Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Η ευτυχία δεν βρίσκεται στη διασκέδαση αλλά στην υπηρεσία

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια παρανόηση για το τι είναι και που βρίσκεται η ευτυχία. Το fun έχει γίνει το ιδανικό των πιο πρόσφατων γενεών (όπως βλέπουμε και στον περίφημο χαιρετισμό-ευχή «να περνάς καλά»). Νομίζουν ότι κυνηγώντας εξωτερικές διασκεδάσεις, σχέσεις κι εμπειρίες θα βρουν την ευτυχία. Όμως αυτά προσφέρουν μόνο μια στιγμιαία επιφανειακή χαρά που δεν διαρκεί και που δεν φέρνει πλήρωση, ενώ συχνά μεγαλώνει το κενό και την αίσθηση ανικανοποίητου.

Η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στο να είμαστε πλήρως ο εαυτός μας (εάν δεν είμαστε ευτυχείς και ισορροπημένοι στο εδώ και τώρα, σημαίνει ότι δεν είμαστε ο εαυτός μας και λειτουργούμε κάποιες ψεύτικες, επίπλαστες ή και κληρονομημένες σκεπτομορφές και συμπεριφορές). Όταν είμαστε πλήρως ο εαυτός μας γινόμαστε ένας ήλιος που λάμπει και προσφέρει απλόχερα τη ζεστασιά και τα χαρίσματά του. Ο διαλογισμός είναι το βασικό μέσον που μας επιτρέπει να ταυτιστούμε με την Αλήθεια μας.

Αυτό μας φέρνει στην άλλη βασική προϋπόθεση για την ευτυχία, που είναι η υπηρεσία/προσφορά.

Η ανιδιοτελής υπηρεσία/προσφορά φέρνει την ευτυχία γιατί επιτρέπει στο Θείο Ρεύμα να ρεύσει μέσα από εμάς, καθώς, όταν προσφέρουμε ανιδιοτελώς, δια Νόμου λαμβάνουμε κι όλας. Έτσι, όταν δίνουμε, όταν δημιουργούμε, αυτομάτως λαμβάνουμε ενέργεια, που οικοδομεί μέσα μας την αίσθηση πληρότητας και ευτυχίας. Η υπηρεσία προσφέρει γείωση στην ενέργεια – χωρίς γείωση, η ευτυχία είναι μακρινό όνειρο. Έτσι βλέπουμε ότι η ανιδιοτελής υπηρεσία έχει από πίσω της έναν μυστικιστικό νόμο. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί βασική διδασκαλία σε όλες τις θρησκείες του κόσμου.

Ένας άνθρωπος που είναι αδρανής ή που λειτουργεί μηχανιστικά/υπνωτισμένα στη δουλειά, του, δεν μπορεί να λάβει ενέργεια, γιατί πολύ απλά δεν την δίνει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η ενέργεια μέσα του βαλτώνει, καθώς δεν κυκλοφορεί ελεύθερα, κάτι που δημιουργεί αρνήσεις, ανάγκη για ηδονές, περισσότερη αίσθηση ανικανοποίητου, ή ακόμα και νευρώσεις (οι περισσότερες ψυχικές παθήσεις συμβαίνουν σε μη δραστήριους ανθρώπους, γιατί ακριβως δεν γειώνεται η ενέργεια). Λαμβάνουμε ενέργεια όταν είναι να την προσφέρουμε. Αν δεν προσφέρουμε, δεν λαμβάνουμε και άρα μένουμε στάσιμοι πνευματικά και μη ευτυχείς. «Η ζωή δίνει ζωή, σ’ αυτόν που δίνει ζωή στη ζωή», έλεγε ένας δάσκαλός μου. Και η πληρότητα σε ενέργεια/ζωή είναι ταυτόσημη με την ευδαιμονία.

Επί πλέον, η υπηρεσία φέρνει ευτυχία γιατί μας βοηθά να είμαστε ο εαυτός μας, να λειτουργήσουμε το σκοπό για τον οποίο γεννηθήκαμε, το ντάρμα μας, την αλήθεια μας. Συνήθως (αλλά όχι αποκλειστικά) μέσω του επαγγέλματός μας έχουμε την ευκαιρία να προσφέρουμε τα χαρίσματα και τις ικανότητές μας στον άνθρωπο και στην κοινωνία.

Γι’ αυτό η σκέψη «πως μπορώ να φανώ πιο χρήσιμος στους άλλους;» θα πρέπει να μας απασχολεί συχνά και να κινούμε τις διαδικασίες ώστε να γίνουμε πιο πλούσιοι σε εφόδια και ικανότητες, για να καλύψουμε περισσότερες ανάγκες του περίγυρου και της κοινωνίας. Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος…


If you want to be happy for an hour - take a nap.
If you want to be happy for a day - go fishing.
If you want to be happy for a month - get married.
If you want to be happy for a year - inherit a fortune.
If you want to be happy for a lifetime - help others.

