elenastral

Δουλεύοντας με το νόμο των αντιθέτων

2012-02-02T00:10:00.000+02:00

Ο πνευματικός άνθρωπος δεν φοβάται τις αρνητικότητες και τους κινδύνους της ζωής. Δουλεύει συνειδητά με τις επίπονες επιρροές, δεν τις κρύβει, δεν τις κάνει ταμπού, αλλά τις μετατρέπει σε όχημα που τον μεταφέρουν σε ανώτερα επίπεδα της εξελικτικής σπείρας. Είναι επιφυλακτικός με τις χαρές και τις ευκολίες, δουλεύει συνειδητά με το νόμο των αντιθέτων, κι έτσι μετατρέπει:

τον πόνο σε ανείπωτη Χαρά.
τον περιορισμό σε Ελευθερία.
τη μοναξιά σε Επαφή.
την ασθένεια σε Υγεία.
την σύγκρουση σε Ειρήνη.
τον θάνατο σε νέα Ζωή.
την βρωμιά σε Αγνότητα.
την προδοσία σε Πίστη.
το δηλητήριο σε Ελιξίριο.
την στέρηση σε Πληρότητα.
το σκότος σε Φως.

Έχει το νου του απ’ την άλλη να μετατρέπει:

την ξεκούραση σε Μόχθο.
την ευκολία σε Δοκιμασία.
την ειρήνη σε Πόλεμο.
την άνεση σε Αφαίρεση.
την κοσμικότητα σε Μοναξιά.
τον πλούτο σε Απάρνηση.

Μη φοβούμενος καμία εκδήλωση της ζωής, ούτε τις φαινομενικά δύσκολες, ούτε τις φαινομενικά εύκολες, κοιτάει πέρα απ’ την επιφάνεια των εκδηλώσεων, σπάζοντας το κέλυφος που κρύβει την ανάλογη αντίθετη και ζωοποιό ποιότητα μέσα της. Με την οξεία αυτή ματιά σε κάθε γεγονός που απομονώνει και εξετάζει προσεκτικά, μη αποφεύγοντάς το, κινεί το γιν γιανγκ της ζωής, πατώντας τα εσωτερικά κουμπιά των αντιθέτων. Έτσι αποκτά ταχύτητα στην περιστροφή του, ανανεώνει τη ζωή και φέρνει μπροστά του νέες προκλήσεις.

Ο μη επιφανειακός άνθρωπος κάνει τις αρνητικές εκδηλώσεις της ζωής ένα όχημα για εξέλιξη. Δεν τις φοβάται, αντίθετα χαίρεται, γιατί βλέπει καθαρά μέσα τους το σπόρο της θετικής εκδήλωσης που αναμένει απ’ αυτόν να απελευθερωθεί. Δεν χαίρεται με τις ευκολίες κι ευτυχίες, γιατί γνωρίζει την ύπαρξη της ανάλογης αρνητικής ποιότητας, και αποτρέπει την εκδήλωσή τους με το να ενεργοποιεί αυτοβούλως την εποικοδομητική αρνητική ποιότητα που σπερματικά κρύβεται στις χαρές της ζωής. Δεν αρκείται σε μια επιφανειακή ζωή, γιατί γνωρίζει την αξία της και δεν την σπαταλά, αλλά και γιατί γνωρίζει πως αν αφεθεί στην επιφανειακή ζωή, θα μένει σκλάβος του νόμου των αντιθέτων, αντί να τον κυβερνά. Έτσι η ζωή του γίνεται μια ευδαιμονική κρίση που οδηγεί σε συνεχείς υπερβάσεις και σε μεγάλο πλούτο γνώσης κι εμπειρίας.

Δείτε επίσης: Γιν Γιανγκ – Η Δύναμη της Ζωής

Το ταμπού του πόνου

2011-12-12T14:59:00.000+02:00

Ελλείψει ουσιαστικής πνευματικής παιδείας και ψυχολογικής κουλτούρας, οι άνθρωποι στην εποχή μας δεν γνωρίζουν το πώς να διαχειριστούν τον πόνο, δεν γνωρίζουν το πώς να αγαπούν…Έτσι κάνουν τον πόνο ταμπού, δηλαδή αποστρέφουν τα μάτια τους απ’ αυτόν. Ταμπού είναι οτιδήποτε κρατάμε μυστικό, απ’ την ίδια μας τη συνειδητότητα.

Ο δυτικός πολιτισμός είναι βασισμένος στην αποφυγή του πόνου: μια πληθώρα διασκεδάσεων και εξωτερικών ερεθισμάτων που αποσπούν τη προσοχή απ’ την εσωτερική ζωή και κάνουν τον άνθρωπο να ζει σε μια φρενίτιδα εξωτερικότητας, αποφεύγοντας έτσι να δει κατάματα όσα τον απασχολούν. Το πρώτο ρεφλέξ όταν βιώνει έναν πόνο είναι να ψάξει για σχέσεις, διασκεδάσεις και ηδονές που θα τον κάνουν να ξεχαστεί, που θα του ανακουφίσουν εξωτερικά την δυσαρέσκεια και τον αρνητισμό του. Γιατί ο πόνος έχει άπειρες μορφές και δεν είναι μόνο ο χονδροειδής πόνος που φέρνει μια ασθένεια του σώματος. Έτσι με κάθε καταπίεση του πόνου προς τα μέσα, δημιουργείται ένα στρώμα πόνου που μένει ανεπεξέργαστο και επικάθεται στη φυσιολογία, δημιουργώντας με τον καιρό μια ανυπόφορη κατάσταση για το άτομο, κάτι που αργά ή γρήγορα οδηγεί σε εκρήξεις καταθλίψεων και ασθενειών.

Το ότι βασίζεται ο δυτικός πολιτισμός στην καταπίεση και αποφυγή του πόνου, το βλέπουμε καθαρά με την πληθώρα των ηδονών που υπάρχουν: ποτά, ηδονιστικά φαγητά, ναρκωτικά, fast-food σχέσεις, σεξ, καταναλωτισμός… Όλα αυτά δεν είναι αθώες διασκεδάσεις αλλά προσπάθεια του ανθρώπου να κατευνάσει τον πόνο του. Ο άνθρωπος που επεξεργάζεται συνειδητά τον πόνο του, όχι μόνο τον μετουσιώνει, αλλά βιώνει και μεγάλη ευδαιμονία και αγάπη. Ο άνθρωπος αγάπης δεν έχει ανάγκη από ευχαρίστηση, καθώς είναι ο ίδιος μια πηγή ευχαρίστησης.

Η επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου, μάς κάνει ανθρώπους αξίας και ομορφιάς. Σε πρώτη φάση αυτό που πρέπει να φροντίσουμε είναι να μην βιαζόμαστε να «πετάξουμε» από πάνω μας τον πόνο, όταν αυτός έρχεται – θέλει αρκετή εγρήγορση κάτι τέτοιο, γιατί η πρώτη αντίδραση του ανθρώπου είναι να προσπαθήσει να διασκεδάσει τον πόνο του, να γκρινιάξει, να φάει, να κάνει σεξ κλπ. Αποδοχή του πόνου λοιπόν είναι το πρώτο βήμα. Κατόπιν, τον επεξεργαζόμαστε και τον «εμπεριέχουμε», κάτι που απαιτεί ησυχία και εσωτερικότητα (όχι απαραίτητα χρόνο). Και το τρίτο βήμα είναι η παράδοση αυτής της ενέργειας στο Θείον. Παίρνουμε τον πόνο μας και τον παραδίδουμε στο Θεό με τη προσευχή και τον διαλογισμό μας. Γιατί μόνο άνθρωποι του Θεού μπορούν να υποφέρουν δημιουργικά…

Η αποδοχή, επεξεργασία και παράδοση του πόνου στο Θείον, και άρα μετουσίωση αυτού, είναι μια Χριστική οδός, και γι’ αυτό είναι δύσκολη φαινομενικά για τους περισσότερους. Ωστόσο είναι μια πολύ χαρισματική και ευδαιμονική οδός. Αλλά ξαναλέω, πρέπει να έχει κανείς Θεό για να μετουσιώνει τους πόνους του. Ο υλιστής έχει κλείσει από μόνος του τις διεξόδους μεταμόρφωσης του πόνου, και γι’ αυτό αρκείται και σε υλιστικά μπαλώματα, σε χαπάκια, ηδονές, απογνώσεις και διασκεδάσεις. Αν δεν βρει ο άνθρωπος τον Θεό, θα ζει χωρίς Στόχο και Σκοπό.

Θηλυκότητα

2011-12-10T02:01:00.001+02:00

Ας μην εξεγειρόμαστε εμείς οι γυναίκες όταν μάς λένε ότι έχουμε χάσει την θηλυκότητά μας. Είναι αλήθεια, την έχουμε χάσει. Επαναστατούμε με το παραμικρό, έχουμε χάσει την δεκτικότητα, την εσωτερικότητά μας… Μας έχει παρασύρει η εξωτερική ζωή με τους φόβους της και χάσαμε την σωστή πόλωσή μας.

Η ταύτιση του ανθρώπου με τα χαμηλότερα επίπεδα της ζωής, προκαλεί διαστρεβλώσεις στην ορθή πόλωση. Αντίθετα, η ανάπτυξη προς τον ανώτερο ψυχικό κόσμο, η ανάπτυξη της ψυχής, θεραπεύει, επαναφέρει την ορθή πόλωση του ανθρώπου, κι έτσι οι άντρες γίνονται πιο ανδροπρεπείς και εκπληρώνουν την ενσάρκωσή τους, ενώ οι γυναίκες γίνονται πιο θηλυκές και επίσης εκπληρώνουν την ενσάρκωσή τους.

Αυτή η ταύτιση με τα πιο γήινα κομμάτια του εαυτού, μάς θυμίζει τον κοσμογονικό μύθο της Γαίας και του Ουρανού. Τα παιδιά της Γαίας βγήκαν κακόμορφα, τέρατα. Έτσι και ο άνθρωπος, όσο ταυτίζεται με τα πιο γήινα κομμάτια τού εαυτού του και χάνει την επαφή με τον κόσμο των Ιδεών και της Ψυχής, θα διαστρεβλώνεται η προσωπικότητά του και θα γίνεται ένας κακόμορφος άνθρωπος. Αντίθετα, η ανάπτυξη προς τις ανώτερες σφαίρες, θα φέρει ομορφιά σε όλα τα σώματα του ανθρώπου.

Επίσης υπάρχει η ημι-ασυνείδητη εσφαλμένη εντύπωση στις γυναίκες ότι οι άντρες είναι εκείνοι που οφείλουν να μάς κάνουν γυναίκες με το να φέρονται περισσότερο ανδροπρεπώς. Αυτό όμως είναι λάθος σε ένα βαθμό. Εμείς οι ίδιες έχουμε το καθήκον να πραγματώσουμε τη θηλυκότητά μας, δεν μπορεί να το κάνει κάποιος άλλος για εμάς, όπως δεν μπορεί κάποιος άλλος να μάς φέρει σε επαφή με την αλήθεια μας. Η γυναίκα για να ξαναγίνει θηλυκή πρέπει να μάθει να γίνεται ένα δοχείο, δοχείο μετουσίωσης ενεργειών, συναισθημάτων, εμπειριών. Αντί αυτού, σήμερα η γυναίκα έχει χάσει κάθε υπομονή και δεκτικότητα, επαναστατεί και γκρινιάζει με το παραμικρό, και το κυριότερο, δεν ξέρει ή αρνείται να διαχειριστεί τον πόνο, κάτι που όμως είναι μέσα στα καθήκοντά της.

