Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Αρνητικά συναισθήματα στις σχέσεις και σεξουαλική ‘κλοπή’

Στις μέρες μας, οι γυναίκες (κυρίως), λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης που υπάρχει στις σχέσεις, είναι γεμάτες δηλητηριασμένα συναισθήματα. Και φυσικά αυτά τα συναισθήματα τα μεταφέρουν στους άντρες, δηλητηριάζοντάς τους. Η απιστία και ο φόβος της απιστίας, τους δημιουργούν τρομερή ανασφάλεια. Κι αυτό δεν είναι χωρίς λόγο, η ανάγκη για πίστη δεν είναι ένα κενό ‘ταμπού’, γιατί το σεξ είναι ιερό. Κατά την ώρα του σεξ, το άτομο ‘ανοίγει’ τον εαυτό του στον άλλον, εμπιστεύεται την ίδια του την ύπαρξη στον άλλον, μοιράζεται την ουσία του με τον άλλον. Είναι μια κατάθεση ψυχής και αναμένει απ’ αυτόν να μην την ‘ξεπουλήσει’. Έτσι αν εμφανιστεί υποψία για απιστία, το άτομο νιώθει ότι εκείνος με τον οποίο μοιράστηκε το είναι του, τον ξεπουλάει.

Βέβαια, στην εποχή μας, που υπάρχει πλήρης ισοπέδωση των ηθών λόγω ασυνειδησίας των λειτουργιών που λαμβάνουν χώρα στην ερωτική επαφή, ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι ελεύθερος να πηγαίνει από δω κι από κει σαν πεταλουδίτσα, χωρίς να έχει κάποιο κόστος αυτό, καθώς νομίζει ότι γίνεται μια σωματική μόνο ένωση στο σεξ.

Αυτό που συμβαίνει με τις διάφορες ‘πεταλουδίτσες’, ή μάλλον με τους πεταλούδους, που πηγαίνουν από ‘λουλούδι’ σε ‘λουλούδι’, είναι ότι κλέβουν μέρος απ’ την ουσία των γυναικών με το σεξ. Ακόμα και σε αφοσιωμένες σχέσεις γίνεται αυτή η κλοπή, καθώς το σεξ είναι ο Νο1 τρόπος βαμπιρισμού, όταν γίνεται με λάθος κίνητρο - που συνήθως βαμπιρικά γίνεται. Προσοχή: Νο1 τρόπος βαμπιρισμού, όχι Νο2 ή Νο3. Κι αυτό γιατί αντλεί κανείς απ’ την ουσία του άλλου. Και φυσικά ένας κλέφτης, μπορεί να πλουτίζει προσωρινά, όμως σταδιακά πτωχεύει και χάνει τα δικαιώματά του. Σίγουρα αυτή η κλοπή ‘δένει’ τον άνθρωπο στο πεδίο της γης, στο οποίο είναι αναγκασμένος να επανενσαρκώνεται για να ξεπληρώσει.

Στην παραπάνω κλοπή οι γυναίκες δεν είναι θύματα – είναι συνένοχοι απ’ τη στιγμή που την επιτρέπουν. Και οι συνένοχοι παίρνουν συνήθως την ίδια ποινή με τον κύριο κλέφτη.

Οι γυναίκες με αυτή τη κλοπή που επιτρέπουν, χάνουν το χάρισμά τους, την ομορφιά και αγνότητά τους, καθώς χάνουν κομμάτια από τη βασική τους ενέργεια, από την ουσία τους. Και χωρίς χάρισμα, ενέργεια και ομορφιά, δεν μπορούν να ‘θρέψουν’ τους άντρες, οι οποίοι μένουν κι αυτοί με τη σειρά τους λειψοί, ανικανοποίητοι.

