Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Ορθή σκέψη - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ορθή σκέψη είναι η εξυψωτική, διαφωτιστική, ενθαρρυντική και υποστηρικτική σκέψη. Οι σκέψεις σας θα πρέπει να φέρουν ομορφιά, καλοσύνη, αλήθεια, χαρά και ελευθερία˙ αλλιώς σπέρνετε σκοτεινούς σπόρους στο Διάστημα και παρεμποδίζετε την εξέλιξη των άλλων, όπως επίσης και του εαυτού σας.

Όταν ο νους σκέφτεται με λάθος τρόπο, σταματήστε τον. Διορθώστε τον και κάνετέ τον να σκεφτεί με ορθό τρόπο. Κάθε φορά που συλλαμβάνετε το νου σας σε μια λανθασμένη δραστηριότητα και τον κάνετε να διορθώσει τον εαυτό του, αυτό είναι μια μεγάλη νίκη για σας. Μόνο όταν ελέγχετε το νου σας γίνεστε ένας μαθητής.

Ο νους σας μερικές φορές δρα με πιθηκίσιους τρόπους. Προσπαθεί να εξαπατήσει˙ παίζει με τη θλίψη˙ επιδεικνύεται και λειτουργεί αλαζονικά˙ προσπαθεί να προκαλέσει οίκτο. Σταματήστε αυτά τα πράγματα. Αλλάξτε τα και κάνετε το νου σας να σκέφτεται με το σωστό τρόπο. Όλα τα Μεγάλα Όντα πάλεψαν ενάντια στον πιθηκίσιο νου τους και τον κυριάρχησαν. Αυτό είναι ένας μεγάλος αγώνας και οι ανταμοιβές είναι ακόμα μεγαλύτερες…

Όταν ο νους σας εμπλέκεται σε φλυαρία, συκοφαντία, φθόνο ή προδοσία, προσπαθήστε να τον συγκρατήσετε τη σωστή στιγμή, γιατί αν τον αφήσετε να τρέχει πάνω στο λανθασμένο μονοπάτι, μερικές φορές είναι πολύ αργά για να τον ξαναβάλετε πάνω στο σωστό. Ευτυχώς ο καθένας μας έχει έναν Παρατηρητή μέσα στην καρδιά του, ο Οποίος μας ειδοποιεί όταν ο νους μας πάει σε λάθος μονοπάτι.


-Τορκομ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Περίοδοι εθνικής, συλλογικής και ατομικής κρίσης

Όλοι έχουμε ευφυείς ιδέες με τις οποίες μπορούμε να βοηθήσουμε το έθνος, την οικογένειά μας και τον εαυτό μας σε περιόδους κρίσεων. Αρκεί να βουτήξουμε στο εσωτερικό μας θησαυροφυλάκιο που κρύβονται τα μαργαριτάρια της σοφίας.

Οι ιδέες που προέρχονται απ’ την αποθήκη αυτή της σοφίας, είναι αυθεντικές, πρακτικές και εφαρμόσιμες, γιατί ταυτίζονται με την αλήθεια μας. Βγαίνουμε από τη φούσκα των κλισέ –όσο κι αν ‘επαναστατικά’ κι αν είναι- και προσπαθούμε να βρούμε λύσεις ρεαλιστικές στα προβλήματα της ζωής μας και του τόπου μας, αντί να βρίζουμε τους πολιτικούς και να απογοητευόμαστε (ανευθυνότητα). Αν δεν είναι πρακτικές και εφαρμόσιμες οι λύσεις, δεν προέρχονται απ’ την αλήθεια μας αλλά απ’ το φόβο και τον εγωισμό.

Είναι μια πολύ χαρούμενη συνειδητοποίηση αυτή, του ανθρώπου που βλέπει ότι μπορεί να βοηθήσει πρακτικά τον τόπο του, με τις δικές του δυνάμεις. Σταματά να νιώθει θύμα και έρμαιο της ζωής και της μοίρας, και αναλαμβάνει καίρια δράση. Η απόγνωση και η απογοήτευση άλλωστε, ΔΕΝ είναι ρεαλισμός. Η χαρά της ευφυούς δράσης και των εφικτών λύσεων, ΕΙΝΑΙ ρεαλισμός. Γιατί η ζωή ΠΑΝΤΑ έχει λύσεις γι’ αυτούς που θέλουν να τις δουν.

Όσο γκρινιάζουμε για τα προβλήματα του τόπου ή της ζωής μας, σημαίνει ότι δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτά, δεν προσπαθούμε να ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ για να φέρουμε λύσεις απ’ το θησαυροφυλάκιο της σοφίας που όλοι κατέχουμε. Την επόμενη φορά που θα παρατηρήσουμε κάτι που μας ενοχλεί στη κοινωνία ή στον εαυτό μας, αντί να μπούμε στην αυτόματη αντίδραση της γκρίνιας και της απόρριψης των ευθυνών σε μια εξωτερική πηγή, ας διοχετεύσουμε την ίδια νοητική και φυσική ενέργεια για να βρούμε και να εφαρμόσουμε έξυπνες λύσεις.

Η γκρίνια είναι ανευθυνότητα. Η εναπόθεση των ευθυνών σε ώμους τρίτων, θα μας κρατά σε θέση αδυναμίας, θα νιώθουμε ανίσχυροι να αντιδράσουμε. Ήρθε όμως η ώρα να αναλάβει ο καθένας προσωπική δράση, να ενεργοποιηθεί αποφασιστικά, με εξυπνάδα, θετικότητα και συλλογικότητα. Όσοι γκρινιάζουν πρέπει να ‘αποβληθούν’ και να περιθωριοποιηθούν.

Κλείνουμε το στόμα μας και σκεφτόμαστε. Λιγότερα λόγια, περισσότερη σκέψη, για βιώσιμες λύσεις.


Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Σπατάλη της σεξουαλικής ενέργειας και ελευθερία

Για να γίνει ελεύθερος κανείς, να μπορεί να κάνει υπερβάσεις, να έχει επαφή με ανώτερα ευδαιμονικά πεδία απ’ όπου θα λαμβάνει εμπνεύσεις, καθοδήγηση και νέα οράματα για το Μέλλον, χρειάζεται περίσσια ψυχικής ενέργειας.

Ο άνθρωπος με την σπατάλη της ψυχικής ενέργειας μέσα απ’ το σεξ, καταντά να ζει μια ζωή υλιστική, των ενστίκτων, αποκομμένη με τα ανώτερα πεδία στα οποία θα βιώσει το πνεύμα του το πέταγμα της ελευθερίας. Αποκομμένος απ’ τα ανώτερα αυτά πεδία, χάνει τη πραγματική Πηγή της ψυχικής τροφής, την οποία κατόπιν προσπαθεί να πάρει με τους κλασσικούς βαμπιρισμούς, το σεξ, τις σχέσεις, τις ηδονές, την κακία, την κυριαρχικότητα κλπ, και δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος ανελευθερίας και εγκλωβισμού.

Ειδικά στην εποχή μας όπου τα σεξουαλικά ερεθίσματα είναι πλέον άπειρα από τα μέσα ενημέρωσης που βομβαρδίζουν με εικόνες διάφορες, αλλά και από τις λάθος τροφές που προκαλούν τοξίνωση του σώματος με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διογκωμένες ορμές, γίνεται μια άνευ προηγουμένου σπατάλη ψυχικής ενέργειας μέσω του σεξ. Έτσι ο κόσμος εγκλωβίζεται σε μια ζωή χωρίς ευαισθησία και έμπνευση, ενώ ότι και να δημιουργεί υπό αυτές τις συνθήκες είναι ουσιαστικά νεκρό, ένα κέλυφος, χωρίς ζωοποιό ουσία – είτε πρόκειται για ένα έργο τέχνης, για μουσική, ή για μια επιχείρηση, ή για ένα παιδί, ένα project κλπ. Η ψυχική ενέργεια είναι που δίνει ζωή στα δημιουργήματά μας και κάνει τη ζωή μας μαγική. Χωρίς ψυχική ενέργεια ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ανώτερες εμπνεύσεις.

Έτσι είναι κρίσιμο να υπάρξει μια προφύλαξη. Δεν μιλάω για 'καταπίεση’ της σεξουαλικής ενέργειας αλλά καταρχήν για αποφυγή όσων δραστηριοτήτων και συνηθειών ωθούν σε σπατάλη αυτής. Κάποιος που τρώει ζωικά προϊόντα είναι αδύνατον να έχει ισορροπημένη και ελεγχόμενη σεξουαλικότητα, καθώς ο ζωικός κραδασμός των προϊόντων αυτών θα ωθεί σε ανάλογες ζωικές ορέξεις. Κόψιμο λοιπόν του κρέατος, των γαλακτοκομικών, ενώ γενικά οι όξινες τροφές θα έχουν ανάλογα αποτελέσματα, όπως η ζάχαρη, ο καφές, οι βαριές τροφές κλπ. Όσο πιο αλκαλικό το σώμα, τόσο πιο ισορροπημένη θα είναι η σεξουαλική ενέργεια.

Ο άνθρωπος πρέπει να επιζητήσει την απελευθέρωσή του και να την πραγματώσει με όλη του την θέληση, πράττοντας όσα θα τον οδηγήσουν προς αυτή τη κατεύθυνση. Αλλιώς, όσο και να νομίζει ότι είναι ελεύθερος, απλά θα ζει εγκλωβισμένος στην ζωή των ενστίκτων και του υλισμού.

Η ελευθερία δεν είναι μια κενή αντιδραστικότητα απέναντι σε κάποια εξωτερική εξουσία, αλλά η υπέρβαση του εγκλωβισμού της συνειδητότητας στη κατώτερη προσωπικότητα, το εγώ.


Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Οικονομική/υλική ευημερία και πνευματικότητα

Η φτώχεια, όπως και η ασθένεια, είναι εγωισμός. Το σύμπαν είναι τόσο πλούσιο ή φτωχό όσο πλούσια ή φτωχή είναι η συνειδητότητά μας.

Τα οικονομικά προβλήματα, όπως όλα τα προβλήματα στη ζωή μας, προκαλούνται από το μπλοκάρισμα της ενέργειας σε ένα βασικό επίπεδο του εαυτού μας. Κάποιοι εγωισμοί, κάποια ενεργειακά μπλοκαρίσματα στην αύρα μας, σπαταλούν τη ψυχική ενέργεια, με αποτέλεσμα την έλλειψη πόρων, αγαθών κλπ. Είναι δηλαδή η αδράνεια σε κάποιο επίπεδο του είναι μας που προκαλεί και αδράνεια στην εξωτερική ροή των χρημάτων και αγαθών.

Όλα τα εξωτερικά προβλήματα είναι καθρέφτισμα των μπλοκαρισμάτων στο ενεργειακό μας πεδίο.

Παραπέρα, τα αγαθά και τα χρήματα μάς δίνονται για κάποιο λόγο. Αν κάνουμε κακή/εγωιστική χρήση των χρημάτων και των αγαθών, χωρίς να έχουμε κάποιον ανώτερο σκοπό, τότε αργά ή γρήγορα θα παρουσιαστεί μια πτώχευση στη ζωή μας. Αν όμως έχουμε ένα σκοπό για το κοινό καλό για τον οποίο αγωνιζόμαστε, τότε τα χρήματα και τα αγαθά θα έρχονται στη κατάλληλη στιγμή και θα μας παρέχεται ότι ακριβώς χρειαζόμαστε.

Πρέπει να ξεφύγουμε απ’ την κακομοιριά της φτώχειας. Για τη φτώχεια μας κανείς δεν φταίει έξω από εμάς, ούτε το κράτος, ούτε κανένας άλλος παρά μόνο ο εαυτός μας. Αν είχαμε κάνει κακή διαχείριση των αγαθών και των χρημάτων στο παρελθόν, είναι λογικό να το πληρώνουμε και να καθυστερεί η εξέλιξή μας. Αν όμως αφιερώσουμε τη ζωή μας στην υπηρεσία του ανθρώπου, η υλική μας ζωή θα ανθίσει και αυτή, ώστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες των άλλων, ενώ ακόμα και σε δύσκολες συνθήκες να βρίσκεται το κράτος ή το περιβάλλον που ζούμε, εμείς θα ευημερούμε.

Η αφιέρωσή μας σε ένα σχέδιο που εξυπηρετεί το κοινό καλό, θα ενεργοποιήσει ψυχικά σημεία σε ανώτερες σφαίρες τα οποία θα φροντίζουν για την υλική μας ευημερία.


Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Η επιτυχία της ζωής

Που βρίσκεται η πραγματική επιτυχία στη ζωή του ανθρώπου;

Η επιτυχία της ζωής του ανθρώπου δεν βρίσκεται στο να αποκτήσει κανείς πολλές φιλενάδες ή φίλους ή οικογένεια και παιδιά ή αποκτήματα και εξωτερική επιτυχία και φήμη, ούτε ακόμα και ‘εμπειρίες’ μέσα από ταξίδια κλπ. Η πραγματική επιτυχία βρίσκεται στο να ξεπεράσει ο άνθρωπος την άγνοια και να αποκτήσει τη συνέχεια της συνειδητότητας μετά το θάνατο, να είναι συνειδητός δηλαδή μετά το θάνατο. Μιλάμε δηλαδή για την απόκτηση αθανασίας. Η αθανασία είναι άσχετη με το φυσικό σώμα του ανθρώπου που γεννιέται και πεθαίνει. Η αθανασία είναι η απόκτηση συνειδητότητας, να κινείται δηλαδή η ψυχή του ανθρώπου συνειδητά κατά την υλική ζωή και μετά θάνατον, και να γεννιέται συνειδητά κ.ο.κ.