Η θηλυκότητα είναι συνυφασμένη με την αποδοχή, επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου.

Ο πόνος είναι βασικό μέρος της ζωής, θα ήταν ανεδαφικό αν αρνούμασταν κάτι τέτοιο. Η γυναίκα έχει σαν καθήκον την επεξεργασία του συναισθηματικού πόνου, ενώ ο άντρας επεξεργάζεται τους πιο υλικούς αλλά και νοητικούς πόνους. Παίρνουμε το ακατέργαστο υλικό της ζωής, και το πλάθουμε. Αυτό σημαίνει επεξεργασία και μετουσίωση του πόνου.

Η γυναίκα σαν δέκτης που είναι, λαμβάνει τις ενέργειες του άντρα και συνειδητά ή ασυνείδητα προσπαθεί να τίς μετουσιώσει και να παράγει κάτι νέο. Εκεί κρύβεται και η γονιμότητά της, σ’ αυτό το μετουσιωτικό έργο, όπως κάνει και η μητέρα γη που λαμβάνει τα ξερά φύλλα, τα κάνει λίπασμα και παράγει νέα φυτά. Φυσικά και σε αυτήν την διαδικασία υπάρχει αγώνας, πόνος, αλλά και πολλή δημιουργικότητα.

Ας αναπτύξουμε λοιπόν περισσότερη υπομονή, δεκτικότητα, ησυχία, εσωτερικότητα. Ας μάθουμε να μιλάμε λιγότερο, γιατί στις μέρες μας ο λόγος έχει γίνει βασικό μέσον χειραγώγησης απ’ τη πλευρά των γυναικών. Αντί η γυναίκα να βάφεται υπερβολικά και να επιδεικνύει επίσης υπερβολικά το σώμα της σαν υπεραναπλήρωση της χαμένης θηλυκότητάς της, ας αναπτύξει αρετές που θα την κάνουν πραγματικά χαρισματική, θελκτική και γόνιμη. Αναζητά τον τέλειο άντρα, όμως δεν ξέρει να τον δημιουργήσει – αντιθέτως, με την αντιπαθητική κι εγωιστική συμπεριφορά της, δημιουργεί το αντίθετο απ’ αυτό που επιθυμεί, δημιουργεί έναν άντρα αδιάφορο, αδύναμο, άπιστο κλπ, γιατί η ίδια δεν πλουτίζει τον εαυτό της.

Η γυναίκα είναι τροφή, δίνει τροφή, αν έχει τροφή. Η τροφή που δίνει, εκτός από υλική, είναι βασικά συναισθηματική. Αν η συναισθηματική τροφή είναι πραγματικά θρεπτική, ο άντρας της, τα παιδιά της και το περιβάλλον της θα χαίρουν άκρας υγείας και πνευματικότητας. Αν όμως η τροφή που δίνει είναι βαριά και δηλητηριασμένη, και το περιβάλλον της θα είναι το ίδιο. Έτσι λοιπόν η γυναίκα έχει αρκετά χαρούμενα καθήκοντα.

Να σημειώσω ότι ένας απ’ τους λόγους για τη διαστρέβλωση των πολικοτήτων των ανδρών και των γυναικών στην εποχή μας, είναι το τεράστιο πρόβλημα της χημικής μόλυνσης, χημικά που αλλάζουν τις πολικότητές μας. Όπως επίσης και οι πάμπολλες υλιστικές ενέργειες και σκεπτομορφές που σαν φίδια που έρπουν εισέρχονται στη φυσιολογία μας και μάς κρατούν δέσμιους της ύλης, κατεβάζοντας τον κραδασμό μας, και με έναν χαμηλό κραδασμό, οι πολικότητες εύκολα διαστρέφονται. Όλα αυτά είναι εχθροί μας.

Ωστόσο, ο άνθρωπος που ενατενίζει την Ψυχή του, χτίζει σπειροειδώς την πνευματική του φυσιολογία, δημιουργεί γέφυρες, ενώ με τη σειρά τους η γυναίκα και ο άντρας γίνονται γέφυρες επίτευξης ο ένας για τον άλλον. Μια πραγματική γυναίκα θα γίνει το ψυχικό όχημα για τον άντρα, το οποίο θα ανεβάσει τη συνειδητότητά του σε ανώτερες σφαίρες, κι έτσι θα μπορεί εκείνος να ξεπερνά αδυναμίες κι εθισμούς (π.χ. τσιγάρο, αλκοόλ κλπ), εθισμοί που δεν είναι παρά μια ανάγκη για την χρησιμοποίηση της θηλυκής αρχής προς έναν ανώτερο σκοπό, εκδηλωμένη ωστόσο διαστρεβλωμένα. Έτσι και ο άντρας καλείται να αναπτύξει πιο εξιδανικευμένη σχέση με τη γυναίκα.

Γνώρισε τον εχθρό σου

2011-12-10T01:40:00.001+02:00

Εάν θέλουμε να εξελιχτούμε γρήγορα και να απολαύσουμε τη ζωή και την ελευθερία, πρέπει να γνωρίζουμε με ακρίβεια ποιος είναι ο εχθρός μας. Εάν ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός μας, θα ξέρουμε ποιος είναι και ο φίλος μας. Αν πολεμήσουμε κατά του εχθρού μας, θα κερδίσουμε περισσότερους συμμάχους, θα έχουμε περισσότερες νίκες και θα κατακτήσουμε περισσότερα πνευματικά εδάφη.

Φυσικά να κάνω σαφές ότι ο εχθρός δεν είναι κάποιος άνθρωπος στον οποίο θα αρχίσουμε να εκσφενδονίζουμε αρνητικές ενέργειες. Ο εχθρός βασικά είναι ο εγωισμός μας, με τα χίλια κεφάλια του. Είναι η αδράνειά μας, με τις άπειρες εκδηλώσεις της. Εχθρός είναι κάθε δύναμη και ενέργεια που οδηγεί στην καταστροφή και είναι κατά της επιβίωσης. Είναι επίσης αυτή η ίδια η αδιαφορία που μάς κρατά σε μια χλιαρή κατάσταση συνειδητότητας στην οποία δεν υπάρχει εξέλιξη. Γι’ αυτό, αν δεν έχουμε εχθρούς, ας δημιουργήσουμε.

Όποιοι λένε ότι δεν υπάρχει εχθρός, είναι κατά της ίδιας της εξέλιξης, καθώς χωρίς μάχη δεν υπάρχει και νίκη, ενώ ταυτόχρονα μένουν εγκλωβισμένοι στον δυαδισμό. Γιατί, για να ξεπεράσει κανείς τον δυαδισμό, πρέπει να γνωρίζει και να αφομοιώνει συνειδητά τα πολικά αντίθετα, όχι να τα αγνοεί και να νομίζει έτσι πως τα έχει υπερβεί. Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε το κακό, πρέπει να το λειτουργούμε συνειδητά, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. Για παράδειγμα, αναλαμβάνουμε συνειδητά μια αδυναμία ή ένα προβληματικό στοιχείο της προσωπικότητάς μας, και το μετατρέπουμε σε θετικό. Δεν αρνούμαστε τίποτα αλλά εργαζόμαστε με κάθε κομμάτι της ζωής. Συχνά βέβαια οι άνθρωποι είτε δεν ξέρουν να εντοπίσουν τα ελαττώματά τους, ή τα αντιλαμβάνονται κάπως ενοχικά, ενοχή που όμως δείχνει την μη ορθή κατανόηση του ελαττώματος, αλλά μάλλον την εγωιστική συγκάλυψή του.

Τα ελαττώματά μας ωστόσο είναι αρετές που αναμένουν την αποκάλυψή τους. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να τα ανακαλύπτουμε, γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να παλεύουμε τον εχθρό. Και για να τον παλέψουμε, πρέπει να τον αναγνωρίσουμε. Έτσι η φυσιολογία μας θα γίνει ένα ποτάμι με γάργαρο νερό που δίνει ζωή στη φύση. Αυτή η αντιμετώπιση βέβαια διαφέρει από τις υπνωτιστικές new-agey διδασκαλίες που μάς σερβίρουν και που θέλουν να μάς κάνουν να διακοσμούμε το βάλτο μας με λουλούδια...

Το μήνυμα μέσα στην ασθένεια

2011-11-20T15:28:00.001+02:00

Κάθε ασθένεια και κάθε σύμπτωμα, κρύβει ένα μήνυμα, ένα πουλάκι που αναμένει να ελευθερωθεί. Η πληγή της ανθρωπότητας είναι η αποφυγή της αντιμετώπισης του πόνου. Βιάζεται ο άνθρωπος να απαλλαγεί απ’ τα συμπτώματά του και τα καταπιέζει με χημικά ή δεν τους δίνει σημασία. Αποστρέφει το κεφάλι του απ’ όσα χρειάζονται την προσοχή του. Κι έτσι το μήνυμα μένει σφραγισμένο στο μπουκάλι, και δεν προσφέρει την γνώση και την εξέλιξη την οποία προσπαθεί να δώσει στον άνθρωπο, κάνοντάς τον να ασφυκτιά και να χειροτερεύει την υγεία και τη ψυχολογία του. Γιατί αν δεν εξελισσόμαστε, τότε πηγαίνουμε προς τα πίσω – μόνο το Μέλλον υπάρχει.

Πως όμως θα ανοίξουμε το μπουκάλι να διαβάσουμε το μήνυμα;

Απλά μπορούμε να ‘σκύψουμε’ στον εαυτό μας, να κοιτάξουμε κατάματα τον πόνο και το σύμπτωμα. Μπορούμε να εξετάσουμε τον συμβολισμό του κάθε συμπτώματος, ο οποίος θα σχετίζεται με το ανάλογο όργανο. Έχουμε πρόβλημα στο πεπτικό σύστημα; Τότε δυσκολευόμαστε να αφομοιώσουμε εμπειρίες και πληροφορίες. Έχουμε πρόβλημα στα μάτια; Τότε φοβόμαστε να δούμε την αλήθεια και το μέλλον. Έχουμε πρόβλημα στα πόδια; Ίσως φοβόμαστε να προχωρήσουμε μπροστά. Υπάρχουν ανάλογα βιβλία που θα μπορούσαν να μάς βοηθήσουν στον αποσυμβολισμό των συμπτωμάτων μας.

Αρχικά λοιπόν θα πρέπει να μάθουμε να ακούμε το σώμα μας, αντί να το αγνοούμε. Όχι όμως φοβικά, υποχονδριακά και εμμονικά, αλλά με διάθεση φροντίδας και επαναφοράς της υγείας και ισορροπίας - υγεία και ισορροπία την οποία πρέπει αρχικά να οραματιστούμε, να διεκδικήσουμε και να πραγματώσουμε. Η βιασύνη για επαναφορά της υγείας θα μάς οδηγήσει σε λάθος δρόμους. Η βιασύνη δείχνει ότι ο άνθρωπος αποφεύγει τη ζωή, το πόνο και την εμπειρία, και ότι δεν ζει τελικά.

