Πνευματικοτητα - Συνειδητοτητα - Ελευθερια

Μερικά καινούργια και παλιότερα άρθρα μου σχετικά με τη πνευματικότητα και το διαλογισμό.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Το ταμπού του πόνου

Ελλείψει ουσιαστικής πνευματικής παιδείας και ψυχολογικής κουλτούρας, οι άνθρωποι στην εποχή μας δεν γνωρίζουν το πώς να διαχειριστούν τον πόνο, δεν γνωρίζουν το πώς να αγαπούν…Έτσι κάνουν τον πόνο ταμπού, δηλαδή αποστρέφουν τα μάτια τους απ’ αυτόν. Ταμπού είναι οτιδήποτε κρατάμε μυστικό, απ’ την ίδια μας τη συνειδητότητα.

Ο δυτικός πολιτισμός είναι βασισμένος στην αποφυγή του πόνου: μια πληθώρα διασκεδάσεων και εξωτερικών ερεθισμάτων που αποσπούν τη προσοχή απ’ την εσωτερική ζωή και κάνουν τον άνθρωπο να ζει σε μια φρενίτιδα εξωτερικότητας, αποφεύγοντας έτσι να δει κατάματα όσα τον απασχολούν. Το πρώτο ρεφλέξ όταν βιώνει έναν πόνο είναι να ψάξει για σχέσεις, διασκεδάσεις και ηδονές που θα τον κάνουν να ξεχαστεί, που θα του ανακουφίσουν εξωτερικά την δυσαρέσκεια και τον αρνητισμό του. Γιατί ο πόνος έχει άπειρες μορφές και δεν είναι μόνο ο χονδροειδής πόνος που φέρνει μια ασθένεια του σώματος. Έτσι με κάθε καταπίεση του πόνου προς τα μέσα, δημιουργείται ένα στρώμα πόνου που μένει ανεπεξέργαστο και επικάθεται στη φυσιολογία, δημιουργώντας με τον καιρό μια ανυπόφορη κατάσταση για το άτομο, κάτι που αργά ή γρήγορα οδηγεί σε εκρήξεις καταθλίψεων και ασθενειών.

Το ότι βασίζεται ο δυτικός πολιτισμός στην καταπίεση και αποφυγή του πόνου, το βλέπουμε καθαρά με την πληθώρα των ηδονών που υπάρχουν: ποτά, ηδονιστικά φαγητά, ναρκωτικά, fast-food σχέσεις, σεξ, καταναλωτισμός… Όλα αυτά δεν είναι αθώες διασκεδάσεις αλλά προσπάθεια του ανθρώπου να κατευνάσει τον πόνο του. Ο άνθρωπος που επεξεργάζεται συνειδητά τον πόνο του, όχι μόνο τον μετουσιώνει, αλλά βιώνει και μεγάλη ευδαιμονία και αγάπη. Ο άνθρωπος αγάπης δεν έχει ανάγκη από ευχαρίστηση, καθώς είναι ο ίδιος μια πηγή ευχαρίστησης.

Η επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου, μάς κάνει ανθρώπους αξίας και ομορφιάς. Σε πρώτη φάση αυτό που πρέπει να φροντίσουμε είναι να μην βιαζόμαστε να «πετάξουμε» από πάνω μας τον πόνο, όταν αυτός έρχεται – θέλει αρκετή εγρήγορση κάτι τέτοιο, γιατί η πρώτη αντίδραση του ανθρώπου είναι να προσπαθήσει να διασκεδάσει τον πόνο του, να γκρινιάξει, να φάει, να κάνει σεξ κλπ. Αποδοχή του πόνου λοιπόν είναι το πρώτο βήμα. Κατόπιν, τον επεξεργαζόμαστε και τον «εμπεριέχουμε», κάτι που απαιτεί ησυχία και εσωτερικότητα (όχι απαραίτητα χρόνο). Και το τρίτο βήμα είναι η παράδοση αυτής της ενέργειας στο Θείον. Παίρνουμε τον πόνο μας και τον παραδίδουμε στο Θεό με τη προσευχή και τον διαλογισμό μας. Γιατί μόνο άνθρωποι του Θεού μπορούν να υποφέρουν δημιουργικά…