Η ανάγκη για εξωτερική επιτυχία και φήμη, όπως όλα τα ΕΓΩ, είναι φτηνό υποκατάστατο της παραπάνω πραγματικής επιτυχίας. Ο άνθρωπος προσπαθεί να αποκτήσει φήμη και παιδιά, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να κατακτήσει την αθανασία που δεν έχει πραγματώσει ο ίδιος…

Πως όμως μπορούμε να ξεπεράσουμε την άγνοια και να αποκτήσουμε τη συνέχεια της συνειδητότητας; Συσσωρεύοντας ψυχική ενέργεια.

Ουσιαστικά όλη η ζωή του μέσου ανθρώπου περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια συσσώρευσης ενέργειας από εξωτερικές πηγές, ο γνωστός μας βαμπιρισμός δηλαδή. Γιατί αναζητά κανείς τόσο έντονα τις σχέσεις, τα αποκτήματα, τις ηδονές, τα χρήματα, τη φήμη, τα ταξίδια και τις ‘εμπειρίες’; Γιατί απλά προσπαθεί μέσα από όλα αυτά να πάρει ενέργεια. Κατ’ αυτό τον τρόπο όμως, το άτομο δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της εκ των έσω ενεργοποίησής του, αλλά αντίθετα χρεώνεται στους άλλους και στη ζωή αποσπώντας από αυτούς ενέργεια, την οποία θα πρέπει να επιστρέψει. Είναι αυτό που λέμε με απλά λόγια η δημιουργία (κακού) κάρμα. Και φυσικά αυτή η πρόσκαιρη συσσώρευση ενέργειας, όχι μόνο δεν οδηγεί στην αθανασία η οποία προϋποθέτει πνευματικά/ενεργειακά πλούτη, αλλά οδηγεί σε περισσότερη πτώχευση.

Γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να σκεφτεί; Γιατί δεν μπορεί να διακρίνει καθαρά τι του συμβαίνει και να πάρει το κοντρόλ της ζωής του; Διότι του λείπει ψυχική ενέργεια. Έτσι, η συσσώρευση ψυχικής ενέργειας με την εκ των έσω ενεργοποίηση, θα πρέπει να γίνει το κύριο μέλημα της ζωής μας, ώστε να καταφέρουμε τον σκοπό για τον οποίο ήρθαμε στη γη – την απόκτηση συνειδητότητας- να ζήσουμε δηλαδή πραγματικά επιτυχημένα.


Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Προστασία του εγκεφάλου

Η προστασία και ενδυνάμωση του εγκεφάλου μας είναι ζωτικής σημασίας για τη πνευματική πορεία, και φυσικά για την σωματική και ψυχική υγεία.

Ο εγκέφαλός μας είναι εκείνος που θα "μεταφράσει" τις πνευματικές εντυπώσεις που δεχτήκαμε στο διαλογισμό σε ιδέες και κατόπιν σε έργο. Οι εντυπώσεις απ’ τα πνευματικά πεδία θα περάσουν πρώτα στον αιθερικό εγκέφαλο και κατόπιν στον φυσικό εγκέφαλο.

Η προστασία του εγκεφάλου μας είναι απλή μεν αλλά αρκετά δύσκολη στη σημερινή εποχή. Καταρχήν δεν πρέπει να βάζουμε στο σώμα μας κανένα συνθετικό χημικό, και φυσικά κανένα ναρκωτικό, καθώς δηλητηριάζουν τον εγκέφαλο και καταστρέφουν τις συνάψεις. Το τσιγάρο έχει εκατοντάδες τοξικά χημικά επίσης. Μεγάλη προσοχή θέλει φυσικά η διατροφή, ώστε να είναι αλκαλική και να μην δημιουργούνται οξέα, τα οποία και πάλι προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο και στα υπόλοιπα όργανα και αδένες του σώματος. Πρέπει να τρώμε τουλάχιστον 70% αλκαλικές τροφές. Όλα τα ζωικά, ο καφές, η ζάχαρη, τα μακαρόνια και πολλά άλλα, είναι όξινες τροφές. Η χορτοφαγική ωμοφαγία αντιθέτως αλκαλοποιεί το αίμα.

Επίσης προσοχή θέλουν τα διάφορα χημικά που χρησιμοποιεί κανείς στο σπίτι, μπογιές, απορρυπαντικά κλπ. Όλα αυτά τα συμβατικά προϊόντα θα πρέπει να τα αφαιρέσουμε απ’ τη ζωή μας και να αγοράζουμε μόνο απολύτως οικολογικά. Ίδια προσοχή χρειάζεται και στα κινητά και σε άλλες ακτινοβολίες. Και ας βρούμε τρόπους να προστατευτούμε απ’ τη μόλυνση του αέρα που, για όσους μένουν στην Αθήνα, είναι πλέον εγκληματική.

Αφού προστατέψουμε τον εγκέφαλό μας από τα οξέα και τα δηλητήρια, θα διαπιστώσουμε ότι η σκέψη μας γίνεται θετική – τα οξέα στο σώμα προκαλούν και ‘όξινες’ σκέψεις, αρνητικότητα, κατάθλιψη, εκνευρισμό, θολούρα, σύγχυση κλπ – όλες αυτές είναι αφύσικες και άρρωστες καταστάσεις του νου.

Κατόπιν, μπορούμε να ενδυναμώσουμε τον εγκέφαλό μας με υπερτροφές, με τα φύτρα, διάφορους σπόρους, πολλές πρασινάδες και λαχανικά (πάντα ωμά), διάφορες ρίζες, φύκια, φρούτα κλπ. Μπορεί ο καθένας να κάνει μια έρευνα σχετική με τις υπερτροφές και να τις εντάξει στη διατροφή του.

Και φυσικά ο αιθερικός και κατόπιν ο φυσικός μας εγκέφαλος θα ενδυναμωθεί με τον σωστό διαλογισμό, καθώς η ψυχική ενέργεια που θα εισέλθει στον οργανισμό μας θα ανατάξει και θα θεραπεύσει τον εγκέφαλο.

Ας προστατεύσουμε λοιπόν τον εγκέφαλό μας σαν κάτι το εξαιρετικά πολύτιμο.


Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Ο διαλογισμός στη Νέα Εποχή - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ο διαλογισμός είναι μια από τις μεγαλύτερες επιστήμες που μπορεί να σώσει τον πλανήτη μας από τη γενική καταστροφή και να τον μετατρέψει σε έναν τόπο ομορφιάς, που μέσω αυτού ο άνθρωπος να μπορεί να έλθει σε επαφή με το κάλλος του Κόσμου. Είναι η επιστήμη του χειρισμού της ενέργειας σύμφωνα με τη Θέληση της Κοσμικής Ζωής.

Οι πραγματικές σκέψεις είναι δημιουργήματα αυτής της Θέλησης μέσα στον άνθρωπο, στον πλανήτη, στο ηλιακό σύστημα και πέραν αυτού… Είναι ηλεκτρικές στη φύση τους και έχουν ένα τρομερό αποτέλεσμα πάνω στα στοιχεία και στα βασίλεια της σφαίρας μας. Μόνο μέσω της ορθής χρήσης των δυναμικών ενεργειών του νου θα μπορέσουμε να αποσοβήσουμε τη γενική καταστροφή και να μπούμε στην πύλη της Νέας Εποχής.

Ο διαλογισμός στη Νέα Εποχή θα είναι μια εργασία για την αποκάλυψη των νόμων της επιβίωσης για όλη την ανθρωπότητα και για τη δημιουργία ενός κόσμου όπου ο άνθρωπος θα αναπτύξει τις ύψιστες δυνατότητές του. Στο παρελθόν ο διαλογισμός γινόταν για προσωπική ικανοποίηση. Στην Νέα Εποχή θα γίνεται για όλη την ανθρωπότητα και για όλα τα βασίλεια της φύσης.

Ο διαλογισμός στη Νέα Εποχή είναι δημιουργική σκέψη μέσω του φωτός της ενόρασης και σε συμφωνία με το Θείο Σχέδιο. Στη Νέα Εποχή ο διαλογισμός θα περικλείει όχι μόνο τις μυστικιστικές προσπάθειες της ανθρωπότητας, αλλά θα περιλαμβάνει επίσης και τον πολιτικό, εκπαιδευτικό, φιλοσοφικό, καλλιτεχνικό, θρησκευτικό και οικονομικό τομέα˙ θα δημιουργεί αρμονία, μέσα σε κάθε τομέα και ανάμεσα σε όλους αυτούς κάτω από το ρυθμό του Θείου Σχεδίου, της Θείας Θέλησης. Έτσι ο διαλογισμός δε θα είναι μόνο για να αποκτηθεί διόραση, να προσεγγιστούν μεγάλες δυνάμεις, να υπάρχει έμπνευση και χαρά, αλλά και για να τα φέρει στην πρακτική ζωή, να μεταμορφώσει τη ζωή σας σε όλα τα επίπεδα, κλείνοντας τις πληγές της ανθρωπότητας, χτίζοντας γέφυρες και αποκαλύπτοντας την ενότητα, τη σύνθεση πίσω από κάθε δημιουργία.

Ο σκοπός του διαλογισμού είναι να εκμηδενίσει τα εμπόδια στην ατραπό αυτής της διεύρυνσης και να σας χαρίσει μεγαλύτερη επίγνωση των κοσμικών σας σχέσεων και του κοσμικού πεπρωμένου σας. Ο διαλογισμός σας οδηγεί στην ελευθερία, και αντί να είστε σκλάβος των εγωκεντρικών σας απόψεων και πόθων, γίνεστε ένα μέρος της κοσμικής άποψης ή ακόμα και ένα μ’ αυτή. Έτσι βοηθάτε να τελειώσει η αθλιότητα των προηγούμενων πολιτισμών, πολιτισμών που αναπτύχθηκαν με ανθρώπινα δάκρυα, θλίψη, πόνο και αίμα.

Νιώθουμε κιόλας τις πρώτες αχτίδες της αυγής της Νέας Εποχής, αλλά είναι τόσο βαθύ το σκοτάδι και η ομίχλη που τυλίγει τον πλανήτη μας! Μόνο μέσω του διαλογισμού θα μπορέσουμε να σκορπίσουμε το σκοτάδι και να καλωσορίσουμε το Άπειρο στην καρδιά μας, γιατί μόνο μέσω του διαλογισμού θα λάμψουμε στον Κόσμο και θα ακτινοβολήσουμε την ενέργεια της Αγάπης σαν την ατραπό της απελευθέρωσης και της ζωής.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Η επιστήμη του διαλογισμού


Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Κακία και υλισμός

Για να αφαιρέσουμε το αγκάθι της κακίας και να επαναφέρουμε την αγνότητα και την ομορφιά στο νου και στα συναισθήματά μας, πρέπει να διακρίνουμε τη πηγή της.

Η κακία έχει πολλές εκφάνσεις: τη ζήλια, τον ανταγωνισμό, την επιθετικότητα, που δεν εκφράζονται πάντα ανοιχτά, αλλά κυρίως εκδηλώνονται υπογείως στη καθημερινότητα και δηλητηριάζουν εμάς τους ίδιους και το περιβάλλον μας. Εκδηλώνεται μάλιστα σε διάφορους βαθμούς και πολλές φορές ωραιοποιείται ή κρύβεται πίσω από δηλητηριασμένα χαμόγελα και υποκριτικές ευγένειες.

Η κακία πηγάζει από την ταύτιση με την ύλη, από τον υλισμό δηλαδή, από την ταύτισή μας με το σώμα, με τα αδρανή/νεκρά ή αργού κραδασμού μέρη του είναι μας. Τα μέρη αυτά του είναι μας αγωνίζονται να επιβιώσουν – έτσι η κακία είναι μια διαστρεβλωμένη προσπάθεια του εγώ να εξασφαλίσει τη δύναμη και την επιβίωσή του.

Ο φόβος θανάτου/επιβίωσης λοιπόν είναι που γεννά τη κακία, αν το εξετάσει κανείς σε βάθος. Το εγώ νιώθει ότι απειλείται (η επιβίωσή του) σε διάφορα επίπεδα, και τότε εκδηλώνει κακία, ζήλια κι επιθετικότητα. Έτσι, για να θεραπεύσουμε το αγκάθι αυτό της κακίας, καταρχήν πρέπει να αναγνωρίσουμε την ύπαρξή της στο είναι μας – αυτό είναι το πρώτο βήμα. Γιατί όσο την κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί και αρνούμαστε να την φέρουμε στο φως της συνειδητότητάς μας, θα έχει τη δική της αυτόνομη δράση και θα λειτουργεί ψυχαναγκαστικά. Γιατί η κακία είναι ένα καμπανάκι που θέλει να μας δείξει ότι υπάρχει φόβος ο οποίος ζητά τη λύτρωσή του. Και παραπέρα, ο φόβος δείχνει ότι αυτά τα στοιχεία στο είναι μας δεν έχουν παραδοθεί στο Θεό, είναι καμπανάκι δηλαδή για αργού κραδασμού ή νεκρά και σε αποσύνθεση μέρη του είναι μας που πρέπει να καθαρίσουμε. Η κακία και ο φόβος λοιπόν είναι ενδείξεις απομάκρυνσης από το Θείον, από το Αιώνιο, από τη Ζωή.

Όπως ο Ηρακλής που έσκυψε και σήκωσε τη Λερναία Ύδρα, της οποίας τότε τα κεφάλια ξεράθηκαν στο φως του ήλιου, έτσι κι εμείς πρέπει να ‘γονατίσουμε’ ταπεινά στο είναι μας, να ανασύρουμε τα μέρη μας αυτά που είναι εμποτισμένα με το δηλητήριο της κακίας και να τα φέρουμε στο φως της συνειδητότητας. Με την προσευχή, παραδίδουμε τα σκοτεινά κομμάτια μας στο Θείον, κι Εκείνο τα εξαγνίζει.

