Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Όραμα και ιδανικά - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ένα καθήκον για το μαθητή είναι να έχει ένα όραμα. Όραμα σημαίνει κάτι προς το οποίο αγωνίζεσθε. Ένας μαθητής δε μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα όραμα, γιατί μαθητεία σημαίνει να μετακινούμαστε από ένα κατώτερο σημείο σ’ ένα ανώτερο σημείο. Ο μαθητής πρέπει να έχει αυτό το μαγνήτη, κάτι για να έχει σαν ιδανικό προς το οποίο να αγωνίζεται να φτάσει. Αυτό το όραμα μπορεί να είναι ο Χριστός˙ μπορεί να είναι ένας άγιος άνθρωπος. Μπορεί να είναι ένας Δάσκαλος ή ένα ιδανικό. Η μαθητεία είναι μια προοδευτική κίνηση ή ένα προχώρημα προς μια μεγαλύτερη επίτευξη και για να το κάνει αυτό ο μαθητής πρέπει να έχει κάτι προς το οποίο να αγωνίζεται να φτάσει.

Ο μαθητής πρέπει να ζει σύμφωνα με τις απαιτήσεις του οράματος. Το όραμα έχει απαιτήσεις. Για παράδειγμα, αν το όραμά σας είναι να είστε ένας φυσικός, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να κάνετε για να πραγματοποιήσετε αυτό το όραμα. Αν ανταποκριθείτε στις απαιτήσεις του οράματός σας, γίνεστε ένας μαθητής.

Ουσιαστικά, οι εξελιγμένοι μαθητές είναι πολύ σπάνιοι. Για παράδειγμα, ο Χριστός είχε εκατομμύρια οπαδούς, αλλά όχι τόσο πολλούς μαθητές. Τρεις από τους μαθητές Του ήταν πολύ σημαντικοί και ένας απ’ αυτούς -ο Ιωάννης- ήταν ένας μεγάλος μαθητής. Ο Χριστός συνήθιζε να μιλά για πολύ μυστικά πράγματα στον Ιωάννη. Έπειτα στους τρεις μαθητές μιλούσε για λιγότερο μυστικά πράγματα. Και στους δώδεκα μαθητές μιλούσε γύρω από γενικά πράγματα.



-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία



Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Τα χαμένα κομμάτια της ψυχής

Ποιητικός ο τίτλος του άρθρου αυτού, αλλά μόνο ποιητική δεν είναι η πραγματικότητα της απώλειας ψυχικών κομματιών μας – είναι ότι πιο θλιβερό. Πως χάνουμε όμως κομμάτια ψυχής (και άρα ενέργειας);

Όταν γεννιόμαστε, έχουμε ένα πλούσιο ενεργειακό πεδίο (τα μωρά έχουν πολύ ενέργεια, γι’ αυτό και αρέσει σε όλους να τα πιάνουν και να τα αγκαλιάζουν). Επειδή όμως είναι εξαιρετικά σπάνιο να γεννηθεί ένα άτομο σε οικογένεια όπου το σπίτι και τα μέλη της οικογένειας θα περιβάλλονται από υψηλές δονήσεις και φως, και επειδή ο περισσότερος κόσμος έχει ενεργειακές μαύρες τρύπες στο είναι του, τα παιδιά που μεγαλώνουν στα περιβάλλοντα αυτά, σιγά σιγά χάνουν την ενέργειά τους, την οποία την απορροφούν συνήθως οι γονείς - και μάλιστα οι γονείς βαμπιρίζουν τα παιδιά τους με ουκ ολίγους τρόπους. Ορισμένα σοκ που το παιδί βιώνει καθώς μεγαλώνει, όπως τσακωμοί των γονιών, ασθένειες, χωρισμοί και άλλες αρνητικές καταστάσεις που δημιουργούν μια δυναμική δύνη απορρόφησης ενέργειας (σαν μαύρες τρύπες), αποκόβουν κομμάτια του ενεργειακού πεδίου του παιδιού. Και είναι αυτή η απώλεια ενέργειας που βιώνεται σαν ψυχικό τραύμα, παρά το εξωτερικό γεγονός καθεαυτό. Είναι καιρός οι ψυχολόγοι να το συνειδητοποιήσουν αυτό και να μην ασχολούνται σε ένα στείρο διανοητικό επίπεδο με τα τραύματα των ανθρώπων, αλλά να καταλάβουν ότι τα ψυχικά τραύματα ουσιαστικά είναι απώλεια κομματιών της ψυχής, απώλεια κομματιών του ενεργειακού πεδίου, απώλεια ενέργειας – ο άνθρωπος δεν είναι ένα ρομπότ φτιαγμένο από κρέας, έχει μια λεπτοφυή και περίπλοκη ενεργειακή φυσιολογία που διαπερνά και επηρεάζει την υλική φυσιολογία (από το ενεργειακό μας σώμα με τα μπλοκαρίσματά του και τα κενά ενέργειας ξεκινούν οι ασθένειες).