Μέσα λοιπόν στην κάθε ασθένεια και στο κάθε σύμπτωμα, κρύβεται ένα πουλάκι που αναμένει να ελευθερωθεί για να πετάξει ψηλά και μακριά, μεταφέροντας όλη μας τη φυσιολογία, εξελίσσοντας και μεταμορφώνοντάς τη. Γιατί στην πνευματικότητα, είναι τα πουλάκια που σέρνουν ολόκληρα φορτωμένα καράβια…

Προετοιμασία για το θάνατο – Αθανασία

2011-11-09T14:44:00.000+02:00

Η προετοιμασία για το θάνατο θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μας. Και προετοιμασία για το θάνατο σημαίνει πραγμάτωση της αθανασίας.

Στόχος της ζωής μας είναι να αυξήσουμε τη συνειδητότητά μας, ώστε όταν αφήσουμε το φυσικό σώμα να έχουμε αρκετή επίγνωση και να κινηθούμε συνειδητά στους λεπτοφυείς κόσμους αντί να πέσουμε σε ύπνο και να είμαστε έρμαια διάφορων επιρροών, εντυπώσεων και του κάρμα. Η αύξηση της συνειδητότητας είναι αποτέλεσμα αύξησης της ψυχικής ενέργειας. Όσο περισσότερη ενέργεια έχουμε, τόσο πιο πολλά μέρη της ψυχικής μας φυσιολογίας φωτίζονται. Πραγματώνοντας το ψυχικό μας δυναμικό, αντί να ζούμε μόνο σαν φυσικά σώματα, αποκτούμε σταδιακά συνέχεια της συνειδητότητας. Και από ένα σημείο και μετά, η συνέχεια της συνειδητότητας είναι η πραγμάτωση της αθανασίας.

Γιατί δεν συζητά ο κόσμος για την αθανασία, παρά μόνο την έχει κάνει ταμπού, και το εγώ του συχνά έχει διαστρέψει αυτή την έννοια σε κάτι αρνητικό, δίνοντάς της μια ματαιόδοξη χροιά; Είναι μια κλασσική τεχνική των δυνάμεων της Άρνησης, να προσδίδουν αρνητικές έννοιες σε λέξεις που δείχνουν προς κάτι ιερό, αξιόλογο ή ευγενές. Η αθανασία ωστόσο είναι το πεπρωμένο μας. Αλλά όχι η αθανασία του φυσικού σώματος, του οποίου τα χρόνια ζωής μπορεί να έχουν τη δυνατότητα να επιμηκυνθούν, ωστόσο δεν είμαστε προορισμένοι για να ζήσουμε στη γη μόνο ή σε κάποιον άλλο πλανήτη μόνο. Στα διάφορα σχολεία πηγαίνουμε για να αποφοιτήσουμε ή να υπηρετήσουμε σαν δάσκαλοι και όχι για να μείνουμε για πάντα.

Έπειτα, ο μέσος άνθρωπος τρέφει για το θάνατο ανάμικτα αισθήματα φόβου και προσμονής λύτρωσης – και τα δυο ωστόσο είναι αυταπάτες. Ο θάνατος είναι όντως λύτρωση, όχι όμως με την έννοια που κάποιος ασυνείδητα δίνει ότι θα πεθάνει και θα του φύγουν τα βάσανα. Γιατί αν δεν έχει εξαγνιστεί κανείς ενώ ήταν εν ζωή, θα κουβαλά μαζί του όλες τις συσσωρεύεις του, εκτός απ’ το φυσικό σώμα που διαλύεται.

Ο θάνατος ωστόσο είναι λύτρωση στη περίπτωση που έχουμε χτίσει το ψυχικό μας όχημα και μπορούμε να μεταβούμε σε αυτό – κάτι που μπορεί να γίνει και ενόσω είμαστε σε φυσικό σώμα. Τότε ζούμε μια λυτρωμένη ζωή, καθώς έχουμε πεθάνει επί της ουσίας – έχει πεθάνει το εγώ και περνά ο άνθρωπος σε μια λαμπρή, υπερβατική ψυχική ζωή.

Γι’ αυτό ας μάθουμε στο διαλογισμό μας να βγαίνουμε στα ανώτερα ψυχικά πεδία, ας κάνουμε το σπίτι μας εκεί, ένα σπίτι που δεν γκρεμίζεται με τον παραμικρό σεισμό ή τσουνάμι…

Η επιτυχία της ζωής κρίνεται απ’ την επίτευξη της αθανασίας.

Τέχνη και χαρίσματα

2011-11-05T13:02:00.000+02:00

Πως εξηγείται ότι πολλοί χαρισματικοί καλλιτέχνες ζουν μια φαύλη ζωή και συχνά χάνουν τελικά το χάρισμά τους ή και την ίδια τους τη ζωή; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι οι δυνάμεις του σκότους, μόλις δουν ότι ένας άνθρωπος έχει χάρισμα με το οποίο μέσα απ’ την τέχνη του θα διαδώσει στον κόσμο εικόνες ομορφιάς, υπερβατικότητας και αθανασίας που θα επιφέρουν αλλαγές στην ανθρωπότητα, σπεύδουν να τον επιμολύνουν, να τον φτωχύνουν πνευματικά και να καταστρέψουν το χάρισμά του. Αυτό κυρίως γίνεται μέσα απ’ το σεξ, τα ναρκωτικά και την ματαιοδοξία.

Οι δυνάμεις του σκότους στέλνουν τους αντιπροσώπους τους κοντά στο άτομο (και τηλεπαθητικές σκεπτομορφές), οι οποίοι σταδιακά, και συνήθως ήπια, τον διαφθείρουν, του ‘τρώνε’ την ψυχική ενέργεια, η οποία είναι και ο φορέας του χαρίσματός του, κι έτσι ρίχνουν το άτομο σε κατάθλιψη, σε απόγνωση και σε αυτοκαταστροφικότητα.

Η προστασία δεν είναι ποτέ αρκετή για ένα χαρισματικό άτομο, για έναν καλλιτέχνη. Τα χαρίσματά του θα πρέπει να φυλάσσονται σαν ένας κήπος με αστέρια, που θα ποτίζονται συχνά και θα προστατεύονται από τα ζιζάνια και τα άγρια ζώα. Είναι αυτά τα αστέρια που θα δείξουν το δρόμο και σε άλλους ανθρώπους, αλλά δυστυχώς το σβήσιμό τους εύκολα γίνεται, στις σκληρές συνθήκες και τις παγίδες του γήινου πεδίου. Παγίδες οι οποίες δεν πρέπει να υποτιμόνται και να υπερτιμάται η δύναμη του ίδιου του χαρισματικού ανθρώπου. Αντίθετα, ο συνειδητός πόλεμος των παγίδων, θα δυναμώσει τα χαρίσματα. Οι δυνάμεις του σκότους κάνουν το παν για να μην διαδοθεί το φως και η αρμονία, πρώτα απ’ όλα γιατί ενοχλούνται και οι ίδιες.

Η αγνότητα σε όλες της τις μορφές θα πρέπει να είναι η ασπίδα του καλλιτέχνη, αλλά και η τροφή του κήπου του. Το σεξ ειδικά είναι ο πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος να χάσει κανείς το χάρισμά του. Η μόλυνση του σώματος επίσης με λάθος τροφές και χημικά. Και φυσικά, οι συναναστροφές με ανθρώπους που προσπαθούν να κλέψουν απ’ την ομορφιά και το χάρισμα το ατόμου, κολακεύοντας και διογκώνοντας το εγώ του, το οποίο γίνεται και η παγίδα του. Γι’ αυτό ο καλλιτέχνης πρέπει να ζει ζωή σχεδόν ασκητή, ώστε να προφυλάσσει την πνευματική και καλλιτεχνική του υγεία, για να μπορεί έτσι να κάνει το έργο του πραγματικότητα, να φέρνει δηλαδή υγεία στις ψυχές των ανθρώπων και να δείχνει το δρόμο για μια ανώτερη πραγματικότητα και ζωή.

Τα χαρίσματά μας υπάρχουν για να τα προσφέρουμε στους άλλους. Η τέχνη είναι θυσία. Όλοι κρύβουμε έναν καλλιτέχνη μέσα μας, ένα ή πολλά χαρίσματα που περιμένουν το πότισμα και τη φροντίδα τους, ώστε να γίνει η ζωή μας ένα ουράνιο τόξο ελπίδας, ομορφιάς και προσφοράς, μια γέφυρα σε ανώτερα πεδία ζωής…

Νέοι και επαγγελματική, κοινωνική και οικονομική επιτυχία

2011-09-29T00:09:00.001+03:00

Εάν ο κάθε άνθρωπος ήταν κοντά στον πραγματικό εαυτό του, κοντά στο Κέντρο του, θα είχε αρκετή ψυχική ενέργεια, η οποία θα του επέτρεπε να κάνει τα σωστά γι' αυτόν πράγματα στη ζωή, να επιλέξει ένα σωστό επάγγελμα, να βρει τη θέση του στη κοινωνία και να μην μείνει ποτέ χωρίς εργασία ή χρήματα. Η ζωή «χρησιμοποιεί» όσους έχουν αρκετή ενέργεια.

Αλλά αντί αυτού τι βλέπουμε; Οι νέοι να ξοδεύουν τις ενέργειές τους σε χίλιες δυο βλαβερές δραστηριότητες, διασκεδάσεις, σεξουαλικές επαφές, κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών, και να μένουν έτσι χωρίς ψυχική ενέργεια, μια κατάσταση που βγάζει τον άνθρωπο εκτός Κέντρου και τον κάνει να λειτουργεί μηχανικά, «περιφερειακά», μέσα από σύγχυση. Μέσα απ’ αυτήν την κατάσταση σύγχυσης, ο νέος συχνά θα κάνει λάθος επιλογές σε σπουδές και επάγγελμα, καθώς θα παρασύρεται από φόβους, σκεπτομορφές, φιλοδοξίες των γονιών και υποβολές του περιβάλλοντος, αντί να είναι αληθινός στον εαυτό του. Κι επειδή έκανε λάθος επιλογές, θα δυσκολευτεί πολύ να βρει την παραγωγική θέση του στη κοινωνία που θα του επιτρέψει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο και να ανταμείβεται ανάλογα.

Το εξωτερικό χάος και τα μπλοκαρίσματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος, δεν είναι παρά η αντανάκλαση της εσωτερικής του κατάστασης. Η δυσκολία κάποιου να βρει εργασία ή χρήματα, θα πρέπει αρχικά να αντιμετωπιστεί εσωτερικά, να διορθωθούν εκείνες οι βλάβες του πεδίου του οι οποίες φέρνουν και το ανάλογο αρνητικό αποτέλεσμα στη ζωή του. Και αυτό θα γίνει μέσα από συσσώρευση ψυχικής ενέργειας, με ορθό τρόπο ζωής, σκέψης και διαλογισμού.