Ας γονατίσουμε λοιπόν, ας σκύψουμε να αναγνωρίσουμε τη κακία στο είναι μας, γιατί αυτό είναι το κυριότερο βήμα που τόσο αποφεύγουμε να κάνουμε. Δεν πρέπει να αφήνουμε αυτά τα δηλητήρια να υπονομεύουν τη ψυχική και σωματική μας υγεία και να μας κατατρώνε το είναι. Η αποφυγή αντιμετώπισής τους είναι που τα διαιωνίζει.


Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Γιν Γιανγκ – Η Δύναμη της Ζωής

Είναι περιττό να πούμε ότι η δύναμη της Ζωής επικρατεί στα πάντα. Η ζωή είναι υπέρ της επιβίωσης, πάντα. Και η δύναμη της ζωής είναι η αγάπη.

Ακόμα και μέσα από τα τραυματικά γεγονότα της ζωής και τις τραυματικές ή και καταστροφικές ή μοχθηρές συμπεριφορές που έχουμε λάβει από τους γονείς ή άλλους ανθρώπους που μας σημάδεψαν, αν αναπτύξουμε τη διάκριση, θα δούμε ότι πίσω από αυτές βρίσκεται η δύναμη της αγάπης, η δύναμη της ζωής. Ένας γονιός για παράδειγμα, στα –πολλές φορές καταστροφικά- λάθη που μπορεί να κάνει, κρύβεται από πίσω η πρόθεσή του για προστασία του παιδιού, προστασία της ζωής. Γιατί πάντα η ζωή είναι υπέρ της επιβίωσης. Το πρόβλημα είναι ότι, λόγω του εγωισμού, η αρχική πρόθεση για ζωή διαστρέφεται και γίνεται καταστροφή, τραύμα. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους ανθρώπους που μας πλήγωσαν ή μας κατέστρεψαν – δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, κι αυτοί ασυναίσθητα υπέρ της επιβίωσης αγωνίζονται, γιατί είναι η μόνη δύναμη στο σύμπαν.

Αν σχηματοποιήσουμε τα παραπάνω βάσει του συμβόλου της Ζωής, του Γιν Γιανγκ, θα δούμε ότι μέσα στην επιφάνεια της μαύρης πλευράς, που συμβολίζει τη κακότητα και τη καταστροφή, κρύβεται η λευκή τελεία, ο σπόρος του Καλού. Όπως επίσης και μέσα στη λευκή επιφάνεια, που συμβολίζει το ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ ‘καλό’, κρύβεται η μαύρη τελεία, ο σπόρος του κακού, της καταστροφής. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι οι δυο επιφάνειες του Γιν Γιανγκ, η άσπρη και η μαύρη (χωρίς τις τελείες) είναι η ΕΓΩΙΣΤΙΚΗ εκδήλωση της ζωής, το ‘φουσκωμένο’ εγώ, που μπορεί να εκδηλώνεται καταστροφικά ή με ‘καλοσύνη’ ακόμα.

Σκοπός λοιπόν είναι να ξεφουσκώσουμε το εγώ μέσω της ταπεινότητας και να πάμε στο κέντρο της κάθε επιφάνειας του Γιν Γιανγκ. Τότε, θα λειτουργούμε τις δυνάμεις της δημιουργίας και τις δυνάμεις της καταστροφής για το Καλό. Γιατί παραδόξως, το Καλό είναι πέρα από τον δυϊσμό – το Καλό είναι η ίδια η εξέλιξη, την οποία το συνεχώς κινούμενο/περιστρεφόμενο Γιν Γιανγκ συμβολίζει. Η επαφή μας με το κέντρο/κουκίδα της κάθε επιφάνειας του Γιν Γιανκ, είναι αυτή που θα φέρνει τη ΚΙΝΗΣΗ του, τη περιστροφή του, που θα προωθεί δηλαδή την εξέλιξη της ζωής.


Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Δημιουργική αντιμετώπιση του θυμού

Καθετί που βιώνουμε έχει το λόγο και τη χρησιμότητά του και δεν πρέπει να το αποφεύγουμε. Η μεγάλη πληγή της ανθρωπότητας είναι η αποφυγή [των συναισθημάτων και του πόνου], κι έτσι χάνει πολύτιμες ευκαιρίες εξέλιξης κι εσωτερικής μεταμόρφωσης.

Ο θυμός φαινομενικά είναι μια προσπάθεια να κυριαρχήσουμε στον άλλον, όμως στην ουσία είναι προσπάθεια να κυριαρχήσουμε επί του εαυτού. Θυμώνοντας, ασυνείδητα προσπαθούμε να κυβερνήσουμε τον εαυτό μας, να πάρουμε την ενέργειά μας στα χέρια μας, να διαχειριστούμε την ενέργειά μας – που είναι και η σεξουαλική ενέργεια. Γι’ αυτό συχνά θυμώνουμε όταν προσπαθούμε να αποβάλλουμε κάποια προσκόλληση, όταν δηλαδή νιώθουμε ότι κάτι ή κάποιος παίρνει ή κατέχει την ενέργειά μας. Όπως οι έφηβοι που κάνουν την επανάστασή τους, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να αποκολληθούν απ’ τις ενέργειες και τις ψυχολογικές επιδράσεις των γονιών, και να γίνουν ο εαυτός τους, να πάρουν την ενέργειά τους στα χέρια τους. Αλίμονο στον έφηβο που δεν έχει κάνει την επανάστασή του. Οι γονείς, όχι μόνο θα πρέπει να επιτρέπουν και να παρατηρούν συνειδητά το φαινόμενο του θυμού των παιδιών τους, αλλά και να ενθαρρύνεται ακόμα. Είναι μεγάλο έγκλημα να καταπιέζεται ο θυμός του ανθρώπου, καθώς κολοβώνεται έτσι η ικανότητα της αυτοκυριαρχίας του. Και πολλές φορές, ο ακρωτηριασμός αυτός της ενέργειας και της συνειδητότητας του ατόμου μέσα από την καταπίεση ή απώθηση του θυμού, έρχεται με προφάσεις του τύπου ‘να μην χαλάσουμε την εξωτερική αρμονία’. Τα ζιζάνια όμως υπογείως συνεχίζουν να αναπαράγονται και να πληθαίνουν, αν δεν τα καθαρίσουμε.

Όπως και με το πόνο, έχουμε ένα ανεξάντλητο απόθεμα θυμού να διαχειριστούμε. Γιατί συνεχώς απ’ τη ‘συλλογική κοσμική μήτρα’ θα αναδύεται νέο υλικό προς μετουσίωση, νέα ενέργεια επί της οποίας καλούμαστε να κυριαρχήσουμε.

Το κλειδί στην διαχείριση και μετουσίωση του θυμού, είναι η παρατήρηση και η συγκράτηση. Παρατηρούμε το φαινόμενο του θυμού καθώς αναδύεται από μέσα μας, και το συγκρατούμε, το ‘εμπεριέχουμε’. Τότε γίνεται η μετουσίωση. Και κατόπιν, μέσα από τη παρατήρηση και συγκράτηση του θυμού, έρχεται και η ορθή δράση. Ενώ αντίθετα, αν εκτονώσουμε τον θυμό μας προς ένα εξωτερικό αντικείμενο ή άνθρωπο, μέσα από λόγια ή πράξεις, τότε χάνουμε την ενέργειά μας, χάνουμε μέρος της πολύτιμης πρωτογενούς –και πρωτόγονης- ενέργειας που είχε αναδυθεί από το είναι μας για να καλλιεργηθεί και να μας εμπλουτίσει τη συνειδητότητα. Γι’ αυτό ποτέ δεν πρέπει να ‘εκτονώνουμε’ το θυμό μας προς μια εξωτερική κατάσταση, αντίθετα με τα διδάγματα της σύγχρονης ψυχολογίας –ή της παρανόησης αυτών- που ωθούν τον κόσμο στο ‘αυθόρμητο ξέσπασμα’ και στην ‘έκφραση’ των συναισθημάτων και του θυμού. Αυτό είναι τραγική πρακτική. ‘Εκτονώνοντας’ το θυμό μας, χάνουμε ευκαιρία για ενδυνάμωση της αυτοκυριαρχίας μας, και γινόμαστε πιο αδύναμοι, αντί να νιώσουμε περισσότερο τον εαυτό και τη δύναμή μας. Διαχείριση του θυμού σημαίνει ενδυνάμωση του εαυτού.

Το πρόβλημα είναι ότι φοβόμαστε πως αν δεν θυμώσουμε και δεν εκφράσουμε το θυμό μας, οι εξωτερικές καταστάσεις δεν θα αλλάξουν. Όμως αυτό είναι και μια μορφή μαύρης μαγείας, να προσπαθούμε να κοντρολάρουμε τις εξωτερικές καταστάσεις, αντί για τον εαυτό μας. Όπως ανέφερα ωστόσο παραπάνω, η συγκράτηση και μετουσίωση του θυμού, θα φέρει την κατάλληλη δράση. Και να κάνω σαφές, ότι η συγκράτηση και μετουσίωση του θυμού δεν σημαίνει ότι αποφεύγουμε τις συγκρούσεις και ότι προσπαθούμε να κρατήσουμε μια φαινομενική εξωτερική αρμονία, -που κάλλιστα μπορεί να είναι τεχνητή και να περιέχει πολύ ανισορροπία. Αντιθέτως, με τη συγκράτηση του θυμού αναλαμβάνουμε, εμπεριέχουμε και διαχειριζόμαστε τις εντάσεις, τα διλήμματα, τους ανταγωνισμούς, τις συγκρούσεις, τις αρνητικότητες, και άρα τις μετουσιώνουμε, άρα μεγαλώνουμε κι εξελισσόμαστε.

Η ασυνείδητη ζωή, που ωθεί τον άνθρωπο σε μια φρενίτιδα εξωτερικότητας, διασκέδασης και εξωτερικής δράσης και λειτουργίας, τον κάνει να αποφεύγει να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί το πόνο και το θυμό του, γι’ αυτό και, όχι μόνο τους διαιωνίζει, αλλά καταδιώκεται κιόλας απ’ αυτούς – καθώς ότι δεν αντιμετωπίζουμε συνειδητά, θα μας κυνηγά με υπόγειους τρόπους, ή θα προβάλλεται και θα εκδηλώνεται μέσω τρίτων και μέσα από εξωτερικές καταστάσεις. Η κατάθλιψη για παράδειγμα, συχνά είναι βία, θυμός, στραμμένος ενάντια στον εαυτό. Το ίδιο και τα ατυχήματα, που είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένου θυμού και αρνητικότητας. Συνειδητός άνθρωπος είναι αυτός που δεν αποφεύγει να αντιμετωπίσει καμία σκέψη, κανένα συναίσθημα – είναι ο άνθρωπος που παρατηρεί, αποκτά επίγνωση και διαχειρίζεται έτσι ορθά τη ζωή. Η σπατάλη όμως ενέργειας, οδηγεί σε έλλειψη ικανότητας παρατήρησης. Πρέπει να έχουμε και να συσσωρεύουμε διαρκώς νέα ενέργεια για να γίνουμε παρατηρητικοί και πιο συνειδητοί. Η ενέργεια είναι τροφή της συνειδητότητας.

Μπορεί η δράση που θα έρθει μετά την παρατήρηση-συγκράτηση-μετουσίωση του θυμού μας να είναι φαινομενικώς ‘θυμωμένη’ και δριμεία, ή ακόμα και βίαιη, όμως θα είναι ορθή δράση. Η ορθή δράση δεν είναι πάντα εξωτερικώς ήρεμη και ‘αρμονική’, αλλά μπορεί ακόμα να εκφραστεί και απότομα και βίαια, αν η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε το έχει ανάγκη. Η διαφορά είναι ότι ο άνθρωπος που εμπεριέχει το θυμό του, δρα μέσα από το Κέντρο του και όχι από την περιφέρεια, όπως στη περίπτωση του ατόμου που θέλει να χειραγωγεί τις καταστάσεις επειδή φοβάται. Η ορθή δράση ποτέ δεν κινείται από φόβο, αλλά κινείται από την φροντίδα για το κοινό καλό. Και κάποιες φορές, το κοινό καλό απαιτεί ‘κεραυνούς’ που θα σπάσουν τις κρυσταλλώσεις. Θα υπάρχει αγάπη όμως, ακόμα και στον κεραυνό, αλλά ποτέ μίσος. Αλλιώς, η εκδήλωση του θυμού γίνεται, όπως προανέφερα, ένας κλασσικός και συνηθισμένος τρόπος μαύρης μαγείας.

Έτσι βλέπουμε ότι η διαχείριση του θυμού απαιτεί πρώτα απ’ όλα υπευθυνότητα. Θέλει επίσης και εσωτερικότητα, να μάθουμε να δουλεύουμε δηλαδή με τον εαυτό μας, αντί να τον αποφεύγουμε συνεχώς μέσα από εξωτερικές δραστηριότητες. Παρατήρηση-συγκράτηση-μετουσίωση λοιπόν είναι το κλειδί για την μεταμόρφωση του θυμού από πρωτογενές υλικό σε πολύτιμο κόσμημα, κόσμημα αυτοκυριαρχίας και ψυχικής αυτοτέλειας.


Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Η τέχνη του θανάτου – Η τέχνη της ζωής

Η τέχνη του θανάτου είναι μια τέχνη στην οποία όλοι θα πρέπει να εξασκούμαστε, γιατί είναι η ίδια η τέχνη της ζωής. Θα έπρεπε να διδασκόταν στα σχολεία, αυτό το πιο σημαντικό πράγμα!