Και όσο μεγαλώνει κανείς (και ζει την τυπική ζωή ενός μέσου ανθρώπου όπου οι ηδονές παίζουν πρώτο ρόλο, και φυσικά οι ηδονές είναι η βασική αιτία απώλειας ενέργειας) χάνει κι άλλη ενέργεια, και ο πτωχός πτωχεύει περισσότερο, φτάνοντας έτσι στα γεράματα να γίνει το άτομο ένα κινητό βαμπίρ ενέργειας, αντί με τη πείρα της ζωής να έχει καταστεί σε πηγή σοφίας και ενέργειας. Αυτή είναι η θλιβερή κατάληξη του υλισμού και των ανθρώπων που ζουν με αρνητικότητα, ταυτισμένοι με τα υλικά άγχη και τις ηδονές.

Επίσης, διάφορες οντότητες (κατοχές) απορροφούν μέρος της ενέργειάς μας και της ψυχής μας. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε το παν για να τις αποκολλήσουμε από το πεδίο μας και να τις ξεφορτωθούμε (θα αναφερθώ σε επόμενο άρθρο για τις κατοχές).

Τα χαμένα κομμάτια της ψυχής μας όμως μπορούμε και πρέπει να τα ανακτήσουμε. Και είναι ότι πιο χαρούμενο, να επιστρέφει ένα τέτοιο κομμάτι μας – είναι σα να επιστρέφει ο εαυτός στον εαυτό. Με το τακτικό διαλογισμό, σταδιακά συσσωρεύουμε ενέργεια και θεραπεύουμε τα κενά ενέργειας, κλείνουν οι ενεργειακές τρύπες και νιώθουμε ξανά ο εαυτός μας. Θέλει επιμονή πολύ και θέληση, γιατί τα ενεργειακά κενά μάς κάνουν αδύναμους, κι έτσι καλούμαστε να ξεπεράσουμε τις διάφορες αδυναμίες μας και να ενεργοποιηθούμε.

Πρέπει να έχουμε επίσης υπ’ όψιν, ότι κάθε φορά που πάει να θεραπευτεί/πληρωθεί ένα τέτοιο ενεργειακό κενό στη ψυχική μας φυσιολογία [ως αποτέλεσμα του τακτικού μας διαλογισμού και της πνευματικής ζωής που ζούμε συνολικά] συνήθως θα βιώνουμε ταυτόχρονα και δοκιμασίες που σχετίζονται με τα αντίστοιχα ψυχικά τραύματα της παιδικής ηλικίας που μας είχαν αφαιρέσει κομμάτι του ενεργειακού μας πεδίου. Και οι δοκιμασίες αυτές μπορεί να έρχονται μέσα από τις σχέσεις, τη δουλειά, κυριολεκτικά μέσα από οτιδήποτε, ή απλά μπορεί να βιώνουμε κατάθλιψη, αίσθημα κενού, σύγχυση κλπ. Πρέπει να μάθουμε να τις αντέχουμε τις δοκιμασίες αυτές και να έχουμε πάντα τον πνευματικό μας στόχο ξεκάθαρα μπροστά μας. Ο διαλογισμός λειτουργεί σαν το οξυγόνο των απορρυπαντικών, που αφαιρούν το λίπος του λεκέ, και οι οποίοι ‘λεκέδες’ έρχονται στην επιφάνεια της συνειδητότητάς μας για να απελευθερωθούν και να θεραπευτούμε.