Όσο περισσότερη ψυχική ενέργεια έχουμε, τόσο περισσότερα και πιο ουσιαστικά μπορούμε να προσφέρουμε, ενώ οι δρόμοι στη ζωή θα μάς ανοίγονται σχετικά εύκολα. Γι’ αυτό είναι τόσο κρίσιμης σημασίας να μην σπαταλά κανείς την ενέργειά του σε βλαβερές ενασχολήσεις και διασκεδάσεις. Ειδικά το ξεκίνημα της σεξουαλικής δραστηριότητας των νέων σε όλο και πιο νεαρή ηλικία, έχει καταστροφικά αποτελέσματα για τη συνοχή της προσωπικότητας, καθώς γίνεται τεράστια απώλεια ενέργειας, ενώ η ανταλλαγή ενεργειών με τους σεξουαλικούς συντρόφους αλλοτριώνει το χαρακτήρα και κάνει το άτομο να φεύγει μακριά απ’ τον εαυτό του, πολλές φορές δε, να χάνει τον εαυτό του. Τη σύγχυση που παρουσιάζουν συχνά οι νέοι δεν πρέπει να την παίρνουμε σαν κάτι το «φυσικό» και ότι είναι ανώριμοι και θα ωριμάσουν με το χρόνο. Οι νέοι χωρίς τις βλαβερές ενασχολήσεις και σεξουαλικές επαφές, θα ήταν πολύ πιο κοντά στο Κέντρο τους, θα είχαν συνοχή, ενέργεια και θα έκαναν ορθές επιλογές, εξασφαλίζοντας ένα επιτυχημένο και δημιουργικό μέλλον.

‘Έτσι λοιπόν είναι κρίσιμο να αμφισβητήσουμε τις συνήθειες, τις δραστηριότητες και τις νοοτροπίες που επικρατούν στη κοινωνία και στους νέους, ειδικά όταν είναι τόσο καταφανές ότι αυτές οδηγούν τον άνθρωπο σε αποσύνθεση, σε σύγχυση και αδιέξοδα.

Αυτοεκτίμηση, αγάπη για τον εαυτό, αποβολή ενοχών

2011-08-17T15:01:00.003+03:00

Πολλές φορές νομίζουμε ότι η έλλειψη αυτοεκτίμησης που μπορεί να τρέφουμε, ή οι ενοχές, ο θυμός, οι καταθλίψεις, η απόγνωση, η αδυναμία, το αίσθημα αποτυχίας και άλλα αρνητικά συναισθήματα, είναι αποτέλεσμα ενός εξωτερικού παράγοντα, τον οποίο κατηγορούμε συνειδητά ή ασυνείδητα. Ακόμα μπορεί να νομίζουμε ότι τις ενοχές που νιώθουμε μάς τις έχει εμφυσήσει η εκκλησία, οι γονείς κλπ. Όμως είναι αποκλειστικά δικά μας δημιουργήματα.

Εάν νιώθαμε καλά με τον εαυτό μας και η συνείδησή μας ήταν καθαρή, καμιά ενοχή δεν θα μπορούσε να καλλιεργηθεί στο είναι μας. Κλασσικό παράδειγμα είναι αυτό των σεξουαλικών ενοχών. Εάν οι άνθρωποι έκαναν σωστή διαχείριση της σεξουαλικής ενέργειας και δεν εκμεταλλευόντουσαν τους άλλους ή δεν σπαταλούσαν την ενέργεια της ζωής, δεν θα είχαν ενοχές, ούτε και σεξουαλικά προβλήματα ή μπλοκαρίσματα, αλλά θα απολάμβαναν τη δημιουργική ικανότητα που τους χάρισε η φύση με χαρά, ισορροπία και δοτικότητα. Δεν φταίει λοιπόν καμία εκκλησία για τις ενοχές μας.

Είναι ουσιαστικής σημασίας να αναλάβουμε τις προβολές μας αυτές, που συχνά είναι ασυνείδητες. Κάθε φορά που αφηνόμαστε σε τέτοιες αρνητικότητες και κατηγορούμε μια εξωτερική πηγή για τη δική μας κατάσταση, χάνουμε κομμάτι της δύναμής μας, χάνουμε κομμάτι του εαυτού μας.

Για να μην έχουμε ενοχές λοιπόν, η συνείδησή μας πρέπει να είναι καθαρή από καταγραφές εκμετάλλευσης, εξαπάτησης, κακότητας, αμέλειας, απερισκεψίας κι εγωισμού που έχουμε λειτουργήσει στο παρελθόν ή εξακολουθούμε να λειτουργούμε. Γιατί συχνά ακούμε από new-age διδασκαλίες ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι, χωρίς τύψεις και καταθλίψεις. Αλλά αυτό δεν μπορεί να έρθει αυτόματα – πρέπει να το αξίζουμε. Το δικαίωμα στη χαρά, στη σοφία και την ελευθερία, το κατακτούμε με τις ορθές μας πράξεις και σκέψεις, και όχι γιατί είμαστε τα κακομαθημένα παιδιά του Θεού. Εάν δεν ξεριζώσουμε τις οχιές της εκμετάλλευσης, της κακίας και του εγωισμού απ’ το είναι μας, εμείς οι ίδιοι θα βάζουμε εμπόδια στην ευτυχία και την επιτυχία στη ζωή μας.

Η αυτοεκτίμηση έχει εξέχουσα σπουδαιότητα για να έχουμε όμορφες σχέσεις, για να έχουμε υγεία και αφθονία. Όσο τρέφουμε ασυνείδητα αισθήματα αναξιότητας, θα νιώθουμε ότι δεν αξίζουμε όλα τα παραπάνω και θα σαμποτάρουμε τη ζωή μας. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να εξετάζουμε τον τρόπο που ζούμε και φερόμαστε, να σκεφτόμαστε καθημερινά αν αδικήσαμε κάποιον, αν εκμεταλλευτήκαμε, αν αγνοήσαμε, αν στη δουλειά μας δεν ήμασταν σωστοί, αν κατακρίναμε, αν μειώσαμε κλπ. Όσο αδικούμε τους άλλους, αλλά και όσο δεν εκδηλώνουμε το ωραίο μας και δημιουργικό δυναμικό, θα τρέφουμε ασυνείδητα αισθήματα αναξιότητας.

Για να έχει κανείς υγεία, θα πρέπει να νιώθει ότι την αξίζει. Για να έχει όμορφες σχέσεις, ειρήνη και αφθονία, θα πρέπει να νιώθει ότι τα αξίζει. Και θα τα αξίζει κανείς, αν έχει τη συνείδηση καθαρή. Αλλιώς, θα οδηγείται σε συμπεριφορές αυτοκαταστροφικές. Η αυτοκαταστροφή είναι μια αυτοτιμωρία λόγω μη καθαρής συνείδησης.

Για να έχουμε υγιές και όμορφο σώμα, ας κάνουμε όμορφες πράξεις.

Για να έχουμε υγιή και όμορφο συναισθηματικό κόσμο, ας τρέφουμε όμορφα συναισθήματα.

Για να έχουμε υγιή, όμορφο, σοφό και ελεύθερο νου, ας κάνουμε όμορφες σκέψεις.

Επίσης ας έχουμε υπόψη ότι θα περνούμε περιόδους κάθαρσης από τα παλιά αρνητικά μας κάρματα και καταγραφές, περίοδοι οι οποίες θα φέρνουν την ευκαιρία για συνειδητοποίηση και διόρθωση των λαθών μας. Ας έχουμε ευγνωμοσύνη για τις περιόδους αυτές και ας τις εκμεταλλευτούμε με δημιουργικό και θετικό τρόπο. Οι ενοχές για τα λάθη μας δεν δείχνουν συνειδητοποίηση αυτών - αντιθέτως, οι ενοχές είναι ένα τρυκ του εγώ για να αποφύγει να δει την αλήθεια και να κάνει το άτομο αλλαγές στη ζωή του.

Έτσι, η ενδελεχής εξέταση των κινήτρων και η συνειδητή διόρθωση αυτών και των πράξεών μας, θα φέρει τη πραγμάτωση της αξιοσύνης για τη χαρά, την αγάπη και την επιτυχία. Γιατί, όσες θετικές υποβολές και να κάνουμε ότι "αξίζουμε την αγάπη", εάν οι πράξεις και σκέψεις μας δεν είναι ανάλογες, θα δημιουργείται μια σφοδρή σύγκρουση και σχίσμα μεταξύ συνειδητού και υποσυνειδήτου, η οποία θα οδηγεί σε νευρώσεις και προβλήματα.

Ας καταστούμε άξιοι λοιπόν της αγάπης και της χαράς, με επιστημονικό τρόπο.

Αγάπη για τον εαυτό – Άσκηση

2011-08-14T14:56:00.001+03:00

Για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, πρέπει να είμαστε και αξιαγάπητοι. Η συνείδησή μας δεν θα επιτρέπει την αγάπη για τον εαυτό αν κάνουμε πράγματα απεχθή, καταστροφικά, άσχημα. Θα είμαστε δηλαδή αντιπαθητικοί στον ίδιο μας τον εαυτό αν κάνουμε πράγματα αντιπαθή, και θα περιμένουμε απ’ τους άλλους να μάς αγαπούν ενώ εμείς οι ίδιοι δεν αγαπούμε τον εαυτό μας. Έτσι, για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, οφείλουμε να είμαστε όμορφοι σε όλα τα επίπεδα.

Ένα κακομαθημένο παιδάκι δεν θα το αγαπούν και θα αναγκάζεται με διάφορα τρυκ να προσπαθεί να αποσπάσει την αγάπη. Γι’ αυτό δεν πρέπει να αναμένουμε την αγάπη απ’ τον εαυτό μας και τους άλλους αν δεν την αξίζουμε. Την αγάπη την αξίζουμε αν πραγματώνουμε στοιχεία άξια, αν είμαστε επί της ουσίας αξιαγάπητοι. Αλλιώς θα καταφεύγουμε σε τεχνάσματα, που είναι τόσο κοινά στην εποχή μας, τεχνάσματα κολακείας, ψεύτικης ομορφιάς και καλών τρόπων, εντυπωσιασμού, και άλλα πολλά.

Ας "σκανάρουμε" λοιπόν τον εαυτό και τη φυσιολογία μας ώστε να εντοπίσουμε εκείνα τα στοιχεία που μάς κάνουν αντιπαθείς στον εαυτό μας και τους άλλους. Μπορούμε να πάρουμε ένα χαρτί και να γράψουμε 15 αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητάς μας, των συνηθειών, του φυσικού σώματος, των συναισθημάτων και του νου μας. Καθώς τα γράφουμε, σκεφτόμαστε γιατί αυτά τα στοιχεία μάς κάνουν αντιπαθείς και άσχημους. Δεν "κριτικάρουμε" τον εαυτό μας αλλά είμαστε απολύτως τίμιοι και κάνουμε μια ειλικρινή αυτό-εξομολόγηση.

Όταν τελειώσουμε τη καταγραφή, καίμε το χαρτί και βεβαιώνουμε στον εαυτό μας ότι δεν θα ξαναλειτουργήσει αυτά τα στοιχεία.

Αποφυγή του κινδύνου

2011-08-11T00:42:00.001+03:00

Στις κρίσιμες μέρες που ζούμε, που η ανασφάλεια και οι κίνδυνοι αυξάνουν λόγω και των νέων εισερχόμενων στη γη ενεργειών οι οποίες προκαλούν αλλεπάλληλες κρίσεις, είναι καλό να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένα ασφαλές σημείο, το οποίο αν πλησιάζουμε, θα είμαστε προστατευμένοι.

