Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Δοκιμασίες στις σχέσεις και ξεπέρασμα της σεληνιακής φύσης

Οι δοκιμασίες που βιώνουμε στις σχέσεις, όπως πχ οι χωρισμοί που μας προκαλούν κρίσεις, έχουν να κάνουν με την ανάγκη για ξεπέρασμα ψυχολογικών μητρικών προσκολλήσεων, για ξεπέρασμα της σεληνιακής μας φύσης. Και όταν λέω μητρική προσκόλληση, δεν εννοώ ότι ‘αγαπάμε πολύ τη μαμά μας’ - όχι, δεν έχει να κάνει, θα μπορούσαμε να μην έχουμε και ιδιαίτερη σχέση με τη μάνα μας και παρ’ όλα αυτά να έχουμε δυνατές μητρικές προσκολλήσεις. Η μητρική προσκόλληση έχει να κάνει με το γεγονός ότι σε κάποια επίπεδα λειτουργούμε αυτόματα, ή ακόμα και υπνωτιστικά, δεν έχουμε αυτονομηθεί ενεργειακά και αναζητούμε από κάποιον άλλον να μας ‘ταίζει’. Έτσι, όταν αυτόν τον άλλον τον χάσουμε, νιώθουμε ότι χάνουμε τη ‘μαμά’ μας, τη πηγή της τροφής μας. Ο ενεργειακός-συναισθηματικός βαμπιρισμός είναι μέρος της σεληνιακής μας φύσης.

Ακούγεται παράδοξο, αλλά όταν αυτονομηθούμε ενεργειακά και συναισθηματικά, όταν δεν έχουμε ‘ανάγκη’ τον άλλον, τότε είμαστε ικανοί για πραγματική συντροφικότητα. Αλλιώς, σαν βρέφη πνευματικά, θα προσκολλόμαστε σε ανθρώπους για να μας δίνουν ενέργεια, ενώ δεν θα είμαστε σε θέση να δούμε τις ανάγκες των άλλων – βρισκόμαστε ακόμα στο επίπεδο του βρεφικού ναρκισσισμού, στο οποίο όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας και ασχολείται μαζί μας. Όσο και να λέμε ότι αγαπάμε τον άλλον, αν δεν είμαστε σε θέση να δούμε τις πραγματικές του ανάγκες και να ανταποκριθούμε κατάλληλα σε αυτές, δεν αγαπάμε πραγματικά, και αντί να φερόμαστε όπως ο άλλος έχει ανάγκη, κοιτάμε να τον ευχαριστήσουμε ή να τον κακομάθουμε ώστε να συνεχίσει να μας δίνει τροφή – δηλαδή υποκινούμαστε από εγωιστικά κίνητρα.

Οι δοκιμασίες λοιπόν συμβαίνουν στις σχέσεις για να αναγκαστούμε να ενεργοποιηθούμε, να πάρουμε την ευθύνη του εαυτού μας, να αυτονομηθούμε ενεργειακά, να ξεπεράσουμε τις προσκολλήσεις και τα αδράνειές μας σε κάποια επίπεδα. Γι’ αυτό συχνά οι δοκιμασίες στις σχέσεις μάς ωθούν τελικά και προς πνευματική καλυτέρευση.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αντιμετωπίζετε παρόμοια κρίση, να έχετε υπόψη ότι ο εαυτός σας σε ένα επίπεδο προσπαθεί να αποβάλλει κάποιο αργού κραδασμού κέλυφος που είναι μέρος της σεληνιακής, αργής φύσης μας.


Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Απόγνωση

Η απόγνωση μπορεί να γίνει εξαιρετικό εφαλτήριο για πνευματική άνοδο και απελευθέρωση, αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Η απόγνωση σπάει τους εγωισμούς μας, σπάει τη φούσκα του εγωισμού, διαλύει ψευδαισθήσεις και μας κάνει να δούμε ότι τελικά σε τίποτα δεν μπορούμε να πιαστούμε, παρά μόνο στον Εαυτό/Θεό. Συχνά είναι μια τρομακτική συνειδητοποίηση αυτή, όταν βλέπουμε ότι σε όσα ήμασταν προσκολλημένοι δεν μπορούμε να κρατηθούμε πια από αυτά. Όμως είναι μια αναγκαία και ευεργετική συνειδητοποίηση, και αλίμονο στον άνθρωπο που ζει βολεμένος, μη συνειδητοποιώντας ότι οι προσκολλήσεις του αργά ή γρήγορα θα τον προδώσουν.