Έτσι σιγά σιγά, με το διαλογισμό και την υγιεινή πνευματική ζωή που επιτρέπει τη συσσώρευση -αντί για σπατάλη- ενέργειας, αναδομούμε το ψυχικό μας πεδίο και ανακτούμε τα χαμένα κομμάτια της ψυχής μας, ανακτούμε τον εαυτό μας. Κυριολεκτικά νιώθουμε να ξαναγινόμαστε ο εαυτός μας, σταματά να μας λείπει ενέργεια, σταματά να μας λείπει κάτι και να νιώθουμε ‘πείνα’ και αίσθημα ανικανοποίητου. Και φυσικά δεν υπάρχει πιο λυτρωτικό αίσθημα από την επιστροφή του Εαυτού στον εαυτό.


Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Ένα τέτοιο σπίτι είναι αληθινά ο παράδεισος επί της γης - Σάι Μπάμπα

Ένα σπίτι όπου τα μέλη της οικογένειας ζουν τις ζωές τους τηρώντας ευγενή ιδανικά, όπου όλοι μαζί τραγουδούν τη δόξα του Ονόματος του Θεού και περνούν τον καιρό τους κάνοντας καλές πράξεις, όπου επικρατούν απόλυτα οι αξίες της αλήθειας, της ειρήνης και της αγάπης, όπου εφαρμόζουν τακτική μελέτη των ιερών βιβλίων, όπου οι αισθήσεις τους είναι υπό έλεγχο, και όπου υπάρχει ίση αγάπη και σεβασμός για όλη τη δημιουργία ωθούμενη από τη γνώση της θεμελιώδους ενότητας όλης της δημιουργίας - ένα τέτοιο σπίτι είναι αληθινά ο παράδεισος επί της γης.

-Σάι Μπάμπα


Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Γονείς και πνευματικότητα

Το να κάνει κάποιος παιδί δεν είναι αστεία υπόθεση. Οφείλει πρώτα απ’ όλα να έχει ενηλικιωθεί ο ίδιος πνευματικά. Γιατί ναι, όλος ο κόσμος κάνει παιδιά, αλλά ελάχιστοι από αυτούς έχουν ενηλικιωθεί πνευματικά – και δεν είναι υγιές τα ‘παιδιά’ να κάνουν παιδιά. Με αποτέλεσμα να δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης με τα παιδιά τους και να φέρνουν στο κόσμο ανθρώπους με πολλά προβλήματα.

Ένα στοιχείο που θα μας δείξει ότι τα άτομα είναι πνευματικώς ενήλικα και έτοιμα για να κάνουν παιδιά, είναι το γεγονός ότι δεν ‘θέλουν’ να κάνουν παιδιά, δεν το έχουν ‘ανάγκη’. Όταν έχουμε κάτι ‘ανάγκη’ και το λαχταρούμε πολύ, σημαίνει ότι σ’ αυτό το επίπεδο είμαστε αδύναμοι, πεινασμένοι, μη-ενεργοποιημένοι, και αναμένουμε από αυτό το κάτι (τα παιδιά στη συγκεκριμένη περίπτωση) να λάβουμε την ενέργεια που εμείς οι ίδιο αρνούμαστε να παράξουμε. Γι’ αυτό και οι κοινωνίες μας πλέον σαν βασικό τρόπο λειτουργίας έχουν τον βαμπιρισμό, καθώς όλοι είναι ‘πεινασμένοι’.

