Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Ταπεινότητα σημαίνει εγρήγορση

Ο άνθρωπος με βαθιά και ουσιαστική ταπεινότητα, βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση γιατί έχει επίγνωση της μερικότητάς του και του κινδύνου να υποπέσει σε αμέλεια. Δεν είναι αδύναμος ή ‘κακομοίρης’, καθώς η επίγνωση του κινδύνου του λάθους τον ωθεί σε ευσυνείδητο αγώνα ορθής δράσης και άρα σε πνευματική ενδυνάμωση.

Η έπαρση αντίθετα καταδεικνύει καθαρά την ύπαρξη αδράνειας στον άνθρωπο. «Έχω ήδη φτάσει, έχω καταφέρει πολλά» λέει συνειδητά ή ασυνείδητα το άτομο. Όμως ο άνθρωπος που βάζει τη ταπεινότητα ως βασική λειτουργία της ζωής του, πάντα έχει σαν στόχο το ανώτερο, πάντα συγκρίνει τον εαυτό του με τους πιο προχωρημένους αδελφούς του και με όσα δεν έχει καταφέρει, κι έτσι γνωρίζει την μερικότητά του, τις ελλείψεις του και το πόσο αγώνα έχει ακόμα να κάνει. Το άτομο με έπαρση ωστόσο, έχει και άγνοια και πνευματική τύφλωση, καθώς δεν βλέπει την κορυφή του βουνού που έχει να φτάσει αλλά βρίσκεται σε μια αδρανή αυτοϊκανοποίηση με όσα έχει καταφέρει. Όμως προσοχή: η στασιμότητα ισοδυναμεί με πτώση! Κι έτσι ο άνθρωπος με έπαρση κινδυνεύει να χάσει ακόμα και το επίπεδο που έχει κατακτήσει…

Η αδράνεια δεν έχει καμία θέση στη πνευματικότητα – αδράνεια είτε στο φυσικό, η στο συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο. Η αδράνεια είναι άλλη μια λέξη για το ‘εγώ’. Και ο εγωισμός είναι το εμπόδιο για κάθε εξέλιξη και η αρχή κάθε βασάνου.

Τελικά ο ταπεινός άνθρωπος είναι και πνευματικά αξιοπρεπής, αποκτά ‘βάρος’ και κύρος, καθώς αγωνίζεται με ανοιχτά μάτια προς το επόμενο σκαλοπάτι. Η ύπαρξη έπαρσης, είναι ένα φτηνό και ψεύτικο υποκατάστατο της πνευματικής αξιοπρέπειας και του κύρους που θα ήθελε να έχει το άτομο, το οποίο όμως δεν έχει κατακτήσει, κι έτσι σαν υπεραναπλήρωση φορά ένα τεχνητό ‘φουσκωμένο’ προσωπείο…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)