He who gives himself up to vanity, and does not give himself to meditation, forgetting the real aim of life and grasping for pleasure, will in due time envy him who has exerted himself in meditation -The Buddha

Με την ακραία απόγνωση υπάρχει ο κίνδυνος της ψυχασθένειας, στη περίπτωση που ο άνθρωπος συνεχίσει τη προσπάθειά του να πιαστεί από τον εγωισμό του, να αγκιστρωθεί από διάφορες προσκολλήσεις. Τότε είναι που δημιουργείται σχίσμα μεταξύ της κατώτερης προσωπικότητας και της ψυχής, και έρχεται σαν συνέπεια η ψυχασθένεια. Τη ψυχασθένεια πάντα την προκαλεί ο υλισμός, η προσκόλληση στο σώμα, ακόμα κι αν το άτομο φαίνεται να οδηγήθηκε στη ψυχασθένεια λόγω πνευματικών πρακτικών. Η προδοσία της Ψυχής είναι ψυχασθένεια.

Ο φιλότιμος αγώνας για αναγωγή στον Εαυτό, για άνοδο προς τη Πηγή, θα μας εφοδιάσει με την απαραίτητη ενέργεια η οποία θα διαλύσει την απόγνωση, θα φέρει ελπίδα, συνοχή, στήριξη και θα αποτρέψει περαιτέρω κρίσεις. Οι ψυχικές ανισορροπίες προκαλούνται από έλλειψη συνοχής, η οποία με τη σειρά της προκαλείται από έλλειψη ενέργειας. Όσο πιο πολύ ενέργεια έχουμε, τόσο περισσότερη αυτοκυριαρχία, συνοχή και ελπίδα θα έχουμε.

Ας κάνουμε λοιπόν τον Εαυτό/Θεό τον μοναδικό μας φίλο, στόχο και ‘προσκόλλησή’ μας.


Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Ας γίνουμε αυτό που μας θέλει η ζωή

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα στο πυρήνα του είναι του ένα πλάνο για τη ζωή και το σκοπό του. Όσο περισσότερο εναρμονιζόμαστε με το πλάνο αυτό και συντονιζόμαστε έτσι με την θέληση του Ανώτερου Εαυτού, τόσο πιο πλήρης, δημιουργική, αγαπημένη, όμορφη, αρμονική θα γίνεται η ζωή μας. Όσο πιο ταυτισμένοι είμαστε με των Ανώτερο Εαυτό και τη θέλησή Του, τόση περισσότερη ενότητα και γαλήνη θα βιώνουμε, δηλαδή έλλειψη αμφιβολιών και εσωτερικής διχόνοιας. Στη κυριολεξία νιώθουμε να ξαναγινόμαστε ο εαυτός μας, όταν ταυτιστούμε με τον Εαυτό.

Αυτά που εμποδίζουν το πλάνο της ζωής μας να ξεδιπλωθεί και να πραγματωθεί, είναι οι διάφοροι εγωισμοί, δηλαδή οι τεχνητές σκεπτομορφές, αντιλήψεις, ιδέες, συναισθήματα, που είτε έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας, είτε έχουμε κληρονομήσει από τους γονείς ή μας τους έχει εμφυσήσει η κοινωνία και οι φίλοι. Πολλά κοινωνικά κλισέ, για παράδειγμα, μας ωθούν να κάνουμε πράγματα διαφορετικά από το πλάνο μας, να γινόμαστε κάτι άλλο από αυτό που στην ουσία μας είμαστε. Όμως όλοι οι εγωισμοί αυτοί και τα κοινωνικά κλισέ, δημιουργούνται και υποκινούνται από την ταύτιση με το σώμα και τον φόβο του θανάτου που αυτό συνεπάγεται. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος ο ταυτισμένος με το σώμα του θα φοβάται για την επιβίωσή του και θα αγωνιά να κάνει λεφτά, αποκτήματα, οικογένεια, φίλους κλπ, ώστε να έχει να πιαστεί από κάπου. Ο άνθρωπος αυτός δεν λειτουργεί το πλάνο του αλλά τους φόβους του. Και τελικά δεν ζει ευτυχισμένα, δεν βιώνει πληρότητα.

Ο τακτικός, σωστός διαλογισμός, σταδιακά αποβάλλει όλα αυτά τα ‘κελύφη’ των κοινωνικών προγραμματισμών που έχουμε δεχτεί, κι έτσι σιγά σιγά αρχίζουμε και ακούμε περισσότερο την εσωτερική μας ανάγκη, αντί να ακολουθούμε τους φόβους, τους συναισθηματισμούς και τα κοινωνικά κλισέ και να κάνουμε πράγματα που δεν είναι σύμφωνα μ’ εμάς τελικά. Ο σωστός διαλογισμός ενέχει το στοιχείο της ‘παράδοσης’. Παραδινόμαστε δηλαδή και εμπιστευόμαστε το Θείον γι’ αυτό που θέλει Εκείνο να γίνουμε. Το Θείον, ο Ανώτερος Εαυτός, θα μας οδηγεί με ασφάλεια. Το Θείον είναι υπέρ της επιβίωσης, έτσι δεν πρέπει να φοβόμαστε. Αντιθέτως, οι εγωισμοί, αν και υποκινούνται από το φόβο του θανάτου, τελικά σε αυτόν ωθούν.