Οι άνθρωποι που προγραμματίζουν να κάνουν παιδιά, όχι μόνο πρέπει να έχουν εξατομικευτεί πλήρως ενεργειακά, πνευματικά και υλικά, αλλά να έχουν πάει και παραπέρα, να έχουν περίσσεια ενέργειας, να έχουν αφθονία, παραπάνω απ’ ότι χρειάζονται οι ίδιοι, γιατί είναι με αυτή την περίσσεια που θα σχηματίσουν τη ψυχοσωματική δομή των παιδιών τους. Άλλωστε τα παιδιά είναι δημιουργία, και, όπως κάθε πραγματικό δημιούργημα, χρειάζεται αφθονία ενέργειας και έμπνευσης για να παραχθεί (γι’ αυτό υπάρχει τόσο μεγάλη απώλεια ψυχικής ενέργειας με τη σεξουαλική πράξη. Ας φανταστούμε λοιπόν τι γίνεται σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν κατάχρηση του σεξ).

Αν οι γονείς αυτοί είναι ενεργειακά ‘πεινασμένοι’, λειψοί, ανώριμοι, ανισόρροποι, τότε με το σχηματισμό των παιδιών τους θα δημιουργηθεί έλλειμμα στους ίδιους, και κατόπιν θα προσπαθήσουν να πάρουν πίσω απ’ τα παιδιά τους την ενέργεια αυτή που έδωσαν, με τους κλασσικούς τρόπους βαμπιρισμού που είναι τόσο διαδεδομένοι στις κοινωνίες μας, δηλαδή μέσα από κοντρόλ, χειραγώγηση, αλλά και μέσα από υπερβολική γενναιοδωρία, ‘στοργή’ και ‘καλοσύνη’, δημιουργώντας σχέσεις εξάρτησης –όπως για παράδειγμα στη περίπτωση που πληρώνουν τα πάντα στο ενήλικο παιδί τους ώστε να το κρατούν δέσμιο. Πόσος βαμπιρισμός, πόσος έλεγχος, πόση ιδιοτέλεια κρύβεται πολλές φορές πίσω από αυτή τη ‘καλοσύνη’ και την ‘αγάπη’ των γονιών, είναι δύσκολο να το αναλογιστούμε… Και πόσος ενεργειακός βαμπιρισμός κρύβεται στις αγκαλιές και στα χάδια των γονιών… Τα παιδιά άλλωστε είναι ευάλωτα στο βαμπιρισμό, πρώτον γιατί έχουν ένα πλούσιο ενεργειακά πεδίο που είναι πραγματικά ‘λαχταριστό’ για τους ανθρώπους (γι’ αυτό στον κόσμο αρέσει να πιάνει και να αγκαλιάζει μωρά και παιδιά, γιατί έχουν περισσότερη ενέργεια) και δεύτερον γιατί δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, είναι έρμαια του βαμπιριστή γονιού. Κι έτσι με το βαμπιρισμό αυτό αποκόβουν κομμάτια του ενεργειακού πεδίου του παιδιού, δηλαδή κομμάτια της ψυχής του (θα αναφερθώ σε άλλο άρθρο για τα χαμένα κομμάτια της ψυχής) με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να παρουσιάζουν μια τεράστια γκάμα ανισορροπιών ή και ασθενειών. Αυτές είναι σοβαρότατες καταγγελίες φυσικά που ο κόσμος θα πρέπει να αναλογιστεί.

