Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Πνευματική άσκηση για ζευγάρια

Αν σε ένα ζευγάρι το άτομο θέλει να βοηθήσει το ταίρι του να αναπτυχθεί πνευματικά, μπορεί να κάνει την ακόλουθη άσκηση:

Κρατά στο νου την πιο όμορφη εικόνα του αγαπημένου του που μπορεί να σκεφτεί και να δημιουργήσει. Εξυψώνει αυτή την εικόνα προς το Θείον, προς τον πνευματικό Ήλιο που είναι ψηλά, πολύ ψηλά πάνω απ’ το κεφάλι. Προσπαθεί να παραδώσει την εικόνα αυτή στο ανώτερο επίπεδο που δύναται.

Η άσκηση αυτή θα ευεργετήσει τρομερά το ταίρι μας. Αν γίνεται κι απ’ τους δύο, τότε θα ευεργετηθούν και οι δυο άνθρωποι, ενώ η σχέση θα αναπτυχθεί περισσότερο.

Μπορούμε να κάνουμε την άσκηση αυτή για οποιονδήποτε αγαπάμε και νιώθουμε ότι είναι καλό να το κάνουμε. Ειδικά σε άτομα που έχουμε αδικήσει, που έχουμε βαμπιρίσει στο παρελθόν, θα ήταν καλό να το κάνουμε.


Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Ο μηχανισμός της κατοχής από αστρικές οντότητες (δαιμόνια)

Οποιαδήποτε στιγμή δεν κοντρολάρουμε τον εαυτό μας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μάς ελέγχει. Όπως στο παράδειγμα των εθισμών, του τσιγάρου, του αλκοόλ, του σεξ και οποιουδήποτε άλλου ψυχαναγκασμού που βρίσκεται εκτός του ελέγχου μας.


Εάν δεν έχουμε το κοντρόλ του εαυτού μας, κάποιος άλλος το έχει. Και αυτός ο ‘άλλος’ είναι συνήθως κάποια αστρική οντότητα, η οποία έχει καταλάβει μέρος του ενεργειακού νευρικού συστήματος του ατόμου, το ελέγχει, ώστε να καθοδηγεί το άτομο σε δραστηριότητες απ’ τις οποίες θα χάνει ενέργεια, κι έτσι με τη διαρροή αυτής της ενέργειας, θα τρέφεται η οντότητα.


Όσο ο άνθρωπος δεν είναι ένα με τον Εαυτό του, όσο δεν είναι ευθυγραμμισμένος με τη θέληση του Εαυτού και δεν έχει προσανατολιστεί προς τη πραγμάτωση της θέλησης αυτής, τότε θα είναι έρμαιο των θελήσεων της κατώτερης προσωπικότητας, των στοιχειακών που τον αποτελούν, και θα βρίσκεται στο χάος και στο έλεος των διαφορετικών αυτών θελήσεων. Όσο ο εργάτης κάνει αυτό που θέλει και δεν ακούει τον αρχιτέκτονα, θα δημιουργεί ένα χαοτικό οικοδόμημα. Και με το να υπακούει τις θελήσεις των στοιχειακών που τον αποτελούν, ο άνθρωπος ανοίγει τη πόρτα για τη κατοχή από αστρικές οντότητες. Ενώ αντίθετα, όσο υπηρετεί τη θέληση του Εαυτού και εστιάζεται σ’ Εκείνον, Εκείνος θα φορτίζει τη φυσιολογία με ψυχική ενέργεια, η οποία θα ξεριζώσει τις κατοχές, καθώς οι κατοχές δεν αντέχουν το φως.