Ας ρωτήσουμε λοιπόν τον Ανώτερο Εαυτό μας, το Θεό, τι μας θέλει να γίνουμε; Αντί να ζητάμε εμείς συνεχώς από Εκείνον να κάνει το θέλημά μας… Κι έτσι ο χάρτης της ζωής μας θα ξεδιπλωθεί λαμπρός και η ζωή μας θα γίνει μια συνεχής ανθοφορία.


Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Η σεληνιακή φύση του ανθρώπου

Η σεληνιακή φύση του ανθρώπου είναι η ετερόφωτη φύση του, που κάνει το άτομο να μην λειτουργεί συνειδητά και σε ταύτιση με τον Εαυτό - δεν λειτουργεί με Ταυτότητα, αμεσότητα και Ενότητα, αλλά ‘σκέφτεται’ πως θα λειτουργήσει, ‘σκέφτεται’ τι θα κάνει, ‘σκέφτεται’ τι είναι καλό και τι όχι. Ο κατώτερος νους (mind) είναι σεληνιακό όργανο, το οποίο αντανακλά σκέψεις, θέσεις, ιδέες, συναισθήματα και δεν ζει στο παρόν. Η σεληνιακή φύση είναι ανακλαστική φύση και όχι αυθεντική προβολή προς τη ζωή και αυθόρμητη δημιουργία που έρχεται ως αποτέλεσμα ταύτισης με τον Ανώτερο Εαυτό. Η σεληνιακή φύση είναι νεκρή, αδρανής φύση και πρέπει να την αποβάλλουμε.

Μια καρικατούρα ενός σεληνιακού ανθρώπου είναι εκείνου που δεν ζει αυθεντικά: κινείται στη μέρα του αυτόματα και υπνωτισμένα, πίνει καφέδες για να ‘ξυπνήσει’, καπνίζει, επαναλαμβάνει τα ίδια λεκτικά κλισέ, δεν μπορεί να ακούσει τους άλλους πραγματικά, βλέπει τηλεόραση παθητικά, παίζει αυτοματιστικά video games γιατί δεν έχει ενέργεια και focus να κάνει κάτι δημιουργικό, και έχει άλλους χίλιους ακόμα εθισμούς – οι εθισμοί είναι καθαρά σεληνιακή, αυτόματη, νεκρή λειτουργία. Ο άνθρωπος αυτός είναι εγκλωβισμένος στον εαυτό του, αποκλεισμένος από ανώτερες ενέργειες και κόσμους, και απομονωμένος στην εγωκεντρική φούσκα του. Και λόγω αυτής της απομόνωσης είναι που αναζητά τόσο έντονα τις σχέσεις, ώστε να τον βγάλουν από την απομόνωση που ζει…

Ο σεληνιακός άνθρωπος είναι ‘προβολικός’ άνθρωπος, δηλαδή προβάλλει συνεχώς τον εαυτό του κάπου έξω από αυτόν, νοσταλγεί κάτι έξω από αυτόν, θέλει συνέχεια σχέσεις και όλο αναζητά κάτι έξω από αυτόν να τον πληρώσει. Ο σεληνιακός άνθρωπος δεν είναι ‘ευθυγραμμισμένος’, δεν έχει χτίσει τη ψυχική γέφυρα προς τον Ανώτερο Εαυτό (antahkarana) και ζει σαν σώμα με συναισθήματα και σκέψεις μόνο. Κι επειδή δεν είναι ευθυγραμμισμένος, του λείπει η ψυχική κυριότητα και αξιοπρέπεια.

Η σεληνιακή φύση έχει να κάνει με τη προσκόλληση στο σώμα, στην ύλη. Η ύλη από μόνη της, χωρίς το πνεύμα, είναι αδρανής – το ανθρώπινο σώμα χωρίς το πνευματικό σπινθήρα θα ήταν ένα πτώμα. Έτσι λοιπόν, η υπέρβαση της σεληνιακής μας φύσης, που είναι ο βασικός αγώνας που κάνουμε εδώ στη γη, έχει να κάνει με την υπέρβαση του σώματος και της ύλης, υπέρβαση δηλαδή του θανάτου. Δεν είναι εύκολος ο αγώνας αυτός ενάντια σε τόσο αδρανείς, βαριές ενέργειες, αλλά η υπέρβαση αυτή του θανάτου είναι τελικά εφικτή. Θυμηθείτε το αυτό την επόμενη φορά που έχετε κατάθλιψη ή περνάτε κάποια άλλη κρίση: αγωνίζεστε ενάντια στην αδράνεια της φύσης σας, ενάντια στη σεληνιακή φύση.