Δυστυχώς πολύς κόσμος κάνει παιδιά με εγωιστικά κίνητρα (οι περισσότεροι άνθρωποι ασυνείδητα αναμένουν τη ‘λύτρωση’ από τα παιδιά τους), με φόβο και με μπόλικη ανευθυνότητα. Οι γυναίκες πλέον έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης σ’ αυτό, με τις απερίσκεπτες σχέσεις κι επιλογές που κάνουν λόγω ανασφάλειας, ενώ πολλές φορές μπορεί και να χρησιμοποιήσουν έναν άντρα για να κάνουν τα παιδιά που τόσο λαχταρούν. Αλλά και οι άντρες φυσικά ευθύνονται, με την απερίσκεπτη κι ανεύθυνη διαχείριση της σεξουαλικότητάς τους. Βέβαια τέτοιες και άλλες σχέσεις με παρόμοια κίνητρα, είναι καταδικασμένες. Όμως τα παιδιά έχουν την ανάγκη και το δικαίωμα για τη παρουσία και των δυο γονιών για να μεγαλώσουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τα παιδιά πρέπει να έχουν και αγαπημένους γονείς, ώστε να γίνουν άνθρωποι με εσωτερική συνοχή και ενότητα, και όχι γονείς που εχθρεύονται ο ένας τον άλλον, κάτι που θα δημιουργήσει σχίσμα μέσα τους. Ψιλά γράμματα βέβαια φαντάζουν αυτά, στην εποχή του ακραίου εγωισμού και υλισμού που ζούμε, που πλέον ο ένας χρησιμοποιεί τον άλλον απροκάλυπτα και έχει χαθεί κάθε αίσθηση αυτοθυσίας.

Έτσι μια ακόμα βασική προϋπόθεση για να γίνουν γονείς δυο άνθρωποι, είναι να έχουν χτίσει μια αγαπημένη, συντροφική, αφοσιωμένη, ανιδιοτελή, ώριμη σχέση.

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος έχει παντελή άγνοια των παραπάνω, και ότι θα έπρεπε να υπάρχουν σχολεία γονέων. Δεν διδάσκεται το πιο σημαντικό πράγμα! Αλλά αν θέλει να γίνει γονιός κάποιος, ας ξεκινήσει καλλιεργώντας και πλουτίζοντας πνευματικά τον εαυτό του, όσο το δυνατόν νωρίτερα μπορεί. Κι αυτό για να χτίσουμε κοινωνίες πνευματικών, δημιουργικών, υγιών, πλούσιων ψυχικά ανθρώπων – αλλιώς, αν θέλουμε να συντηρήσουμε τις υπάρχουσες άρρωστες, ανισόρροπες και ψυχασθενείς κοινωνίες μας, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα…


Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Ευγένεια - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ευγένεια είναι η ικανότητα να ζείτε στο φως του Διδασκάλου σας. Πρέπει να ενεργείτε με ευγένεια ψυχής, γιατί βρίσκεστε στην παρουσία Του˙ Εκείνος σας παρατηρεί πάντοτε. Γνωρίζει τι σκέφτεσθε και τι αισθάνεσθε. Αυτή η επίγνωση ονομάζεται η άσκηση της Παρουσίας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Αλήθεια, ειλικρίνεια και ευγένεια

Έχει παρεξηγηθεί η έννοια της ειλικρίνειας και της αλήθειας στην εποχή μας. Πολλές φορές δε, χρησιμοποιούμε την ειλικρίνεια για να απενοχοποιηθούμε από ηθικά παραπτώματα! Σου λέει, αφού είπα την ‘αλήθεια’, νομίζω ότι έκανα το χρέος μου… Κι έτσι βλέπουμε ανθρώπους που π.χ. απατούν το σύντροφό τους, κατόπιν τους το λένε, κι έτσι νιώθουν ξαλαφρωμένοι ότι είπαν την ‘αλήθεια’. Ή σε άλλες περιπτώσεις, το άτομο νιώθει ότι πρέπει να βρίσει κάποιον, να τα πει «με το όνομά τους» τα πράγματα. Εκεί έχει καταντήσει η έννοια της ειλικρίνειας και της αλήθειας στην εποχή μας… Ενώ πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι που μιλάνε για ειλικρίνεια και την εννοούν με την παραπάνω μορφή, είναι συνήθως οι πιο υποκριτές εν πνεύματι.