-Old Chinese Proverb



Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Η ταπεινότητα ξεπληρώνει κάρμα

Η άσκηση στην βαθιά ταπείνωση ξεπληρώνει κάρμα, γιατί η ταπείνωση είναι μια διαδικασία γείωσης. Όσο λιγότερο γειωμένοι είμαστε, τόση περισσότερη ανάγκη για εξωτερικές εμπειρίες και δοκιμασίες θα χρειαζόμαστε για να μας γειώνουν.

Ο διαλογισμός είναι ο πιο άμεσος τρόπος γείωσης, καθώς μέσω της ησυχίας του νου και της παράδοσης επιτρέπουμε στο Καθοδικό Ρεύμα να περάσει μέσα από εμάς και να καταλήξει στη γη. Ταυτόχρονα, με την εσωτερική ενατένιση καθοδηγούμε το Ανοδικό Ρεύμα να φτάσει ξανά στη Πηγή του, στο Πνεύμα, το Θείον. Με το διαλογισμό δηλαδή προσπαθούμε να γίνουμε ένα αγνό κανάλι της Θείας Ροής. Και με τη γείωση αυτή αποτρέπουμε την ‘ανάγκη’ για εμπειρίες και δοκιμασίες.

All come back to the practice of meditation. By the merit of a single sitting he destroys innumerable accumulated sins. -Hakuin

Οι εμπειρίες δεν είναι το παν εδώ στη γη. Ο άνθρωπος συνήθως είναι αχόρταγος, θέλει συνεχώς νέες εμπειρίες να του κινούν την προσοχή και να τον εξιτάρουν, να γεμίζουν το ενεργειακό κενό του. Οι εξωτερικές εμπειρίες φαίνεται ότι ποτέ δεν είναι αρκετές. Η σοφία και η γείωση όμως μπορούν να προλάβουν την ανάγκη για εμπειρίες.

Without going outside, you may know the whole world. Without looking through the window, you may see the ways of heaven. The further you go, the less you know. Thus the sage knows without travelling; He sees without looking; He works without doing. - Lao-Tzu

Η εσωτερική ενατένιση στο Θείον και η αναγωγή μας στο Ανώτερο –αυτό που ονομάζουμε προσευχή δηλαδή- θα μας προσφέρουν τα ενεργειακά εκείνα στοιχεία, τα μόρια του φωτός, που η συνείδησή μας χρειάζεται για να τραφεί και να αναπτυχθεί. Ο μέσος άνθρωπος που δεν διαλογίζεται, προσπαθεί να αποσπάσει τα μόρια αυτά μέσα από εξωτερικές ενασχολήσεις, κυρίως μέσα από το βαμπιρισμό, δηλαδή μέσα από σχέσεις, απολαύσεις, αποκτήματα κλπ, με την ανάλογη καρμική χρέωση -και άρα δέσμευση- που αυτά προκαλούν. Ο σωστός διαλογισμός όμως, λόγω της ενέργειας που μας δίνει, προσφέρει το πραγματικό αίσθημα πληρότητας που αναζητούμε, ενώ η ψυχή μας τρέφεται με το φως, αναπτύσσεται και οικοδομείται.

Έτσι, αν κάποιος βιώνει πολλές δοκιμασίες ή αίσθημα ανικανοποίητου –που θα τον οδηγεί σε εξωτερικές εμπειρίες και άρα σε δημιουργία κάρμα- θα πρέπει να ‘σκανάρει’ τον εαυτό του για έλλειψη γείωσης και έλλειψη ταπείνωσης. Ίσως αυτό εξηγεί γιατί η χριστιανική έννοια της έπαρσης/υπερηφάνειας είναι τόσο βλαβερή, γιατί ουσιαστικά υπερηφάνεια και έλλειψη ταπείνωσης σημαίνει αποκοπή από τη Θεϊκή Ροή, από την υιοθέτηση του Θείου Θελήματος και από την πραγματική γείωση – είναι μια αποκομμένη εγωιστική ζωή που αναπόφευκτα φέρνει πόνο λόγω έλλειψης γείωσης.