Το υλικό σώμα μάς το δίνει η μητέρα μας και η μητέρα γη. Μπορούμε να πούμε ότι όλοι μας οι πρόγονοι είναι η μητέρα μας, ακόμα και τα αντρικά πρόσωπα. Με λίγα λόγια δηλαδή, το προγονικό παρελθόν μας και οι προγονικές ψυχολογικές, ενεργειακές και φυσιολογικές κληρονομιές που λάβαμε, ανήκουν στη σεληνιακή μας φύση, την οποία και πάλι καλούμαστε να ξεπεράσουμε. Καλούμαστε να λυτρώσουμε τους προγόνους μας με το να εξαγνίσουμε την ύλη μας και όλες τις ψυχοφυσιολογικές κληρονομιές που αναλάβαμε. Και αυτός ο εξαγνισμός έρχεται με το να έχουμε την εστίαση της προσοχής μας στο Θείον, στον Εαυτό, στο Φως.

Όπως έχω πει πολλές φορές, ο πνευματικός άνθρωπος φιλοδοξεί να γίνει ηλιακός άνθρωπος, να πραγματώσει την ταύτιση με τον Ανώτερο Εαυτό, και να χτίσει το ηλιακό σώμα, το lightbody, ή το σώμα της δόξας της χριστιανικής διδασκαλίας, το πύρινο σώμα δηλαδή που έχτισε ο Χριστός και στο οποίο αναλήφθηκε. Αυτός είναι ο σκοπός μας, να γίνουμε πύρινοι, ηλιακοί, να χτίσουμε κι εμείς το πύρινο αυτό σώμα, το οποίο θα είναι και το διαβατήριό μας για ανώτερους κόσμους…


Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Έλλειψη Ταυτότητας – Προβολή του Εαυτού

Η προβολή τόσο της δυστυχίας μας όσο και της ευτυχίας μας σε εξωτερικούς παράγοντες και ανθρώπους, υποδεικνύει ότι δεν έχουμε Ταυτότητα, δεν είμαστε δηλαδή ταυτισμένοι με τον Εαυτό μας, δεν έχουμε ενότητα με τον Εαυτό. Είτε για παράδειγμα αν κάποιος κατηγορεί άλλους ανθρώπους ή καταστάσεις για την ατυχία ή τις δυσκολίες του, ή αν αναμένει την ευτυχία, τη λύτρωση και τη χαρά από κάποια εξωτερική πηγή ή περίσταση ή μελλοντικό χρόνο, και στις δύο περιπτώσεις το άτομο έχει σχίσμα μεταξύ του εαυτού με τον Εαυτό. Η κατώτερη προσωπικότητα δηλαδή, μάχεται τον ανώτερο Εαυτό, ζητά άλλα πράγματα απ’ ότι θέλει η Ψυχή. Αυτό συμβαίνει όταν ο άνθρωπος δεν ανυψώνει τη συνειδητότητά του στον Εαυτό/Θεό και ζει μόνο σαν σώμα.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε στη πράξη πως λειτουργεί αυτό το εσωτερικό σχίσμα. Αν π.χ. το άτομο περιμένει να κάνει μια σχέση ή παιδιά για να  ολοκληρωθεί και να νιώσει καλά, αν περιμένει να βρει μια άλλη δουλειά ή άλλο τόπο διαμονής ή περισσότερα χρήματα ή κάποια αποκτήματα για να γεμίσει το κενό και να θεραπευτεί το αίσθημα του ανικανοποίητου, τότε το άτομο λειτουργεί ‘σχισματικά’. Αντιθέτως, αν βιώνει ησυχία νου, γαλήνη, αγάπη και πληρότητα υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, τότε το άτομο λειτουργεί με Ενότητα με τον Εαυτό, έχει αποκτήσει Ταυτότητα.

Περιττό να πούμε φυσικά, το πόσο μάταιο είναι να αναζητούμε από κάποια εξωτερική πηγή τη πλήρωση. Κανείς δεν μπορεί να μας προσφέρει Ταυτότητα, Ενότητα, παρά μόνο εμείς οι ίδιοι.

Πως όμως θα επαναφέρουμε την Ταυτότητα, την Ενότητα με τον Εαυτό; Η Ησυχία του νου, ο διαλογισμός και η προσευχή, είναι τα βασικά εργαλεία για να φέρουμε τον εαυτό μας πίσω στο Κέντρο του. Βιώνουμε Ταυτότητα όταν ευθυγραμμίσουμε το είναι μας, όταν ευθυγραμμιστούμε με τον Εαυτό/Θεό. Η Ησυχία λοιπόν θα θρέψει τη Ταυτότητά μας. Η Ησυχία διαλύει τα επίπλαστα κελύφη των εγωισμών που εμποδίζουν την ταύτιση με τον Εαυτό. Γι’ αυτό είναι τόσο εξαιρετικά πολύτιμη η ησυχία του διαλογισμού, γιατί μας φέρνει πίσω στον Εαυτό μας, που είναι ο χαμένος παράδεισός μας, τον οποίο προβάλλουμε κάπου έξω από μας…

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

Αυτοκυριαρχία και μεταμόρφωση της φύσης μας - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Ένας μαθητής είναι ένα άτομο που προσπαθεί να κυριαρχήσει τη φυσική του ύπαρξη. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη φύση τους διαβάζοντας ή πηγαίνοντας σε διαλέξεις. Αυτό βοηθά λίγο, αλλά αν ένα άτομο δεν εργασθεί πραγματικά πάνω στον εαυτό  του και προσπαθήσει να κυριαρχήσει όλες τις όψεις της φύσης του, δεν προοδεύει.