Έτσι έχουμε αυτή την ενεργειακή πτώχευση στις μέρες μας, που κάνει τους ανθρώπους ακόμα πιο βαμπιρικούς, αρνητικούς, καταθλιπτικούς, συγχυσμένους και κακόμοιρους, και φυσικά, με μπόλικες ασθένειες που δημιουργούνται λόγω της ενεργειακής απώλειας, αλλά και λόγω της ενεργειακής μόλυνσης - κυρίως στις γυναίκες, οι οποίες είναι δέκτες ενεργειών και με το σεξ φορτώνονται τα ‘σκουπίδια’ των αντρών (γι’ αυτό παρατηρείται και τόσο μεγάλη έξαρση των γυναικολογικών προβλημάτων, αφού γίνεται τέτοια συχνή εναλλαγή συντρόφων στις μέρες μας. Και οι άντρες όμως παρουσιάζουν προβλήματα λόγω της κακής χρήσης της σεξουαλικής ενέργειας, όπως πρόωρη ανικανότητα, προβλήματα προστάτη κλπ.). Αλλά και τα δυο φύλα μοιράζονται ενέργειες, σκεπτομορφές, ακόμα και οντότητες ο ένας του άλλου μέσω του σεξ. Οι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες άλλωστε, δείχνουν ότι υπήρξε μετάδοση οντοτήτων, καθώς οι ιοί και τα βακτήρια κλπ, είναι τα σώματα αστρικών οντοτήτων.

Έτσι θέλει τρομερή προσοχή και ωριμότητα η σεξουαλική διαχείριση και διάθεση του εαυτού. Είμαστε ενεργειακά όντα, όχι πλαστικές κούκλες!


Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Η μαγεία της ψυχικής ζωής - Χτίζοντας γέφυρες

Όταν αρχίζουμε να ζούμε σαν ψυχή, όταν γεννηθούμε στον ψυχικό μας εαυτό, η ζωή μας αποκτά μαγεία, συγχρονικότητα, ρυθμό, ομορφιά, τελειότητα, ευδαιμονία. Οι αμφιβολίες και οι φόβοι υποχωρούν, καθώς λειτουργούμε τη πραγματωμένη πίστη.

Γεννιόμαστε ως σώματα, με τις προσωπικότητές μας, αλλά το να γεννηθούμε ως ψυχές δεν είναι εύκολο. Η γέννηση σε ένα νέο επίπεδο ποτέ δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει αγώνα, προσπάθεια ενεργοποίησης και υπέρβασης των προγραμματισμών, των συνηθειών, θέλει υπέρβαση της ίδιας της ύλης. Και είναι ένας χαρούμενος αγώνας αυτός!

Έτσι λοιπόν για να γεννηθούμε σε ένα υψηλότερο επίπεδο, θα πρέπει να δομήσουμε μια γέφυρα που θα μας πάει στο επίπεδο εκείνο. Πάντα οι γέφυρες αυτές χτίζονται με ψυχική ενέργεια. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε το παν για να συσσωρεύσουμε ψυχική ενέργεια. Πως γίνεται αυτό; Πρώτα απ’ όλα με το να σταματήσουμε να τη σπαταλάμε, με τους γνωστούς τρόπους: τις πολλές επαφές, το σεξ, τις λάθος τροφές, την πολυδιάσπαση της προσοχής, τις βλαβερές συνήθειες κλπ. Κλείνουμε λοιπόν πρώτα τις τρύπες της φυσιολογίας μας. Μετά, φέρνουμε νέα ενέργεια με το διαλογισμό, τη προσευχή, την υπηρεσία, τη μελέτη υψηλών πνευματικών διδασκαλιών, μέσω της αγνής σκέψης και μιας όμορφης καθημερινότητας, και γεμίζουμε έτσι το σκεύος μας.

Κατόπιν, είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχουμε σαφείς ανώτερους στόχους και πνευματικά ιδανικά. Τα πνευματικά αυτά ιδανικά και οι στόχοι, θα λειτουργούν σα μαγνήτες προς τους οποίους αγωνιζόμαστε, ερχόμενοι έτσι κοντύτερα στον Ανώτερο Εαυτό μας. Κάποια από αυτά τα ιδανικά θα μπορούσαν να είναι: η Ομορφιά, η Τελειότητα, η Χαρά, η Δικαιοσύνη, η Ελευθερία κλπ. Αγωνιζόμαστε π.χ. να λειτουργούμε όμορφα όλο μας τον εαυτό, το σώμα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, όλες μας τις εκπορεύσεις. Διαλογιζόμαστε στην έννοια της Ομορφιάς και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε νέες διαστάσεις της, να διευρύνουμε τη συνειδητότητά μας ώστε να αντιληφθεί περισσότερο Κοσμικό Κάλλος. Το ίδιο κάνουμε και με την έννοια της Ελευθερίας, της Χαράς κλπ.