Δεν είμαστε στη γη για να ζήσουμε μια ζωή εξωτερικότητας και να παρασυρθούμε από τις παγίδες της ύλης (όπως γίνεται στην πλειοψηφία του πληθυσμού) αλλά είμαστε εδώ για να πραγματώσουμε το Θείον. Η προσπάθεια για πραγμάτωση της Θείας μας ταυτότητας δεν θα αναιρέσει την εξωτερική ζωή, που θα συνεχίσει να υφίσταται κανονικά, ούτε θα την κάνει ‘άχρωμη’ και βαρετή – άλλωστε είμαστε εδώ και για να βοηθήσουμε τον κόσμο με τη σωστή μας δράση να γίνει ένα καλύτερο μέρος. Απλά είναι η ‘ανάγκη’ μας για εμπειρίες που θα μειωθεί, καθώς η ευαισθησία μας αυξάνει και μπορούμε να διδαχτούμε και από το μικρότερο γεγονός ή σκέψη. Άλλωστε το να ζούμε στους εσωτερικούς κόσμους ανοίγει ένα λαμπρό πεδίο ουσιαστικής εμπειρίας - και δεν εννοώ τις τεχνητές παραισθήσεις των διαφόρων ουσιών και ναρκωτικών, ούτε τις ψευδαισθήσεις του day-dreaming και των επιθυμιών μας, που έχουν να κάνουν με το αστρικό πεδίο αποκλειστικά, ένα πεδίο χαμηλό, τεχνητό και ακάθαρτο, μακριά από το Θείον. Τα ανώτερα πνευματικά πεδία είναι πεδία εμπειρίωσης και αφομοίωσης Φωτός.

Επίσης η κατάσταση του σώματος και η διατροφή (δηλαδή ότι εισέρχεται στον οργανισμό μας - ακόμα και το τσιγάρο είναι ένα είδος τροφής) παίζουν τεράστιο ρόλο στη γείωση, καθώς ένα τοξινωμένο έντερο δεν επιτρέπει τη γείωση. Γι’ αυτό και όλες οι θρησκείες του κόσμου έχουν σαν βασικές πρακτικές τη προσευχή και τη νηστεία. Αλλά θα το θίξω το θέμα αυτό σε επόμενα posts.


Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Αισθήματα αναξιότητας - "Αξίζω την αγάπη και την ευδαιμονία;"

Για να πάρουμε την απόφαση να επιλέξουμε τη θετικότητα και την ομορφιά στη ζωή μας, πρέπει να νιώθουμε ότι την αξίζουμε. Τότε θα κάνουμε τις απαραίτητες θετικές επιλογές και αλλαγές στη ζωή μας που θα φέρουν την ευδαιμονία. (Φυσικά είναι περιττό να πούμε ότι η αρνητικότητα ή η θετικότητα που βιώνουμε στη ζωή μας είναι δικές μας επιλογές, και δεν μας έρχονται τυχαία από ‘έξω’). Υπόγεια, ασυνείδητα συναισθήματα που λένε ότι δεν αξίζουμε την ομορφιά, σαμποτάρουν αυτή τη διαδικασία συνειδητής διεκδίκησης της ευτυχίας και ευδαιμονίας μας.

Γιατί όμως νιώθουμε ότι δεν αξίζουμε την αγάπη, τη θετικότητα και την ευδαιμονία; Γιατί δεν διεκδικούμε το δικαίωμά μας στη θεϊκότητα;

Η ταύτισή μας με την ύλη, με ότι παροδικό και ευτελές, μάς ‘μίκρυνε’ και μείωσε την αίσθηση της αξίας μας. Έτσι για να ανακτήσουμε την πληθωρικότητα των θεϊκών και ευδαιμονικών συναισθημάτων, θα πρέπει να διευρυνθούμε και να αγωνιζόμαστε καθημερινά για αυτοϋπέρβαση, για καλλιέργεια των αρετών και της θετικότητας, στις πολλές φορές αντίξοες συνθήκες που μπορεί να ζούμε. Είναι εφικτό να βιώνουμε ευδαιμονία ακόμα και βρισκόμενοι σε δύσκολα και αρνητικά περιβάλλοντα, αρκεί να ‘χτίσουμε’ τον εαυτό μας στο φως.

Επίσης κάποιες υποβολές από το οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να μάς εμφύσησαν αισθήματα αναξιότητας – αλλά και πάλι είναι καρμικά, δηλαδή εμείς είχαμε κινήσει τις αιτίες για να έρθουν οι άνθρωποι του περιβάλλοντός μας και να βεβαιώσουν την αίσθηση αναξιότητάς μας. Οπότε δεν ‘φταίει’ η μάνα ή ο πατέρας μας για τα αισθήματα αυτά.

Η καθημερινότητα και οι συνήθειές μας θα καταδείξουν καθαρά το κατά πόσο εκτιμούμε τον εαυτό μας και αν του προσφέρουμε το καλύτερο. Για παράδειγμα, κάποιος που καπνίζει, τρέφει ασυνείδητα αισθήματα αναξιότητας για να δίνει στον εαυτό του δηλητήρια, τα οποία δηλητηριάζουν και το σώμα αλλά και το νου. Ένας καπνιστής δυστυχώς δεν μπορεί να περιμένει να έχει θετικές σκέψεις, όταν στο αίμα του υπάρχουν τόσα τοξικά στοιχεία. Έτσι η συνήθεια αυτή υποδηλώνει μια ασυνείδητη τάση αυτοκαταστροφής, που δείχνει ότι το άτομο νιώθει ότι δεν αξίζει τη ζωή και την ευτυχία. Είναι βαθιά ριζωμένες και ασυνείδητες πολλές από αυτές οι τάσεις και τα συναισθήματα.

