Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Η τέχνη του θανάτου – Η τέχνη της ζωής

Η τέχνη του θανάτου είναι μια τέχνη στην οποία όλοι θα πρέπει να εξασκούμαστε, γιατί είναι η ίδια η τέχνη της ζωής. Θα έπρεπε να διδασκόταν στα σχολεία, αυτό το πιο σημαντικό πράγμα!

Ουσιαστικά μόνο Ζωή υπάρχει. Αυτό που πεθαίνει και αποβάλλεται είναι παλιά ‘κελύφη’, τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξη του ανθρώπου. Όπως το φίδι που πετάει το παλιό του δέρμα γιατί έχει μεγαλώσει περισσότερο…

Ποτέ λοιπόν δεν πεθαίνει κάτι ζωντανό, γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Και θάνατος φυσικά είναι μια ευρεία έννοια, από το θάνατο του φυσικού σώματος, το τελείωμα σχέσεων και κύκλων ζωής, μέχρι το ξεπέρασμα νοοτροπιών, συνηθειών, τρόπων σκέψης. Ο θάνατος είναι πολύ υγιεινός όταν γίνεται συνειδητά, γιατί, από τη μία ξεφορτωνόμαστε βάρη, και από την άλλη επιτρέπουμε νέα ζωή/ενέργεια να εισέλθει στη φυσιολογία μας. Έτσι, ο συνειδητός θάνατος μάς ανανεώνει.

Είναι η υλιστική συνειδητότητα αυτή που φοβάται το θάνατο, καθώς ταυτίζεται με τις εξωτερικές μορφές της ζωής και δεν αναγνωρίζει κάτι άλλο πέρα από αυτά. Για την κατάσταση αυτή το μόνο που έχω να πω είναι, περαστικά! Ο καθένας ας αγωνιστεί να ξεπεράσει τον τραγικό περιορισμό των οριζόντων που προκαλεί η υλιστική ταύτιση. Η ζωή είναι μαγική όταν ανοίξουν οι εσωτερικοί οφθαλμοί και αρχίσουμε να βλέπουμε πέρα από τις υλικές μορφές. Γι’ αυτό ας μην παίρνουμε την τυφλότητά μας ως δεδομένη. Το ότι είμαστε κολοβωμένοι συνειδησιακά είναι ασθένεια και όχι κάτι το φυσικό. Και δεν μιλώ εδώ για το άνοιγμα σε έναν ψευδαισθησιακό κόσμο γεμάτο αυταπάτες, αλλά στον πραγματικό κόσμο των πνευματικών-ενεργειακών πεδίων.

Πρακτικά, το να μάθουμε να πεθαίνουμε σημαίνει ότι αποβάλλουμε προσκολλήσεις. Οι προσκολλήσεις, με την πνευματική έννοια, είναι καθετί στο οποίο έχουμε χτίσει το αίσθημα του εγώ, καθετί στο οποίο έχουμε εναποθέσει το αίσθημα ασφάλειας, καθετί στο οποίο έχουμε βολευτεί και με το οποίο έχουμε ταυτιστεί, είτε είναι άνθρωποι, είτε συνήθειες και εθισμοί, είτε τόποι, ιδεολογίες, αντικείμενα, συναισθήματα κλπ. Η προσκόλληση είναι αδράνεια, και η αδράνεια είναι αποσύνθεση, θάνατος. Η αδράνεια είναι εμπόδιο στην ίδια τη ροή της ζωής. Έτσι, η τέχνη του θανάτου είναι η αποβολή όλων αυτών των ταυτίσεων.

Για να γίνει η αποβολή των ταυτίσεων και προσκολλήσεών μας και να ανανεωθεί κατόπιν η ζωή, χρειαζόμαστε δυο πράγματα: πρώτον, τον διαλογισμό, και δεύτερον, σαφή στόχο. Η ησυχία του διαλογισμού επιτρέπει νέα ενέργεια να εισέλθει στο είναι μας, η οποία από μόνη της θα ανακινήσει τις αδράνειες και τις ταυτίσεις και τελικά θα τις αποβάλλει. Τις στιγμές που γίνεται η αποβολή των προσκολλήσεων και ταυτίσεων, είναι κρίσιμο να υπάρχει σαφής στόχος στο νου και τη ζωή του ατόμου, ώστε να αποφευχθεί η σύγχυση και η απόγνωση. Και σαν στόχο εγώ θα πρότεινα δύο πράγματα: πρώτον τον πνευματικό Στόχο του εσωτερικού Ηλίου, και δεύτερον την συνέχιση της καλλιέργειας του εαυτού για υπηρεσία των άλλων. Η υπηρεσία δηλαδή θα είναι ο στόχος, μέσα από τη καλλιέργεια των ικανοτήτων μας. Έτσι αποφεύγουμε τη σύγχυση, καθώς η σύγχυση προκαλείται από τον εγωκεντρισμό, από το στριφογύρισμα της συνειδητότητας γύρω από εγωιστικά, περιοριστικά, υλιστικά θέματα. Μια σαφής αίσθηση (ανώτερου) στόχου και σκοπού, βοηθά στο ξεπέρασμα του εγωκεντρισμού.

Ο συνειδητός θάνατος θα μας γλυτώνει από εξωτερικές τραγωδίες, γιατί οι εξωτερικές τραγωδίες έρχονται όταν έχει δημιουργηθεί προσκόλληση, όταν αρνούμαστε να αποκολληθούμε από ταυτίσεις, όταν αρνούμαστε να ‘πεθάνουμε’ σε ένα επίπεδο, όταν αντιστεκόμαστε στην φυσική Ροή της ζωής. Όσο περισσότερο και βαθύτερα υιοθετήσουμε την πρακτική του ‘θανάτου’ στη ζωή μας, την πρακτική της ‘παράδοσης’ και της ταπείνωσης επίσης (όλα αυτά συνδέονται), τόσο θα δίνουμε ζωή στη ζωή μας. Γιατί ο θάνατος δίνει ζωή στη ζωή.


3 σχόλια:

Delfios είπε...

many many likes helen!!!!!! with this knowledge we can be cure from all kind of illness!!!!!

Elena είπε...

thank you

πράγματι, η τέχνη του θανάτου είναι πολύ θεραπευτική, σε όλα τα επίπεδα!

Fotis είπε...

Έλενα, καλησπέρα!

Δεν φαντάζεσαι πόσο συμφωνώ με το άρθρο περί θανάτου , αλλά και γενικότερα με τη φιλοσοφία και τις απόψεις σου!

Εδώ και μία εβδομάδα έχω ξεκινήσει στο δικό μου ιστολόγιο ένα αφιέρωμα στο θάνατο με τίτλο "Θανατολογία", το οποίο θα ολοκληρωθεί σε 3 ή 4 μέρη.

Μάλιστα, στο 2ο μέρος αναφέρω μια άποψη του καθηγητή Λιαντίνη, ο οποίος πίστευε πως πρέπει να καθιερωθεί σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου έδρα θανατολογίας, της επιστήμης που θα μελετά αυτό το τεράστιο διδακτικό φαινόμενο της ζωής!
Μπορείς να το βρεις εδώ:
http://internalpaths.blogspot.com

Να είσαι καλά!
Καλό βράδυ!

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)