Ουσιαστικά μόνο Ζωή υπάρχει. Αυτό που πεθαίνει και αποβάλλεται είναι παλιά ‘κελύφη’, τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξη του ανθρώπου. Όπως το φίδι που πετάει το παλιό του δέρμα γιατί έχει μεγαλώσει περισσότερο…

Ποτέ λοιπόν δεν πεθαίνει κάτι ζωντανό, γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Και θάνατος φυσικά είναι μια ευρεία έννοια, από το θάνατο του φυσικού σώματος, το τελείωμα σχέσεων και κύκλων ζωής, μέχρι το ξεπέρασμα νοοτροπιών, συνηθειών, τρόπων σκέψης. Ο θάνατος είναι πολύ υγιεινός όταν γίνεται συνειδητά, γιατί, από τη μία ξεφορτωνόμαστε βάρη, και από την άλλη επιτρέπουμε νέα ζωή/ενέργεια να εισέλθει στη φυσιολογία μας. Έτσι, ο συνειδητός θάνατος μάς ανανεώνει.

Είναι η υλιστική συνειδητότητα αυτή που φοβάται το θάνατο, καθώς ταυτίζεται με τις εξωτερικές μορφές της ζωής και δεν αναγνωρίζει κάτι άλλο πέρα από αυτά. Για την κατάσταση αυτή το μόνο που έχω να πω είναι, περαστικά! Ο καθένας ας αγωνιστεί να ξεπεράσει τον τραγικό περιορισμό των οριζόντων που προκαλεί η υλιστική ταύτιση. Η ζωή είναι μαγική όταν ανοίξουν οι εσωτερικοί οφθαλμοί και αρχίσουμε να βλέπουμε πέρα από τις υλικές μορφές. Γι’ αυτό ας μην παίρνουμε την τυφλότητά μας ως δεδομένη. Το ότι είμαστε κολοβωμένοι συνειδησιακά είναι ασθένεια και όχι κάτι το φυσικό. Και δεν μιλώ εδώ για το άνοιγμα σε έναν ψευδαισθησιακό κόσμο γεμάτο αυταπάτες, αλλά στον πραγματικό κόσμο των πνευματικών-ενεργειακών πεδίων.

Πρακτικά, το να μάθουμε να πεθαίνουμε σημαίνει ότι αποβάλλουμε προσκολλήσεις. Οι προσκολλήσεις, με την πνευματική έννοια, είναι καθετί στο οποίο έχουμε χτίσει το αίσθημα του εγώ, καθετί στο οποίο έχουμε εναποθέσει το αίσθημα ασφάλειας, καθετί στο οποίο έχουμε βολευτεί και με το οποίο έχουμε ταυτιστεί, είτε είναι άνθρωποι, είτε συνήθειες και εθισμοί, είτε τόποι, ιδεολογίες, αντικείμενα, συναισθήματα κλπ. Η προσκόλληση είναι αδράνεια, και η αδράνεια είναι αποσύνθεση, θάνατος. Η αδράνεια είναι εμπόδιο στην ίδια τη ροή της ζωής. Έτσι, η τέχνη του θανάτου είναι η αποβολή όλων αυτών των ταυτίσεων.

Για να γίνει η αποβολή των ταυτίσεων και προσκολλήσεών μας και να ανανεωθεί κατόπιν η ζωή, χρειαζόμαστε δυο πράγματα: πρώτον, τον διαλογισμό, και δεύτερον, σαφή στόχο. Η ησυχία του διαλογισμού επιτρέπει νέα ενέργεια να εισέλθει στο είναι μας, η οποία από μόνη της θα ανακινήσει τις αδράνειες και τις ταυτίσεις και τελικά θα τις αποβάλλει. Τις στιγμές που γίνεται η αποβολή των προσκολλήσεων και ταυτίσεων, είναι κρίσιμο να υπάρχει σαφής στόχος στο νου και τη ζωή του ατόμου, ώστε να αποφευχθεί η σύγχυση και η απόγνωση. Και σαν στόχο εγώ θα πρότεινα δύο πράγματα: πρώτον τον πνευματικό Στόχο του εσωτερικού Ηλίου, και δεύτερον την συνέχιση της καλλιέργειας του εαυτού για υπηρεσία των άλλων. Η υπηρεσία δηλαδή θα είναι ο στόχος, μέσα από τη καλλιέργεια των ικανοτήτων μας. Έτσι αποφεύγουμε τη σύγχυση, καθώς η σύγχυση προκαλείται από τον εγωκεντρισμό, από το στριφογύρισμα της συνειδητότητας γύρω από εγωιστικά, περιοριστικά, υλιστικά θέματα. Μια σαφής αίσθηση (ανώτερου) στόχου και σκοπού, βοηθά στο ξεπέρασμα του εγωκεντρισμού.

Ο συνειδητός θάνατος θα μας γλυτώνει από εξωτερικές τραγωδίες, γιατί οι εξωτερικές τραγωδίες έρχονται όταν έχει δημιουργηθεί προσκόλληση, όταν αρνούμαστε να αποκολληθούμε από ταυτίσεις, όταν αρνούμαστε να ‘πεθάνουμε’ σε ένα επίπεδο, όταν αντιστεκόμαστε στην φυσική Ροή της ζωής. Όσο περισσότερο και βαθύτερα υιοθετήσουμε την πρακτική του ‘θανάτου’ στη ζωή μας, την πρακτική της ‘παράδοσης’ και της ταπείνωσης επίσης (όλα αυτά συνδέονται), τόσο θα δίνουμε ζωή στη ζωή μας. Γιατί ο θάνατος δίνει ζωή στη ζωή.


Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Αιτίες της σεξουαλικής εμμονής στην εποχή μας

Η υπερβολική σεξουαλική διέγερση και η εμμονή με το σεξ που επικρατεί στην εποχή μας, δεν είναι ‘φυσική’ κατάσταση όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά τεχνητή, και έχει ορισμένες αιτίες. Εκτιμώ ότι το 80 με 90% των ορμών των σύγχρονων ανθρώπων είναι τεχνητές.

Η βασική αιτία σε πιο φυσικό επίπεδο, είναι η τοξίνωση του σώματος. Λόγω των λάθος τροφών που καταναλώνει ο άνθρωπος (και τροφές εδώ εννοώ οτιδήποτε καταπίνει, μέχρι και τσιγάρο και φάρμακα αλλά και τον αέρα που αναπνέει) δημιουργούνται φλεγμονές, τοξίνες στον οργανισμό, μια διαρκής οξέωση. Οι τοξίνες αυτές κάνουν το σώμα να βιώνει κίνδυνο και να νιώθει πιο κοντά στο θάνατο, κι έτσι ο οργανισμός δίνει σήμα για αναπαραγωγή – για σεξ, ώστε να διαιωνιστεί το είδος. Φυσικά περιττό να πούμε ότι οι τοξίνες προκαλούν και φοβίες, καταθλίψεις, θυμό, εκνευρισμό, αποχαύνωση κλπ.

Ειδικά η κρεοφαγία, αλλά και οποιαδήποτε νεκρή τροφή, δίνει "πληροφορία θανάτου" στα κύτταρα, κι έτσι πάλι ξυπνά ο μηχανισμός της αναπαραγωγής και άρα της ανάγκης για σεξ. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να τρώμε ζωντανές, ωμές, φυτικές τροφές. Η κρεοφαγία προκαλεί φοβερά διογκωμένες σεξουαλικές ορέξεις.

Φανταστείτε τι γίνεται στο έντερο ενός κρεοφάγου ή των ανθρώπων γενικά που τρώνε λάθος τροφές με λάθος συνδυασμούς. Ο κόσμος νομίζει ότι ό,τι τρώει το αποβάλλει, όμως αν ίσχυε αυτό δεν θα υπήρχαν ασθένειες και νοητικές ή συναισθηματικές ανισορροπίες. Οι περισσότερες τροφές που καταναλώνει ο άνθρωπος δεν μεταβολίζονται και κολλάνε στο έντερο και στους ιστούς. Οι τοξικές ύλες αυτές στο έντερο δημιουργούν δηλητηριώδεις ζυμώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους έλκουν και διάφορες χαμηλές οντότητες. Κι αυτό μας πάει στην άλλη βασική αιτία των σεξουαλικών εμμονών και καταχρήσεων, τις κατοχές.

Τα κάτω κέντρα των περισσότερων ανθρώπων στη γη είναι συνήθως γεμάτα κατοχές, αστρικές οντότητες που τρέφονται με τις ενέργειες που διαρρέουν. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τους κενταύρους, ζώα από τη μέση και κάτω…

Οι οντότητες αυτές προκαλούν τεχνητές διεγέρσεις και ωθήσεις στον άνθρωπο. Όταν μια οντότητα κατέχει ένα μέρος του ενεργειακού πεδίου του ατόμου, σημαίνει ότι το ελέγχει, ελέγχει δηλαδή μέρος του νευρικού συστήματος, κι έτσι σε ένα βαθμό, σε ένα επίπεδο, κάνει τον άνθρωπο ότι θέλει (δεν μιλάμε για ολική κατοχή, αυτό είναι σχετικά σπάνιο). Επίσης οι αφύσικες σεξουαλικές ορέξεις, είναι καθαρά αποτέλεσμα της επιρροής κατοχών, γιατί με αφύσικες σεξουαλικές πράξεις υπάρχει μεγάλη διαρροή ενέργειας απ’ την οποία τρέφονται οι κατοχές. Έτσι καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι η υγιεινή και αγνή σεξουαλική ζωή και αντιμετώπιση.

Τρομερή και εξαιρετικά ευρεία πλέον βλάβη προκαλούν στην εποχή μας οι διάφορες εικόνες και ταινίες σεξουαλικού περιεχομένου, καθώς μέσα από αυτές διασπείρονται και εντυπώνονται χαμηλές και αφύσικες σκεπτομορφές στους ανθρώπους, οι οποίες δύσκολα καθαρίζονται από το νου, ενώ οι σκεπτομορφές αυτές με τη σειρά τους γίνονται υποδοχείς για αστρικές οντότητες. Πραγματικά είναι τρομακτικό το μέγεθος αυτής της νοητικής και ενεργειακής μόλυνσης που διασπείρεται, έχει πάρει πλέον απίστευτες διαστάσεις επιδημίας η εντύπωση τέτοιων εικόνων και πρακτικών στο νου των ανθρώπων, οι οποίες κατόπιν προκαλούν εμμονές και ορέξεις διάφορες. Και φυσικά ο άνθρωπος χάνει τη πολύτιμη σεξουαλική-ζωτική του ενέργεια έτσι, κι αυτό τον ωθεί με τη σειρά του στην ανάγκη για βαμπιρισμό και ακόμα περισσότερο σεξ. Και αυτό μας φέρνει στην επόμενη αιτία για την σεξουαλική αδηφαγία, που είναι η έλλειψη ενέργειας.

Οι αιτίες για την έλλειψη και την απώλεια ενέργειας είναι πάμπολλες, γι’ αυτό θα τις αναφέρω σε ξεχωριστό άρθρο. Η βασική όμως αιτία είναι η έλλειψη διαλογισμού, καθώς ο διαλογισμός είναι η φυσική διαδικασία με την οποία φορτίζουμε το είναι μας με ενέργεια. Με τον τακτικό διαλογισμό, σταδιακά η φυσιολογία μας γεμίζει ενέργεια, κι έτσι μειώνεται η ανάγκη για βαμπιρισμούς – και το σεξ είναι βασικός τρόπος βαμπιρισμού, μαζί με τις τροφές.

Επίσης ο Τορκόμ Σαραϊνταριάν αναφέρει κάτι ενδιαφέρον:

The tremendous sex drive experienced at this time by humanity is the sign that the human soul is feeling the need for a higher fusion. Because a person has no training yet to fuse with his Eternal Mate, he is looking everywhere to find him or her, but is always dissatisfied with one and looking for another, always failing in his search to find his Eternal Mate, the Solar Angel.

When a person fuses with his Solar Angel, the sex drive will totally normalize and will be used, if necessary, to give a physical vehicle to an incarnating soul. Men and women will finally feel a great satisfaction and will no longer feel the tension of the outside polarity and drive which was tearing their hearts apart for millions of years.

Οπότε το ξεπέρασμα του υλισμού και κατόπιν ο ιερός γάμος με τον Ηλιακό μας Άγγελο, θα φέρει την εξισορρόπηση της σεξουαλικής ώθησης.

Τέλος, πρέπει να αναφέρω τη μεγάλη βλάβη που προκαλεί το χασίς σε αυτό το επίπεδο, ή και άλλες ναρκωτικές ουσίες. Η χρήση χασίς και άλλων ουσιών, προκαλεί φοβερά διογκωμένες σεξουαλικές διαθέσεις αλλά και έλλειψη διάκρισης στις σεξουαλικές επαφές. Κι αυτό γιατί οι ναρκωτικές ουσίες ανοίγουν μεγάλες οπές στην αύρα του ατόμου, απ’ την οποία διαρρέει ενέργεια, ενώ ταυτόχρονα οι ναρκωτικές ουσίες έλκουν και πολλές αστρικές οντότητες.

Τελικά, όλη αυτή η απώλεια ενέργειας, τόσο λόγω του ξοδέματος της σεξουαλικής ενέργειας, όσο και λόγω της απομύζησης ενέργειας που κάνουν οι διάφορες οντότητες, επιφέρει την πρόωρη ανικανότητα στους άντρες ή το σεξουαλικό πάγωμα στις γυναίκες, ή πολλαπλά προβλήματα υγείας στα γεννητικά όργανα, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Αλλά όχι μόνο στα γεννητικά όργανα, καθώς οι αδένες σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους και αν χάνει ενέργεια πχ το τσάκρα της βάσης, θα τραβά και από το τσάκρα του λαιμού.

Ας αντιμετωπίζουμε λοιπόν το σεξ με υγεία, ομορφιά, σεβασμό, σύνεση, καθαρότητα και αγνό κίνητρο. Και ας πάρουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις για να αποφεύγουμε τις επιδράσεις από τις παραπάνω βλαβερές επιρροές που αναφέρθηκαν.


Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Ορθή επικοινωνία

Ορθή επικοινωνία σημαίνει ειλικρινής, τίμια, άμεση επικοινωνία, με καλή θέληση και σεβασμό. Φυσικά ειλικρίνεια δεν σημαίνει να λέμε ότι μας έρχεται στο κεφάλι, γιατί αυτή δεν είναι πραγματική τιμιότητα, καθώς ο νους μας μπορεί να είναι μολυσμένος με χίλιες δυο τεχνητές σκεπτομορφές, ψευδαισθήσεις, προκαταλήψεις και προγραμματισμούς.

Ειλικρινής και ορθή επικοινωνία πρώτα απ’ όλα σημαίνει να ακούμε ή να ‘βλέπουμε’ το νόημα πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο συνομιλητής μας, ώστε να τον κατανοούμε πραγματικά. Ορθή επικοινωνία σημαίνει σωστή κατανόηση του άλλου. Είναι δύσκολο βέβαια αυτό στη καθημερινότητα, καθώς έχουμε να ξεπεράσουμε τη βιασύνη και την επιφανειακότητα, και να ‘σκύψουμε’ στον άλλον, να τον ακούσουμε πραγματικά. Όχι ότι κάτι τέτοιο απαιτεί χρόνο – απαιτεί όμως προσοχή, συγκέντρωση. Και η προσοχή που δείχνουμε στους άλλους είναι βασικό συστατικό της αγάπης. Στη βιασύνη και στην επιφανειακότητα δεν υπάρχει αγάπη, γιατί δεν υπάρχει ενέργεια. Ενέργεια υπάρχει εκεί που δίνουμε τη προσοχή μας. Η έλλειψη συγκέντρωσης από μόνη της, όταν για παράδειγμα ένα άτομο είναι διασκορπισμένο νοητικά από δω κι από κει, δείχνει έλλειψη ενέργειας.

Αλλά δε νομίζω ότι έχουμε δικαιολογία για την έλλειψη προσοχής που επιδεικνύουμε, και άρα για την κακή επικοινωνία που προκαλούμε. Είναι καθαρά προϊόν αμέλειας.

Για να επικοινωνήσουμε αληθινά, έχουμε να ξεπεράσουμε τους προγραμματισμούς, τις προκαταλήψεις μας και τις έννοιες που έχουμε μάθει να αποδίδουμε στις λέξεις. Αν, όταν μας μιλά κάποιος, εμείς ακούμε τα φαντάσματα που έχουμε χτίσει για κάποιες λέξεις αντί γι’ αυτό που θέλει να πει πραγματικά ο άλλος, τότε δεν επικοινωνούμε αληθινά.

Ακούμε για παράδειγμα τη λέξη ‘θρησκεία’ και αμέσως μας έρχονται στο νου διάφορες πρακτικές που μπορεί να νιώθουμε απειλητικές, ή να έχουμε ταυτίσει τη θρησκεία με κάποια δεδομένα και φόβους μας. Ή ακούμε τη λέξη ‘πειθαρχία’ και αμέσως ο νους συνδέει με κάτι δυσάρεστο την έννοια αυτή. Αναλόγως την εποχή και τον τόπο που έχουμε ζήσει, έχουμε δημιουργήσει και ανάλογους προγραμματισμούς ή προκαταλήψεις.

Πρέπει λοιπόν να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην επικοινωνούμε μέσα από τις προκαταλήψεις μας, και να ξεπερνάμε τα ‘λεκτικά κελύφη’ ώστε να βλέπουμε τα ουσιαστικά και βαθύτερα νοήματα πίσω από τις λέξεις. Αλλιώς απομονωνόμαστε επικοινωνιακά και θα παραπονούμαστε ότι οι άλλοι δεν επικοινωνούν μαζί μας…

Φυσικά τις περισσότερες φορές υπάρχει ιδιοτελές κίνητρο πίσω από τη μη ορθή επικοινωνία. Αν κάτι που ακούμε δεν μας αρέσει για κάποιο λόγο, είτε γιατί προκαλεί τις κρυσταλλώσεις μας, είτε γιατί ξυπνά κάποιες ψυχολογικές πληγές ή εγωισμούς κλπ, τότε θα βιαστούμε να διαστρεβλώσουμε αυτό που λέει ο άλλος. Εκεί βέβαια χάνεται το παιχνίδι της ορθής και τίμιας επικοινωνίας, χάνεται ο σεβασμός, και όταν χάνεται η επικοινωνία χάνεται και η ανθρωπιά.

Επίσης ένα τεράστιο πρόβλημα στην εποχή μας είναι ο επικοινωνιακός βαμπιρισμός. Η σαδιστική αυτή κατάσταση όπου το άτομο χρησιμοποιεί το λόγο για να επιβληθεί, να εξαντλήσει τους άλλους (και τον εαυτό του τελικά), όπου λειτουργεί αντιδραστικά και δεν ακούει καν όσα λέγονται αλλά παλεύει με τα φαντάσματα του νου του. Όταν ο άνθρωπος έχει έλλειψη ενέργειας, θα προσπαθήσει με διάφορους τρόπους να τη πάρει απ’ τους άλλους, και ο επικοινωνιακός βαμπιρισμός είναι ένας εύκολος τρόπος. Όχι μόνο μέσω της επιβολής αλλά και μέσα από την φλυαρία ή άλλα μύρια τεχνάσματα επιτελείται ο επικοινωνιακός βαμπιρισμός.

Οι εγωισμοί στο είναι μας, μπλοκάρουν την ορθή επικοινωνία. Όταν κάποιος έχει χτίσει την αίσθηση του εαυτού του γύρω από μια τεχνητή σκεπτομορφή, όπως πχ το ‘είμαι Έλληνας’, και ταυτίζεται με αυτήν, τότε θα πατιούνται τα ‘κουμπιά’ του όταν θίγεται αυτή η αίσθηση του εγώ του. Όταν για παράδειγμα μας έχουν εμφυσήσει μίσος για κάποιον λαό στη παιδική ηλικία μέσω του σχολείου, τότε θα ακούμε τη λέξη Τούρκος και θα μας γεννιέται το ανάλογο συναίσθημα μίσους και αρνητικότητας. Αυτό είναι ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα ‘φαντασμάτων’, τα οποία είναι μέρος του εγώ και εμποδίζουν την ορθή, άμεση, ειλικρινή επικοινωνία.

Έτσι βλέπουμε ότι η ορθή επικοινωνία για να επιτευχθεί θέλει μια ολιστική προσέγγιση. Αν δεν καθαριστούμε από τα εγώ μας, δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους – θα αποδίδουμε τα δικά μας φαντάσματα στις λέξεις που ακούμε. Αν όμως καθαριστούμε από ψευδαισθήσεις, κρυσταλλώσεις κι εγωισμούς, τότε θα αναπτύξουμε επαφή με την Αλήθεια μας, θα επικοινωνούμε με τον Εαυτό μας με την ταχύτητα του φωτός, κι επειδή θα αναπτύξουμε επικοινωνία με τον Εαυτό, θα είμαστε στη θέση να επικοινωνήσουμε πραγματικά και με τους άλλους. Γιατί η ορθή επικοινωνία έρχεται σαν αποτέλεσμα της Ταυτότητας με τον Εαυτό.


Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Φιλοσοφία: Η εισχώρηση της Ψυχής στην Ύλη

Φοβάστε τη φιλοσοφία; Φοβάστε την ίδια τη ζωή.
Σας ενοχλεί η φιλοσοφία; Σας ενοχλεί η συνειδητότητα – είστε τυφλοπόντικες.
Σας κουράζει η φιλοσοφία; Σας κουράζει το φως – και το φως είναι ζωή, σας κουράζει η ζωή.


Η πραγματική φιλοσοφία δεν είναι σαδιστικά mental gymnastics και διανοητικά παιχνίδια αποκομμένα από τη ζωή – αυτό είναι η γνωστή μας (και πολύ βαρετή κατά τη γνώμη μου) αμπελοφιλοσοφία. Πραγματική φιλοσοφία είναι η προσπάθεια εισχώρησης και συνειδητής ενσωμάτωσης των Ανώτερων Ιδεωδών στη ζωή. Είναι ο αγώνας για την ενσάρκωση περισσότερων κομματιών της Ψυχής μας. Γιατί η φιλοσοφία είναι στοχασμός των Αρετών και του Ήθους, και οι Αρετές και το Ήθος είναι δομικά στοιχεία της ψυχής. Γι’ αυτό όποιος δεν έχει Ήθος ή υπολείπεται σε αρετές, υπολείπεται και σε ψυχή. (Το ότι περπατάει και κινείται και ‘αισθάνεται’ κάποιος δεν σημαίνει ότι έχει ψυχή. Το ποσοστό της ενσάρκωσης της ψυχής θα είναι ανάλογο με το ποσοστό ενσάρκωσης θείων ιδεωδών).

Όλη η ζωή μας είναι το αποτέλεσμα της (συνήθως ασυνείδητης) φιλοσοφίας ζωής μας. Το ότι είμαστε πετυχημένοι, φτωχοί, άρρωστοι, υγιείς, πλεονέκτες, ευτυχείς, καταθλιπτικοί, είναι αποτέλεσμα των ιδεών που τρέφουμε, της φιλοσοφίας μας δηλαδή. Ο υλιστής, ο εγωιστής, εκείνος που εκμεταλλεύεται και κακοποιεί τους άλλους, το κάνει επειδή έχει μια ανάλογη φιλοσοφία ζωής, τρέφει ανάλογες διαστρεβλωμένες ιδέες. Το ίδιο και ο άνθρωπος που έχει υγεία, ομορφιά, ανιδιοτέλεια, αγάπη. Γιατί όλα από τις ιδέες ξεκινούν.

Έτσι, αν θέλουμε να αποκτήσουμε υγεία, επιτυχία, χαρά, ομορφιά, συντροφικότητα, πρέπει να δουλέψουμε στις ιδέες που τρέφουμε, στα ανώτερα πεδία του εαυτού μας. Πρέπει να γίνει δηλαδή μια ‘ομοιοπαθητική’ προσέγγιση και ‘θεραπεία’, όπως τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα ‘χτυπούν’ και διορθώνουν το ενεργειακό μας σύστημα ‘ψηλά’ στα πιο αιτιατά επίπεδα, και γι’ αυτό κατόπιν κατεβαίνει η θεραπεία και στο φυσικό σώμα. Άλλωστε, ακόμα και το ότι είμαστε παχείς, αδύνατοι, το ότι έχουμε το σχήμα μύτης και κεφαλιού που έχουμε, είναι το αποτέλεσμα των ιδεών και σκέψεων που τρέφουμε. Διορθώνοντας λοιπόν τις ιδέες, αργά ή γρήγορα θα διορθωθεί και όλη η υπόλοιπη ζωή μας.

Όποιος αποθαρρύνει τη φιλοσοφία και ωθεί τους άλλους σε επιφανειακή ζωή, δημιουργεί δεσμά για τον εαυτό του. Ας μην ωθούμε τους άλλους στην περιοριστική ζωή του υλισμού. Ας μην ακρωτηριάζουμε το πνεύμα κανενός, αποθαρρύνοντας τη φιλοσοφία, τον αγώνα για την ενσάρκωση της ψυχής…


Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

Μεντιουμισμός, επικοινωνία με νεκρούς και channeling

Πολύς κόσμος έχει τη περιέργεια να έρθει σε επαφή με νεκρούς συγγενείς ή άλλες ψυχές, για να λάβει διάφορες πληροφορίες. Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα μέντιουμ που υποτίθεται ότι έρχονται σε επαφή με τους νεκρούς, ουσιαστικά επικοινωνούν με τα αστρικά κελύφη των νεκρών και όχι με την ίδια τη ψυχή των νεκρών.

Ο άνθρωπος όταν πεθαίνει, αφήνει πίσω το φυσικό του σώμα, το οποίο αρχίζει να αποσυντίθεται. Η ψυχή μένει για κάποιο καιρό στο αστρικό πεδίο, όπου κατόπιν πεθαίνει και στο αστρικό πεδίο και αφήνει εκεί το αστρικό του πτώμα, το αστρικό κέλυφος. Αυτό το αστρικό κέλυφος είναι το οικοδόμημα των διαφόρων συναισθημάτων που λειτουργούσε το άτομο κατά την ένσαρκη ζωή του.

Μόλις η ψυχή εγκαταλείψει το αστρικό σώμα για να πάει στο νοητικό πεδίο, αρχίζει και το σώμα αυτό να αποσυντίθεται, όμως είναι μια αρκετά αργή διαδικασία σε σχέση με την αποσύνθεση του φυσικού σώματος. Έτσι στα αστρικά πεδία έχουμε δυστυχώς το φαινόμενο-μόλυνση της αιώρησης πάμπολλων τέτοιων κελυφών που διαλύονται με βραδείς ρυθμούς. Το φαινόμενο αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί, ή να μειωθεί ιδιαίτερα ο χρόνος διάλυσης του αστρικού κελύφους, αν οι άνθρωποι κατά την ένσαρκη ζωή τους εξάγνιζαν το αστρικό τους σώμα, το συναισθηματικό σώμα δηλαδή.

Τα μέντιουμ λοιπόν έρχονται σε επαφή με αυτά τα αιωρούμενα κελύφη, τα οποία σαν ζόμπι* κινούνται προς κατευθύνσεις που έχουν συνάφεια με το υλικό τους. Τα αστρικά αυτά κελύφη κουβαλούν διάφορες πληροφορίες από την ένσαρκη ζωή του ατόμου, αληθινές και πλασματικές πληροφορίες για τη ζωή του ατόμου και των κοντινών του προσώπων. Από αυτές τις πληροφορίες αντλεί το μέντιουμ και ‘εντυπωσιάζει’ έτσι τους ακροατές και όποιον έχει προσφύγει σε αυτούς.