Για να χτίσουμε λοιπόν αυτή τη γέφυρα που θα μας μεταφέρει σε ανώτερα επίπεδα ζωής, πρέπει να υπάρχουν δυο σημεία: το σημείο που βρισκόμαστε και κάποιο ανώτερο. Τα παραπάνω ιδανικά και στόχοι, παίζουν το δεύτερο πόλο της γέφυράς μας. Η συσσώρευση ψυχικής ενέργειας παίζει το ρόλο της διασύνδεσης των δύο πόλων.

Η ψυχή μας έχει μορφή και δομή, δεν είναι κάτι το αόριστο. Είναι σα να υπάρχει ήδη ο σκελετός ενός οικοδομήματος και να αναμένει από εμάς την φώτισή του, την ανάδειξή του, την ζωοποίησή του, όπως ανάβουμε τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και φωτίζεται (το οποίο δέντρο άλλωστε είναι σύμβολο της ψυχικής φυσιολογίας). Έχουμε δηλαδή έναν ψυχικό ιστό, του οποίου οι νευρικές διασυνδέσεις (ή αλλιώς τα nadis) αναμένουν την ενεργοποίησή τους. Όταν γεννιόμαστε, οι νευρικές μας διασυνδέσεις είναι πλούσιες και πυκνές συνήθως, αλλά καθώς το παιδί μεγαλώνει, και με τους λάθος τρόπους ζωής που μεγαλώνει, οι ψυχικές διασυνδέσεις αυτές κόβονται, η ενέργεια δεν μπορεί να περάσει πια και το ενεργειακό πεδίο γίνεται όλο και πιο φτωχό και σκοτεινό. Όμως με τη πνευματική ζωή μπορούμε να θεραπεύσουμε αυτές τις ζημιές και να ξαναφωτίσουμε τη ψυχική μας φυσιολογία.

Έτσι λοιπόν για να περάσουμε στη μαγεία της ψυχικής ζωής, όπου όλα συμβαίνουν με αρμονία και τελειότητα, πρέπει να χτίσουμε γέφυρες στο είναι μας, τις γέφυρες που καταστράφηκαν λόγω έλλειψης ψυχικής ενέργειας.

Όλοι έχουμε μια ώρα τη μέρα για να εντρυφήσουμε στα παραπάνω, για να διαλογιστούμε, να μελετήσουμε ανώτερες διδασκαλίες και να γεμίσουμε με ψυχική ενέργεια. Έτσι θα ανακτήσουμε τη χαμένη μαγεία της ζωής, και όχι με το να επιζητούμε χαζοέρωτες, ναρκωτικές ουσίες κλπ που δεν είναι παρά φτηνά και αδιέξοδα υποκατάστατα του ψυχικού μαγικού ρομαντισμού και ευφορίας. Με τους χαζοέρωτες και τις ουσίες απλά τρέφουμε την αυταπάτη ότι κάποιος παράγοντας έξω από εμάς θα έρθει να χτίσει τις ψυχικές μας γέφυρες…

Δείτε και διαβάστε εδώ για τα nadis.


Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Τα χαρίσματά μας: η δίοδος για την αγάπη μας στο κόσμο

Τα χαρίσματά μας είναι η δίοδος για να εκδηλώσουμε την αγάπη μας στη κοινωνία. Όλοι έχουμε χαρίσματα και ταλέντα. Η καλλιέργεια αυτών θα πρέπει να είναι βασικό μας μέλημα, ώστε να μπορέσει να διοχετευτεί η ενέργειά μας μέσα από αυτά στο περιβάλλον, να διοχετευτεί δηλαδή η αγάπη μας στο περιβάλλον.

Ο Σάι Μπάμπα λέει:
Love and compassion are inherent in every person. Each has to share love with others. Failure to share one's love is gross ingratitude to society, to which one owes everything. One should give one's love freely to others and receive love in return.