Η αποδοχή, επεξεργασία και παράδοση του πόνου στο Θείον, και άρα μετουσίωση αυτού, είναι μια Χριστική οδός, και γι’ αυτό είναι δύσκολη φαινομενικά για τους περισσότερους. Ωστόσο είναι μια πολύ χαρισματική και ευδαιμονική οδός. Αλλά ξαναλέω, πρέπει να έχει κανείς Θεό για να μετουσιώνει τους πόνους του. Ο υλιστής έχει κλείσει από μόνος του τις διεξόδους μεταμόρφωσης του πόνου, και γι’ αυτό αρκείται και σε υλιστικά μπαλώματα, σε χαπάκια, ηδονές, απογνώσεις και διασκεδάσεις. Αν δεν βρει ο άνθρωπος τον Θεό, θα ζει χωρίς Στόχο και Σκοπό.

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Θηλυκότητα

Ας μην εξεγειρόμαστε εμείς οι γυναίκες όταν μάς λένε ότι έχουμε χάσει την θηλυκότητά μας. Είναι αλήθεια, την έχουμε χάσει. Επαναστατούμε με το παραμικρό, έχουμε χάσει την δεκτικότητα, την εσωτερικότητά μας… Μας έχει παρασύρει η εξωτερική ζωή με τους φόβους της και χάσαμε την σωστή πόλωσή μας.

Η ταύτιση του ανθρώπου με τα χαμηλότερα επίπεδα της ζωής, προκαλεί διαστρεβλώσεις στην ορθή πόλωση. Αντίθετα, η ανάπτυξη προς τον ανώτερο ψυχικό κόσμο, η ανάπτυξη της ψυχής, θεραπεύει, επαναφέρει την ορθή πόλωση του ανθρώπου, κι έτσι οι άντρες γίνονται πιο ανδροπρεπείς και εκπληρώνουν την ενσάρκωσή τους, ενώ οι γυναίκες γίνονται πιο θηλυκές και επίσης εκπληρώνουν την ενσάρκωσή τους.

Αυτή η ταύτιση με τα πιο γήινα κομμάτια του εαυτού, μάς θυμίζει τον κοσμογονικό μύθο της Γαίας και του Ουρανού. Τα παιδιά της Γαίας βγήκαν κακόμορφα, τέρατα. Έτσι και ο άνθρωπος, όσο ταυτίζεται με τα πιο γήινα κομμάτια τού εαυτού του και χάνει την επαφή με τον κόσμο των Ιδεών και της Ψυχής, θα διαστρεβλώνεται η προσωπικότητά του και θα γίνεται ένας κακόμορφος άνθρωπος. Αντίθετα, η ανάπτυξη προς τις ανώτερες σφαίρες, θα φέρει ομορφιά σε όλα τα σώματα του ανθρώπου.

Επίσης υπάρχει η ημι-ασυνείδητη εσφαλμένη εντύπωση στις γυναίκες ότι οι άντρες είναι εκείνοι που οφείλουν να μάς κάνουν γυναίκες με το να φέρονται περισσότερο ανδροπρεπώς. Αυτό όμως είναι λάθος σε ένα βαθμό. Εμείς οι ίδιες έχουμε το καθήκον να πραγματώσουμε τη θηλυκότητά μας, δεν μπορεί να το κάνει κάποιος άλλος για εμάς, όπως δεν μπορεί κάποιος άλλος να μάς φέρει σε επαφή με την αλήθεια μας. Η γυναίκα για να ξαναγίνει θηλυκή πρέπει να μάθει να γίνεται ένα δοχείο, δοχείο μετουσίωσης ενεργειών, συναισθημάτων, εμπειριών. Αντί αυτού, σήμερα η γυναίκα έχει χάσει κάθε υπομονή και δεκτικότητα, επαναστατεί και γκρινιάζει με το παραμικρό, και το κυριότερο, δεν ξέρει ή αρνείται να διαχειριστεί τον πόνο, κάτι που όμως είναι μέσα στα καθήκοντά της.