Βασικά ο άνθρωπος ανοίγει τη πόρτα για κατοχή όταν αναμένει κάποιου είδους ευχαρίστηση/ηδονή. Γι’ αυτό και το σεξ ειδικά είναι η Νο1 δίοδος για κατοχές, καθώς είναι η βασική ηδονή του ανθρώπου, με την επόμενη να είναι το φαγητό. Έτσι, η έκφραση ότι πουλά κανείς τη ψυχή του στο διάβολο, δεν είναι καθόλου τυχαία - μάλιστα είναι πέρα για πέρα αληθινή. Γιατί αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: όσο προσμένει το άτομο την ευχαρίστηση από μια πηγή έξω από εκείνον, οι ‘πόρτες’ του είναι ανοιχτές και έρχονται ‘επισκέπτες’ που υπόσχονται ηδονή, φυσικά με κάποιο αντάλλαγμα – και το αντάλλαγμα είναι η ενέργεια του ανθρώπου (και η ενέργεια αποτελεί μέρος της ψυχής). Δηλαδή οι αστρικές οντότητες προσφέρουν ηδονή και έτσι τους επιτρέπουμε την είσοδο στο πεδίο μας, ενώ αν γίνεται συχνή επανάληψη της πράξης (όπως πχ στο κάπνισμα) τότε η οντότητα αυτή προσκολλάται στο ενεργειακό πεδίο του ατόμου για τα καλά πλέον. Έτσι στο συγκεκριμένο επίπεδο χάνει τη θέλησή του ο άνθρωπος, καθώς η αστρική οντότητα απομυζά ενέργεια απ’ το ανάλογο μέρος του ενεργειακού νευρικού συστήματος, και καθώς χάνει την ενέργειά του, δεν έχει πια θέληση να κυριαρχήσει στην έξη του. Όσο περισσότερη ψυχική ενέργεια έχει ο άνθρωπος, τόσο πιο αυτοκυριαρχημένος θα είναι.


Γενικά όταν αναμένει την ευχαρίστηση από μια εξωτερική πηγή, ο άνθρωπος αποδυναμώνεται σε ένα επίπεδο. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρξει άμεσα κατοχή, όμως σίγουρα θα λάβει και σκουπίδια μαζί με την ηδονή κι επιβεβαίωση που λαμβάνει. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Μέχρι και ο θαυμασμός που αναζητούν οι γυναίκες συχνά, έχει κόστος, καθώς μαζί με τα κομπλιμέντα, η γυναίκα λαμβάνει και σκουπίδια, αν παρατηρήσει προσεκτικά. Γι’ αυτό ο άνθρωπος πρέπει να είναι ΕΝΑ με τον εαυτό του και να μην αναμένει από καμιά εξωτερική πηγή τίποτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα σχετιστεί με τον κόσμο, αλλά δεν θα έχει προσμονές για επιβεβαίωση, αυτό είναι το κλειδί. Όσο αναμένουμε επιβεβαίωση και ευχαρίστηση από μια εξωτερική πηγή, θα είμαστε δέσμιοι αυτής της εξωτερικής πηγής (απ’ την οποία θα αντλούμε και τα ‘σκουπίδια’ της) και θα χάνουμε την ενότητα με τον εαυτό μας.


Έτσι λοιπόν ο μηχανισμός της κατοχής βασίζεται στην ‘προβολή’ και αναμονή της λύτρωσης, της ανακούφισης, της ηδονής, από μια πηγή έξω από εμάς. Όσο ο άνθρωπος δεν είναι ένα, θα είναι ‘πολλά’, θα είναι έρμαιο στις διάφορες κατώτερες θελήσεις των στοιχειακών και των οντοτήτων που τον κατέχουν. Οι οντότητες δεν είναι κάτι άξιο φόβου, καθώς δεν μπορούν να μας βλάψουν περισσότερο απ’ ότι κάνουν ήδη, ενώ είναι εξαιρετικά συχνό φαινόμενο. Για την ακρίβεια, μόνο πολύ εξελιγμένοι άνθρωποι που έχουν κυριαρχήσει στον εαυτό τους δεν έχουν κατοχές. Ιδιαίτερα τα κατώτερα κέντρα του ατόμου, είναι γεμάτα απ’ αυτές, και ωθούν τον άνθρωπο σε σεξουαλικές ορέξεις διάφορες και αφύσικες, και σε άλλες πολλές έξεις και τάσεις που συχνά νομίζει ότι είναι ‘φυσιολογικές’.