Το πρόβλημα είναι ότι ο δίαυλος επικοινωνίας που ανοίγει το μέντιουμ, τροφοδοτεί με ενέργεια τα κελύφη αυτά και τους δίνει ζωή, αντί να τα αφήσει να διαλυθούν. Με την επικοινωνία αυτή, το κέλυφος προσπαθεί αυτόματα να προσκολληθεί στο άτομο με το οποίο ανοίγεται η επαφή αυτή και να το κατέχει. Γι’ αυτό τα μέντιουμ είναι συνήθως υπό κατοχή, ενώ η επαφή μαζί τους είναι αρκετά ανθυγιεινή και η αύρα τους αρκετά υπνωτιστική, μολυσμένη και απορροφητική.

Όσο για τα channelings, που είναι και της μόδας, υπάρχει παρόμοιος κίνδυνος. Συχνά όσοι κάνουν channeling, είτε έρχονται σε επαφή με διάφορες οντότητες όχι ιδιαίτερα υψηλές, ή ακόμα και χαμηλές/δαιμονικές, ή έρχονται σε επαφή ακόμα και με αστρικά κελύφη, ή απλά το άτομο κάνει “channeling” του ίδιου του εαυτού και των σκέψεών του…

Το θέμα όμως είναι ότι δεν χρειαζόμαστε τέτοιες πρακτικές. Η ορθή σκέψη και η κοινή λογική ας αντικαταστήσουν τα επικίνδυνα ‘άλματα’ που επιχειρεί να κάνει κάποιος μέσω channeling. Ο ανώτερος εαυτός μας άλλωστε μπορεί να παρέχει ο,τι πληροφορία έχουμε ανάγκη, αρκεί να φροντίζουμε να ενωνόμαστε με Εκείνον στο διαλογισμό μας. Η Λογική, Ορθή Σκέψη είναι η σκέψη του ανώτερου εαυτού μας.

Επίσης, δεν είναι σωστό να απασχολούμε τις ψυχές των νεκρών με το να τις καλούμε, γιατί οι ψυχές που φεύγουν έχουν τις δικές τους υποχρεώσεις και δεν πρέπει να προσπαθούμε να τις γυρνάμε πίσω στη γη, είναι εγωιστικό κάτι τέτοιο. Είναι όμως καλό να προσευχόμαστε στον Κύριο γι’ αυτές…


*Η ‘μυθολογία’ των ζόμπι σχετίζεται και με τα αστρικά κελύφη αυτά, όπως επίσης και με διάφορες άλλες οντότητες που προσπαθούν να κατέχουν τους ανθρώπους για να τους απομυζούν την ενέργεια.



(Όποιος ενδιαφέρεται για τα θέματα που θίχτηκαν στο άρθρο αυτό, μπορεί να διαβάσει το βιβλίο Breakthrough to higher psychism, του Torkom Saraydarian. Αποσπάσματα από το βιβλίο έχω αναρτήσει στο Worshipping the Fire.)


Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

Η ταπεινότητα είναι συνεχής αυτό-ανακάλυψη

Η ταπεινότητα είναι συνεχής αυτό-ανακάλυψη αλλά και αυτό-αποκάλυψη, όπως επίσης και διαρκής αυτό-καταστροφή. Καταστρέφουμε δηλαδή συνεχώς τις εικόνες που πάμε να χτίσουμε για τον εαυτό μας, καταστρέφουμε τα εγώ: ‘είμαι αυτό, είμαι εκείνο’…

Η ταπεινότητα είναι ενάντια σε κάθε αδράνεια ταύτισης. Μόλις πάμε να ταυτιστούμε με μια ιδέα για τον εαυτό μας (δηλαδή μόλις πάμε να χτίσουμε κάποιο εγώ), πρέπει να την καταστρέφουμε και να μένει το μηδέν. Η ταπεινότητα είναι αυτό-μηδενισμός.

Μέσα από αυτή τη συνεχή αυτό-καταστροφή και αυτό-αποκάλυψη, έρχεται ταυτόχρονα και συνεχής αυτό-ανανέωση. Γιατί, αν δεν αφήσουμε να χτιστούν κελύφη του εγώ, τότε η ενέργειά μας ανανεώνεται διαρκώς, λαμβάνουμε νέα ζωή και έμπνευση.

Έτσι πρέπει να προσέχουμε πολύ τι λέμε στον εαυτό μας και στους άλλους για εμάς. Να αποφεύγουμε κάθε φράση του τύπου ‘εγώ είμαι αυτό, εγώ είμαι εκείνο’. Να αποφεύγουμε κάθε ταμπέλα και ταύτιση γιατί έτσι χτίζουμε μικρά φέρετρα για τον εαυτό μας.

Αυτή η συνεχής καταστροφή του εγώ μάς αφήνει πραγματικά ελεύθερους! Αυτή είναι πραγματική ελευθερία, η μη-ταύτιση, η συνεχής αυτό-ακύρωση, το να στεκόμαστε αιωρούμενοι στο κενό και να μας κινεί και να μας πλάθει η Θεία Νόηση όπως θέλει Εκείνη – και η Θέλησή της είναι πάντα πανέμορφη, πανευφυής, αγαθή και δημιουργική, σε αντίθεση με τα εγώ μας που είναι άσχημα, κουτά, εγκλωβιστικά - είναι τα φερετράκια μας.

Φυσικά για να γίνεται πράξη αυτή η αυτό-ακύρωση, πρέπει να βάλουμε στη ζωή μας το διαλογισμό και τη προσευχή, που ακριβώς είναι η πράξη παράδοσης του εγώ: με το διαλογισμό αφηνόμαστε ανοιχτοί, σαν ένα καλάμι που περνάει ο αέρας από μέσα του, ενώ με τη προσευχή ανατείνουμε το είναι μας προς τα πνευματικά Ύψη, προς τον Εαυτό-Θεό, προς το Φως της Πηγής. Η τακτική εξάσκηση στο διαλογισμό και τη προσευχή, θα φέρει σε κάποια φάση την απαραίτητη εγρήγορση με την οποία θα καταστρέφουμε αμέσως τις ταυτίσεις που ασυναίσθητα πάμε να χτίσουμε στο είναι μας. Και έτσι θα ανανεωνόμαστε συνεχώς, θα ζούμε ελεύθεροι από ταυτίσεις κάθε στιγμή.


Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Ο εγωισμός είναι (και) πλήξη

Μια εγωιστική και εγωκεντρική ζωή είναι εξαιρετικά βαρετή, καθώς δεν μας ανανεώνει την ενέργεια. Και το δυστύχημα είναι ότι οι εγωκεντρικοί άνθρωποι υποφέρουν από πλήξη και δεν το συνειδητοποιούν! Κι έτσι προσπαθούν να βρουν χίλιες δυο δραστηριότητες και διασκεδάσεις απ’ τις οποίες να αντλήσουν ενέργεια – ο βαμπιρισμός που λέμε.

Άλλωστε όλη η αυθεντική δημιουργικότητα προκαλείται από την αγάπη, και ωθείται από την αναγνώριση και κατόπιν προσπάθεια κάλυψης των αναγκών των άλλων ανθρώπων, των ζώων, της φύσης και της κοινωνίας. Ένας εγωιστής και εγωκεντρικός άνθρωπος δεν έχει επίγνωση αυτών των αναγκών, αλλά ούτε καν και των δικών του! Γιατί αναγνωρίζοντας και καλύπτοντας τις ανάγκες των άλλων, ουσιαστικά αναγνωρίζουμε και καλύπτουμε τις δικές μας ανάγκες…

Ακόμα και σε περιβάλλοντα ή κύκλους πνευματικούς, βλέπουμε ανθρώπους που αναζητούν τη πνευματικοποίηση με έναν εγωκεντρικό τρόπο: ‘ήρθα σε επαφή με τις τάδε οντότητες, πήρα την τάδε μύηση, ένιωσα αυτό, βίωσα εκείνο…’ Ναι, οκ. Αλλά αυτή η κατάσταση θυμίζει τον ακραίο εγωκεντρισμό και αυτό-αποκλεισμό ή τη πνευματική απομόνωση των χρηστών ναρκωτικών, που αποκόβονται από τον κόσμο και ηδονίζονται, έχοντας παραισθήσεις με ουσίες… Η πνευματικότητα δεν είναι ηδονισμός, δεν είναι ‘αναζήτηση της ευτυχίας’ ή ‘οραμάτων’, είναι πρώτα απ’ όλα υπηρεσία.

Επίσης, η εγωιστική ‘πνευματική ανακύκλωση’, ενέχει κινδύνους για το άτομο. Αν δεν υπηρετεί με κάποιο τρόπο, οι ενέργειές του θα λιμνάζουν, δεν θα γειώνονται, κάτι που μπορεί να προκαλέσει νευρώσεις και άλλες διαταραχές.

Αν δεν ζούμε για τους άλλους, δεν ζούμε πραγματικά. Ο παράδεισος είναι ο τόπος όπου ο καθένας μας ξεχνά τον εαυτό του και φροντίζει τους άλλους, καλύπτοντας τις ανάγκες τους. Έτσι δεν θα έχουμε την έγνοια για τις προσωπικές ανάγκες, καθώς θα μας τις καλύπτουν οι άλλοι! Αλλά φυσικά για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να ξεχάσουμε τον εαυτό μας στην υπηρεσία των άλλων.

Πολλοί θα πουν πράγματα όπως ‘κι εγώ φρόντιζα τους άλλους αλλά δεν μου βγήκε σε καλό’. Ή ‘αν δεν εξελίξουμε ή αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τους άλλους’. Στη πρώτη περίπτωση, το άτομο δεν είχε ξεχάσει τον εαυτό του αλλά υπηρετούσε τους άλλους με κρυμμένα εγωιστικά κίνητρα. Στη δεύτερη περίπτωση, έχω να πω ότι απλά η εξέλιξη η δική μας δοκιμάζεται στο καθρέφτη των σχέσεων, των σχέσεων με τους ανθρώπους, τα ζώα, τη φύση, τη κοινωνία και την υπηρεσία αυτών. Τι νόημα έχει η έκσταση στο διαλογισμό αν δεν βγούμε κατόπιν να προσφέρουμε την ενέργεια που λάβαμε στη κοινωνία; Όχι μόνο δεν έχει νόημα, αλλά μπορεί να προκαλέσει και βλάβη, όπως είπα παραπάνω. Λαμβάνουμε ενέργεια (στο διαλογισμό) για να τη δώσουμε και όχι για να ηδονιστούμε, να ‘ευχαριστηθούμε’ και να βιώσουμε ‘πληρότητα’!

Ας μην είμαστε εγωιστές. Το εγωιστικό κάρμα είναι το χειρότερο, και είναι πάνω απ’ όλα ανευθυνότητα.


Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Ψυχικός πόνος και διαλογισμός

Επειδή κάνουμε τακτικά διαλογισμό και προσευχή, δεν σημαίνει ότι ξεπερνούμε την ανάγκη και τη πιθανότητα για πόνο και δοκιμασίες. Ο πόνος είναι μέσα στη ζωή και πρέπει να τον αντέχουμε με στωικότητα, και με ευγνωμοσύνη ακόμα. Άλλωστε ο διαλογισμός, δεν πρέπει να είναι ένα μέσον για την ‘ευτυχία’, αλλά μέσον για ανάπτυξη. Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει η ‘ευτυχία’ αλλά η πρόοδος, αλλιώς ο διαλογισμός καταντά ακόμα ένας ηδονισμός, ακόμα ένα ναρκωτικό.

Once you have grasped the truth that the world is full of suffering, that to be born is a calamity, you will find the urge and the energy to go beyond. Pleasure puts you to sleep and pain wakes you up. If you do not want to suffer, don't go to sleep. You cannot know yourself through bliss alone, for bliss is your very nature. You must face the opposite, what you are not, to find enlightenment. -Sri Nisargadatta Maharaj

Ο διαλογισμός όχι μόνο δεν φέρνει αποφυγή του πόνου, αλλά τον προσκαλεί κιόλας! Κι αυτό συμβαίνει γιατί με το φως που επιτρέπουμε να ‘κατέβει’ την ώρα του διαλογισμού, και με τα ανώτερα επίπεδα τα οποία αγγίζει το πνεύμα μας κάθε φορά, δημιουργούνται ρήγματα σε κρυσταλλώσεις του είναι μας – κι αυτό είναι που βιώνουμε σαν πόνο. Έτσι σε αυτή τη περίπτωση του ανθρώπου που αγωνίζεται πνευματικά, ο πόνος είναι κάτι καλό και δημιουργικό, και γίνεται, ας πούμε, σε ελεγχόμενες συνθήκες. Ενώ ο άνθρωπος που ζει μηχανικά και δεν εξελίσσεται, έλκει το πόνο με πιο βάναυσο και καταλυτικό τρόπο, ώστε να τον αφυπνίσει – γιατί την εξέλιξη δεν μπορούμε να την σταματήσουμε.

Suffering entitles you more to the Grace of the Lord. When suffering comes in waves, one behind the other, be glad that the shore is near, bear them bravely. Like cowards, do not throw the blame on some outside power or develop dislike for the Lord. –Sai Baba

Επίσης, για να ξεπεράσουμε τον πόνο θα πρέπει να ανακαλύψουμε και να διορθώσουμε την αιτία του. Πάντα κάποιος εγωισμός κρύβεται, κάποιος βαμπιρισμός, μια αδράνεια κλπ, τα οποία δημιούργησαν το αρνητικό μας κάρμα.