Μπορεί να είστε ένας επιστήμονας, αλλά να ζείτε τη ζωή ενός εγκληματία. Μπορεί να είστε δικηγόρος και παρ’ όλα αυτά, ένα πολύ άδικο άτομο. Μπορεί να είστε ένας πολιτικός και να οδηγείτε τον κόσμο σε αιματοχυσία. Η γνώση και οι βαθμοί και τα διπλώματα δεν θα σας αλλάξουν. Το μόνο πράγμα που μπορεί να σας αλλάξει, είναι η σκληρή εργασία πάνω στον εαυτό σας.

Μπορείτε να ελέγχετε την ανάγκη σας να καπνίσετε; Μπορείτε να ελέγχετε τις διάφορες συνήθειές σας; Μπορείτε να ελέγξετε τις ορμές και τις παρορμήσεις σας; Η φυσική ύπαρξη είναι η πρώτη περιοχή που καλείται να ελέγξει και να κυριαρχήσει ένας μαθητής.

Η δεύτερη περιοχή κυριαρχίας είναι η συναισθηματική φύση. Μπορείτε πράγματι να ελέγξετε τα συναισθήματά σας; Μπορείτε να μετατρέψετε τα αρνητικά σας συναισθήματα σε θετικά; Αυτό είναι ένα καθήκον που χρειάζεται πολύ αγώνα και προσπάθεια.

Η τρίτη περιοχή κυριαρχίας είναι η νοητική φύση, ο νους. Μπορείτε να σκέφτεσθε μόνο τα πράγματα που θέλετε να σκέφτεσθε; Μπορείτε να ελέγξετε τα εκατομμύρια των σκέψεων που έρχονται στο νου σας; Μπορείτε να εμποδίσετε τις ανησυχίες και τα άγχη να ελέγξουν τη σκέψη σας; Αυτές είναι οι προκλήσεις της μαθητείας.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Πρόκληση για Μαθητεία

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Δυσκολίες στο διαλογισμό

Η πιο κοινή δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι αρχάριοι αλλά και οι πιο προχωρημένοι στο διαλογισμό, είναι η αεικινησία του νου, οι συνεχείς σκέψεις. Αυτό προκαλείται από διάφορους παράγοντες: πρώτον από ενεργειακή μόλυνση, δηλαδή από αρνητικές ενέργειες αλλά και σκεπτομορφές που είτε οι ίδιοι δημιουργήσαμε ή τις φορτωθήκαμε από το περιβάλλον. Αυτές τις ενέργειες, αν μπορούσε κάποιος να τις δει με τη πνευματική όραση, θα τις έβλεπε συνήθως σαν γκρίζες απορροές, σαν καπνό στην αύρα του ατόμου, ή σαν χρωματιστές αλλά όχι λαμπρές ενέργειες. Δεύτερον η μόλυνση του σώματος από κακές τροφές (κι εδώ συμπεριλαμβάνεται οτιδήποτε βάζουμε μέσα στο σώμα μας) προκαλεί επίσης αεικινησία του νου, ένταση ή λήθαργο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι με ένα ακάθαρτο εσωτερικά σώμα δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε ειρήνη νου, γιατί είναι το σώμα που τρέφει με σκέψεις το νου – ο χαμηλότερος νους (mind) δημιουργείται από το σώμα και είναι μια άλλη λέξη για το εγώ. Δηλαδή η ποιότητα του νου θα είναι ανάλογη της ποιότητας του σώματος και των τροφών. Έτσι δεν μπορούμε να περιμένουμε να έχουμε ειρήνη, διαύγεια, συγκέντρωση, πειθαρχία και υψηλό, φωτεινό focus αν πίνουμε καφέδες, αλκοόλ, ή αν τρώμε κρέατα, γλυκά, χημικά, ναρκωτικά κλπ. Και δεν μπορούμε να έχουμε καθαρό ενεργειακό πεδίο αν κάνουμε συνεχώς παρέα με ανισόρροπους και μολυσμένους ενεργειακά ανθρώπους, και αν πηγαίνουμε σε clubs ή ακούμε άσχημες μουσικές και βλέπουμε άσχημα θεάματα και ταινίες. Όλα αυτά θα δημιουργούν ενεργειακή μόλυνση και άρα ένταση στο νου. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο ένα ξεδιάλεγμα, να επιλέγουμε όσα είναι ωφέλιμα για τη ζωή μας και την πραγματική ευτυχία μας, και όχι να κάνουμε πράγματα επειδή έτσι είναι το κατεστημένο κι επειδή παρασυρόμαστε από τις συνήθειές μας.