Προσοχή, γιατί οι οντότητες αυτές θα κάνουν το παν για να μην τις αναγνωρίσουμε, καθώς αν τις αναγνωρίσουμε, κάνουμε το πρώτο βήμα για να τις ξεριζώσουμε απ’ το πεδίο μας και θα αντισταθούν με όλα τα μέσα σε κάτι τέτοιο. Έτσι η πρώτη –ελεγχόμενη απ’ την κατοχή- αντίδρασή μας, θα είναι ότι ‘δεν με ελέγχει κανείς, εγώ αρέσκομαι στο να καπνίζω, να τρώω κρέας, να κάνω αφύσικο σεξ κλπ’. Θα κάνει το παν δηλαδή η οντότητα για να αποστρέψει το νου του ανθρώπου απ’ τη συγκεκριμένη κατάσταση, με το να βάζει ιδέες διάφορες στο νου του. Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι πολλές φορές οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους δεν προέρχονται απ’ τον πραγματικό εαυτό τους, αλλά από τις κατοχές που τους ελέγχουν.


Φυσικά εύκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς την ύπαρξη αυτών των οντοτήτων, αν και αναφέρονται σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες και τις πνευματικές παραδόσεις. Όμως ας αναπτύξει πρώτα την αιθερική και αστρική του όραση το άτομο, και ας κρίνει τότε απ’ την ίδια του την εμπειρία. Μέχρι να φτάσει σ’ αυτό το σημείο, ας προσπαθήσει να αντιληφθεί τις δυνάμεις που τον ελέγχουν και ας προσπαθήσει να τις πιάσει απ’ το αφτί και να τις βγάλει απ’ τη σφαίρα του. Κάθε νίκη απέναντι σε μια ηδονιστική συνήθεια, είναι κι ένα βήμα για περισσότερη ενότητα με τον Εαυτό και αυτοκυριαρχία. Τότε γίνεται ο άνθρωπος πραγματικά ελεύθερος, ενώ ο αέρας της ελευθερίας δεν συγκρίνεται με καμιά κατώτερη ευχαρίστηση.



Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Όλα είναι Ένα; Ναι, αλλά και Δύο…

Θέλουν προσοχή οι new-agey διδασκαλίες που κηρύσσουν ότι όλα είναι Ένα και ότι δεν πρέπει να ‘κρίνουμε’ γιατί διαταράσσουμε την Ενότητα. Οι διδασκαλίες αυτές οδηγούν σε παθητικότητα και υποκινούνται συχνά από ανάγκη φυγής απ’ την πραγματικότητα, από φυγοπονία. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι η Ζωή έχει κίνηση, η Ζωή είναι κίνηση, η οποία ενεργοποιείται από το νόμο των αντιθέτων, όπως όμορφα μάς δείχνει το σύμβολο του γιν-γιανγκ, το οποίο είναι ένα κινούμενο σύμβολο.

Η Ενότητα εμπεριέχει την πάλη των αντιθέτων.

Φυσικά η κριτική πρέπει να είναι υγιής, πρέπει να είναι διάκριση, και όχι βαμπιρική κριτική που μειώνει τους άλλους για να ανέβει το άτομο που την ασκεί. Η υγιής κριτική έχει σα στόχο να βρει το καλύτερο, το υγιέστερο και να πετάξει το βλαβερό. Ο εγωισμός μας είναι αυτός που δεν αρέσκεται στην κριτική. Όταν δεν έχει εγωιστικό κίνητρο, η κριτική είναι εποικοδομητική. Έτσι, διαχωρίζοντας, η ένωσή μας κατόπιν πηγαίνει σε υψηλότερο επίπεδο. Γι’ αυτό είναι κουτό να προσπαθούμε να αποφύγουμε τις κρίσεις και τις κριτικές.

