Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Τέχνη και χαρίσματα

Πως εξηγείται ότι πολλοί χαρισματικοί καλλιτέχνες ζουν μια φαύλη ζωή και συχνά χάνουν τελικά το χάρισμά τους ή και την ίδια τους τη ζωή; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι οι δυνάμεις του σκότους, μόλις δουν ότι ένας άνθρωπος έχει χάρισμα με το οποίο μέσα απ’ την τέχνη του θα διαδώσει στον κόσμο εικόνες ομορφιάς, υπερβατικότητας και αθανασίας που θα επιφέρουν αλλαγές στην ανθρωπότητα, σπεύδουν να τον επιμολύνουν, να τον φτωχύνουν πνευματικά και να καταστρέψουν το χάρισμά του. Αυτό κυρίως γίνεται μέσα απ’ το σεξ, τα ναρκωτικά και την ματαιοδοξία.

Οι δυνάμεις του σκότους στέλνουν τους αντιπροσώπους τους κοντά στο άτομο (και τηλεπαθητικές σκεπτομορφές), οι οποίοι σταδιακά, και συνήθως ήπια, τον διαφθείρουν, του ‘τρώνε’ την ψυχική ενέργεια, η οποία είναι και ο φορέας του χαρίσματός του, κι έτσι ρίχνουν το άτομο σε κατάθλιψη, σε απόγνωση και σε αυτοκαταστροφικότητα.

Η προστασία δεν είναι ποτέ αρκετή για ένα χαρισματικό άτομο, για έναν καλλιτέχνη. Τα χαρίσματά του θα πρέπει να φυλάσσονται σαν ένας κήπος με αστέρια, που θα ποτίζονται συχνά και θα προστατεύονται από τα ζιζάνια και τα άγρια ζώα. Είναι αυτά τα αστέρια που θα δείξουν το δρόμο και σε άλλους ανθρώπους, αλλά δυστυχώς το σβήσιμό τους εύκολα γίνεται, στις σκληρές συνθήκες και τις παγίδες του γήινου πεδίου. Παγίδες οι οποίες δεν πρέπει να υποτιμόνται και να υπερτιμάται η δύναμη του ίδιου του χαρισματικού ανθρώπου. Αντίθετα, ο συνειδητός πόλεμος των παγίδων, θα δυναμώσει τα χαρίσματα. Οι δυνάμεις του σκότους κάνουν το παν για να μην διαδοθεί το φως και η αρμονία, πρώτα απ’ όλα γιατί ενοχλούνται και οι ίδιες.

Η αγνότητα σε όλες της τις μορφές θα πρέπει να είναι η ασπίδα του καλλιτέχνη, αλλά και η τροφή του κήπου του. Το σεξ ειδικά είναι ο πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος να χάσει κανείς το χάρισμά του. Η μόλυνση του σώματος επίσης με λάθος τροφές και χημικά. Και φυσικά, οι συναναστροφές με ανθρώπους που προσπαθούν να κλέψουν απ’ την ομορφιά και το χάρισμα το ατόμου, κολακεύοντας και διογκώνοντας το εγώ του, το οποίο γίνεται και η παγίδα του. Γι’ αυτό ο καλλιτέχνης πρέπει να ζει ζωή σχεδόν ασκητή, ώστε να προφυλάσσει την πνευματική και καλλιτεχνική του υγεία, για να μπορεί έτσι να κάνει το έργο του πραγματικότητα, να φέρνει δηλαδή υγεία στις ψυχές των ανθρώπων και να δείχνει το δρόμο για μια ανώτερη πραγματικότητα και ζωή.

Τα χαρίσματά μας υπάρχουν για να τα προσφέρουμε στους άλλους. Η τέχνη είναι θυσία. Όλοι κρύβουμε έναν καλλιτέχνη μέσα μας, ένα ή πολλά χαρίσματα που περιμένουν το πότισμα και τη φροντίδα τους, ώστε να γίνει η ζωή μας ένα ουράνιο τόξο ελπίδας, ομορφιάς και προσφοράς, μια γέφυρα σε ανώτερα πεδία ζωής…

2 σχόλια:

Nota είπε...

Πάρα πολύ όμορφη και αγνή οπτική σκοπιά που αντιλαμβάνεσαι!
Προσωπικά διαφώτισα κάποια θέματα που είχα αναπάντητα. Αλλά καθώς όλα είναι Δικά Του, είναι δεδομένα τα εμπόδια για να εξελιχθεί μία ψυχή σε ανώτερο ον. Χρειάζονται προφανώς πολλές ζωές για να μάθει η ψυχή να προφυλάσσει τους θυσαυρούς της και να μη τους θεωρεί είτε αυτονόητους, είτε προς ξόδεμα....

VoiceOfTheVoivods είπε...

Σε ευχαριστώ που έγραψες αυτό το δοκίμιο (κατ' εμέ). Χάρη στη δημιουργική σκέψη σου πήρα τροφή για απαντήσεις που δεν έβρισκα εδώ και καιρό. Για παράδειγμα: "γιατί ο λάγνος, λεφτάς, εκμεταλευτής Πικάσο λένε ότι ζωγράφησε ωραίους πίνακες ενώ εγώ δεν το βλέπω;" "γιατί ο αλκοολικός Μοντιλιάνι ζωγράφιζε πίνακες χωρίς μάτια με πολύ μεγάλα κεφάλια, δυσανάλογα του σώματος και όλοι λένε ότι είναι αριστουργήματα ενώ εγώ δεν το βλέπω;"
Μία απάντηση υπάρχει στο δοκίμιο σου. Έτσι το κάνανε οι "μιαροί" ώστε να μας κάνουν να ξεχάσουμε και εμείς οι απλοί άνθρωποι την αισθητική του ωραίου, αλλά και σαν Έλληνας που είμαι και νοιώθω, θα πω την Αππολώνεια αισθητική.

Αλλά όσοι έχουν ακόμα μάτια καθαρά βλέπουν μέσα από τα ψεύδη-σκουπίδια που πουλάνε...

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)