Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Μέτρον Άριστον, Η Μέση Οδός – Κατάργηση του δυϊσμού

Η αρχαία ρήση του Κλεόβουλου ‘Μέτρον Άριστον’ και η διδασκαλία της ‘Μέσης Οδού’ του Βούδα, ουσιαστικά δείχνουν προς το ίδιο σημείο. Δεν πρόκειται για μια αδρανή ισορροπία σε ένα μέσο σημείο – το Μέτρον Άριστον είναι η ακατάπαυστη, δυναμική, πύρινη δράση προς το Σκοπό, προς το Θείον, προς το Κέντρο του Κόσμου, τη Πηγή.

Δυστυχώς η ιερή αυτή ρήση έχει ‘εκπορνευτεί’ τελείως στην εποχή μας και χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους για να δικαιολογήσουν τους εθισμούς, τις ορέξεις και τις αδράνειές τους. ‘Λίγο τσιγαράκι δεν κάνει κακό, μέτρον άριστον’, ή ‘λίγο κρεατάκι και κρασάκι δεν βλάπτει, μέτρον άριστον σε όλα’ ακούμε συχνά. Και παίρνει έτσι ο κόσμος μια πνευματική διδασκαλία και τη χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει τον υλισμό του! Αυτό αποτελεί και ένα ‘πνευματικό αδίκημα’.

Επαναλαμβάνω όμως ότι πρόκειται για πνευματική διδασκαλία και δεν σχετίζεται με το αισθησιακό τσιμπολόγημα που θέλει να κάνει ο άνθρωπος για να ικανοποιήσει τις χαμηλότερες ορέξεις του. Το Μέτρον Άριστον και η Μέση Οδός είναι ενάντια σε κάθε αδράνεια, είναι υψηλός μόχθος, ενωτικός στοχασμός. Οι αισθησιασμοί και οι εθισμοί είναι αδράνειες, κι έτσι είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείται το ρητό αυτό για να δηλώσει κάτι τελείως αντίθετο από αυτό που πραγματικά εννοεί!

Το ίδιο νόημα είχε και η διδασκαλία του Ιησού, που είπε ότι είναι ευκολότερο για μια καμήλα να περάσει μέσα από τη σχισμή μιας βελόνας, παρά για έναν πλούσιο. Ο ‘πλούσιος’ είναι ο άνθρωπος των αισθήσεων και των προσκολλήσεων, είναι ένας ‘παχύσαρκος’ άνθρωπος με πολλές αδράνειες και ταυτίσεις (εγώ), και του λείπει η λεπτοφυής δυναμική πνευματική δράση προς το Σκοπό της Ζωής. Για να περάσει κανείς μέσα από τη σχισμή της βελόνας, πρέπει να έχει απορρίψει τα ‘μπαγκάζια’ των προσκολλήσεων και να έχει βάλει σα στόχο του την Αλήθεια, και να εργάζεται γι’ αυτήν μέσω του ενωτικού στοχασμού, ένας εκλεπτυσμένος αγώνας, ικανός να τον περάσει μέσα από τα πιο στενά μονοπάτια. Ο άνθρωπος αυτός μάχεται ενάντια σε κάθε δυϊσμό (οι προσκολλήσεις υποδηλώνουν δυϊσμό) καθώς έχει το νου του μόνο σε Έναν Στόχο.

Θα ρωτήσουν κάποιοι, ‘γιατί οι εθισμοί και οι προσκολλήσεις είναι δυϊσμός’ (και άρα δηλώνουν το αντίθετο της Ενότητας που υποδεικνύει το Μέτρον Άριστον και η Μέση Οδός); Οι εθισμοί και οι προσκολλήσεις είναι σεληνιακής φύσης, δηλαδή δείχνουν μια συνειδητότητα που χρειάζεται ‘αντανάκλαση’ και δεν είναι αυτόφωτη/ηλιακή. Χρειάζομαι μια σχέση, χρειάζομαι την επιβεβαίωση, χρειάζομαι την ηδονή που μου προσφέρει το φαγητό, το σεξ κλπ, γιατί δεν έχω πραγματώσει την ενότητα με τον Εαυτό που είναι από μόνη της ευδαιμονική και λυτρωτική. Έτσι αυτή η προβολή της ευτυχίας και λύτρωσής μας σε έναν εξωτερικό παράγοντα, είναι δυϊσμός.

Μέτρον Άριστον λοιπόν, είναι ο ασίγαστος, φλογερός, ενωτικός αγώνας προς τον Θείο μας Εαυτό που καταργεί κάθε δυϊσμό!


Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον, Άπειρο

Κυκλοφορούν πολλές new-age διδασκαλίες που μιλούν για εστίαση στο παρόν. Όμως οι ακόλουθοί τους έχουν τις ίδιες φοβίες, τα ίδια άγχη, την ίδια έλλειψη γείωσης που είχαν και πριν. Γιατί δεν λειτουργούν λοιπόν αυτές οι θεωρήσεις;

Ο άνθρωπος γενικά πάσχει από βαρύ σεληνιασμό, από χαμηλούς κραδασμούς. Πάσχει από προσκόλληση στο παρελθόν, από αδράνεια – οι φόβοι, οι νοητικοί και συναισθηματικοί βασανισμοί είναι προϊόν προσκόλλησης στην αδρανή ύλη. Για να θεραπεύσει και να ξεπεράσει το αδρανές, σεληνιακό υλικό της φυσιολογίας του, πρέπει να μάθει να προβάλλει τον εαυτό του στο Μέλλον, στην Απειροσύνη. Η Απειροσύνη είναι το γιατρικό για τον σεληνιασμό.

Η εστίαση στο Μέλλον, θεραπεύει τη προσκόλληση στο παρελθόν και γι’ αυτό μάς προσγειώνει στο παρόν. Όμως κάθε τάση για αδράνεια είναι υποτροπή προς το παρελθόν, οπότε ο αγώνας για το Μέλλον πρέπει να είναι διαρκής, ακατάπαυστος.

Αν καταλάβουμε ότι ο συνεχής αγώνας προς το Μέλλον είναι το γιατρικό για τη μιζέρια της ζωής και η θεραπεία του θανάτου, θα εξασκούμαστε πιο συχνά σε αυτήν την προβολή, στον διαλογισμό μας και στη καθημερινότητά μας. Ο διαλογισμός πρέπει να έχει σαν στόχο το Μέλλον, την Απειροσύνη.

Ας φέρουμε φρέσκο πνευματικό αέρα, φως και υγεία στη ζωή και τη φυσιολογία μας με το να εξασκούμαστε στη προβολή μας στο Μέλλον. Δεν είναι μια διανοητική προβολή και ‘ελπίδα’ για ένα μελλοντικό γεγονός, αλλά η προβολή του ίδιου μας του νου προς το Άπειρο…


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)