Επίσης η κακή διατροφή, τα κρέατα, το αλκοόλ, η λήψη χημικών, όλα αυτά επηρεάζουν το νου και εμποδίζουν τη φυσική θετικότητα και ευδαιμονία, ενώ καταδεικνύουν ότι το άτομο για να κάνει τέτοιες επιλογές, κάπου μειώνει τον εαυτό του και δεν του προσφέρει το καλύτερο. Αλλά και στο συναισθηματικό επίπεδο, όταν κάποιος μπλέκεται συνεχώς σε αρνητικές καταστάσεις, σε ‘δράματα’, σε παιχνίδια εξουσίας ή ανταγωνισμού, σημαίνει ότι ακόμα δεν έχει βάλει την ομορφιά και την αρμονία σαν στόχο και προτεραιότητα στη ζωή του.

Το παράξενο είναι ότι η έλλειψη αυτοεκτίμησης, μάς ωθεί σε συνήθειες και πράξεις ηδονιστικές, σα να προσπαθούμε να κάνουμε μια υπεραναπλήρωση της χαράς και της ομορφιάς που στερούμε στον εαυτό μας. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που δεν διαλογίζεται, που δεν ζει αγνή ζωή, δεν τρέφεται με αγνές τροφές και δεν έχει προσανατολίσει το νου του στη θετικότητα, δηλαδή ο άνθρωπος που δεν φροντίζει σωστά τον εαυτό του ώστε να επιτρέψει να βιώσει τη φυσική ευδαιμονία, θα εκδηλώσει έναν εγωισμό ή εγωκεντρισμό έμμεσο, που θα πάει να καλύψει αυτή την έλλειψη ουσιαστικής φροντίδας. Π.χ. με το να φάει πολύ, με το να αναζητά τη προσοχή/ενέργεια από τους άλλους με διάφορα τρικ, και με το να πέφτει γενικά σε υπερβολές και ηδονισμούς, σε μια προσπάθεια να καλύψει το κενό το οποίο ο ίδιος έχει επιτρέψει να υπάρχει, με τις λάθος επιλογές του και τις λάθος συνήθειές του.

Επίσης θα πρέπει να εξετάσουμε το κατά πόσο η συνείδησή μας είναι ευχαριστημένη με τις πράξεις μας. Αν ο ασυνείδητος εαυτός μάς ωθεί σε αρνητικές ή αυτοκαταστροφικές συνήθειες και πράξεις, κάπου αυτό δείχνει ότι η συνείδησή μας δεν είναι ευχαριστημένη με όσα κάνουμε στη ζωή, προφανώς λειτουργούμε εγωιστικά και δεν έχουμε υιοθετήσει την ανιδιοτέλεια σα στάση ζωής, κι έτσι ασυνείδητα ωθούμαστε σε βλαβερές πράξεις, με τις ανάλογες αρνητικές συνέπειες να έρχονται σαν ‘τιμωρία’ του εαυτού προς τον εαυτό. Η συνείδησή μας είναι αρκετά άτεγκτη!

Έτσι λοιπόν η θετικότητα και η ευδαιμονική ζωή είναι θέμα συνειδητών επιλογών σε όλο το φάσμα της ζωής. Αποφασίζουμε να αποβάλλουμε τις ποταπές συνήθειες και υιοθετούμε ανώτερους και ανεγωικούς τρόπους λειτουργίας στη καθημερινότητα. Σαφώς σταματούμε να περιμένουμε την ευτυχία παθητικά, αναμένοντάς την να μας έρθει τυχαία, και την διεκδικούμε με τις επιλογές μας!


Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Οι σκέψεις στις οποίες ενδίδετε, διαμορφώνουν τη φύση σας - Σάι Μπάμπα

Γίνεστε ότι σκέπτεστε. Με τη συνεχή σκέψη επί ενός ιδανικού, αυτό εντυπώνεται στην καρδιά σας. Όταν κατευθύνετε τις σκέψεις σας συνεχώς πάνω στο κακό που κάνουν οι άλλοι, τότε ο νους σας μολύνεται από αυτό το κακό. Αντιθέτως, όταν σκέπτεστε τις αρετές ή την ευημερία των άλλων, τότε ο νους σας εξαγνίζεται και τρέφει μόνο καλές σκέψεις.

Καμιά κακή σκέψη δεν μπορεί να διεισδύσει στον νου ενός ανθρώπου ο οποίος είναι γεμάτος αγάπη και συμπόνια. Οι σκέψεις στις οποίες ενδίδετε, διαμορφώνουν τη φύση σας. Εκτός από τους άλλους, επηρεάζουν και εσάς επίσης.