Έτσι λοιπόν η εκδήλωση της αγάπης μας στο κόσμο είναι βασική μας υποχρέωση, καθώς όλοι είμαστε χρεωμένοι στη κοινωνία - ότι είμαστε το χρωστάμε σε αυτήν. Και το παράξενο είναι ότι ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι η κοινωνία του χρωστάει! Όμως αυτά που νομίζει ότι του χρωστάει η κοινωνία, τα χρωστάει εκείνος σε αυτήν!

Βέβαια, η έκφραση της αγάπης δεν σημαίνει εκδήλωση συναισθηματισμών με αγαπούλες και φιλάκια, αλλά η έκφραση της αγάπης/ενέργειάς μας θα έρθει μέσα από τη προσφορά των ταλέντων και των ικανοτήτων μας.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εγωισμός από το να μην προσφέρουμε τα χαρίσματά μας στο κόσμο. Χρεωνόμαστε καρμικά αλλά και πτωχεύουμε σε όλα τα επίπεδα. Η αδράνεια, η τεμπελιά αλλά και η έλλειψη αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης –που δεν είναι τίποτα άλλο από καθαρό εγωισμό- εμποδίζουν την ανάπτυξη και διοχέτευση των χαρισμάτων και της αγάπης μας.

Πώς να καταλάβουμε τι χαρίσματα έχουμε; Απλά παρατηρούμε τι αγαπάμε να κάνουμε. Επίσης, ο διαλογισμός και μια συνολικώς πνευματική και υγιεινή ζωή, μας γεμίζει με ψυχική ενέργεια, η οποία δυναμώνει κι εκλεπτύνει τα υπάρχοντα ταλέντα μας, αλλά φέρνει στην επιφάνεια και νέα, κρυμμένα ταλέντα. Έτσι με τη πνευματική καλλιέργεια σαφώς γινόμαστε όλο και πιο χαρισματικοί. Είναι κρίσιμο όμως να μη σπαταλάμε τη ψυχική ενέργεια, με τους γνωστούς τρόπους: με τις ηδονές, τις πολλές επαφές, την έλλειψη διαλογισμού, το διασκορπισμό της προσοχής, τις λάθος τροφές, τη τηλεόραση, τον εγωισμό κλπ.


Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Εμμονή με τη μουσική

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι μουσικές ακούμε, γιατί η μουσική είναι ενεργειακή τροφή. Και, αν τρώμε junk food, δεν μπορούμε να είμαστε υγιείς νοητικά και σωματικά…

Δεν θα μπω στη διαδικασία να προτείνω καλλιτέχνες ή μουσικά ήδη που θεωρώ ωφέλιμα. Ο καθένας ας καλλιεργήσει το αισθητήριό του για το τι είναι όμορφο και υψηλό, τι είναι πραγματικά ωφέλιμο. Για να γίνει αυτό πρέπει βέβαια να ξεπεράσουμε τις συνήθειές μας και πάλι, γιατί δυστυχώς και η ασχήμια συνηθίζεται, κι όχι μόνο συνηθίζεται αλλά γίνεται κι εθιστική πολλές φορές. Όπως το παιδί που για πρώτη φορά πίνει Κόκα Κόλα και δεν του αρέσει, αλλά μετά τη συνηθίζει και εθίζεται σ’ αυτήν. Δεν σημαίνει όμως ότι η Κόκα Κόλα ή άλλα προϊόντα και τροφές είναι όμορφα κι ωφέλιμα. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική.

Παραπέρα, υπάρχει και μια εμμονή πλέον στην εποχή μας με τη μουσική. Η εμμονή αυτή είναι από τη μία η ασυνείδητη προσπάθεια του ανθρώπου να καλύψει την εσωτερική του δυσαρμονία και παραφωνία. Από το πρωί ως το βράδυ οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μουσικές ή την τηλεόραση ανοιχτές, για να μην ακούν τον εαυτό τους, για να αποφύγουν να κάτσουν με τον εαυτό τους σε ησυχία. Γιατί στην ησυχία ξεκινά η κάθαρση από τα ‘φορτώματά’ μας, από τις ‘παραφωνίες’ μας, και αυτό δεν είναι ευχάριστο συνήθως…