Ποιο είναι αυτό το σημείο;

Υπάρχει λοιπόν ένα σημείο στον καθημερινό μας αγώνα, το οποίο αν φτάνουμε, θα αποφεύγουμε τον κίνδυνο. Αυτό το σημείο είναι το επίπεδο εκείνο που βρίσκεται ψηλότερα απ’ το καρμικό μας φορτίο. Δηλαδή, ας πούμε ότι έχουμε ένα καρμικό φορτίο ενός συγκεκριμένου βάρους – αν λειτουργούμε τον εαυτό μας σε υψηλότερο δονητικό επίπεδο απ’ αυτό το βάρος, τότε θα αποφεύγουμε τον κίνδυνο να μάς παρασύρει πίσω στην εξέλιξη αυτό το βάρος και να δημιουργήσει επιπλοκές στη ζωή μας. Γιατί οι επιπλοκές, τα δυστυχήματα, οι δοκιμασίες, είναι αποτέλεσμα μη επαρκούς δράσης, ή αδράνειας.

Φυσικά το θέμα είναι να καταλάβουμε ποιος είναι αυτός ο αγώνας που θα μάς προφυλάσσει από τα δεινά. Δεν πρόκειται για μια μάχη που άπαξ και την δώσουμε και νικήσουμε θα έχουμε τελειώσει, όχι. Πρόκειται για καθημερινή μάχη ξεπεράσματος των εγωισμών, των φόβων, της αρνητικότητας, της αδράνειας, της κακίας, των καταθλίψεων, των συνηθειών, και όλων των αρνήσεων και στοιχείων που αποτελούν το εγώ. Πρόκειται για αγώνα χαράς και δημιουργικότητας.

Έτσι, ο αγώνας για τον κάθε άνθρωπο είναι εξατομικευμένος και το πεδίο της μάχης είναι η καθημερινότητα. Ας θυμηθούμε ότι ο διαλογισμός είναι η ανώτερη δράση, με την οποία φέρνουμε υψηλότερες ενέργειες στη φυσιολογία μας, οι οποίες μάς δίνουν τη δύναμη και τη δυνατότητα να ξεπερνάμε τα καρμικά βάρη. Γι’ αυτό είναι μεγίστης σημασία να έχουμε σαν προτεραιότητα το διαλογισμό στη ζωή μας, ώστε να μην μάς παρασέρνει προς τα πίσω η αδράνεια, η εντροπία, και να γινόμαστε έτσι θύματα δυσάρεστων καταστάσεων.

All come back to the practice of meditation. By the merit of a single sitting he destroys innumerable accumulated sins. -Hakuin

Ας θυμόμαστε επίσης ότι η ζωή δεν μάς ζητά πράγματα για τα οποία δεν είμαστε ικανοί. Έχει όμως την απαίτηση να εξελισσόμαστε, ώστε να μην γινόμαστε βάρος στον ίδιο τον εαυτό μας και στη κοινωνία, καθυστερώντας την, κάτι που θα φέρει παραπανίσια καρμική χρέωση.

Και φυσικά είναι επίσης μεγίστης σημασία να έχουμε ένα πεδίο υπηρεσίας στη ζωή μας, ώστε να ελαφραίνουμε το κάρμα μας αλλά και για να γειώνουμε τις ενέργειες του διαλογισμού. Ο διαλογισμός χωρίς ένα πεδίο υπηρεσίας, είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο. Η ενέργεια πρέπει να γειώνεται, αλλιώς μπορεί να διογκώσει τις κατοχές και τις θυμαπάτες και να κάνει τον άνθρωπο νευρωτικό.

Σημ.: Όλα τα παραπάνω μπορούν να ισχύουν και σε περίπτωση που βιώνουμε μια καταστροφή ή ένα δεινό. Αν καταφέρουμε να λειτουργούμε τον εαυτό μας από υψηλότερο δονητικό επίπεδο του κάρμα μας, τότε θα είμαστε ασφαλείς και εν μέσω αυτών των καταστροφών ή δεινών.

Σμιλεύοντας τον εαυτό μας

2011-07-26T22:17:00.003+03:00

Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ο γλύπτης του εαυτού του, να σμιλεύσει και να πραγματώσει το αρχέτυπο πάνω στο οποίο έχει δημιουργηθεί, το αρχέτυπο που μας χάρισε αρχικά ο Δημιουργός, να ανθίσει τον σπόρο του και να ξεδιπλώσει την υπόστασή του.

Η σύνδεσή μας με τη Πηγή, με το Θείον, μέσα απ’ τον διαλογισμό και τη προσευχή, θα φορτίζει σταδιακά όλο και περισσότερα μέρη της φυσιολογίας μας. Η σύνδεση με το Θείον μάς γεμίζει με ψυχική ενέργεια, η οποία είναι το υλικό με το οποίο χτίζεται και φωτίζεται η φυσιολογία μας.

Εάν δεν μάς αρέσει ένα σημείο του σώματός μας ή της προσωπικότητάς μας, δεν έχουμε παρά να δώσουμε προσοχή σε αυτό το σημείο, να το φορτίσουμε με ενέργεια. Γιατί η ασχήμια είναι αποτέλεσμα έλλειψης ενέργειας. Πάντα όμως αυτή η διαδικασία πρέπει να γίνεται σε σύνδεση με τη Πηγή – μια ‘οριζόντια’ αντιμετώπιση δεν αρκεί, θα είναι στείρα χωρίς την ‘κάθετη’ σύνδεση με τη Θεία Ροή. Έτσι, οι ατέλειές μας, γίνονται η αφορμή για περισσότερη τελειοποίηση και για πλούτισμα του εαυτού. Γι’ αυτό είναι τόσο σπουδαίο να αναγνωρίζουμε με σαφήνεια τις ατέλειές μας, χωρίς ωστόσο ενοχές – η ενοχικότητα άλλωστε δείχνει μη σαφή κατανόηση και διόρθωση της ατέλειας ή του λάθους.

Πολλές φορές μέσα από κάποια ασθένεια, η φυσιολογία μας παραπονιέται ότι δεν της δίνουμε προσοχή-ενέργεια. Όπως συχνά τα παιδάκια αρρωσταίνουν γιατί ζητούν ενέργεια-προσοχή απ’ τους γονείς. Και όχι μόνο αυτό, η ασθένεια ή διάφορες ενοχλήσεις, είναι και μήνυμα ότι αυτό το σημείο που μάς ενοχλεί, έχουμε να το σμιλεύσουμε περαιτέρω, να το φορτίσουμε, να το ομορφύνουμε και να πραγματώσουμε το αντίστοιχο θείο κομμάτι του αρχετύπου, στην μορφή μας, στην κατώτερη προσωπικότητα. Δεν πρέπει βέβαια να περιμένουμε να φτάσει το σώμα μας σε ασθένεια, γιατί ήδη αυτή θα είναι μια βεβαρημένη δυσαρμονική κατάσταση. Αλλά με τον καθημερινό μας διαλογισμό να σκανάρουμε τη φυσιολογία μας για αδράνειες, ατέλειες και ανισορροπίες, τις οποίες θα διορθώνουμε με τον παραπάνω τρόπο, σαν καλοί γλύπτες.

Η ενατένιση στο Θείον και ο αγώνας για διαυγέστερη κατανόηση Αυτού, είναι ταυτόχρονα και αγώνας για κατανόηση και πραγμάτωση του αρχετύπου μας, του σπόρου που είμαστε. Γιατί ο Θεός μπορεί να είναι συλλογικός αλλά είναι ταυτόχρονα και απόλυτα προσωπικός. Έτσι, η προσπάθειά μας να Τον φτάσουμε, είναι και προσπάθεια πραγμάτωσης του Εαυτού μας και της μοναδικότητας την οποία με τόσο θαυμαστό τρόπο μάς έχει χαρίσει ο Δημιουργός.

Πνευματική άσκηση για ζευγάρια

2011-06-23T15:49:00.001+03:00

Αν σε ένα ζευγάρι το άτομο θέλει να βοηθήσει το ταίρι του να αναπτυχθεί πνευματικά, μπορεί να κάνει την ακόλουθη άσκηση:

Κρατά στο νου την πιο όμορφη εικόνα του αγαπημένου του που μπορεί να σκεφτεί και να δημιουργήσει. Εξυψώνει αυτή την εικόνα προς το Θείον, προς τον πνευματικό Ήλιο που είναι ψηλά, πολύ ψηλά πάνω απ’ το κεφάλι. Προσπαθεί να παραδώσει την εικόνα αυτή στο ανώτερο επίπεδο που δύναται.

Η άσκηση αυτή θα ευεργετήσει τρομερά το ταίρι μας. Αν γίνεται κι απ’ τους δύο, τότε θα ευεργετηθούν και οι δυο άνθρωποι, ενώ η σχέση θα αναπτυχθεί περισσότερο.

Μπορούμε να κάνουμε την άσκηση αυτή για οποιονδήποτε αγαπάμε και νιώθουμε ότι είναι καλό να το κάνουμε. Ειδικά σε άτομα που έχουμε αδικήσει, που έχουμε βαμπιρίσει στο παρελθόν, θα ήταν καλό να το κάνουμε.

Ο μηχανισμός της κατοχής από αστρικές οντότητες (δαιμόνια)

2011-06-16T14:10:00.003+03:00

Οποιαδήποτε στιγμή δεν κοντρολάρουμε τον εαυτό μας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μάς ελέγχει. Όπως στο παράδειγμα των εθισμών, του τσιγάρου, του αλκοόλ, του σεξ και οποιουδήποτε άλλου ψυχαναγκασμού που βρίσκεται εκτός του ελέγχου μας.

Εάν δεν έχουμε το κοντρόλ του εαυτού μας, κάποιος άλλος το έχει. Και αυτός ο ‘άλλος’ είναι συνήθως κάποια αστρική οντότητα, η οποία έχει καταλάβει μέρος του ενεργειακού νευρικού συστήματος του ατόμου, το ελέγχει, ώστε να καθοδηγεί το άτομο σε δραστηριότητες απ’ τις οποίες θα χάνει ενέργεια, κι έτσι με τη διαρροή αυτής της ενέργειας, θα τρέφεται η οντότητα.

Όσο ο άνθρωπος δεν είναι ένα με τον Εαυτό του, όσο δεν είναι ευθυγραμμισμένος με τη θέληση του Εαυτού και δεν έχει προσανατολιστεί προς τη πραγμάτωση της θέλησης αυτής, τότε θα είναι έρμαιο των θελήσεων της κατώτερης προσωπικότητας, των στοιχειακών που τον αποτελούν, και θα βρίσκεται στο χάος και στο έλεος των διαφορετικών αυτών θελήσεων. Όσο ο εργάτης κάνει αυτό που θέλει και δεν ακούει τον αρχιτέκτονα, θα δημιουργεί ένα χαοτικό οικοδόμημα. Και με το να υπακούει τις θελήσεις των στοιχειακών που τον αποτελούν, ο άνθρωπος ανοίγει τη πόρτα για τη κατοχή από αστρικές οντότητες. Ενώ αντίθετα, όσο υπηρετεί τη θέληση του Εαυτού και εστιάζεται σ’ Εκείνον, Εκείνος θα φορτίζει τη φυσιολογία με ψυχική ενέργεια, η οποία θα ξεριζώσει τις κατοχές, καθώς οι κατοχές δεν αντέχουν το φως.

