Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Ο εγωισμός είναι (και) πλήξη

Μια εγωιστική και εγωκεντρική ζωή είναι εξαιρετικά βαρετή, καθώς δεν μας ανανεώνει την ενέργεια. Και το δυστύχημα είναι ότι οι εγωκεντρικοί άνθρωποι υποφέρουν από πλήξη και δεν το συνειδητοποιούν! Κι έτσι προσπαθούν να βρουν χίλιες δυο δραστηριότητες και διασκεδάσεις απ’ τις οποίες να αντλήσουν ενέργεια – ο βαμπιρισμός που λέμε.

Άλλωστε όλη η αυθεντική δημιουργικότητα προκαλείται από την αγάπη, και ωθείται από την αναγνώριση και κατόπιν προσπάθεια κάλυψης των αναγκών των άλλων ανθρώπων, των ζώων, της φύσης και της κοινωνίας. Ένας εγωιστής και εγωκεντρικός άνθρωπος δεν έχει επίγνωση αυτών των αναγκών, αλλά ούτε καν και των δικών του! Γιατί αναγνωρίζοντας και καλύπτοντας τις ανάγκες των άλλων, ουσιαστικά αναγνωρίζουμε και καλύπτουμε τις δικές μας ανάγκες…

Ακόμα και σε περιβάλλοντα ή κύκλους πνευματικούς, βλέπουμε ανθρώπους που αναζητούν τη πνευματικοποίηση με έναν εγωκεντρικό τρόπο: ‘ήρθα σε επαφή με τις τάδε οντότητες, πήρα την τάδε μύηση, ένιωσα αυτό, βίωσα εκείνο…’ Ναι, οκ. Αλλά αυτή η κατάσταση θυμίζει τον ακραίο εγωκεντρισμό και αυτό-αποκλεισμό ή τη πνευματική απομόνωση των χρηστών ναρκωτικών, που αποκόβονται από τον κόσμο και ηδονίζονται, έχοντας παραισθήσεις με ουσίες… Η πνευματικότητα δεν είναι ηδονισμός, δεν είναι ‘αναζήτηση της ευτυχίας’ ή ‘οραμάτων’, είναι πρώτα απ’ όλα υπηρεσία.

Επίσης, η εγωιστική ‘πνευματική ανακύκλωση’, ενέχει κινδύνους για το άτομο. Αν δεν υπηρετεί με κάποιο τρόπο, οι ενέργειές του θα λιμνάζουν, δεν θα γειώνονται, κάτι που μπορεί να προκαλέσει νευρώσεις και άλλες διαταραχές.

Αν δεν ζούμε για τους άλλους, δεν ζούμε πραγματικά. Ο παράδεισος είναι ο τόπος όπου ο καθένας μας ξεχνά τον εαυτό του και φροντίζει τους άλλους, καλύπτοντας τις ανάγκες τους. Έτσι δεν θα έχουμε την έγνοια για τις προσωπικές ανάγκες, καθώς θα μας τις καλύπτουν οι άλλοι! Αλλά φυσικά για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να ξεχάσουμε τον εαυτό μας στην υπηρεσία των άλλων.

Πολλοί θα πουν πράγματα όπως ‘κι εγώ φρόντιζα τους άλλους αλλά δεν μου βγήκε σε καλό’. Ή ‘αν δεν εξελίξουμε ή αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τους άλλους’. Στη πρώτη περίπτωση, το άτομο δεν είχε ξεχάσει τον εαυτό του αλλά υπηρετούσε τους άλλους με κρυμμένα εγωιστικά κίνητρα. Στη δεύτερη περίπτωση, έχω να πω ότι απλά η εξέλιξη η δική μας δοκιμάζεται στο καθρέφτη των σχέσεων, των σχέσεων με τους ανθρώπους, τα ζώα, τη φύση, τη κοινωνία και την υπηρεσία αυτών. Τι νόημα έχει η έκσταση στο διαλογισμό αν δεν βγούμε κατόπιν να προσφέρουμε την ενέργεια που λάβαμε στη κοινωνία; Όχι μόνο δεν έχει νόημα, αλλά μπορεί να προκαλέσει και βλάβη, όπως είπα παραπάνω. Λαμβάνουμε ενέργεια (στο διαλογισμό) για να τη δώσουμε και όχι για να ηδονιστούμε, να ‘ευχαριστηθούμε’ και να βιώσουμε ‘πληρότητα’!

Ας μην είμαστε εγωιστές. Το εγωιστικό κάρμα είναι το χειρότερο, και είναι πάνω απ’ όλα ανευθυνότητα.


1 σχόλιο:

ANAZHTHΣH είπε...

Μπράβο πολύ καλό κείμενο με μεγάλες αλήθειες...
Καλή συνέχεια και δύναμη.

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)