης. Η πραγματική πειθαρχία ουσιαστικά είναι η χαρούμενη θυσία της εξωτερικότητας, η θυσία του βλαβερού, του περιττού, του εγωιστικού, του υλιστικού. Είναι μια καθ’ όλα συμφέρουσα διαδικασία, καθώς μας απαλλάσσει από συνήθειες, συμπεριφορές και τρόπους σκέψης που υπονομεύουν την ευτυχία μας και προκαλούν διασκορπισμό και πόνο.

Ο διαλογισμός είναι η σημαντικότερη πνευματική πειθαρχία που υπάρχει, καθώς στο διαλογισμό προσπαθούμε να αποσύρουμε όλες μας τις αισθήσεις και τις προσκολλήσεις στα φαινόμενα των αισθήσεων, και να επιστρέψουμε στο Κέντρο μας. Γινόμαστε ένα τίποτα για την εξωτερική ζωή ενώ η εσωτερική μας ζωή αρχίζει και πλουτίζει και βιώνουμε ξανά τη χαμένη ευδαιμονία. Την ίδια απόσυρση αγωνιζόμαστε να κάνουμε και από συνήθειες και προσκολλήσεις στη φυσική, συναισθηματική και νοητική μας ζωή. Φυσικά για να γίνει αυτό χρειάζεται θέληση, αλλά ο σωστός διαλογισμός θα μας εφοδιάζει με την απαραίτητη ενέργεια που χρειαζόμαστε για να αποβάλλουμε τις αδυναμίες μας. Η έλλειψη θέλησης και πειθάρχησης είναι έλλειψη ενέργειας.

Η σωστή πειθαρχία είναι σαν τις όχθες του ποταμού που οδηγούν το νερό στη θάλασσα, στην ελευθερία. Γι’ αυτό μόνο οι ανώριμοι φοβούνται τη πειθαρχία…


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)