Από την άλλη, με την συνεχή κατανάλωση μουσικής, ο άνθρωπος προσπαθεί να καλύψει τα εσωτερικά του κενά. Η μουσική είναι 'τροφή', και η εμμονή με αυτή καταδεικνύει μια ενεργειακή πείνα. Με τέτοια υπερκατανάλωση όμως γινόμαστε 'παχύσαρκοι' και παύουμε να εκτιμούμε την μουσική σωστά, ενώ καταναλώνουμε και junk, με επιπτώσεις στην υγεία. Οι λάθος και άσχημες μουσικές αργά ή γρήγορα αποδιοργανώνουν το νου και τις ενέργειές μας, προκαλούν σύγχυση, χαύνωση, θόλωμα της ορθής κρίσης αλλά και σωματικές ασθένειες. Οι αδένες μας επηρεάζονται άμεσα από τους ήχους που ακούμε.

Γιατί λοιπόν δεν αγαπούμε την ησυχία; Μήπως επειδή σ' αυτήν αναδύονται οι δυσαρμονικοί 'ήχοι' που παράγουμε; Κι όμως, μπορούμε να παραγάγουμε αρμονικότατες και θαυμάσιες ‘συμφωνίες’. Αρκεί να εστιάσουμε τη προσοχή μας στα Ανώτερα, Ευδαιμονικά πεδία του είναι μας, στα πεδία του Φωτός. Με την τακτική αυτή εστίαση, όλο μας το είναι θα γίνει από μόνο του μια όμορφη μελωδία. Η πνευματικοποίηση άλλωστε, είναι το αποτέλεσμα της αρμονικής συνήχησης του εαυτού με την Κοσμική Θέληση, που δεν είναι παρά η ίδια η Μουσική των Σφαιρών.

Διαβάστε περισσότερα:

Και δείτε τα αποτελέσματα μουσικών κομματιών σε κρυστάλλους νερού:
Μην ξεχνάμε ότι το σώμα μας αποτελείται κυρίως από νερό!


Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Πως θα βοηθήσουμε στις κρίσεις; Τι μπορούμε να κάνουμε σε περιόδους κρίσεων;

Σε εποχές σημαντικών κοινωνικών κρίσεων, πολλοί άνθρωποι αγωνιούν και ελπίζουν σε μεγάλες αλλαγές, ενώ άλλοι αφυπνίζονται και θέλουν να βάλουν το χέρι τους για να έρθουν αυτές οι αλλαγές. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν πώς να το κάνουν αυτό και πελαγώνουν. Πολλές φορές δε, αυτό το πελάγωμα οδηγεί σε απογοήτευση και απάθεια – όμως μια τέτοια αντίδραση προέρχεται από το εγώ, που, είτε βρίσκει την ευκαιρία να αδρανήσει ξανά εφόσον «δεν γίνεται τίποτα», είτε προέρχεται από το μέρος εκείνο του εγώ που αναζητά τους καρπούς από τη δράση του. Όμως εμείς δεν πρέπει να αναζητούμε τα αποτελέσματα/καρπούς αλλά την ίδια τη δράση.

Πως τελικά θα γίνουμε μέρος της λύσης των κρίσεων;

Καταρχήν για να προσφέρουμε, πρέπει να είμαστε κάτι. Έτσι το σημαντικό είναι να καλλιεργήσουμε τις δυνατότητές μας, τα ταλέντα και όποιες άλλες ικανότητες έχουμε. Αυτό είναι το πρώτο βήμα, και όλοι έχουν ταλέντα και ικανότητες. Ο διαλογισμός και η πνευματική ζωή, αυγατίζουν τα ταλέντα μας, γιατί μάς γεμίζουν με ψυχική ενέργεια. Ο άνθρωπος μένει απαθής, αντιδημιουργικός και ρομποτικός επειδή δεν έχει ψυχική ενέργεια. Οπότε η καλλιέργεια του πνεύματός μας και μια υγιεινή συνολικώς ζωή κατά την οποία ελαχιστοποιούμε την απώλεια ενέργειας, θα μας γεμίσει με ψυχική ενέργεια η οποία θα βγάλει κρυφά ταλέντα στην επιφάνεια και θα πλουτίσει τις ικανότητές μας.