Ο σκοπός όμως είναι να είμαστε αληθινοί με το Πνεύμα μας, να λειτουργούμε την Αλήθεια μας, την αλήθεια του Εαυτού και όχι της εξωτερικής προσωπικότητας. Η εξωτερική προσωπικότητα συχνά είναι αρκετά υποκριτική αν δεν ωθείται από την αλήθεια του Πνεύματος, καθώς η προσωπικότητα κουβαλά πολλούς κοινωνικούς προγραμματισμούς, φόβους, ανασφάλειες, αδυναμίες, που μέσω υποκριτικών και χειριστικών λόγων και πράξεων προσπαθεί να τις καλύψει. Όπως για παράδειγμα στη περίπτωση της υπερβολικής καλοσύνης, τυπικότητας ή ευγένειας, που προφανώς προσπαθεί να καλύψει μια ανασφάλεια του ατόμου: «θέλω να είμαι αρεστός». Έχω παρατηρήσει δε, ότι οι υπερβολικά ‘ευγενικοί’ άνθρωποι, κρύβουν μεγάλη δόση υποσυνείδητων εχθρικών συναισθημάτων, επιθετικότητας και ανταγωνιστικότητας, ενώ με την ευγένεια προσπαθούν να κάνουν υπεραναπλήρωση, να καλύψουν/κρύψουν αυτή τους την αδυναμία. Και παγιδεύονται στη τραμπάλα των αντιθέτων…

Η ενσυνείδητη υιοθέτηση της Αλήθειας μας, φέρνει την υπέρβαση της δυαδικότητας. Λειτουργούμε μέσα από Ενότητα, Πίστη και Πληρότητα, και δεν ωθούμαστε από ανασφάλειες και εσωτερικά κενά. Φυσικά, για να γίνουμε αληθινοί, χρειαζόμαστε αρκετό θάρρος, ώστε να ξεπεράσουμε τα κοινωνικά κλισέ, να μην φοβόμαστε τι θα πουν οι άλλοι, να μην ζούμε για τη γνώμη των άλλων, που αυτό άλλωστε είναι μια πνευματικώς βρεφική κατάσταση (και βαμπιρισμός), να αναμένουμε δηλαδή την επιβεβαίωση των άλλων. Αν αναμένουμε την επιβεβαίωση των άλλων, θα προσπαθούμε συνεχώς να τους ευχαριστούμε, κι έτσι θα προδίδουμε την αλήθεια μας. Η προδοσία αυτή κατόπιν θα φέρει και εξωτερική προδοσία, όπου θα νιώθουμε ότι οι άλλοι μας πρόδωσαν ενώ εμείς ήμασταν ‘καλοί’… Έτσι για να γίνουμε πραγματικά αληθινοί, πρέπει να αυτονομηθούμε πνευματικά και ενεργειακά, να μην εξαρτώμαστε από γνώμες άλλων.

Σκοπός είναι να γίνουμε αξιοπρεπείς εν Πνεύματι, να είναι αυτή η πραγματική μας ευγένεια. Και η ουσιαστική πνευματική αξιοπρέπεια, δίνει χάρη στην έκφραση, δίνει καλοσύνη που ωθείται από πραγματική συμπόνια και κατανόηση, και όχι από εγωιστική ανασφάλεια, δίνει σοβαρότητα, όμως, αν χρειαστεί, δίνει και δριμύτητα ή αυστηρότητα έκφρασης. Η ταύτιση με την αλήθεια του Πνεύματος, θα φέρει τις κατάλληλες αυθεντικές, αληθινές συμπεριφορές που χρειάζονται κάθε στιγμή και δεν θα λειτουργούμε βάσει προγραμματισμών.

Ας είμαστε λοιπόν αληθινοί απέναντι στο Πνεύμα μας και όχι απέναντι στους ανθρώπους.


Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Ο πνευματικός ρόλος της γυναίκας στην εποχή μας

Οι γυναίκες στην εποχή μας δυστυχώς έχουν αφεθεί πολύ στη συναισθηματική τους φύση, έχοντας προσκολληθεί στις σχέσεις σε σημείο ψυχαναγκασμού. Υπάρχει μια τρομερή έλλειψη ιδανικών – οι σχέσεις έχουν αντικαταστήσει τα ιδανικά. Όμως το να κάνουμε σχέσεις, το να παντρευόμαστε, να κάνουμε παιδιά και οικογένεια, δεν είναι πνευματικά ιδανικά, σε αντίθεση με αυτά που θέλουν να μας περάσουν τα media. Η οικογένεια, οι σχέσεις, τα παιδιά, εξυπηρετούν την υλική επιβίωση, δεν είναι πνευματικά ιδανικά.

Η γυναίκα στην εποχή αυτή έχει ιδιαίτερο ρόλο να διαδραματίσει στην αλλαγή των νοοτροπιών, των ηθών και των κοινωνιών, μέσα από την ενωτική φύση που διαθέτει, η οποία θα βοηθήσει στο ξεπέρασμα της αρσενικής διαχωριστικότητας, του μίσους, του εγωισμού και της διχόνοιας που επικρατούν. Η γυναίκα με την αγάπη της και τη διαισθητική σοφία, πρέπει να δώσει λύσεις σε θέματα πανανθρώπινα, σε θέματα που άπτονται της επιβίωσης του είδους εδώ στη γη, και να μην περιορίζεται στο να ασχολείται με εγωιστικά και τετριμμένα καθημερινά πράγματα, με το φίλο της, τον άντρα της, τα παιδιά της μόνο. Πρέπει να βγει στη κοινωνία και να ασχοληθεί με τα κακώς κείμενα, να φέρει λύσεις με τη διαίσθησή της, να φέρει ενότητα. Φυσικά βέβαια πρέπει να προηγηθεί μια καλλιέργεια του εαυτού της.

Η γυναίκα αν δεν έχει υψηλότερα και πιο παγκόσμια ιδανικά, προσκολλάται στις σχέσεις και γίνεται βαμπιρική – αναμένει από τον άντρα της όλη τη προσοχή και αγάπη, καταντώντας νευρωτική... Επιπλέον, οι περισσότερες γυναίκες στην εποχή μας έχουν υιοθετήσει καταστροφικά ήθη, το πώς να βρουν έναν πλούσιο να παντρευτούν και πώς να χειραγωγήσουν τους άντρες με τα μέσα που διαθέτουν. Που, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, είναι μια μορφή πορνείας. Και έχει οδηγηθεί σε τέτοιες συμπεριφορές από το φόβο. Η υλιστική ζωή, το να ζει κανείς σαν σώμα μόνο, η έλλειψη πνευματικότητας και ιδανικών, προκαλεί φόβο στους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να πέφτουν σε τέτοιες συμπεριφορές, εκμετάλλευσης και απόγνωσης.

Είναι κρίσιμο στην εποχή μας οι γυναίκες πρώτον να κρατήσουν την αγνότητά τους, να μην παρασύρονται και να μην προσπαθούν να αποσπάσουν την επιβεβαίωση και τη προσοχή από τους άντρες με το να δίνουν (και να δείχνουν) το σώμα τους χωρίς διάκριση σε αυτούς, και δεύτερον να αποκτήσουν ιδανικά, να ασχοληθούν με κοινωφελείς σκοπούς, με οργανώσεις, με οικολογικά, φιλοζωικά, πολιτικά, κοινωνικά κλπ θέματα, και να καλλιεργήσουν τις δυνατότητες και τα ταλέντα τους στο μάξιμουμ, ώστε να μην γίνονται υποχείρια των αντρών. Η πραγματική χειραφέτηση της γυναίκας δεν είναι να αλλάζει τους άντρες σαν πουκάμισα, αλλά να καλλιεργηθεί, να πνευματικοποιηθεί, να μείνει αγνή και να πραγματώσει τα χαρίσματά της, ώστε να γίνει πραγματική Μητέρα της ανθρωπότητας.


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)