Βασικά ο άνθρωπος ανοίγει τη πόρτα για κατοχή όταν αναμένει κάποιου είδους ευχαρίστηση/ηδονή. Γι’ αυτό και το σεξ ειδικά είναι η Νο1 δίοδος για κατοχές, καθώς είναι η βασική ηδονή του ανθρώπου, με την επόμενη να είναι το φαγητό. Έτσι, η έκφραση ότι πουλά κανείς τη ψυχή του στο διάβολο, δεν είναι καθόλου τυχαία - μάλιστα είναι πέρα για πέρα αληθινή. Γιατί αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: όσο προσμένει το άτομο την ευχαρίστηση από μια πηγή έξω από εκείνον, οι ‘πόρτες’ του είναι ανοιχτές και έρχονται ‘επισκέπτες’ που υπόσχονται ηδονή, φυσικά με κάποιο αντάλλαγμα – και το αντάλλαγμα είναι η ενέργεια του ανθρώπου (και η ενέργεια αποτελεί μέρος της ψυχής). Δηλαδή οι αστρικές οντότητες προσφέρουν ηδονή και έτσι τους επιτρέπουμε την είσοδο στο πεδίο μας, ενώ αν γίνεται συχνή επανάληψη της πράξης (όπως πχ στο κάπνισμα) τότε η οντότητα αυτή προσκολλάται στο ενεργειακό πεδίο του ατόμου για τα καλά πλέον. Έτσι στο συγκεκριμένο επίπεδο χάνει τη θέλησή του ο άνθρωπος, καθώς η αστρική οντότητα απομυζά ενέργεια απ’ το ανάλογο μέρος του ενεργειακού νευρικού συστήματος, και καθώς χάνει την ενέργειά του, δεν έχει πια θέληση να κυριαρχήσει στην έξη του. Όσο περισσότερη ψυχική ενέργεια έχει ο άνθρωπος, τόσο πιο αυτοκυριαρχημένος θα είναι.

Γενικά όταν αναμένει την ευχαρίστηση από μια εξωτερική πηγή, ο άνθρωπος αποδυναμώνεται σε ένα επίπεδο. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρξει άμεσα κατοχή, όμως σίγουρα θα λάβει και σκουπίδια μαζί με την ηδονή κι επιβεβαίωση που λαμβάνει. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Μέχρι και ο θαυμασμός που αναζητούν οι γυναίκες συχνά, έχει κόστος, καθώς μαζί με τα κομπλιμέντα, η γυναίκα λαμβάνει και σκουπίδια, αν παρατηρήσει προσεκτικά. Γι’ αυτό ο άνθρωπος πρέπει να είναι ΕΝΑ με τον εαυτό του και να μην αναμένει από καμιά εξωτερική πηγή τίποτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα σχετιστεί με τον κόσμο, αλλά δεν θα έχει προσμονές για επιβεβαίωση, αυτό είναι το κλειδί. Όσο αναμένουμε επιβεβαίωση και ευχαρίστηση από μια εξωτερική πηγή, θα είμαστε δέσμιοι αυτής της εξωτερικής πηγής (απ’ την οποία θα αντλούμε και τα ‘σκουπίδια’ της) και θα χάνουμε την ενότητα με τον εαυτό μας.

Έτσι λοιπόν ο μηχανισμός της κατοχής βασίζεται στην ‘προβολή’ και αναμονή της λύτρωσης, της ανακούφισης, της ηδονής, από μια πηγή έξω από εμάς. Όσο ο άνθρωπος δεν είναι ένα, θα είναι ‘πολλά’, θα είναι έρμαιο στις διάφορες κατώτερες θελήσεις των στοιχειακών και των οντοτήτων που τον κατέχουν. Οι οντότητες δεν είναι κάτι άξιο φόβου, καθώς δεν μπορούν να μας βλάψουν περισσότερο απ’ ότι κάνουν ήδη, ενώ είναι εξαιρετικά συχνό φαινόμενο. Για την ακρίβεια, μόνο πολύ εξελιγμένοι άνθρωποι που έχουν κυριαρχήσει στον εαυτό τους δεν έχουν κατοχές. Ιδιαίτερα τα κατώτερα κέντρα του ατόμου, είναι γεμάτα απ’ αυτές, και ωθούν τον άνθρωπο σε σεξουαλικές ορέξεις διάφορες και αφύσικες, και σε άλλες πολλές έξεις και τάσεις που συχνά νομίζει ότι είναι ‘φυσιολογικές’.

Προσοχή, γιατί οι οντότητες αυτές θα κάνουν το παν για να μην τις αναγνωρίσουμε, καθώς αν τις αναγνωρίσουμε, κάνουμε το πρώτο βήμα για να τις ξεριζώσουμε απ’ το πεδίο μας και θα αντισταθούν με όλα τα μέσα σε κάτι τέτοιο. Έτσι η πρώτη –ελεγχόμενη απ’ την κατοχή- αντίδρασή μας, θα είναι ότι ‘δεν με ελέγχει κανείς, εγώ αρέσκομαι στο να καπνίζω, να τρώω κρέας, να κάνω αφύσικο σεξ κλπ’. Θα κάνει το παν δηλαδή η οντότητα για να αποστρέψει το νου του ανθρώπου απ’ τη συγκεκριμένη κατάσταση, με το να βάζει ιδέες διάφορες στο νου του. Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι πολλές φορές οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους δεν προέρχονται απ’ τον πραγματικό εαυτό τους, αλλά από τις κατοχές που τους ελέγχουν.

Φυσικά εύκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς την ύπαρξη αυτών των οντοτήτων, αν και αναφέρονται σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες και τις πνευματικές παραδόσεις. Όμως ας αναπτύξει πρώτα την αιθερική και αστρική του όραση το άτομο, και ας κρίνει τότε απ’ την ίδια του την εμπειρία. Μέχρι να φτάσει σ’ αυτό το σημείο, ας προσπαθήσει να αντιληφθεί τις δυνάμεις που τον ελέγχουν και ας προσπαθήσει να τις πιάσει απ’ το αφτί και να τις βγάλει απ’ τη σφαίρα του. Κάθε νίκη απέναντι σε μια ηδονιστική συνήθεια, είναι κι ένα βήμα για περισσότερη ενότητα με τον Εαυτό και αυτοκυριαρχία. Τότε γίνεται ο άνθρωπος πραγματικά ελεύθερος, ενώ ο αέρας της ελευθερίας δεν συγκρίνεται με καμιά κατώτερη ευχαρίστηση.

Όλα είναι Ένα; Ναι, αλλά και Δύο…

2011-06-14T16:53:00.004+03:00

Θέλουν προσοχή οι new-agey διδασκαλίες που κηρύσσουν ότι όλα είναι Ένα και ότι δεν πρέπει να ‘κρίνουμε’ γιατί διαταράσσουμε την Ενότητα. Οι διδασκαλίες αυτές οδηγούν σε παθητικότητα και υποκινούνται συχνά από ανάγκη φυγής απ’ την πραγματικότητα, από φυγοπονία. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι η Ζωή έχει κίνηση, η Ζωή είναι κίνηση, η οποία ενεργοποιείται από το νόμο των αντιθέτων, όπως όμορφα μάς δείχνει το σύμβολο του γιν-γιανγκ, το οποίο είναι ένα κινούμενο σύμβολο.

Η Ενότητα εμπεριέχει την πάλη των αντιθέτων.

Φυσικά η κριτική πρέπει να είναι υγιής, πρέπει να είναι διάκριση, και όχι βαμπιρική κριτική που μειώνει τους άλλους για να ανέβει το άτομο που την ασκεί. Η υγιής κριτική έχει σα στόχο να βρει το καλύτερο, το υγιέστερο και να πετάξει το βλαβερό. Ο εγωισμός μας είναι αυτός που δεν αρέσκεται στην κριτική. Όταν δεν έχει εγωιστικό κίνητρο, η κριτική είναι εποικοδομητική. Έτσι, διαχωρίζοντας, η ένωσή μας κατόπιν πηγαίνει σε υψηλότερο επίπεδο. Γι’ αυτό είναι κουτό να προσπαθούμε να αποφύγουμε τις κρίσεις και τις κριτικές.

Η κριτική είναι μια μορφή δημιουργικής δυαδικότητας που κινεί τη ζωή σε εξέλιξη. Η πιο βασική μορφή δυαδικότητας ωστόσο, είναι ο πόνος και η ευχαρίστηση. Με το να αποφεύγει ο άνθρωπος τον πόνο, μέσα από χιλιάδες τεχνικές, όχι μόνο δεν εξελίσσεται, αλλά και διαιωνίζει το πόνο του. Έτσι κρατά τον εαυτό του πολωμένο μόνο στην μία άκρη, την άκρη της ευχαρίστησης, αντί να εμπεριέχει μέσα του τις δυο αυτές δυνάμεις. Πολλές φορές, ακόμα και ο διαλογισμός χρησιμοποιείται σαν φυγή απ’ τον πόνο, αντί για μετουσίωση αυτού. Αλλά το σύνηθες είναι η εξωτερικότητα: το να ζει κανείς σε μια φρενίτιδα εξωτερικών δραστηριοτήτων ώστε να αποφύγει να κοιτάξει όσα τον πονούν. Όμως ο πόνος είναι σύμφυτος στη ζωή, θα ήταν ανεδαφικό να ισχυριστούμε το αντίθετο.

Ο πόνος βρίσκεται στα όρια της συνειδησιακής μας ανάπτυξης.

Πονάμε όταν η συνειδητότητά μας προσπαθεί να διευρυνθεί και αγγίζει νέο, ακατέργαστο υλικό, το οποίο καλείται να επεξεργαστεί και να μεταμορφώσει. Το ακατέργαστο αυτό υλικό όταν μετουσιωθεί, γίνεται αγάπη και συνειδητότητα. Έτσι ο πόνος είναι μη μετουσιωμένη αγάπη.

Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αποφεύγει το πόνο, δεν είναι κουτός να αποφύγει το μελλοντικό διαμάντι, αλλά τον ‘τρώει’, τον εξερευνά, τον κατεργάζεται και τον μετουσιώνει. Είναι η επιφανειακή ματιά του ανθρώπου που τον κάνει να αποστρέφει το πρόσωπό του απ’ όσα τον πονούν. Οι περισσότεροι δεν κάθονται με τον εαυτό τους να νιώσουν τις αγωνίες τους, να δουν τι υλικό είναι αυτό τέλος πάντων, αλλά ανοίγουν τη τηλεόραση, τα media γενικά, ασχολούνται με τους άλλους όλη την ώρα και αποφεύγουν αυτό το αξιόλογο μετουσιωτικό έργο. Όμως θα έλεγα ότι η επιφανειακότητα είναι πραγματικά κάτι το κακό, είναι συντήρηση της άγνοιας.

Οι new-agey διδασκαλίες λοιπόν που εστιάζουν στο ‘όλα είναι όμορφα και λουλουδένια, όλοι είμαστε ένα’ κλπ, κινούνται από αυτήν την φυγοπονία και είναι ανεδαφικές, αγείωτες, ενώ τελικά συντηρούν τη πόλωση την οποία έχουν σα στόχο να ξεπεράσουν!