Άλλη βασική δυσκολία είναι η διάθεση για διαλογισμό, το να βάλει κανείς τον εαυτό του δηλαδή σε μια τακτική διαδικασία διαλογισμού. Ο άνθρωπος παρασύρεται από την εξωτερικότητα, από τους βαμπιρισμούς του και την επιδίωξη των επιθυμιών του, και ξεχνά το πιο ζωτικό μέρος της ύπαρξης, το εσωτερικό Ταμείο, τον εσωτερικό θησαυρό, απ’ τον οποίο αντλεί έστω και λίγο σε κάθε διαλογισμό. Για το πρόβλημα αυτό η μόνη λύση είναι απλά να εξασκήσουμε τη θέλησή μας και να πειθαρχήσουμε τον εαυτό μας σε μια τακτικότητα στο διαλογισμό. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο διαλογισμός είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχουμε να κάνουμε στη ζωή. Οι φόβοι της επιβίωσης θα μας ωθούν σε μια ζωή εξωτερικότητας, όπου θα ψάχνουμε σχέσεις, επαφές κλπ για να νιώσουμε πιο ασφαλείς, όμως ο σωστός τακτικός διαλογισμός θα φέρει τα πράγματα στη ζωή μας με έναν ρυθμό και μια τελειότητα. Ο σωστός διαλογισμός τελικά θα μας κάνει να υπερβούμε τους φόβους επιβίωσης, καθώς θα εναρμονιζόμαστε όλο και περισσότερο με το νόμο της Ζωής.

Ένα ακόμα πρόβλημα που έχουν πολλοί στο διαλογισμό είναι η έλλειψη στόχου. Πολύς κόσμος που ξεκινά διαλογισμό, δεν ξέρει τι να κάνει, που να στραφεί μέσα του, και πολλές φορές αντί για διαλογισμό καταντά να κάνει αστρική περιπλάνηση, ή day-dreaming. Έτσι καλό είναι στην αρχή, και έως ότου δομήσουμε μια γέφυρα προς ανώτερα επίπεδα και αναγνωρίσουμε πλέον την εσωτερική καθοδήγηση και ανάγκη, να υιοθετήσουμε μια διαλογιστική διαδικασία με ορισμένη δομή και στόχο – ως στόχο δεν εννοώ προσμονή για αποτέλεσμα από το διαλογισμό, αλλά στόχος θα μπορούσε π.χ. να είναι και η Αγάπη, το βίωμα της αγάπης ή της συμπόνιας, όπως γίνεται σε πολλούς βουδιστικούς διαλογισμούς. Η διαδικασία και ‘ρουτίνα’ του διαλογισμού που θα επιλέξουμε, εξαρτάται από τις ανάγκες και την έφεσή μας. Ο καθένας μπορεί να νιώσει πάνω-κάτω τι του πηγαίνει και τι αγαπά να κάνει, αλλιώς, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιο δάσκαλο διαλογισμού που θα αναγνωρίσει τις ανάγκες του μαθητή και θα του υποδείξει κατάλληλους διαλογισμούς.

Αν βιώνετε άλλες δυσκολίες στο διαλογισμό σας, αφήστε τα σχόλιά σας για να το συζητήσουμε.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Η συνέχεια της ζωής, η συνέχεια της συνειδητότητας

Υπάρχουν στη γη Όντα φωτισμένα που γι’ Αυτά το πέπλο της άγνοιας έχει πέσει και το όραμά τους είναι συνεχές: δηλαδή η εσωτερική τους όραση βλέπει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ή τις προηγούμενες, τωρινές και μελλοντικές ενσαρκώσεις ως μια συνέχεια. Δεν υπάρχουν τα τείχη που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν στη συνειδητότητά τους και λόγω των οποίων βιώνουν την κάθε ενσάρκωση ως ξεχωριστή από κάθε άλλη ή ως τη μοναδική και τελική ενσάρκωση.


Το να αποκτήσουμε αυτή τη συνέχεια της συνειδητότητας είναι ο στόχος μας. Για να πέσουν τα τείχη που περιορίζουν την προοπτική μας και μας εμποδίζουν να δούμε το παρελθόν-παρόν-μέλλον ως μια συνέχεια, χωρίς τη λήθη των μεσοδιαστημάτων μεταξύ κάθε ενσάρκωσης, θα πρέπει να ξεπεραστεί η υλιστική ταύτιση, η ταύτιση με το σώμα. Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο μέσα σε ένα αερόστατο, που στην αρχή είναι δεμένο στη γη, στο ύψος του ανθρώπινου σώματος – αυτό είναι το επίπεδο της ολικής ταύτισης με το σώμα, όπου ο άνθρωπος ασχολείται μόνο με τα πολύ προσωπικά καθημερινά και περιορισμένα θέματά του, και ζει μια αυτόματη/ενστικτώδη κυρίως ζωή. Όσο το αερόστατο ανεβαίνει πιο ψηλά, όσο δηλαδή ο άνθρωπος ανυψώνει το πνεύμα του και ταυτίζεται με ανώτερα επίπεδα του είναι του, τόσο η προοπτική του θα γίνεται πιο ευρεία. Όταν το αερόστατο ανέβει λίγο πιο ψηλά από το ύψος του ανθρώπινου σώματος, τότε το άτομο αρχίζει και βλέπει τους γύρω του, αρχίζει και ασχολείται και νοιάζεται πιο ουσιαστικά γι’ αυτούς. Όσο ανεβαίνει σε ύψος, τόσο το άτομο θα ενδιαφέρεται και θα αγαπά περισσότερο κόσμο και μέρη της πλάσης. Μέχρις ότου ανέβει τόσο ψηλά που θα μπορεί να παρατηρεί όχι μόνο τα προσωπικά και συλλογικά γήινα τεκταινόμενα αλλά και τα συμπαντικά…