Η κριτική είναι μια μορφή δημιουργικής δυαδικότητας που κινεί τη ζωή σε εξέλιξη. Η πιο βασική μορφή δυαδικότητας ωστόσο, είναι ο πόνος και η ευχαρίστηση. Με το να αποφεύγει ο άνθρωπος τον πόνο, μέσα από χιλιάδες τεχνικές, όχι μόνο δεν εξελίσσεται, αλλά και διαιωνίζει το πόνο του. Έτσι κρατά τον εαυτό του πολωμένο μόνο στην μία άκρη, την άκρη της ευχαρίστησης, αντί να εμπεριέχει μέσα του τις δυο αυτές δυνάμεις. Πολλές φορές, ακόμα και ο διαλογισμός χρησιμοποιείται σαν φυγή απ’ τον πόνο, αντί για μετουσίωση αυτού. Αλλά το σύνηθες είναι η εξωτερικότητα: το να ζει κανείς σε μια φρενίτιδα εξωτερικών δραστηριοτήτων ώστε να αποφύγει να κοιτάξει όσα τον πονούν. Όμως ο πόνος είναι σύμφυτος στη ζωή, θα ήταν ανεδαφικό να ισχυριστούμε το αντίθετο.

Ο πόνος βρίσκεται στα όρια της συνειδησιακής μας ανάπτυξης.

Πονάμε όταν η συνειδητότητά μας προσπαθεί να διευρυνθεί και αγγίζει νέο, ακατέργαστο υλικό, το οποίο καλείται να επεξεργαστεί και να μεταμορφώσει. Το ακατέργαστο αυτό υλικό όταν μετουσιωθεί, γίνεται αγάπη και συνειδητότητα. Έτσι ο πόνος είναι μη μετουσιωμένη αγάπη.

Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αποφεύγει το πόνο, δεν είναι κουτός να αποφύγει το μελλοντικό διαμάντι, αλλά τον ‘τρώει’, τον εξερευνά, τον κατεργάζεται και τον μετουσιώνει. Είναι η επιφανειακή ματιά του ανθρώπου που τον κάνει να αποστρέφει το πρόσωπό του απ’ όσα τον πονούν. Οι περισσότεροι δεν κάθονται με τον εαυτό τους να νιώσουν τις αγωνίες τους, να δουν τι υλικό είναι αυτό τέλος πάντων, αλλά ανοίγουν τη τηλεόραση, τα media γενικά, ασχολούνται με τους άλλους όλη την ώρα και αποφεύγουν αυτό το αξιόλογο μετουσιωτικό έργο. Όμως θα έλεγα ότι η επιφανειακότητα είναι πραγματικά κάτι το κακό, είναι συντήρηση της άγνοιας.

Οι new-agey διδασκαλίες λοιπόν που εστιάζουν στο ‘όλα είναι όμορφα και λουλουδένια, όλοι είμαστε ένα’ κλπ, κινούνται από αυτήν την φυγοπονία και είναι ανεδαφικές, αγείωτες, ενώ τελικά συντηρούν τη πόλωση την οποία έχουν σα στόχο να ξεπεράσουν!

Ναι, όλα είναι Ένα, αλλά είναι και Δύο…


διαβάστε και αυτό: http://www.elenastra.com/2011/01/blog-post.html


Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Ο ρόλος των αισθήσεων

Οι αισθήσεις, όταν χρησιμοποιούνται εγωιστικά, βαμπιρικά, υλιστικά, τότε αργά ή γρήγορα ατονούν. Όπως η όραση που με το χρόνο ατονεί, επειδή μπορεί το άτομο να την λειτούργησε για να βαμπιρίζει εντυπώσεις απ' το περιβάλλον, αντί να αγκαλιάζει με το βλέμμα του και να ομορφαίνει ό,τι αγγίζει.