-Σάι Μπάμπα


Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

Η διάλυση του εγωισμού δεν συνεπάγεται καταστροφή της προσωπικότητας

Πολλοί νομίζουν ότι η απώλεια του εγώ, δηλαδή του εγωισμού, σημαίνει ότι χάνουμε τη προσωπικότητά μας και γινόμαστε άβουλοι και ‘άχρωμοι’. Αντίθετα όμως, η ταύτιση με το Θεϊκό θέλημα καθιστά τη προσωπικότητά μας χαρισματική και ‘χαριτωμένη’, αποκτά η έκφρασή μας Χάρη, δημιουργικότητα και ομορφιά. Επίσης η απώλεια του εγώ, δηλαδή της ταύτισης με το σώμα, είναι η λύτρωσή μας. Όποιος ξεχνά τον εαυτό και γεννιέται για τους Άλλους, ζει στο παράδεισο.

Η ατομικότητα δεν χάνεται όταν απολεσθεί ο εγωισμός. Αυτό που χάνεται είναι η εγωκεντρική δύνη, που είναι η πηγή των βασανισμών μας. Η εγωκεντρική δύνη είναι δαιμονικής φύσης – μπορεί να ακούγεται βαρύς ο χαρακτηρισμός αυτός, αλλά η ταύτιση με το σώμα και το νου του σώματος, ουσιαστικά είναι δαιμονισμός.

Για να γίνει η υπέρβαση της σωματικής ταύτισης (δηλαδή του εγωισμού), πρέπει να φέρουμε ενέργεια στη φυσιολογία μας, να γίνουμε υψηλοκραδαστικοί, φωτεινοί, φωτοβόλοι και αυτόφωτοι άνθρωποι. Όσο πιο πολύ ψυχική ενέργεια έχουμε, τόσο πιο υψηλός είναι ο κραδασμός, η συχνότητά μας. Φυσικά αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με εξωτερικά ή μηχανικά μέσα, παρά μόνο με το διαλογισμό, τη προσευχή και μια εξυψωμένη, αγνή καθημερινότητα, μια ενεργοποίηση εκ των έσω, με συνειδητή κατεύθυνση προς τη θετικότητα και το Φως. Είναι καθαρά θέμα συνειδητής επιλογής, παρά τις εξωτερικές συνθήκες, και δεν πρέπει να παραπονούμαστε ότι οι εξωτερικές συνθήκες και οι άλλοι άνθρωποι ‘δεν μας αφήνουν να αγιάσουμε’. Κανείς δεν μας εξαναγκάζει να σκεφτόμαστε αρνητικά και να έχουμε αυτοκαταστροφικές, χαμηλές συνήθειες. Άλλωστε τα εξωτερικά γεγονότα που μας επηρεάζουν, συνήθως δεν είναι παρά καθρέφτης της εσωτερικής μας κατάστασης.

Ας αγωνιστούμε λοιπόν να χτίσουμε μια θεϊκή προσωπικότητα, η οποία υλοποιεί τα υψηλότερά μας όνειρα και κάνει τη ζωή ένα μαγευτικό παραμύθι.


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Ευχαρίστηση και προσκόλληση

Οι διάφορες απολαύσεις και ηδονές ενισχύουν την προσκόλλησή μας στο σώμα. Και από τη προσκόλληση στο σώμα έρχονται όλα τα δεινά και ο πόνος. Η προσκόλληση στο σώμα, μάς κάνει διανοητικούς, δηλαδή ταυτιζόμαστε πολύ με το νου μας και όχι με τη ψυχή μας, και ο αποκομμένος από τη ψυχή νους είναι πηγή εσωτερικού βασανισμού, αγωνίας, πολλών σκέψεων, αρνητικότητας και φόβων.

Είναι πολύ εύκολο να το παρατηρήσουμε αυτό στη καθημερινότητα, καθώς η ευχαρίστηση είναι βασικό κίνητρο του ανθρώπου. Κάνουμε σχέσεις για να απολαύσουμε την αγάπη ή το σεξ, κάνουμε παρέες και πηγαίνουμε σε μέρη για να απολαύσουμε διάφορα πράγματα, όπως καλό φαγητό, φλερτ, άνεση, γκλαμουριά κλπ. Δυστυχώς η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου είναι τελείως επικεντρωμένη στις απολαύσεις, κι αυτό γιατί πονάει εσωτερικά και προσπαθεί έτσι να ανακουφίσει το πόνο του. Η φυσική μας κατάσταση όμως είναι η ευδαιμονία, και δεν χρειαζόμαστε απολαύσεις παρά κάθαρση από ότι εμποδίζει την φυσική ευδαιμονία.