Ο διαλογισμός και η προσευχή είναι αυτή η πνευματικώς δραστικότατη διαδικασία με την οποία αγωνιζόμαστε να ανυψώσουμε το focus μας, να ανυψώσουμε το πνεύμα μας, σα μια πεταλούδα που πετά ψηλά προς τον Ήλιο. Αυτή η ανύψωση δεν είναι εύκολη, ειδικά στην αρχή, καθώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις ενεργειακές παχυλότητες και τα ενεργειακά αλλά και σωματικά βάρη τού είναι μας. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η εξάγνιση της καθημερινότητας, της σκέψης, των συνηθειών, της διατροφής και των παρεών μας, ώστε να αποβάλλουμε όσα μας κρατούν σε χαμηλό κραδασμό.

Με τον τακτικό καθημερινό αγώνα όμως, με την αγνή πρόθεση και την πύρινη θέληση για την ψυχική μας ανύψωση προς το Ανώτερο, θα κατακτούμε σταδιακά νέα επίπεδα, νέα ύψη πνευματικά, απ’ όπου θα μπορούμε να βλέπουμε τη ζωή με πιο ευρεία ματιά. Οι διάλυση των φόβων μας τότε θα έρθει φυσικά, σαν αποτέλεσμα του συνεχούς οράματος, σαν αποτέλεσμα δηλαδή της επίτευξης της συνέχειας της συνειδητότητας που βλέπει το παρελθόν και το μέλλον σαν ένα ανοιχτό, απέραντο πεδίο χωρίς τείχη.


Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Σκεπτομορφές - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Οι σκεπτομορφές μπορούν να δομηθούν με διάφορους τρόπους. Άλλοτε έρχονται σε ύπαρξη και επιπλέουν στο διάστημα, απλώνουν την καλή ή την κακή τους επίδραση στη γύρω περιοχή, επιδρώντας στο νου και στις καρδιές των ανθρώπων που πλησιάζουν. Ένα άτομο που έχει έντονες σεξουαλικές ορέξεις, μπορεί συχνά να κτίζει ή να δημιουργεί «αντικείμενα» των επιθυμιών του. Αυτά τα «αντικείμενα» ή οι σκεπτομορφές βαθμιαία κερδίζουν δύναμη, χρώμα και σχήμα και συμπυκνώνονται. Μετά από λίγο, οι άντρες και οι γυναίκες που ζουν στο περιβάλλον του ατόμου, μπορεί να νιώσουν αφύσικες ορέξεις και ορμές. Οι παρορμήσεις βαθμιαία γίνονται δυνατότερες και ελέγχουν τις δραστηριότητες των ανθρώπων, οδηγώντας τους σε ακόλαστες ή παράνομες σχέσεις. …

Τον παλιό καιρό, η αγνότητα της καρδιάς τονιζόταν, γιατί υψηλές ιδέες και οράματα επηρεάζουν το περιβάλλον και δημιουργούν νέα, ανώτερη έμπνευση.


-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Η κρυμμένη δόξα του εσωτερικού ανθρώπου


Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Διαλογισμός - Η τεχνική του χταποδιού

Στο διαλογισμό μας αποσύρουμε τη προσοχή από τα φαινόμενα των αισθήσεων και ερχόμαστε ξανά στο Κέντρο μας. Αποσύρουμε τα πλοκάμια των προσκολλήσεων και ευθυγραμμιζόμαστε με την Αλήθεια.

Ας φανταστούμε ότι είμαστε ένα χταπόδι που έχει τα πλοκάμια του κολλημένα σε διάφορα μέρη, και ας αποκολλήσουμε τα πλοκάμια αυτά των αισθήσεων. Ας φέρουμε τα πλοκάμια μας πίσω σε εμάς, ας κλείσουμε τις οδούς των εξωτερικών ερεθισμάτων και σκέψεων. Γιατί θα παρατηρήσετε ότι οι σκέψεις που έρχονται στο διαλογισμό, έχουν όλες να κάνουν με άγχη και προβληματισμούς της εξωτερικής ζωής, της ζωής των αισθήσεων.