Το δεύτερο βήμα είναι να δράσουμε προς τη κατεύθυνση όπου εμείς οι ίδιοι βλέπουμε ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι υπάρχει κενό, και να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε αυτό το κενό. Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί άμεσα στη κοινωνία; Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί πάνω στον ίδιο μας τον εαυτό; (Μαζί πάνε αυτά τα δύο). Είναι η αδράνεια και η πλεονεξία των πολιτικών; Ας ξεπεράσουμε λοιπόν τα ίδια στοιχεία στο δικό μας είναι. Μας ενοχλεί που οι γύρω μας δεν ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους, για τα ζώα και τη φύση; Ας ενδιαφερθούμε εμείς, με όποιες δυνατότητες έχουμε. Άπειρα μπορεί να είναι τα παραδείγματα και δεν θέλω να περιορίσω τον ορίζοντα κάποιου αναφέροντας άλλα. Απλά ας εξετάσουμε τι μας ενοχλεί προσωπικά στους άλλους και στη κοινωνία, ή προς τι νιώθουμε ιδιαίτερη συμπόνια, και ας αναλάβουμε ανάλογη δράση. Είναι δηλαδή προσωπική υπόθεση η κοινωνική αλλαγή.

Έτσι λοιπόν ας μην αναμένουμε κάποιες ‘απόλυτες λύσεις’ από κάποια άγνωστη εξωτερική πηγή αλλά ας γίνουμε εμείς μέρος της λύσης μέσω της προσωπικής μας ζωής και βάσει των κλίσεών μας. Ας αναλογιστούμε λοιπόν πως μπορούμε να καλύψουμε περισσότερες ανάγκες των γύρω μας. Ας γίνουμε δότες. Και παρεμπιπτόντως, αυτός είναι και ο δρόμος για μια ευδαιμονική ζωή, καθώς ξεχνούμε το εγώ μας. Αυτό είναι η κάρμα γιόγκα, που είναι και λύτρωση από τη μιζέρια του εγώ…


Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Αληθινή φιλία

Το να είναι πραγματικός φίλος κανείς και όχι απλά ‘φιλαράκι’, δεν είναι εύκολο. Η πραγματική φιλία απαιτεί μη-προσκόλληση, σοφία, επιδεξιότητα, ανιδιοτέλεια, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε καθαρά τις ανάγκες και τα λάθη του φίλου μας και να προσπαθούμε να τις καλύψουμε ή να τον συμβουλέψουμε σωστά.

Φιλαράκια που κολακεύουν είναι εύκολο να βρει κανείς. Κι εκεί πάμε πάλι στην έννοια της κλίκας, που είναι μια σεληνιακή κατάσταση, στην οποία το άτομο αναζητά την υποστήριξη της μάζας, καθώς δεν έχει αυτονομηθεί πνευματικά, δεν έχει γίνει ο εαυτός του, δεν είναι σε θέση να στηρίξει τον εαυτό του.

Δεν θα αναφερθώ στις κολακείες του τύπου ‘κούκλα είσαι, καταπληκτική’ κλπ, ή σε μια συνεχή ψευτοθετικότητα και χαρά μεταξύ φίλων, πράγματα τα οποία συχνά καταδεικνύουν υπόγεια ανταγωνιστικότητα ή/και εχθρικά αισθήματα. Ο άνθρωπος που αγαπά πραγματικά, δεν κολακεύει με ‘ζουζουνιές’. Πραγματική στοργή και φροντίδα ναι, πραγματικός θαυμασμός ναι, αλλά όχι κολακείες. Πολλές φορές ένας πραγματικός φίλος θα είναι αυστηρός και σκληρός μαζί μας, για το καλό μας. Μια συνεχής ψευτοκαλοσύνη και συμβιβαστικότητα δεν είναι πραγματική φιλία.