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που καπνίζει, το κάνει για να χαλαρώσει και να ανακουφιστεί από τις αγωνίες του, αλλά τα δηλητήρια που προσλαμβάνει ρίχνουν πολύ το κραδασμό του σώματος, και προκαλείται έτσι μεγαλύτερη ταύτιση/προσκόλληση με το σώμα και με τα προβλήματα του υλικού κόσμου. Επιπλέον, τα δηλητήρια αυτά προκαλούν πολύ τοξικές σκέψεις – δηλαδή δημιουργεί χειρότερη αρνητικότητα από αυτήν που προσπαθεί να ανακουφίσει. Το ίδιο με το ηδονιστικό φαγητό, τα κρέατα, τα junk food, τα γλυκά κλπ. Το ίδιο και με το χασίς, που οι περισσότεροι το χρησιμοποιούν για να χαλαρώσουν, αλλά τελικά ρίχνει τόσο πολύ το κραδασμό του ατόμου, που προκαλείται ένας συνεχής εκνευρισμός και αεικινησία, η οποία χρειάζεται κατόπιν μεγαλύτερες δόσεις χασίς για να κατευναστεί, ενώ ταυτόχρονα ο νους σκληραίνει και το άτομο χάνει την επαφή του με την εσωτερική καθοδήγηση και τη ψυχή – κάτι που είναι ότι πιο θλιβερό – και γίνεται υπερβολικά διανοητικός (ένας νους ταυτισμένος με το σώμα).

Για να υπερβεί όμως κανείς τη σωματική ταύτιση –και άρα το πόνο- θα πρέπει να ανέβει σε κραδασμό. Όσο πιο χαμηλός ο κραδασμός του ανθρώπου, τόση μεγαλύτερη ταύτιση με το σώμα και με το νου θα υπάρχει, τόσος περισσότερος πόνος και άρα ανάγκη για ηδονές. Όσο πιο υψηλός ο κραδασμός του ανθρώπου (δηλαδή όσο πιο υψηλή είναι η ενέργειά του, ή όσο πιο πολύ ενέργεια έχει) τόσο πιο πολύ ευδαιμονία και ελευθερία θα βιώνει.

Οι σχέσεις είναι για τους περισσότερους μια μεγάλη πηγή πόνου, κι αυτό γιατί ασυνείδητα το άτομο αναμένει να πάρει ευχαρίστηση, πλήρωση και αγάπη, να πάρει ενέργεια δηλαδή απ’ τον σύντροφο. Και όταν έρχεται η ώρα που -για το καλό μας- μάς στερείται αυτή η ενέργεια/αγάπη/προσοχή, τότε ξεκινά ο πόνος, που πρέπει να μάς ωθήσει σε αυτο-ενεργοποίηση. Όταν χάνουμε δηλαδή έναν άνθρωπο που μας έδινε αγάπη, ή αν ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας δεν μας δίνει αυτά που θέλουμε, τότε υποφέρουμε. Αντί όμως να ζητούμε από τους άλλους να μας δίνουν ενέργεια/αγάπη, θα πρέπει να στραφούμε εσωτερικά να την αναζητήσουμε.

Το μεγάλο λάθος μας βρίσκεται στο ότι προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τη ψυχική ανάγκη για περισσότερη ενέργεια, με υλικές ή συναισθηματικές απολαύσεις, αντί να ενεργοποιηθούμε εκ των έσω, να πληρωθούμε εκ των έσω. Δηλαδή προσπαθούμε να καλύψουμε το κενό μας με τον βαμπιρισμό, αντί να πληρώσουμε το κενό μέσω της αυτο-ενεργοποίησης. Και φυσικά ο βαμπιρισμός είναι μια μάταιη προσπάθεια, καθώς χρειάζεται συνεχής αναζήτηση εξωτερικών απολαύσεων – ο άνθρωπος είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο που δεν γεμίζει κατ’ αυτό το τρόπο. Ενώ ο τακτικός διαλογισμός λειτουργεί συσσωρευτικά, ‘χτίζουμε’ σταδιακά τον εαυτό μας με την ενέργεια που συσσωρεύουμε, και φτάνουμε σε ένα σημείο να βιώνουμε μια σταθερή γαλήνη, πληρότητα και ευδαιμονία.

Η ανάγκη για ευχαρίστηση δεν υπάρχει χωρίς λόγο – είναι ουσιαστικά η ανάγκη για το Θείον, το οποίο όμως ο άνθρωπος προσπαθεί να βιώσει από λάθος κανάλια μέσω των υλικών/συναισθηματικών ηδονισμών. Και έτσι η ευχαρίστηση γίνεται η μεγαλύτερη παγίδα εδώ στη γη.

Έτσι αν διερευνήσουμε προσεκτικά τα κίνητρά μας, θα παρατηρήσουμε ότι οι περισσότεροι εσωτερικοί μας βασανισμοί, τα διλήμματα ή ακόμα και οι αποτυχίες μας, προκαλούνται από μια ανάγκη για ευχαρίστηση, για άνεση και ηδονισμό. Και ανήκουν στη σφαίρα του εγωισμού όλα αυτά, της εγωκεντρικής ζωής. Ενώ για να βιώσουμε ευτυχία θα πρέπει να λειτουργήσουμε τον εαυτό μας για το Κοινό Καλό, ξεχνώντας το εγώ μας.


Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

Για να πετύχουμε μια ολοκληρωμένη θεραπεία - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

«Όλες οι ασθένειες είναι αποτέλεσμα της αναστολής της ψυχικής ζωής, κι αυτό ισχύει για όλες τις μορφές σε όλα τα βασίλεια. Η τέχνη του θεραπευτή συνίσταται στο να απελευθερώσει τη ψυχή, ώστε η ζωή της να μπορεί να ρέει μέσω του συνόλου των οργανισμών που απαρτίζουν κάθε συγκεκριμένη μορφή.»

-Εσωτέρα Θεραπευτική
Αλίκη Μπέιλη


Μερικές φορές μια φυσική ασθένεια είναι ωφέλιμη, γιατί μέσα από την αρρώστια αυτή ελευθερώνεται και εξαντλείται κάποια εσωτερική διαταραχή. ...

Για να πετύχουμε μια ολοκληρωμένη θεραπεία, ο σκοπός της υψηλότερης μορφής της θεραπευτικής αγωγής θα πρέπει να στρέφεται προς τις εσωτερικές αιτίες. Αν αυτές μπορούν να εξαλειφθούν, τότε είναι δυνατό να υπάρξει τέλεια υγεία για την ανθρωπότητα.

Παρεμπιπτόντως, όλες οι θρησκείες έχουν μια θεραπευτική αξία, γιατί ενθαρρύνουν ένα τρόπο ζωής που αυτόματα απελευθερώνει τις ενέργειες της ψυχής. Ενθαρρύνουν δηλαδή τον άνθρωπο να ζει μέσω του τριπλού φορέα του σε αρμονία με το Εσώτερο Φως, ώστε να μη δημιουργεί κακό κάρμα, ούτε να εμποδίζει τη ζωή της ψυχής.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Η κρυμμένη δόξα του εσωτερικού ανθρώπου


Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Αγάπη σημαίνει ενεργοποίηση

Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι κατάσταση ενεργοποίησης, όπου όλο μας το είναι έχει πληρότητα ενέργειας/φωτός. Μέσα σε αυτή τη πληρότητα ενέργειας, δεν μπορούμε παρά να αγαπούμε τα πάντα αδιακρίτως, γιατί η αγάπη δεν έχει αντικείμενο να αγαπήσει – είτε είμαστε αγάπη, είτε όχι. Όσο περισσότερη ενέργεια έχουμε στη φυσιολογία μας, τόση περισσότερη αγάπη θα βιώνουμε, θα εκπέμπουμε και θα εκδηλώνουμε.

Η αγάπη που κατευθύνεται προς συγκεκριμένους ανθρώπους, είναι η συναισθηματική αγάπη του ηλιακού πλέγματος, που είναι αρκετά δεσμευτική και ιδιοτελής, κι έτσι δεν είναι πραγματική αγάπη. Η αγάπη όμως του επιπέδου του καρδιακού κέντρου, είναι ανιδιοτελής και λάμπει προς όλες τις κατευθύνσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με την έλλειψη ενέργειας, που μπορεί να εκδηλώνεται σαν κατάθλιψη: η κατάθλιψή μας δεν έχει έναν συγκεκριμένο αποδέκτη αλλά είναι μια κατάσταση την οποία εκπέμπουμε προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η ανθρωπότητα στην εποχή μας καλείται να αναβιβάσει τον εαυτό της από το επίπεδο του ηλιακού πλέγματος, στο επίπεδο της καρδιάς. Από την εγωιστική, συναισθηματική –και αρκετά υποκριτική- δηλαδή αγάπη, να πάει στην ανιδιοτελή αγάπη που ελευθερώνει. Δεν είναι τυχαίο που το σημείο του Σταυρού ενώνεται στη καρδιά, όπου είναι το Σημείο της απελευθέρωσης.

Με τον τακτικό διαλογισμό σταδιακά ενεργοποιούμαστε και βιώνουμε-εκπέμπουμε περισσότερη αγάπη. Η απλή αυτή διαδικασία του αδειάσματος του νου και της ενατένισης προς το Θείον ή τη Πηγή, επιτρέπει στη Θεία Ροή της ενέργειας να ρεύσει μέσα από εμάς και να μας πληρώσει, να μας ενεργοποιήσει, να μας κάνει ανθρώπους αγάπης.


Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2009

Κοσμική Συνείδηση - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Μερικοί συγγραφείς θεωρούν την κατάσταση της φώτισης σαν ‘Κοσμική Συνείδηση’. Αυτός είναι ένας όρος που μας βάζει σε πειρασμό, αλλά κατά τη γνώμη μου κανένας άνθρωπος δεν έχει φτάσει στην Κοσμική Συνείδηση κατά τη μεταμόρφωση ή τη φώτιση ή την Τρίτη Μύηση. Ακόμα και ο Ηλιακός μας Λόγος δεν έχει φτάσει στην Κοσμική Συνείδηση, αν και η συνείδησή του εισχωρεί σε κάθε μορφή, κάθε άτομο, κάθε κύτταρο στο Ηλιακό Σύστημα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ηλιακός μας Λόγος είναι ακόμα ένας ζηλωτής των μυστηρίων του Γαλαξία μας…

Αναρωτιέμαι πως μπορεί ένας άνθρωπος να επιτύχει την ‘Κοσμική Συνείδηση’, προτού γίνει Μυημένος στην Ιεραρχία αυτού του μικρού πλανήτη! Οτιδήποτε έχει γραφτεί ή έχει ειπωθεί από τους Φωτισμένους είναι ένα λαμπρό φως για την ανθρωπότητα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτά είναι μαθήματα του νηπιαγωγείου μπροστά στις διδασκαλίες που δίνονται στα Λογοϊκά επίπεδα. Ας μην χάνουμε την ταπεινότητά μας, ούτε την αίσθηση της αναλογίας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Η κρυμμένη δόξα του εσωτερικού ανθρώπου


Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

Στόχος, κίνητρο και θέληση για διαλογισμό

Είναι εξαιρετικά σημαντικό στη πνευματική μας πορεία να έχουμε στόχο. Χωρίς στόχο κινδυνεύουμε από διασκορπισμό, από χάσιμο χρόνου και άσκοπη περιπλάνηση στο διαλογισμό και στη ζωή μας. Και όταν λέω στόχο δεν εννοώ να περιμένουμε αποτελέσματα από την άσκησή μας, όπως πχ τη φώτιση, δεν εννοώ τις προσμονές δηλαδή, και ούτε εννοώ να βάλουμε στόχο να γίνουμε golden boys ή να έχουμε άλλες υλιστικές προσδοκίες. Εννοώ να θέσουμε στόχο αυτοβελτίωσης και αυτοϋπέρβασης, να γίνουμε καλύτεροι στη πνευματική μας απόδοση, στην ζωή και στην εργασία μας. Κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε αν πρώτα εξετάσουμε προσεκτικά τις αδυναμίες μας.

Αφού εντοπίσουμε τις αδυναμίες και τις ελλείψεις μας (και έχουμε όλοι τόσες πολλές που είναι αρκετή πνευματική εργασία για πολλές ζωές) μπορούμε κατόπιν να σχηματίσουμε στο νου μας την ανάλογη θετική ποιότητα και να αγωνιστούμε να την πραγματώσουμε σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Αν για παράδειγμα πάσχουμε από την αδυναμία της τεμπελιάς, οραματιζόμαστε τον εαυτό μας να λειτουργεί στην αντίθετη κατεύθυνση, να είναι ζωηρός, δημιουργικός, ενεργοποιημένος, ενώ ταυτόχρονα στο διαλογισμό μας φροντίζουμε να ‘κατεβάσουμε’ ενέργεια που θα μας ενεργοποιήσει. Αν πάσχουμε από διασκορπισμό του εαυτού, της θέλησης και της προσοχής μας (κάτι πολύ συχνό στην εποχή μας λόγω των πολλών ερεθισμάτων), οραματιζόμαστε τον εαυτό μας να έχει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση, να έχει θέληση και συγκεκριμένο στόχο, ενώ στο διαλογισμό μας αγωνιζόμαστε προς το Ένα. Εάν πάσχουμε από θυμό και εκνευρισμό, οραματιζόμαστε το πώς θα είναι ο εαυτός μας με αντίθετες ποιότητες, πώς θα είμαστε ήρεμοι, γαλήνιοι, υπομονετικοί και συμπονετικοί, ενώ στο διαλογισμό προσπαθούμε να ‘κατεβάσουμε’ ανάλογες ενέργειες υπομονής, ανεκτικότητας και αγάπης. Το κλειδί εδώ είναι το συναίσθημα που θα δημιουργήσουμε στο διαλογισμό μας. Συναίσθημα ανεκτικότητας, συναίσθημα ενότητας, συναίσθημα ενεργοποίησης κοκ, να εξομοιωθούμε δηλαδή με ποιότητες και ενέργειες υψηλές, να εξομοιωθούμε με αρετές. Και φυσικά την ίδια στιγμή θα προσπαθούμε και στη καθημερινότητα να πραγματώνουμε τις αρετές αυτές.

Οι αδυναμίες μας είναι αυτές που προκαλούν πόνο και προβλήματα στη ζωή μας. Οπότε η διόρθωση των αδυναμιών μας μπορεί να γίνει το βασικό κίνητρο για διαλογισμό. Αν διορθώσουμε τις αδυναμίες μας και γίνουμε όντα ενεργοποιημένα, η ζωή μας θα γίνει μια χαρούμενη και δημιουργικότατη πορεία, γεμάτη νόημα και πληρότητα.


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)