Μόνο με τη διάνοια, χωρίς διαλογισμό, δεν θα έρχονται ουσιαστικές λύσεις στη ζωή και στα προβλήματά μας. Χρειάζεται να έρθουμε στο Κέντρο μας, να ευθυγραμμιστούμε με τη Ροή της Ενέργειας. Η ενέργεια που θα λάβουμε θα λύσει τους κόμπους της ζωής, καθώς οι κόμποι και τα προβλήματα της ζωής -από οικονομικά, συναισθηματικά και εργασιακά προβλήματα- δεν είναι παρά μπλοκαρίσματα ενέργειας στο είναι μας.

Αποσύρουμε λοιπόν τα πλοκάμια μας και τα φέρνουμε πίσω σε μας. ‘Μαζεύουμε’ τον εαυτό μας, τη προσοχή, τα συναισθήματα και την ενέργειά μας που διασκορπίζεται στα φαινόμενα των αισθήσεων. Κάθε ‘πλοκάμι’ μας που είναι προσκολλημένο σε μια εξωτερική κατάσταση, είναι ταυτόχρονα και μια δίοδος απ’ όπου διαρρέει ενέργεια. Όπου βρίσκεται η προσοχή μας, εκεί πάει και η ενέργειά μας. Γι’ αυτό με το διαλογισμό καταρχήν σταματούμε τις διαρροές, και κατόπιν με την ησυχία του νου και την εσωτερική ανάταση, αφήνουμε ανοιχτό το είναι μας να δεχτεί νέα ενέργεια και να ανυψωθεί σε υψηλότερα συνειδησιακά πεδία, για να τραφεί και να αναζωογονηθεί.

Όταν φέρουμε πίσω σε μας όλα τα πλοκάμια μας, τότε θα μπορέσουμε να δώσουμε ώθηση στο βυθό και να ανέβουμε στην επιφάνεια, στο Φως. Δηλαδή με την συγκέντρωση του εαυτού, με την επι-Κέντρωση, ανακτούμε τη δύναμή μας, καθώς γεμίζουμε ξανά με ενέργεια, και είμαστε σε θέση να κάνουμε πνευματικές υπερβάσεις και πνευματικά breakthrough, που θα φέρουν με τη σειρά τους και τη θεραπεία της εξωτερικής μας ζωής.



Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

"Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε"

Οι γραφές όλων των πνευματικών παραδόσεων περιγράφουν σημαντικούς πνευματικούς νόμους, σαν αυτόν του Χριστού που είπε Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε. Εκτός της προφανούς καθοδήγησης για υπηρεσία των αδερφών μας που μας δίνει η φράση αυτή, περιέχει και βαθύτερες και πιο μυστικές ακόμα διεργασίες. Περιγράφει το γεγονός ότι ασυνείδητα συχνά κουβαλάμε ενεργειακά βάρη των αδελφών μας, όπως και άλλοι, συχνά άγνωστοι άνθρωποι, κουβαλούν τα δικά μας ψυχικά βάρη.

Στις στενές προσωπικές σχέσεις, φιλικές κι ερωτικές, γίνεται πολύ συχνά αυτό. Ο ένας παίρνει ενέργειες και σκεπτομορφές του άλλου, και, αν υπάρχει αγώνας και πνευματική φιλοτιμία, προσπαθεί να μετουσιώσει και να εξαγνίσει τα βάρη αυτά με την αγάπη του, με την κατανόηση, με τη μακροθυμία.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι, όπου έχουμε προσκόλληση, εκεί ‘φορτώνουμε’, κάποια ενεργειακά μας βάρη. Αν π.χ. είμαστε ερωτευμένοι με κάποιον, ακόμα κι αν δεν μας γνωρίζει εκείνος, ακόμα κι αν είναι κάποιος μουσικός ή ηθοποιός, θα φορτώνεται τις ενεργειακές προβολές μας. Συχνά μάλιστα οι διάσημοι –όχι μόνο ηθοποιοί και καλλιτέχνες, αλλά και πολιτικοί, θρησκευτικοί ηγέτες κλπ- παίζουν αυτό το ρόλο μιας μαζικής ρουφήχτρας σκεπτομορφών κι ενεργειών, βασικός λόγος που τους οδηγεί σε νευρώσεις, καταχρήσεις κλπ, καθώς συνήθως δεν ξέρουν να διαχειριστούν όσα φορτώνονται.

Κι εμείς όμως στη καθημερινότητα θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι αναλαμβάνουμε διάφορα βάρη από διάφορα μέρη της γης, από γνωστούς και αγνώστους. Μια αόρατη αλυσίδα δημιουργούν οι ψυχές μας, και συχνά υπάρχουν ψυχικές διασυνδέσεις με άτομα άσχετα αλλά και άτομα που γνωρίζουμε. Αυτά τα βάρη λοιπόν ας τα κουβαλάμε με χαρά και ας τα παραδίδουμε στο Θείον με χαρά. Έτσι θα κάνουμε το καθήκον μας σ’ αυτή τη γη.



Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)