Ένας φίλος πρώτα απ’ όλα πρέπει να προσπαθεί να διευρύνει τον ορίζοντα του φίλου του, να του προσφέρει μια νέα οπτική, ώστε να τον βοηθά να επεκτείνει την κατανόησή του για τον εαυτό του και τις καταστάσεις. Τι βλέπουμε όμως σήμερα; Φίλους-ρομπότ, ή φίλους-πιθήκους, που δεν ‘σκύβουν’ στο πρόβλημα και στη ζωή του άλλου, αλλά απλά του λένε ‘εσύ έχεις δίκιο, σε αδίκησαν, φταίνε οι άλλοι που τα έπαθες αυτά’ κλπ, αντιδρώντας μηχανικά και χωρίς αυθεντικότητα σε όσα τους εμπιστεύεται ο άλλος, κρατώντας τελικά τους φίλους τους σε μια ανεύθυνη κατάσταση μέσω αυτής της διαρκούς κολακείας ή ‘συμφωνίας’.

Η πραγματική φιλία είναι τέχνη. Η πραγματική φιλία είναι αγάπη. Είναι επίσης σεβασμός, προσωπική καλλιέργεια, μη-προσκόλληση, είναι ένας διαρκής αγώνας για να καλύψουμε περισσότερες ανάγκες των φίλων μας. Ο πραγματικός φίλος μάς ωθεί στο Ανώτερο, σε διαρκή αυτοϋπέρβαση.


Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Η μεγάλη Κλήση - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Υπάρχει μια κλήση, μια κλήση για περισσότερο φως, περισσότερη αγάπη και περισσότερο κάλλος. Εκείνοι που ακούν αυτή την κλήση και ανταποκρίνονται, εισέρχονται σε μια ατραπό αγώνα, μια ατραπό υπηρεσίας και μια ατραπό χαράς.

Η ατραπός του διαλογισμού είναι η ατραπός του αγώνα, της υπηρεσίας και της χαράς. Αυτή η μεγάλη κλήση είναι η κλήση της ενδότατης ουσίας μας. Είναι μια κλήση για ελευθερία, απελευθέρωση και αποδέσμευση. Το δημιουργικό πυρ μέσα μας επιδιώκει να συγκρατήσει τους φορείς του, να τους οδηγήσει σε μια μεταμόρφωση, έτσι που να λάμψει στον κόσμο σαν μεγάλο κάλλος, αγάπη και χαρά και έπειτα να απλώσει αυτό το κάλλος, την αγάπη και τη χαρά σε όλη την ανθρωπότητα, σε όλο το ηλιακό σύστημα… στον Κόσμο, μέσω μιας ζωής θυσίας και υπηρεσίας.

Όλοι όσοι ανταποκρίνονται σε αυτή την κλήση γίνονται πηγές κάλλους, αγάπης και χαράς. Το καλύτερο στοιχείο που έχουμε στον πολιτισμό μας είναι αυτοί οι πολύτιμοι άνθρωποι. Έχουν γίνει μια «ατραπός που μέσω αυτής ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει». Τα ύψιστα οράματά τους είναι ακόμα ζωντανά στο μεγάλο δημιουργικό διάστημα σαν μαγνητικοί και ραδιενεργοί σχηματισμοί, σαν μεγάλες ιδέες και σαν μεγάλες σκεπτομορφές. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος ανυψώνει τη συνείδησή του μέσω του διαλογισμού και τη συντονίζει μ’ αυτά τα μεγάλα οράματα, αρχίζει να τα εντυπώνει στον εγκέφαλό του, δημιουργώντας μεγάλο κάλος και παρόμοια οράματα για ταχύτερη πρόοδο και περισσότερο αγώνα προς την τελείωση.

Πίσω απ’ αυτή την κλήση βρίσκεται ακόμα το σύνολο του Σχεδίου των μεγάλων Φωτισμένων, που είναι στην Ατραπό της κοσμικής εξέλιξης σαν πύρινες στήλες φωτός, σαν τις χρυσές πύλες της ελευθερίας.

Η ίδια η πηγή της κλήσης βρίσκεται ακόμα βαθύτερα. Είναι μέσα βαθιά στην καρδιά του μυστικού Ήλιου, καλώντας τους διασκορπισμένους σπινθήρες Του να επιστρέψουν Οίκαδε.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Η επιστήμη του διαλογισμού


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)