Όταν για παράδειγμα χρησιμοποιούμε την όραση για να βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων ώστε να νιώσουμε εμείς καλύτερα, τότε χρησιμοποιούμε την όρασή μας λάθος. Αν μάς έχει δοθεί το χάρισμα της παρατηρητικότητας σε κάποιο επίπεδο, αυτό μάς έχει δοθεί για να το χρησιμοποιήσουμε θετικά, δημιουργικά, μεταμορφωτικά, αλλιώς, όχι μόνο η ζωή θα μάς το πάρει πίσω, αλλά θα δημιουργήσουμε και άσχημες συνθήκες για τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος που παρατηρεί τα άσχημα στους άλλους για να ανέβει εκείνος, θα τα αποκτήσει, θα τα αποτυπώσει πάνω του και θα τα ενσαρκώσει αργά ή γρήγορα.

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο οι άντρες να κοιτούν τις γυναίκες λάγνα, και πραγματικά κόβουν κομμάτια απ’ το ενεργειακό πεδίο των γυναικών κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι τους κλέβουν το χάρισμα και την ομορφιά, πτωχεύει η γυναίκα, και αν πτωχεύσει ενεργειακά η γυναίκα από χαρίσματα και ομορφιά, έχει πτωχεύσει και ο άντρας και η κοινωνία… Δεν έχει σημασία αν το βαμπιρισμό αυτόν τον κάνει στη παραλία ή μέσα από φωτογραφίες και βίντεο.

Ο οπτικός βαμπιρισμός είναι εξαιρετικά συχνός, όχι μόνο σε σχέση με τα γυναικεία και αντρικά σώματα, αλλά σε οτιδήποτε μπορεί να αντιληφθεί το μάτι, απ’ το οποίο θα προσπαθήσει να πάρει ενέργεια. Φυσικά και θα απολαύσουμε κάτι όμορφο, αλλά ας είναι η ματιά μας δοτική, δημιουργική, που θα αγκαλιάζει, θα ομορφαίνει αντί να κλέβει.

Αν χρησιμοποιεί κάποιος την ακοή για να ακούει άσχημα ακούσματα, ή κουτσομπολιά, κριτικές, άσχημες ειδήσεις και παραφωνίες, τότε αργά ή γρήγορα θα ατονήσει η ακοή του. Η αδηφαγία σε μουσικά ακούσματα που είναι κοινή στην εποχή μας, είναι πρόβλημα. Θέλει διάκριση και σωστή εκτίμηση όσων ‘τροφών’ εισέρχονται μέσω της ακοής, της όρασης, της αφής, της οσμής και όλων των αισθήσεων.

Αν χρησιμοποιεί κανείς τη γεύση για να ηδονίζεται, αντί να τη χρησιμοποιεί για να επιλέγει πραγματικά θρεπτικές και εκλεπτυσμένες τροφές, τότε θα ατονήσει η αίσθηση αυτή και θα αναγκάζεται το άτομο να τρώει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο χονδροειδείς, έντονες και όξινες τροφές για να νιώσει κάτι.

Αν χρησιμοποιεί κανείς τη κοινή λογική (μία απ’ τις 7 αισθήσεις) για δικό του όφελος, για να χειραγωγεί την αλήθεια, αργά ή γρήγορα θα την χάσει και δεν θα μπορεί να έχει επαφή με τη πραγματικότητα, πράγμα που θα του φέρνει πολλαπλά προβλήματα και μπερδέματα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ατονούν ή ακόμα και χάνονται τελείως οι αισθήσεις του ανθρώπου, και δεν είναι αποτέλεσμα ‘γηρατειών’ ή εξωτερικών παραγόντων. Οι αισθήσεις και η παρατηρητικότητα των αισθήσεων χτίζονται με πολύ κόπο και με συσσώρευση ενέργειας, η οποία θα μάς παρέχεται μόνο αν δεσμευθούμε ότι θα τις χρησιμοποιήσουμε για το καλό του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Χωρίς παρατηρητικότητα δεν μπορούμε να αφυπνιστούμε και να εξελιχτούμε, γι’ αυτό ας δεσμευθούμε ότι θα χρησιμοποιούμε τις αισθήσεις μας σωστά, με αγάπη, διάκριση και δημιουργικότητα.


Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)