Η θηλυκότητα είναι συνυφασμένη με την αποδοχή, επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου.

Ο πόνος είναι βασικό μέρος της ζωής, θα ήταν ανεδαφικό αν αρνούμασταν κάτι τέτοιο. Η γυναίκα έχει σαν καθήκον την επεξεργασία του συναισθηματικού πόνου, ενώ ο άντρας επεξεργάζεται τους πιο υλικούς αλλά και νοητικούς πόνους. Παίρνουμε το ακατέργαστο υλικό της ζωής, και το πλάθουμε. Αυτό σημαίνει επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου.

Η γυναίκα σαν δέκτης που είναι, λαμβάνει τις ενέργειες του άντρα και συνειδητά ή ασυνείδητα προσπαθεί να τίς μετουσιώσει και να παράγει κάτι νέο. Εκεί κρύβεται και η γονιμότητά της, σ’ αυτό το μετουσιωτικό έργο, όπως κάνει και η μητέρα γη που λαμβάνει τα ξερά φύλλα, τα κάνει λίπασμα και παράγει νέα φυτά. Φυσικά και σε αυτήν την διαδικασία υπάρχει αγώνας, πόνος, αλλά και πολλή δημιουργικότητα.

Ας αναπτύξουμε λοιπόν περισσότερη υπομονή, δεκτικότητα, ησυχία, εσωτερικότητα. Ας μάθουμε να μιλάμε λιγότερο, γιατί στις μέρες μας ο λόγος έχει γίνει βασικό μέσον χειραγώγησης απ’ τη πλευρά των γυναικών. Αντί η γυναίκα να βάφεται υπερβολικά και να επιδεικνύει επίσης υπερβολικά το σώμα της σαν υπεραναπλήρωση της χαμένης θηλυκότητάς της, ας αναπτύξει αρετές που θα την κάνουν πραγματικά χαρισματική, θελκτική και γόνιμη. Αναζητά τον τέλειο άντρα, όμως δεν ξέρει να τον δημιουργήσει – αντιθέτως, με την αντιπαθητική κι εγωιστική συμπεριφορά της, δημιουργεί το αντίθετο απ’ αυτό που επιθυμεί, δημιουργεί έναν άντρα αδιάφορο, αδύναμο, άπιστο κλπ, γιατί η ίδια δεν πλουτίζει τον εαυτό της.

Η γυναίκα είναι τροφή, δίνει τροφή, αν έχει τροφή. Η τροφή που δίνει, εκτός από υλική, είναι βασικά συναισθηματική. Αν η συναισθηματική τροφή είναι πραγματικά θρεπτική, ο άντρας της, τα παιδιά της και το περιβάλλον της θα χαίρουν άκρας υγείας και πνευματικότητας. Αν όμως η τροφή που δίνει είναι βαριά και δηλητηριασμένη, και το περιβάλλον της θα είναι το ίδιο. Έτσι λοιπόν η γυναίκα έχει αρκετά χαρούμενα καθήκοντα.

Να σημειώσω ότι ένας απ’ τους λόγους για τη διαστρέβλωση των πολικοτήτων των ανδρών και των γυναικών στην εποχή μας, είναι το τεράστιο πρόβλημα της χημικής μόλυνσης, χημικά που αλλάζουν τις πολικότητές μας. Όπως επίσης και οι πάμπολλες υλιστικές ενέργειες και σκεπτομορφές που σαν φίδια που έρπουν εισέρχονται στη φυσιολογία μας και μάς κρατούν δέσμιους της ύλης, κατεβάζοντας τον κραδασμό μας, και με έναν χαμηλό κραδασμό, οι πολικότητες εύκολα διαστρέφονται. Όλα αυτά είναι εχθροί μας.