Ας ξεφύγουμε λοιπόν από τις ηδονιστικές αντιλήψεις για τη ζωή. Ο πόνος στο διαλογισμό δείχνει ότι κάτι πάει να γεννηθεί, αφού σπάσουν τα προηγούμενα στεγανά, τα παλιά ‘κελύφη’. Ας υπομένουμε τα πάντα με αγάπη...


Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Διαλογισμός της χαράς

Στις δύσκολες και κρίσιμες μέρες που ζούμε, είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε τη χαρά στον αγώνα μας. Χωρίς χαρά, κινδυνεύουμε από ενεργειακή δηλητηρίαση.

Ας εξασκηθούμε στη χαρά ως εξής:
Κλείνουμε τα μάτια και φέρνουμε στη μνήμη μας ένα γεγονός της παιδικής μας ηλικίας που μας έκανε πολύ χαρούμενους. Ξαναβιώνουμε αυτή τη χαρά όσο πιο ζωντανά μπορούμε. ‘Διογκώνουμε’ αυτό το αίσθημα χαράς ώστε να γεμίσει όλο το είναι μας. Νιώθουμε όλα μας τα κύτταρα να ξεχειλίζουν από χαρά.

Τελειώνουμε το διαλογισμό μας με μια προσευχή ευγνωμοσύνης.


Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Ταπεινότητα σημαίνει εγρήγορση

Ο άνθρωπος με βαθιά και ουσιαστική ταπεινότητα, βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση γιατί έχει επίγνωση της μερικότητάς του και του κινδύνου να υποπέσει σε αμέλεια. Δεν είναι αδύναμος ή ‘κακομοίρης’, καθώς η επίγνωση του κινδύνου του λάθους τον ωθεί σε ευσυνείδητο αγώνα ορθής δράσης και άρα σε πνευματική ενδυνάμωση.

Η έπαρση αντίθετα καταδεικνύει καθαρά την ύπαρξη αδράνειας στον άνθρωπο. «Έχω ήδη φτάσει, έχω καταφέρει πολλά» λέει συνειδητά ή ασυνείδητα το άτομο. Όμως ο άνθρωπος που βάζει τη ταπεινότητα ως βασική λειτουργία της ζωής του, πάντα έχει σαν στόχο το ανώτερο, πάντα συγκρίνει τον εαυτό του με τους πιο προχωρημένους αδελφούς του και με όσα δεν έχει καταφέρει, κι έτσι γνωρίζει την μερικότητά του, τις ελλείψεις του και το πόσο αγώνα έχει ακόμα να κάνει. Το άτομο με έπαρση ωστόσο, έχει και άγνοια και πνευματική τύφλωση, καθώς δεν βλέπει την κορυφή του βουνού που έχει να φτάσει αλλά βρίσκεται σε μια αδρανή αυτοϊκανοποίηση με όσα έχει καταφέρει. Όμως προσοχή: η στασιμότητα ισοδυναμεί με πτώση! Κι έτσι ο άνθρωπος με έπαρση κινδυνεύει να χάσει ακόμα και το επίπεδο που έχει κατακτήσει…

Η αδράνεια δεν έχει καμία θέση στη πνευματικότητα – αδράνεια είτε στο φυσικό, η στο συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο. Η αδράνεια είναι άλλη μια λέξη για το ‘εγώ’. Και ο εγωισμός είναι το εμπόδιο για κάθε εξέλιξη και η αρχή κάθε βασάνου.

Τελικά ο ταπεινός άνθρωπος είναι και πνευματικά αξιοπρεπής, αποκτά ‘βάρος’ και κύρος, καθώς αγωνίζεται με ανοιχτά μάτια προς το επόμενο σκαλοπάτι. Η ύπαρξη έπαρσης, είναι ένα φτηνό και ψεύτικο υποκατάστατο της πνευματικής αξιοπρέπειας και του κύρους που θα ήθελε να έχει το άτομο, το οποίο όμως δεν έχει κατακτήσει, κι έτσι σαν υπεραναπλήρωση φορά ένα τεχνητό ‘φουσκωμένο’ προσωπείο…


Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Αναζωογόνηση μέσα από ορθή δράση

Παραδόξως, η ορθή δράση και όχι η αδράνεια είναι που φέρνει ξεκούραση και αναζωογόνηση. Ο άνθρωπος κουράζεται γιατί δεν δρα με εσωτερικό συντονισμό των δυνάμεών του.

Η υψηλή δράση παράγει ψυχική ενέργεια, που είναι η αιτία της αναζωογόνησης. Παράλληλα, δρώντας με το μάξιμουμ του εσωτερικού μας συντονισμού, πραγματώνουμε το σκοπό μας, δηλαδή την τελειοποίηση. Γιατί τελειοποίηση δεν σημαίνει να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε, ή να πραγματώσουμε κάτι ανέφικτο. Τελειοποίηση σημαίνει να λειτουργούμε τον εαυτό μας στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, να λειτουργούμε με το μάξιμουμ των ψυχικών μας ‘ταχυτήτων’. Και αυτό, επαναλαμβάνω, δεν είναι κάτι το κουραστικό, αντιθέτως είναι εξαιρετικά αναζωογονητικό.

Ο άνθρωπος συνήθως αναζητά συνεχώς την ‘ξεκούραση’, την άνεση και την έλλειψη ευθυνών. Πόσο πνευματικά ανόητο είναι κάτι τέτοιο! Γιατί όποιος αναζητά τα παραπάνω, απλά δε γνωρίζει τα τρομερά οφέλη της ορθής δράσης, της ορθής αντιμετώπισης των δυσκολιών και της ορθής ανάληψης ευθυνών. Όσο εξελίσσεται κανείς αντιλαμβάνεται την ευδαιμονία και τα πνευματικά δώρα που έρχονται μέσα από την χαρούμενη και ορθή υπευθυνότητα. Γιατί υπάρχει και η βλαβερή υπευθυνότητα, κατά την οποία το άτομο αναλαμβάνει ευθύνες είτε για να ευχαριστήσει άλλους και να πάρει επιβεβαίωση, ή γιατί δεν μπορεί να πει όχι, ή για να κερδίσει κάτι, ή με άλλα εγωιστικά κίνητρα. Με την ορθή υπευθυνότητα, το άτομο έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του, δεν αναλαμβάνει περισσότερα από όσα μπορεί, ενώ ότι αναλάβει το εκτελεί με τελειότητα, χαρά και χωρίς μεμψιμοιρία, με στόχο πάντα το κοινό καλό.

Η αναζήτηση της ξεκούρασης και της άνεσης προκαλείται λόγω των αδρανειών του ανθρώπου. Η ανάπαυση έρχεται όταν την έχουμε πραγματικά ανάγκη. Συνήθως, όταν αναζητούμε ξεκούραση είναι οι αδράνειές μας που την αναζητούν και όχι η πραγματική μας ανάγκη. Και φυσικά υπάρχει το φαινόμενο να μην γίνεται σωστή διαχείριση της εποχής της ανάπαυσης όταν αυτή έρθει, όπου το άτομο να κουράζει τον εαυτό του ακόμα περισσότερο σε βλαβερές δραστηριότητες.

Ορθή δράση δε σημαίνει μια ακατάπαυστη εξωτερική δραστηριότητα, αλλά η συντονισμένη και υψηλή λειτουργία του εαυτού μας κάθε στιγμή. Μια φρενίτιδα εξωτερικής δραστηριότητας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ουσιαστικά αδρανής, μηχανιστική, και να οδηγεί σε υπερκόπωση. Η ορθή δράση ποτέ δεν οδηγεί σε υπερκόπωση γιατί ορθή δράση σημαίνει συντονισμός με την ίδια τη Ζωή, ενώ η υπερκόπωση δείχνει την αποκοπή από τον ρεύμα της Ζωής και άρα την εξάντληση των ενεργειακών αποθεμάτων. Και από την άλλη, μια φαινομενικώς αργή ζωή, μπορεί κάποιες φορές να είναι άκρως δημιουργική, εάν το άτομο λειτουργεί στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του.

Ας μην αναζητούμε την ‘ξεκούραση’ αλλά την ορθή δράση. Και η ανάπαυση θα έρχεται στην ώρα της, όταν την έχουμε πραγματικά ανάγκη. Άλλωστε βρισκόμαστε σε ένα πλανήτη ‘αργού’ κραδασμού και ενσαρκωμένοι σε σώματα με πολλές αδράνειες. Η μάχη κατά της αδράνειας σε όλα τα επίπεδα (φυσικό, συναισθηματικό, νοητικό) είναι ουσιαστικά μάχη ενάντια στο θάνατο και την αποσύνθεση.


Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

"Διαδώστε τη Θεία Σοφία"

Ο μαθητής έχει ένα κύριο έργο: να διαδώσει τη φιλολογία της Αρχαίας Σοφίας, μέσω βιβλίων ή διαλέξεων, στους ανθρώπους. Αν διαβάζετε ένα ωραίο βιβλίο, δώστε το στους φίλους σας. Διαδώστε το. Αν γνωρίζετε κάτι πολύ όμορφο, μοιραστείτε το με τους άλλους, έτσι ώστε να διαδώσετε τη Θεία Σοφία. Καθώς η Θεία Σοφία αυξάνει στον κόσμο, το μονοπάτι σας θα είναι ευκολότερο. Αν η Θεία Σοφία δεν εξαπλώνεται, η ασχήμια και η άγνοια εξαπλώνονται. Τότε θα έχετε δυσκολίες στο να ζήσετε και να πραγματοποιήσετε μεγάλα έργα.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία


Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Αρνητικά συναισθήματα στις σχέσεις και σεξουαλική ‘κλοπή’

Στις μέρες μας, οι γυναίκες (κυρίως), λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης που υπάρχει στις σχέσεις, είναι γεμάτες δηλητηριασμένα συναισθήματα. Και φυσικά αυτά τα συναισθήματα τα μεταφέρουν στους άντρες, δηλητηριάζοντάς τους. Η απιστία και ο φόβος της απιστίας, τους δημιουργούν τρομερή ανασφάλεια. Κι αυτό δεν είναι χωρίς λόγο, η ανάγκη για πίστη δεν είναι ένα κενό ‘ταμπού’, γιατί το σεξ είναι ιερό. Κατά την ώρα του σεξ, το άτομο ‘ανοίγει’ τον εαυτό του στον άλλον, εμπιστεύεται την ίδια του την ύπαρξη στον άλλον, μοιράζεται την ουσία του με τον άλλον. Είναι μια κατάθεση ψυχής και αναμένει απ’ αυτόν να μην την ‘ξεπουλήσει’. Έτσι αν εμφανιστεί υποψία για απιστία, το άτομο νιώθει ότι εκείνος με τον οποίο μοιράστηκε το είναι του, τον ξεπουλάει.

Βέβαια, στην εποχή μας, που υπάρχει πλήρης ισοπέδωση των ηθών λόγω ασυνειδησίας των λειτουργιών που λαμβάνουν χώρα στην ερωτική επαφή, ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι ελεύθερος να πηγαίνει από δω κι από κει σαν πεταλουδίτσα, χωρίς να έχει κάποιο κόστος αυτό, καθώς νομίζει ότι γίνεται μια σωματική μόνο ένωση στο σεξ.

Αυτό που συμβαίνει με τις διάφορες ‘πεταλουδίτσες’, ή μάλλον με τους πεταλούδους, που πηγαίνουν από ‘λουλούδι’ σε ‘λουλούδι’, είναι ότι κλέβουν μέρος απ’ την ουσία των γυναικών με το σεξ. Ακόμα και σε αφοσιωμένες σχέσεις γίνεται αυτή η κλοπή, καθώς το σεξ είναι ο Νο1 τρόπος βαμπιρισμού, όταν γίνεται με λάθος κίνητρο - που συνήθως βαμπιρικά γίνεται. Προσοχή: Νο1 τρόπος βαμπιρισμού, όχι Νο2 ή Νο3. Κι αυτό γιατί αντλεί κανείς απ’ την ουσία του άλλου. Και φυσικά ένας κλέφτης, μπορεί να πλουτίζει προσωρινά, όμως σταδιακά πτωχεύει και χάνει τα δικαιώματά του. Σίγουρα αυτή η κλοπή ‘δένει’ τον άνθρωπο στο πεδίο της γης, στο οποίο είναι αναγκασμένος να επανενσαρκώνεται για να ξεπληρώσει.

Στην παραπάνω κλοπή οι γυναίκες δεν είναι θύματα – είναι συνένοχοι απ’ τη στιγμή που την επιτρέπουν. Και οι συνένοχοι παίρνουν συνήθως την ίδια ποινή με τον κύριο κλέφτη.

Οι γυναίκες με αυτή τη κλοπή που επιτρέπουν, χάνουν το χάρισμά τους, την ομορφιά και αγνότητά τους, καθώς χάνουν κομμάτια από τη βασική τους ενέργεια, από την ουσία τους. Και χωρίς χάρισμα, ενέργεια και ομορφιά, δεν μπορούν να ‘θρέψουν’ τους άντρες, οι οποίοι μένουν κι αυτοί με τη σειρά τους λειψοί, ανικανοποίητοι.

Έτσι έχουμε αυτή την ενεργειακή πτώχευση στις μέρες μας, που κάνει τους ανθρώπους ακόμα πιο βαμπιρικούς, αρνητικούς, καταθλιπτικούς, συγχυσμένους και κακόμοιρους, και φυσικά, με μπόλικες ασθένειες που δημιουργούνται λόγω της ενεργειακής απώλειας, αλλά και λόγω της ενεργειακής μόλυνσης - κυρίως στις γυναίκες, οι οποίες είναι δέκτες ενεργειών και με το σεξ φορτώνονται τα ‘σκουπίδια’ των αντρών (γι’ αυτό παρατηρείται και τόσο μεγάλη έξαρση των γυναικολογικών προβλημάτων, αφού γίνεται τέτοια συχνή εναλλαγή συντρόφων στις μέρες μας. Και οι άντρες όμως παρουσιάζουν προβλήματα λόγω της κακής χρήσης της σεξουαλικής ενέργειας, όπως πρόωρη ανικανότητα, προβλήματα προστάτη κλπ.). Αλλά και τα δυο φύλα μοιράζονται ενέργειες, σκεπτομορφές, ακόμα και οντότητες ο ένας του άλλου μέσω του σεξ. Οι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες άλλωστε, δείχνουν ότι υπήρξε μετάδοση οντοτήτων, καθώς οι ιοί και τα βακτήρια κλπ, είναι τα σώματα αστρικών οντοτήτων.