Ναι, όλα είναι Ένα, αλλά είναι και Δύο…

διαβάστε και αυτό: http://www.elenastra.com/2011/01/blog-post.html

Ο ρόλος των αισθήσεων

2011-06-11T17:45:00.001+03:00

Οι αισθήσεις, όταν χρησιμοποιούνται εγωιστικά, βαμπιρικά, υλιστικά, τότε αργά ή γρήγορα ατονούν. Όπως η όραση που με το χρόνο ατονεί, επειδή μπορεί το άτομο να την λειτούργησε για να βαμπιρίζει εντυπώσεις απ' το περιβάλλον, αντί να αγκαλιάζει με το βλέμμα του και να ομορφαίνει ό,τι αγγίζει.

Όταν για παράδειγμα χρησιμοποιούμε την όραση για να βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων ώστε να νιώσουμε εμείς καλύτερα, τότε χρησιμοποιούμε την όρασή μας λάθος. Αν μάς έχει δοθεί το χάρισμα της παρατηρητικότητας σε κάποιο επίπεδο, αυτό μάς έχει δοθεί για να το χρησιμοποιήσουμε θετικά, δημιουργικά, μεταμορφωτικά, αλλιώς, όχι μόνο η ζωή θα μάς το πάρει πίσω, αλλά θα δημιουργήσουμε και άσχημες συνθήκες για τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος που παρατηρεί τα άσχημα στους άλλους για να ανέβει εκείνος, θα τα αποκτήσει, θα τα αποτυπώσει πάνω του και θα τα ενσαρκώσει αργά ή γρήγορα.

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο οι άντρες να κοιτούν τις γυναίκες λάγνα, και πραγματικά κόβουν κομμάτια απ’ το ενεργειακό πεδίο των γυναικών κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι τους κλέβουν το χάρισμα και την ομορφιά, πτωχεύει η γυναίκα, και αν πτωχεύσει ενεργειακά η γυναίκα από χαρίσματα και ομορφιά, έχει πτωχεύσει και ο άντρας και η κοινωνία… Δεν έχει σημασία αν το βαμπιρισμό αυτόν τον κάνει στη παραλία ή μέσα από φωτογραφίες και βίντεο.

Ο οπτικός βαμπιρισμός είναι εξαιρετικά συχνός, όχι μόνο σε σχέση με τα γυναικεία και αντρικά σώματα, αλλά σε οτιδήποτε μπορεί να αντιληφθεί το μάτι, απ’ το οποίο θα προσπαθήσει να πάρει ενέργεια. Φυσικά και θα απολαύσουμε κάτι όμορφο, αλλά ας είναι η ματιά μας δοτική, δημιουργική, που θα αγκαλιάζει, θα ομορφαίνει αντί να κλέβει.

Αν χρησιμοποιεί κάποιος την ακοή για να ακούει άσχημα ακούσματα, ή κουτσομπολιά, κριτικές, άσχημες ειδήσεις και παραφωνίες, τότε αργά ή γρήγορα θα ατονήσει η ακοή του. Η αδηφαγία σε μουσικά ακούσματα που είναι κοινή στην εποχή μας, είναι πρόβλημα. Θέλει διάκριση και σωστή εκτίμηση όσων ‘τροφών’ εισέρχονται μέσω της ακοής, της όρασης, της αφής, της οσμής και όλων των αισθήσεων.

Αν χρησιμοποιεί κανείς τη γεύση για να ηδονίζεται, αντί να τη χρησιμοποιεί για να επιλέγει πραγματικά θρεπτικές και εκλεπτυσμένες τροφές, τότε θα ατονήσει η αίσθηση αυτή και θα αναγκάζεται το άτομο να τρώει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο χονδροειδείς, έντονες και όξινες τροφές για να νιώσει κάτι.

Αν χρησιμοποιεί κανείς τη κοινή λογική (μία απ’ τις 7 αισθήσεις) για δικό του όφελος, για να χειραγωγεί την αλήθεια, αργά ή γρήγορα θα την χάσει και δεν θα μπορεί να έχει επαφή με τη πραγματικότητα, πράγμα που θα του φέρνει πολλαπλά προβλήματα και μπερδέματα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ατονούν ή ακόμα και χάνονται τελείως οι αισθήσεις του ανθρώπου, και δεν είναι αποτέλεσμα ‘γηρατειών’ ή εξωτερικών παραγόντων. Οι αισθήσεις και η παρατηρητικότητα των αισθήσεων χτίζονται με πολύ κόπο και με συσσώρευση ενέργειας, η οποία θα μάς παρέχεται μόνο αν δεσμευθούμε ότι θα τις χρησιμοποιήσουμε για το καλό του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Χωρίς παρατηρητικότητα δεν μπορούμε να αφυπνιστούμε και να εξελιχτούμε, γι’ αυτό ας δεσμευθούμε ότι θα χρησιμοποιούμε τις αισθήσεις μας σωστά, με αγάπη, διάκριση και δημιουργικότητα.

Αυτοπροβολή, δημοφιλία – Το τίμημα της διασημότητας

2011-04-02T19:22:00.001+03:00

Η αυτοπροβολή και η διασημότητα έχουν ένα τίμημα και δεν είναι απλά μια τιμή που γίνεται σε έναν άνθρωπο για το έργο του και την οποία απολαμβάνει χωρίς κάποιος χρέος.

Το άτομο που αναζητά την προβολή, ουσιαστικά αναζητά να πάρει ενέργεια – είναι δηλαδή ένας ακόμα τρόπος βαμπιρισμού. Αν καταφέρει και αποσπάσει την προσοχή/ενέργεια που ζητά, αυτή, εκτός από τον θαυμασμό, θα κουβαλά μαζί και ‘σκουπίδια’ των ‘θαυμαστών’: εγωισμούς, κακίες, ζήλιες, λαγνείες και άλλες χαμηλές ποιότητες. Γι’ αυτό πολύ συχνά οι διάσημοι υποφέρουν από εθισμούς και άλλες ανισορροπίες, καθώς δεν γνωρίζουν πώς να διαχειριστούν όλες αυτές τις σκεπτομορφές και ενέργειες που δέχονται από το κοινό τους. Έτσι η διασημότητα και η δημοφιλία έρχονται με μεγάλο φορτίο και με την ανάγκη για υπεύθυνη χρήση τους.

Πόσες κοπέλες και πόσα αγόρια αλλά και ενήλικες ονειρεύονται και αναζητούν τη διασημότητα… Σε μια ασυναίσθητη προσπάθεια να πάρουν την ενέργεια/προσοχή και την επιβεβαίωση που δεν έλαβαν απ’ τους γονείς, και συγκεκριμένα απ’ το πατέρα. Όμως δεν γνωρίζουν το τίμημα που αναφέρεται παραπάνω, αλλιώς δεν θα την αναζητούσαν τόσο ψυχαναγκαστικά.

Η δημοφιλία και η διασημότητα από μόνες τους δεν είναι κάτι το αρνητικό, αρκεί το άτομο να χρησιμοποιήσει τις ενέργειες του θαυμασμού που δέχεται για να τις ‘παραδώσει’ σε ανώτερα συνειδησιακά πεδία, απ’ τα οποία θα αντλήσει κατόπιν και περισσότερη δημιουργικότητα ώστε να την προσφέρει στο κοινό του. Έτσι γίνεται ένας θετικός και δημιουργικός κύκλος, που τρέφει και εξελίσσει όλες τις πλευρές – θαυμαστές και διάσημο άτομο.

Ανεξαρτήτως της ιδιότητας του διασήμου προσώπου, είτε είναι πολιτικός, ή καλλιτέχνης, η πνευματικός δάσκαλος, η αρχηγός μιας οργάνωσης, ή αθλητής, ή καθηγητής ή συγγραφέας κλπ, αν αναλάβει υπεύθυνα το θαυμασμό που δέχεται και δεν τον κρατήσει για τον εαυτό του αλλά τον παραδώσει στο Θείον, τότε επιτελεί το έργο του πραγματικά. Αντιθέτως, αν κρατήσει τον θαυμασμό για τον εαυτό του και επαίρεται ότι κατάφερε κάτι δικό του, χωρίς να δίνει τα εύσημα στη πραγματική πηγή των χαρισμάτων και της δύναμης, που είναι το Θείον, τότε αργά ή γρήγορα όχι μόνο θα πτωχεύσει στα ταλέντα και στα χαρίσματά του, αλλά όπως προαναφέρθηκε, θα δέχεται και τα ‘σκουπίδια’ των θαυμαστών, τα οποία χωρίς την ένωση με το Θείον δεν θα μπορεί να τα μετουσιώσει και θα κινδυνεύει από νευρώσεις και ανισορροπίες.

Αυτός ο εγκλωβισμός του εγωισμού είναι επικίνδυνος για όλους τους ανθρώπους, καθώς δεν ανανεώνεται η ενέργεια, αλλά ακόμα πιο επικίνδυνος είναι για τους διασήμους. Όσο περισσότερη ενέργεια λαμβάνει κανείς, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη για πιο υπεύθυνη χρήση της υπάρχει, ώστε να μην δημιουργούνται και ανάλογα μεγάλοι εγωισμοί.

Σεξουαλική καταπίεση – Σεξουαλική απελευθέρωση

2011-03-31T19:41:00.002+03:00

Η σεξουαλική καταπίεση στην εποχή μας δεν είναι προφανώς η έλλειψη σεξουαλικών επαφών, καθώς επικρατεί η ελευθεριότητα. Κι όμως ταυτόχρονα υπάρχει και μεγαλύτερη σεξουαλική πείνα και καταπίεση από ποτέ. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ουσιαστικά η σεξουαλική καταπίεση είναι η καταπίεση της βασικής ενέργειας στο επίπεδο του σώματος. Ο εγκλωβισμός της ενέργειας στο σώμα και η προσπάθεια εκτόνωσης και σπατάλης αυτής στην ‘οριζόντια’ ζωή, στο κόσμο των αισθήσεων, προκαλεί αίσθημα καταπίεσης. Αυτή είναι η πραγματική καταπίεση και όχι η έλλειψη σεξουαλικών επαφών, που συχνά δεν είναι παρά εκμετάλλευση και κυριαρχία πάνω σε κάποιο άλλο άτομο, δηλαδή βαμπιρισμός. Έτσι, για να απελευθερωθούμε σεξουαλικά, πρέπει να οδηγήσουμε/διοχετεύσουμε την ενέργεια αυτή προς τα άνω, προς τη Πηγή, δηλαδή προς το σκοπό για τον οποίο υπάρχει!

Όσο καταπιέζεται η ενέργεια αυτή στο επίπεδο του σώματος, τόσο θα διογκώνεται το αίσθημα ανικανοποίητου και θα τρέφονται οι θυμαπάτες και οι οντότητες που συχνά κατέχουν τον άνθρωπο, προκαλώντας διάφορες σεξουαλικές τάσεις και ορέξεις. Η σεξουαλικότητα θα ισορροπήσει όταν την καθοδηγήσουμε στη Πηγή της και στο Προορισμό της. Δεν πρέπει να πέφτουμε στη παγίδα του υλισμού όμως – στην εστίαση δηλαδή στην ‘οριζόντια’ ζωή των αισθήσεων.