Ωστόσο, ο άνθρωπος που ενατενίζει την Ψυχή του, χτίζει σπειροειδώς την πνευματική του φυσιολογία, δημιουργεί γέφυρες, ενώ με τη σειρά τους η γυναίκα και ο άντρας γίνονται γέφυρες επίτευξης ο ένας για τον άλλον. Μια πραγματική γυναίκα θα γίνει το ψυχικό όχημα για τον άντρα, το οποίο θα ανεβάσει τη συνειδητότητά του σε ανώτερες σφαίρες, κι έτσι θα μπορεί εκείνος να ξεπερνά αδυναμίες κι εθισμούς (π.χ. τσιγάρο, αλκοόλ κλπ), εθισμοί που δεν είναι παρά μια ανάγκη για την χρησιμοποίηση της θηλυκής αρχής προς έναν ανώτερο σκοπό, εκδηλωμένη ωστόσο διαστρεβλωμένα. Έτσι και ο άντρας καλείται να αναπτύξει πιο εξιδανικευμένη σχέση με τη γυναίκα.

Γνώρισε τον εχθρό σου

Εάν θέλουμε να εξελιχτούμε γρήγορα και να απολαύσουμε τη ζωή και την ελευθερία, πρέπει να γνωρίζουμε με ακρίβεια ποιος είναι ο εχθρός μας. Εάν ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός μας, θα ξέρουμε ποιος είναι και ο φίλος μας. Αν πολεμήσουμε κατά του εχθρού μας, θα κερδίσουμε περισσότερους συμμάχους, θα έχουμε περισσότερες νίκες και θα κατακτήσουμε περισσότερα πνευματικά εδάφη.

Φυσικά να κάνω σαφές ότι ο εχθρός δεν είναι κάποιος άνθρωπος στον οποίο θα αρχίσουμε να εκσφενδονίζουμε αρνητικές ενέργειες. Ο εχθρός βασικά είναι ο εγωισμός μας, με τα χίλια κεφάλια του. Είναι η αδράνειά μας, με τις άπειρες εκδηλώσεις της. Εχθρός είναι κάθε δύναμη και ενέργεια που οδηγεί στην καταστροφή και είναι κατά της επιβίωσης. Είναι επίσης αυτή η ίδια η αδιαφορία που μάς κρατά σε μια χλιαρή κατάσταση συνειδητότητας στην οποία δεν υπάρχει εξέλιξη. Γι’ αυτό, αν δεν έχουμε εχθρούς, ας δημιουργήσουμε.

Όποιοι λένε ότι δεν υπάρχει εχθρός, είναι κατά της ίδιας της εξέλιξης, καθώς χωρίς μάχη δεν υπάρχει και νίκη, ενώ ταυτόχρονα μένουν εγκλωβισμένοι στον δυαδισμό. Γιατί, για να ξεπεράσει κανείς τον δυαδισμό, πρέπει να γνωρίζει και να αφομοιώνει συνειδητά τα πολικά αντίθετα, όχι να τα αγνοεί και να νομίζει έτσι πως τα έχει υπερβεί. Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε το κακό, πρέπει να το λειτουργούμε συνειδητά, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. Για παράδειγμα, αναλαμβάνουμε συνειδητά μια αδυναμία ή ένα προβληματικό στοιχείο της προσωπικότητάς μας, και το μετατρέπουμε σε θετικό. Δεν αρνούμαστε τίποτα αλλά εργαζόμαστε με κάθε κομμάτι της ζωής. Συχνά βέβαια οι άνθρωποι είτε δεν ξέρουν να εντοπίσουν τα ελαττώματά τους, ή τα αντιλαμβάνονται κάπως ενοχικά, ενοχή που όμως δείχνει την μη ορθή κατανόηση του ελαττώματος, αλλά μάλλον την εγωιστική συγκάλυψή του.

Τα ελαττώματά μας ωστόσο είναι αρετές που αναμένουν την αποκάλυψή τους. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να τα ανακαλύπτουμε, γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να παλεύουμε τον εχθρό. Και για να τον παλέψουμε, πρέπει να τον αναγνωρίσουμε. Έτσι η φυσιολογία μας θα γίνει ένα ποτάμι με γάργαρο νερό που δίνει ζωή στη φύση. Αυτή η αντιμετώπιση βέβαια διαφέρει από τις υπνωτιστικές new-agey διδασκαλίες που μάς σερβίρουν και που θέλουν να μάς κάνουν να διακοσμούμε το βάλτο μας με λουλούδια...

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)