Έτσι θέλει τρομερή προσοχή και ωριμότητα η σεξουαλική διαχείριση και διάθεση του εαυτού. Είμαστε ενεργειακά όντα, όχι πλαστικές κούκλες!


Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Η μαγεία της ψυχικής ζωής - Χτίζοντας γέφυρες

Όταν αρχίζουμε να ζούμε σαν ψυχή, όταν γεννηθούμε στον ψυχικό μας εαυτό, η ζωή μας αποκτά μαγεία, συγχρονικότητα, ρυθμό, ομορφιά, τελειότητα, ευδαιμονία. Οι αμφιβολίες και οι φόβοι υποχωρούν, καθώς λειτουργούμε τη πραγματωμένη πίστη.

Γεννιόμαστε ως σώματα, με τις προσωπικότητές μας, αλλά το να γεννηθούμε ως ψυχές δεν είναι εύκολο. Η γέννηση σε ένα νέο επίπεδο ποτέ δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει αγώνα, προσπάθεια ενεργοποίησης και υπέρβασης των προγραμματισμών, των συνηθειών, θέλει υπέρβαση της ίδιας της ύλης. Και είναι ένας χαρούμενος αγώνας αυτός!

Έτσι λοιπόν για να γεννηθούμε σε ένα υψηλότερο επίπεδο, θα πρέπει να δομήσουμε μια γέφυρα που θα μας πάει στο επίπεδο εκείνο. Πάντα οι γέφυρες αυτές χτίζονται με ψυχική ενέργεια. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε το παν για να συσσωρεύσουμε ψυχική ενέργεια. Πως γίνεται αυτό; Πρώτα απ’ όλα με το να σταματήσουμε να τη σπαταλάμε, με τους γνωστούς τρόπους: τις πολλές επαφές, το σεξ, τις λάθος τροφές, την πολυδιάσπαση της προσοχής, τις βλαβερές συνήθειες κλπ. Κλείνουμε λοιπόν πρώτα τις τρύπες της φυσιολογίας μας. Μετά, φέρνουμε νέα ενέργεια με το διαλογισμό, τη προσευχή, την υπηρεσία, τη μελέτη υψηλών πνευματικών διδασκαλιών, μέσω της αγνής σκέψης και μιας όμορφης καθημερινότητας, και γεμίζουμε έτσι το σκεύος μας.

Κατόπιν, είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχουμε σαφείς ανώτερους στόχους και πνευματικά ιδανικά. Τα πνευματικά αυτά ιδανικά και οι στόχοι, θα λειτουργούν σα μαγνήτες προς τους οποίους αγωνιζόμαστε, ερχόμενοι έτσι κοντύτερα στον Ανώτερο Εαυτό μας. Κάποια από αυτά τα ιδανικά θα μπορούσαν να είναι: η Ομορφιά, η Τελειότητα, η Χαρά, η Δικαιοσύνη, η Ελευθερία κλπ. Αγωνιζόμαστε π.χ. να λειτουργούμε όμορφα όλο μας τον εαυτό, το σώμα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, όλες μας τις εκπορεύσεις. Διαλογιζόμαστε στην έννοια της Ομορφιάς και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε νέες διαστάσεις της, να διευρύνουμε τη συνειδητότητά μας ώστε να αντιληφθεί περισσότερο Κοσμικό Κάλλος. Το ίδιο κάνουμε και με την έννοια της Ελευθερίας, της Χαράς κλπ.

Για να χτίσουμε λοιπόν αυτή τη γέφυρα που θα μας μεταφέρει σε ανώτερα επίπεδα ζωής, πρέπει να υπάρχουν δυο σημεία: το σημείο που βρισκόμαστε και κάποιο ανώτερο. Τα παραπάνω ιδανικά και στόχοι, παίζουν το δεύτερο πόλο της γέφυράς μας. Η συσσώρευση ψυχικής ενέργειας παίζει το ρόλο της διασύνδεσης των δύο πόλων.

Η ψυχή μας έχει μορφή και δομή, δεν είναι κάτι το αόριστο. Είναι σα να υπάρχει ήδη ο σκελετός ενός οικοδομήματος και να αναμένει από εμάς την φώτισή του, την ανάδειξή του, την ζωοποίησή του, όπως ανάβουμε τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και φωτίζεται (το οποίο δέντρο άλλωστε είναι σύμβολο της ψυχικής φυσιολογίας). Έχουμε δηλαδή έναν ψυχικό ιστό, του οποίου οι νευρικές διασυνδέσεις (ή αλλιώς τα nadis) αναμένουν την ενεργοποίησή τους. Όταν γεννιόμαστε, οι νευρικές μας διασυνδέσεις είναι πλούσιες και πυκνές συνήθως, αλλά καθώς το παιδί μεγαλώνει, και με τους λάθος τρόπους ζωής που μεγαλώνει, οι ψυχικές διασυνδέσεις αυτές κόβονται, η ενέργεια δεν μπορεί να περάσει πια και το ενεργειακό πεδίο γίνεται όλο και πιο φτωχό και σκοτεινό. Όμως με τη πνευματική ζωή μπορούμε να θεραπεύσουμε αυτές τις ζημιές και να ξαναφωτίσουμε τη ψυχική μας φυσιολογία.

Έτσι λοιπόν για να περάσουμε στη μαγεία της ψυχικής ζωής, όπου όλα συμβαίνουν με αρμονία και τελειότητα, πρέπει να χτίσουμε γέφυρες στο είναι μας, τις γέφυρες που καταστράφηκαν λόγω έλλειψης ψυχικής ενέργειας.

Όλοι έχουμε μια ώρα τη μέρα για να εντρυφήσουμε στα παραπάνω, για να διαλογιστούμε, να μελετήσουμε ανώτερες διδασκαλίες και να γεμίσουμε με ψυχική ενέργεια. Έτσι θα ανακτήσουμε τη χαμένη μαγεία της ζωής, και όχι με το να επιζητούμε χαζοέρωτες, ναρκωτικές ουσίες κλπ που δεν είναι παρά φτηνά και αδιέξοδα υποκατάστατα του ψυχικού μαγικού ρομαντισμού και ευφορίας. Με τους χαζοέρωτες και τις ουσίες απλά τρέφουμε την αυταπάτη ότι κάποιος παράγοντας έξω από εμάς θα έρθει να χτίσει τις ψυχικές μας γέφυρες…

Δείτε και διαβάστε εδώ για τα nadis.


Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Τα χαρίσματά μας: η δίοδος για την αγάπη μας στο κόσμο

Τα χαρίσματά μας είναι η δίοδος για να εκδηλώσουμε την αγάπη μας στη κοινωνία. Όλοι έχουμε χαρίσματα και ταλέντα. Η καλλιέργεια αυτών θα πρέπει να είναι βασικό μας μέλημα, ώστε να μπορέσει να διοχετευτεί η ενέργειά μας μέσα από αυτά στο περιβάλλον, να διοχετευτεί δηλαδή η αγάπη μας στο περιβάλλον.

Ο Σάι Μπάμπα λέει:
Love and compassion are inherent in every person. Each has to share love with others. Failure to share one's love is gross ingratitude to society, to which one owes everything. One should give one's love freely to others and receive love in return.

Έτσι λοιπόν η εκδήλωση της αγάπης μας στο κόσμο είναι βασική μας υποχρέωση, καθώς όλοι είμαστε χρεωμένοι στη κοινωνία - ότι είμαστε το χρωστάμε σε αυτήν. Και το παράξενο είναι ότι ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι η κοινωνία του χρωστάει! Όμως αυτά που νομίζει ότι του χρωστάει η κοινωνία, τα χρωστάει εκείνος σε αυτήν!

Βέβαια, η έκφραση της αγάπης δεν σημαίνει εκδήλωση συναισθηματισμών με αγαπούλες και φιλάκια, αλλά η έκφραση της αγάπης/ενέργειάς μας θα έρθει μέσα από τη προσφορά των ταλέντων και των ικανοτήτων μας.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εγωισμός από το να μην προσφέρουμε τα χαρίσματά μας στο κόσμο. Χρεωνόμαστε καρμικά αλλά και πτωχεύουμε σε όλα τα επίπεδα. Η αδράνεια, η τεμπελιά αλλά και η έλλειψη αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης –που δεν είναι τίποτα άλλο από καθαρό εγωισμό- εμποδίζουν την ανάπτυξη και διοχέτευση των χαρισμάτων και της αγάπης μας.

Πώς να καταλάβουμε τι χαρίσματα έχουμε; Απλά παρατηρούμε τι αγαπάμε να κάνουμε. Επίσης, ο διαλογισμός και μια συνολικώς πνευματική και υγιεινή ζωή, μας γεμίζει με ψυχική ενέργεια, η οποία δυναμώνει κι εκλεπτύνει τα υπάρχοντα ταλέντα μας, αλλά φέρνει στην επιφάνεια και νέα, κρυμμένα ταλέντα. Έτσι με τη πνευματική καλλιέργεια σαφώς γινόμαστε όλο και πιο χαρισματικοί. Είναι κρίσιμο όμως να μη σπαταλάμε τη ψυχική ενέργεια, με τους γνωστούς τρόπους: με τις ηδονές, τις πολλές επαφές, την έλλειψη διαλογισμού, το διασκορπισμό της προσοχής, τις λάθος τροφές, τη τηλεόραση, τον εγωισμό κλπ.


Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Εμμονή με τη μουσική

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι μουσικές ακούμε, γιατί η μουσική είναι ενεργειακή τροφή. Και, αν τρώμε junk food, δεν μπορούμε να είμαστε υγιείς νοητικά και σωματικά…

Δεν θα μπω στη διαδικασία να προτείνω καλλιτέχνες ή μουσικά ήδη που θεωρώ ωφέλιμα. Ο καθένας ας καλλιεργήσει το αισθητήριό του για το τι είναι όμορφο και υψηλό, τι είναι πραγματικά ωφέλιμο. Για να γίνει αυτό πρέπει βέβαια να ξεπεράσουμε τις συνήθειές μας και πάλι, γιατί δυστυχώς και η ασχήμια συνηθίζεται, κι όχι μόνο συνηθίζεται αλλά γίνεται κι εθιστική πολλές φορές. Όπως το παιδί που για πρώτη φορά πίνει Κόκα Κόλα και δεν του αρέσει, αλλά μετά τη συνηθίζει και εθίζεται σ’ αυτήν. Δεν σημαίνει όμως ότι η Κόκα Κόλα ή άλλα προϊόντα και τροφές είναι όμορφα κι ωφέλιμα. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική.

Παραπέρα, υπάρχει και μια εμμονή πλέον στην εποχή μας με τη μουσική. Η εμμονή αυτή είναι από τη μία η ασυνείδητη προσπάθεια του ανθρώπου να καλύψει την εσωτερική του δυσαρμονία και παραφωνία. Από το πρωί ως το βράδυ οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μουσικές ή την τηλεόραση ανοιχτές, για να μην ακούν τον εαυτό τους, για να αποφύγουν να κάτσουν με τον εαυτό τους σε ησυχία. Γιατί στην ησυχία ξεκινά η κάθαρση από τα ‘φορτώματά’ μας, από τις ‘παραφωνίες’ μας, και αυτό δεν είναι ευχάριστο συνήθως…

Από την άλλη, με την συνεχή κατανάλωση μουσικής, ο άνθρωπος προσπαθεί να καλύψει τα εσωτερικά του κενά. Η μουσική είναι 'τροφή', και η εμμονή με αυτή καταδεικνύει μια ενεργειακή πείνα. Με τέτοια υπερκατανάλωση όμως γινόμαστε 'παχύσαρκοι' και παύουμε να εκτιμούμε την μουσική σωστά, ενώ καταναλώνουμε και junk, με επιπτώσεις στην υγεία. Οι λάθος και άσχημες μουσικές αργά ή γρήγορα αποδιοργανώνουν το νου και τις ενέργειές μας, προκαλούν σύγχυση, χαύνωση, θόλωμα της ορθής κρίσης αλλά και σωματικές ασθένειες. Οι αδένες μας επηρεάζονται άμεσα από τους ήχους που ακούμε.

Γιατί λοιπόν δεν αγαπούμε την ησυχία; Μήπως επειδή σ' αυτήν αναδύονται οι δυσαρμονικοί 'ήχοι' που παράγουμε; Κι όμως, μπορούμε να παραγάγουμε αρμονικότατες και θαυμάσιες ‘συμφωνίες’. Αρκεί να εστιάσουμε τη προσοχή μας στα Ανώτερα, Ευδαιμονικά πεδία του είναι μας, στα πεδία του Φωτός. Με την τακτική αυτή εστίαση, όλο μας το είναι θα γίνει από μόνο του μια όμορφη μελωδία. Η πνευματικοποίηση άλλωστε, είναι το αποτέλεσμα της αρμονικής συνήχησης του εαυτού με την Κοσμική Θέληση, που δεν είναι παρά η ίδια η Μουσική των Σφαιρών.

Διαβάστε περισσότερα:

Και δείτε τα αποτελέσματα μουσικών κομματιών σε κρυστάλλους νερού:
Μην ξεχνάμε ότι το σώμα μας αποτελείται κυρίως από νερό!


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)