Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Το μήνυμα μέσα στην ασθένεια

Κάθε ασθένεια και κάθε σύμπτωμα, κρύβει ένα μήνυμα, ένα πουλάκι που αναμένει να ελευθερωθεί. Η πληγή της ανθρωπότητας είναι η αποφυγή της αντιμετώπισης του πόνου. Βιάζεται ο άνθρωπος να απαλλαγεί απ’ τα συμπτώματά του και τα καταπιέζει με χημικά ή δεν τους δίνει σημασία. Αποστρέφει το κεφάλι του απ’ όσα χρειάζονται την προσοχή του. Κι έτσι το μήνυμα μένει σφραγισμένο στο μπουκάλι, και δεν προσφέρει την γνώση και την εξέλιξη την οποία προσπαθεί να δώσει στον άνθρωπο, κάνοντάς τον να ασφυκτιά και να χειροτερεύει την υγεία και τη ψυχολογία του. Γιατί αν δεν εξελισσόμαστε, τότε πηγαίνουμε προς τα πίσω – μόνο το Μέλλον υπάρχει.

Πως όμως θα ανοίξουμε το μπουκάλι να διαβάσουμε το μήνυμα;

Απλά μπορούμε να ‘σκύψουμε’ στον εαυτό μας, να κοιτάξουμε κατάματα τον πόνο και το σύμπτωμα. Μπορούμε να εξετάσουμε τον συμβολισμό του κάθε συμπτώματος, ο οποίος θα σχετίζεται με το ανάλογο όργανο. Έχουμε πρόβλημα στο πεπτικό σύστημα; Τότε δυσκολευόμαστε να αφομοιώσουμε εμπειρίες και πληροφορίες. Έχουμε πρόβλημα στα μάτια; Τότε φοβόμαστε να δούμε την αλήθεια και το μέλλον. Έχουμε πρόβλημα στα πόδια; Ίσως φοβόμαστε να προχωρήσουμε μπροστά. Υπάρχουν ανάλογα βιβλία που θα μπορούσαν να μάς βοηθήσουν στον αποσυμβολισμό των συμπτωμάτων μας.

Αρχικά λοιπόν θα πρέπει να μάθουμε να ακούμε το σώμα μας, αντί να το αγνοούμε. Όχι όμως φοβικά, υποχονδριακά και εμμονικά, αλλά με διάθεση φροντίδας και επαναφοράς της υγείας και ισορροπίας - υγεία και ισορροπία την οποία πρέπει αρχικά να οραματιστούμε, να διεκδικήσουμε και να πραγματώσουμε. Η βιασύνη για επαναφορά της υγείας θα μάς οδηγήσει σε λάθος δρόμους. Η βιασύνη δείχνει ότι ο άνθρωπος αποφεύγει τη ζωή, το πόνο και την εμπειρία, και ότι δεν ζει τελικά.

Μέσα λοιπόν στην κάθε ασθένεια και στο κάθε σύμπτωμα, κρύβεται ένα πουλάκι που αναμένει να ελευθερωθεί για να πετάξει ψηλά και μακριά, μεταφέροντας όλη μας τη φυσιολογία, εξελίσσοντας και μεταμορφώνοντάς τη. Γιατί στην πνευματικότητα, είναι τα πουλάκια που σέρνουν ολόκληρα φορτωμένα καράβια…

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Προετοιμασία για το θάνατο – Αθανασία

Η προετοιμασία για το θάνατο θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μας. Και προετοιμασία για το θάνατο σημαίνει πραγμάτωση της αθανασίας.

Στόχος της ζωής μας είναι να αυξήσουμε τη συνειδητότητά μας, ώστε όταν αφήσουμε το φυσικό σώμα να έχουμε αρκετή επίγνωση και να κινηθούμε συνειδητά στους λεπτοφυείς κόσμους αντί να πέσουμε σε ύπνο και να είμαστε έρμαια διάφορων επιρροών, εντυπώσεων και του κάρμα. Η αύξηση της συνειδητότητας είναι αποτέλεσμα αύξησης της ψυχικής ενέργειας. Όσο περισσότερη ενέργεια έχουμε, τόσο πιο πολλά μέρη της ψυχικής μας φυσιολογίας φωτίζονται. Πραγματώνοντας το ψυχικό μας δυναμικό, αντί να ζούμε μόνο σαν φυσικά σώματα, αποκτούμε σταδιακά συνέχεια της συνειδητότητας. Και από ένα σημείο και μετά, η συνέχεια της συνειδητότητας είναι η πραγμάτωση της αθανασίας.

Γιατί δεν συζητά ο κόσμος για την αθανασία, παρά μόνο την έχει κάνει ταμπού, και το εγώ του συχνά έχει διαστρέψει αυτή την έννοια σε κάτι αρνητικό, δίνοντάς της μια ματαιόδοξη χροιά; Είναι μια κλασσική τεχνική των δυνάμεων της Άρνησης, να προσδίδουν αρνητικές έννοιες σε λέξεις που δείχνουν προς κάτι ιερό, αξιόλογο ή ευγενές. Η αθανασία ωστόσο είναι το πεπρωμένο μας. Αλλά όχι η αθανασία του φυσικού σώματος, του οποίου τα χρόνια ζωής μπορεί να έχουν τη δυνατότητα να επιμηκυνθούν, ωστόσο δεν είμαστε προορισμένοι για να ζήσουμε στη γη μόνο ή σε κάποιον άλλο πλανήτη μόνο. Στα διάφορα σχολεία πηγαίνουμε για να αποφοιτήσουμε ή να υπηρετήσουμε σαν δάσκαλοι και όχι για να μείνουμε για πάντα.

