Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Όλα είναι Ένα; Ναι, αλλά και Δύο…

Θέλουν προσοχή οι new-agey διδασκαλίες που κηρύσσουν ότι όλα είναι Ένα και ότι δεν πρέπει να ‘κρίνουμε’ γιατί διαταράσσουμε την Ενότητα. Οι διδασκαλίες αυτές οδηγούν σε παθητικότητα και υποκινούνται συχνά από ανάγκη φυγής απ’ την πραγματικότητα, από φυγοπονία. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι η Ζωή έχει κίνηση, η Ζωή είναι κίνηση, η οποία ενεργοποιείται από το νόμο των αντιθέτων, όπως όμορφα μάς δείχνει το σύμβολο του γιν-γιανγκ, το οποίο είναι ένα κινούμενο σύμβολο.

Η Ενότητα εμπεριέχει την πάλη των αντιθέτων.

Φυσικά η κριτική πρέπει να είναι υγιής, πρέπει να είναι διάκριση, και όχι βαμπιρική κριτική που μειώνει τους άλλους για να ανέβει το άτομο που την ασκεί. Η υγιής κριτική έχει σα στόχο να βρει το καλύτερο, το υγιέστερο και να πετάξει το βλαβερό. Ο εγωισμός μας είναι αυτός που δεν αρέσκεται στην κριτική. Όταν δεν έχει εγωιστικό κίνητρο, η κριτική είναι εποικοδομητική. Έτσι, διαχωρίζοντας, η ένωσή μας κατόπιν πηγαίνει σε υψηλότερο επίπεδο. Γι’ αυτό είναι κουτό να προσπαθούμε να αποφύγουμε τις κρίσεις και τις κριτικές.

Η κριτική είναι μια μορφή δημιουργικής δυαδικότητας που κινεί τη ζωή σε εξέλιξη. Η πιο βασική μορφή δυαδικότητας ωστόσο, είναι ο πόνος και η ευχαρίστηση. Με το να αποφεύγει ο άνθρωπος τον πόνο, μέσα από χιλιάδες τεχνικές, όχι μόνο δεν εξελίσσεται, αλλά και διαιωνίζει το πόνο του. Έτσι κρατά τον εαυτό του πολωμένο μόνο στην μία άκρη, την άκρη της ευχαρίστησης, αντί να εμπεριέχει μέσα του τις δυο αυτές δυνάμεις. Πολλές φορές, ακόμα και ο διαλογισμός χρησιμοποιείται σαν φυγή απ’ τον πόνο, αντί για μετουσίωση αυτού. Αλλά το σύνηθες είναι η εξωτερικότητα: το να ζει κανείς σε μια φρενίτιδα εξωτερικών δραστηριοτήτων ώστε να αποφύγει να κοιτάξει όσα τον πονούν. Όμως ο πόνος είναι σύμφυτος στη ζωή, θα ήταν ανεδαφικό να ισχυριστούμε το αντίθετο.

Ο πόνος βρίσκεται στα όρια της συνειδησιακής μας ανάπτυξης.

Πονάμε όταν η συνειδητότητά μας προσπαθεί να διευρυνθεί και αγγίζει νέο, ακατέργαστο υλικό, το οποίο καλείται να επεξεργαστεί και να μεταμορφώσει. Το ακατέργαστο αυτό υλικό όταν μετουσιωθεί, γίνεται αγάπη και συνειδητότητα. Έτσι ο πόνος είναι μη μετουσιωμένη αγάπη.

Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αποφεύγει το πόνο, δεν είναι κουτός να αποφύγει το μελλοντικό διαμάντι, αλλά τον ‘τρώει’, τον εξερευνά, τον κατεργάζεται και τον μετουσιώνει. Είναι η επιφανειακή ματιά του ανθρώπου που τον κάνει να αποστρέφει το πρόσωπό του απ’ όσα τον πονούν. Οι περισσότεροι δεν κάθονται με τον εαυτό τους να νιώσουν τις αγωνίες τους, να δουν τι υλικό είναι αυτό τέλος πάντων, αλλά ανοίγουν τη τηλεόραση, τα media γενικά, ασχολούνται με τους άλλους όλη την ώρα και αποφεύγουν αυτό το αξιόλογο μετουσιωτικό έργο. Όμως θα έλεγα ότι η επιφανειακότητα είναι πραγματικά κάτι το κακό, είναι συντήρηση της άγνοιας.

Οι new-agey διδασκαλίες λοιπόν που εστιάζουν στο ‘όλα είναι όμορφα και λουλουδένια, όλοι είμαστε ένα’ κλπ, κινούνται από αυτήν την φυγοπονία και είναι ανεδαφικές, αγείωτες, ενώ τελικά συντηρούν τη πόλωση την οποία έχουν σα στόχο να ξεπεράσουν!

Ναι, όλα είναι Ένα, αλλά είναι και Δύο…


διαβάστε και αυτό: http://www.elenastra.com/2011/01/blog-post.html


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)