Έπειτα, ο μέσος άνθρωπος τρέφει για το θάνατο ανάμικτα αισθήματα φόβου και προσμονής λύτρωσης – και τα δυο ωστόσο είναι αυταπάτες. Ο θάνατος είναι όντως λύτρωση, όχι όμως με την έννοια που κάποιος ασυνείδητα δίνει ότι θα πεθάνει και θα του φύγουν τα βάσανα. Γιατί αν δεν έχει εξαγνιστεί κανείς ενώ ήταν εν ζωή, θα κουβαλά μαζί του όλες τις συσσωρεύεις του, εκτός απ’ το φυσικό σώμα που διαλύεται.

Ο θάνατος ωστόσο είναι λύτρωση στη περίπτωση που έχουμε χτίσει το ψυχικό μας όχημα και μπορούμε να μεταβούμε σε αυτό – κάτι που μπορεί να γίνει και ενόσω είμαστε σε φυσικό σώμα. Τότε ζούμε μια λυτρωμένη ζωή, καθώς έχουμε πεθάνει επί της ουσίας – έχει πεθάνει το εγώ και περνά ο άνθρωπος σε μια λαμπρή, υπερβατική ψυχική ζωή.

Γι’ αυτό ας μάθουμε στο διαλογισμό μας να βγαίνουμε στα ανώτερα ψυχικά πεδία, ας κάνουμε το σπίτι μας εκεί, ένα σπίτι που δεν γκρεμίζεται με τον παραμικρό σεισμό ή τσουνάμι…

Η επιτυχία της ζωής κρίνεται απ’ την επίτευξη της αθανασίας.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Τέχνη και χαρίσματα

Πως εξηγείται ότι πολλοί χαρισματικοί καλλιτέχνες ζουν μια φαύλη ζωή και συχνά χάνουν τελικά το χάρισμά τους ή και την ίδια τους τη ζωή; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι οι δυνάμεις του σκότους, μόλις δουν ότι ένας άνθρωπος έχει χάρισμα με το οποίο μέσα απ’ την τέχνη του θα διαδώσει στον κόσμο εικόνες ομορφιάς, υπερβατικότητας και αθανασίας που θα επιφέρουν αλλαγές στην ανθρωπότητα, σπεύδουν να τον επιμολύνουν, να τον φτωχύνουν πνευματικά και να καταστρέψουν το χάρισμά του. Αυτό κυρίως γίνεται μέσα απ’ το σεξ, τα ναρκωτικά και την ματαιοδοξία.

Οι δυνάμεις του σκότους στέλνουν τους αντιπροσώπους τους κοντά στο άτομο (και τηλεπαθητικές σκεπτομορφές), οι οποίοι σταδιακά, και συνήθως ήπια, τον διαφθείρουν, του ‘τρώνε’ την ψυχική ενέργεια, η οποία είναι και ο φορέας του χαρίσματός του, κι έτσι ρίχνουν το άτομο σε κατάθλιψη, σε απόγνωση και σε αυτοκαταστροφικότητα.

Η προστασία δεν είναι ποτέ αρκετή για ένα χαρισματικό άτομο, για έναν καλλιτέχνη. Τα χαρίσματά του θα πρέπει να φυλάσσονται σαν ένας κήπος με αστέρια, που θα ποτίζονται συχνά και θα προστατεύονται από τα ζιζάνια και τα άγρια ζώα. Είναι αυτά τα αστέρια που θα δείξουν το δρόμο και σε άλλους ανθρώπους, αλλά δυστυχώς το σβήσιμό τους εύκολα γίνεται, στις σκληρές συνθήκες και τις παγίδες του γήινου πεδίου. Παγίδες οι οποίες δεν πρέπει να υποτιμόνται και να υπερτιμάται η δύναμη του ίδιου του χαρισματικού ανθρώπου. Αντίθετα, ο συνειδητός πόλεμος των παγίδων, θα δυναμώσει τα χαρίσματα. Οι δυνάμεις του σκότους κάνουν το παν για να μην διαδοθεί το φως και η αρμονία, πρώτα απ’ όλα γιατί ενοχλούνται και οι ίδιες.

Η αγνότητα σε όλες της τις μορφές θα πρέπει να είναι η ασπίδα του καλλιτέχνη, αλλά και η τροφή του κήπου του. Το σεξ ειδικά είναι ο πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος να χάσει κανείς το χάρισμά του. Η μόλυνση του σώματος επίσης με λάθος τροφές και χημικά. Και φυσικά, οι συναναστροφές με ανθρώπους που προσπαθούν να κλέψουν απ’ την ομορφιά και το χάρισμα το ατόμου, κολακεύοντας και διογκώνοντας το εγώ του, το οποίο γίνεται και η παγίδα του. Γι’ αυτό ο καλλιτέχνης πρέπει να ζει ζωή σχεδόν ασκητή, ώστε να προφυλάσσει την πνευματική και καλλιτεχνική του υγεία, για να μπορεί έτσι να κάνει το έργο του πραγματικότητα, να φέρνει δηλαδή υγεία στις ψυχές των ανθρώπων και να δείχνει το δρόμο για μια ανώτερη πραγματικότητα και ζωή.

Τα χαρίσματά μας υπάρχουν για να τα προσφέρουμε στους άλλους. Η τέχνη είναι θυσία. Όλοι κρύβουμε έναν καλλιτέχνη μέσα μας, ένα ή πολλά χαρίσματα που περιμένουν το πότισμα και τη φροντίδα τους, ώστε να γίνει η ζωή μας ένα ουράνιο τόξο ελπίδας, ομορφιάς και προσφοράς, μια γέφυρα σε ανώτερα πεδία ζωής…

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)