Για να το κάνω πιο σαφές, μπορούμε να φανταστούμε μια πηγή ενέργειας κάτω απ’ τη γη, σαν τη λάβα ενός ηφαιστείου που έρχεται απ’ τα έγκατά της– αυτή είναι η σεξουαλικότητα. Αυτός ο πίδακας ενέργειας/φωτιάς, πρέπει τώρα να διοχετευτεί προς τα άνω, με τη προσευχή, το διαλογισμό και την αφίλαυτη ζωή και υπηρεσία, ώστε να μην μείνει και λιμνάσει μέσα στο σώμα και δημιουργηθούν έτσι εγωιστικές τάσεις, αλλά και να μην διασκορπιστεί προς τον έξω κόσμο με τους χιλιάδες τρόπους σπατάλης της ενέργειας που είναι τόσο διαδεδομένοι στη κοινωνία και που γι’ αυτό άλλωστε μένουν και αφώτιστες οι κοινωνίες μας...

Έχουμε δηλαδή αυτό το πίδακα ενέργειας και καλούμαστε να δημιουργήσουμε ένα κανάλι για να καθοδηγήσουμε την ενέργεια προς το Θείον. Όταν αυτό γίνει, βιώνουμε τρομερή απελευθέρωση – σεξουαλική απελευθέρωση!

Ο μηχανισμός της επιθυμίας σαν ώθηση ενσάρκωσης της ψυχής

2011-03-13T17:39:00.005+02:00

Η εξέλιξη ποτέ δεν σταματά και συνεχώς εισρέουν στη γη -και κατόπιν και στον άνθρωπο- νέες ενέργειες που καλείται να διαχειριστεί, για να μεγαλώσει, να γίνει περισσότερα, να πλουτίσει τη συνειδητότητά του και να εξαγνιστεί η φυσιολογία του. Αυτές οι νέες ενέργειες λοιπόν, που τακτικά εισέρχονται στη φυσιολογία μας μέσα απ’ τη γη (η οποία γη λαμβάνει τις ενέργειες από ανώτερες κοσμικές πηγές και την δίνει στα παιδιά της, τους ανθρώπους), προκαλούν αίσθημα ανικανοποίητου και επιθυμία.

Η επιθυμία (σε όλες τις μορφές, και η σεξουαλική) υπάρχει στον άνθρωπο σαν ένδειξη ότι καλείται να μεγαλώσει και να γίνει περισσότερα, σαν μια ώθηση για εξέλιξη, που δεν σταματά ποτέ. Ουσιαστικά η επιθυμία υπάρχει για ένα λόγο: για να μας οδηγήσει στην ένωση με το Θείο μας Εαυτό (που κι αυτή η διαδικασία ποτέ δεν τελειώνει, ευτυχώς). Απλά οι άνθρωποι, αντί να δημιουργούν ένα ανώτερο μονοπάτι ώστε να διοχετεύουν προς τα άνω την ενέργεια, ανοίγουν κανάλια σε ‘οριζόντιο’ επίπεδο, προς τον γήινο κόσμο, και προσπαθούν να ικανοποιήσουν μέσα από γήινα πράγματα την επιθυμία τους – μάταια βεβαίως, γιατί μόνο με το Θείον ικανοποιείται η ψυχή. Και μ’ αυτό το άνοιγμα προς τον γήινο κόσμο, χάνεται η ενέργεια και δεν χτίζεται ποτέ η σκάλα προς τον Εαυτό/Θεό…

Αν λοιπόν χρησιμοποιήσουμε την επιθυμία για να θελήσουμε μόνο το Θείον και για να αγωνιστούμε προς Εκείνον, με τον αγώνα αυτό της ανόδου, κατέρχονται στη φυσιολογία μας νέες ενέργειες, οι οποίες γειώνονται και επιφέρουν περισσότερη υγεία, ενδυνάμωση, χαρά, ισορροπία, δημιουργικότητα, σοφία και συνειδητότητα. Έτσι δηλαδή, από εκεί που το άτομο αρχικά είχε αίσθημα ανικανοποίητου και ανισορροπία, αν εκμεταλλευτεί αυτό το αίσθημα ανικανοποίητου και το διαχειριστεί όπως ανέφερα, τότε θα έλθει σαν αποτέλεσμα μεγαλύτερη ικανοποίηση και πληρότητα.

Αυτή η διαδικασία ‘κατεβάσματος’ νέων ενεργειών, είναι ουσιαστικά η διαδικασία ενσάρκωσης περισσότερου ψυχικού υλικού – εμπλουτίζουμε τη ψυχή μας, γειώνουμε περισσότερα κομμάτια της ψυχής μας. Έτσι, η επιθυμία γίνεται ώθηση για ενσάρκωση της ψυχής, αρκεί να γίνει ορθή διαχείριση και εκμετάλλευση αυτής.

Μέτρον Άριστον, Η Μέση Οδός – Κατάργηση του δυϊσμού

2011-02-20T15:53:00.001+02:00

Η αρχαία ρήση του Κλεόβουλου ‘Μέτρον Άριστον’ και η διδασκαλία της ‘Μέσης Οδού’ του Βούδα, ουσιαστικά δείχνουν προς το ίδιο σημείο. Δεν πρόκειται για μια αδρανή ισορροπία σε ένα μέσο σημείο – το Μέτρον Άριστον είναι η ακατάπαυστη, δυναμική, πύρινη δράση προς το Σκοπό, προς το Θείον, προς το Κέντρο του Κόσμου, τη Πηγή.

Δυστυχώς η ιερή αυτή ρήση έχει ‘εκπορνευτεί’ τελείως στην εποχή μας και χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους για να δικαιολογήσουν τους εθισμούς, τις ορέξεις και τις αδράνειές τους. ‘Λίγο τσιγαράκι δεν κάνει κακό, μέτρον άριστον’, ή ‘λίγο κρεατάκι και κρασάκι δεν βλάπτει, μέτρον άριστον σε όλα’ ακούμε συχνά. Και παίρνει έτσι ο κόσμος μια πνευματική διδασκαλία και τη χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει τον υλισμό του! Αυτό αποτελεί και ένα ‘πνευματικό αδίκημα’.

Επαναλαμβάνω όμως ότι πρόκειται για πνευματική διδασκαλία και δεν σχετίζεται με το αισθησιακό τσιμπολόγημα που θέλει να κάνει ο άνθρωπος για να ικανοποιήσει τις χαμηλότερες ορέξεις του. Το Μέτρον Άριστον και η Μέση Οδός είναι ενάντια σε κάθε αδράνεια, είναι υψηλός μόχθος, ενωτικός στοχασμός. Οι αισθησιασμοί και οι εθισμοί είναι αδράνειες, κι έτσι είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείται το ρητό αυτό για να δηλώσει κάτι τελείως αντίθετο από αυτό που πραγματικά εννοεί!

Το ίδιο νόημα είχε και η διδασκαλία του Ιησού, που είπε ότι είναι ευκολότερο για μια καμήλα να περάσει μέσα από τη σχισμή μιας βελόνας, παρά για έναν πλούσιο. Ο ‘πλούσιος’ είναι ο άνθρωπος των αισθήσεων και των προσκολλήσεων, είναι ένας ‘παχύσαρκος’ άνθρωπος με πολλές αδράνειες και ταυτίσεις (εγώ), και του λείπει η λεπτοφυής δυναμική πνευματική δράση προς το Σκοπό της Ζωής. Για να περάσει κανείς μέσα από τη σχισμή της βελόνας, πρέπει να έχει απορρίψει τα ‘μπαγκάζια’ των προσκολλήσεων και να έχει βάλει σα στόχο του την Αλήθεια, και να εργάζεται γι’ αυτήν μέσω του ενωτικού στοχασμού, ένας εκλεπτυσμένος αγώνας, ικανός να τον περάσει μέσα από τα πιο στενά μονοπάτια. Ο άνθρωπος αυτός μάχεται ενάντια σε κάθε δυϊσμό (οι προσκολλήσεις υποδηλώνουν δυϊσμό) καθώς έχει το νου του μόνο σε Έναν Στόχο.

Θα ρωτήσουν κάποιοι, ‘γιατί οι εθισμοί και οι προσκολλήσεις είναι δυϊσμός’ (και άρα δηλώνουν το αντίθετο της Ενότητας που υποδεικνύει το Μέτρον Άριστον και η Μέση Οδός); Οι εθισμοί και οι προσκολλήσεις είναι σεληνιακής φύσης, δηλαδή δείχνουν μια συνειδητότητα που χρειάζεται ‘αντανάκλαση’ και δεν είναι αυτόφωτη/ηλιακή. Χρειάζομαι μια σχέση, χρειάζομαι την επιβεβαίωση, χρειάζομαι την ηδονή που μου προσφέρει το φαγητό, το σεξ κλπ, γιατί δεν έχω πραγματώσει την ενότητα με τον Εαυτό που είναι από μόνη της ευδαιμονική και λυτρωτική. Έτσι αυτή η προβολή της ευτυχίας και λύτρωσής μας σε έναν εξωτερικό παράγοντα, είναι δυϊσμός.

Μέτρον Άριστον λοιπόν, είναι ο ασίγαστος, φλογερός, ενωτικός αγώνας προς τον Θείο μας Εαυτό που καταργεί κάθε δυϊσμό!

Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον, Άπειρο

2011-02-02T15:33:00.002+02:00

Κυκλοφορούν πολλές new-age διδασκαλίες που μιλούν για εστίαση στο παρόν. Όμως οι ακόλουθοί τους έχουν τις ίδιες φοβίες, τα ίδια άγχη, την ίδια έλλειψη γείωσης που είχαν και πριν. Γιατί δεν λειτουργούν λοιπόν αυτές οι θεωρήσεις;

Ο άνθρωπος γενικά πάσχει από βαρύ σεληνιασμό, από χαμηλούς κραδασμούς. Πάσχει από προσκόλληση στο παρελθόν, από αδράνεια – οι φόβοι, οι νοητικοί και συναισθηματικοί βασανισμοί είναι προϊόν προσκόλλησης στην αδρανή ύλη. Για να θεραπεύσει και να ξεπεράσει το αδρανές, σεληνιακό υλικό της φυσιολογίας του, πρέπει να μάθει να προβάλλει τον εαυτό του στο Μέλλον, στην Απειροσύνη. Η Απειροσύνη είναι το γιατρικό για τον σεληνιασμό.

Η εστίαση στο Μέλλον, θεραπεύει τη προσκόλληση στο παρελθόν και γι’ αυτό μάς προσγειώνει στο παρόν. Όμως κάθε τάση για αδράνεια είναι υποτροπή προς το παρελθόν, οπότε ο αγώνας για το Μέλλον πρέπει να είναι διαρκής, ακατάπαυστος.

Αν καταλάβουμε ότι ο συνεχής αγώνας προς το Μέλλον είναι το γιατρικό για τη μιζέρια της ζωής και η θεραπεία του θανάτου, θα εξασκούμαστε πιο συχνά σε αυτήν την προβολή, στον διαλογισμό μας και στη καθημερινότητά μας. Ο διαλογισμός πρέπει να έχει σαν στόχο το Μέλλον, την Απειροσύνη.

Ας φέρουμε φρέσκο πνευματικό αέρα, φως και υγεία στη ζωή και τη φυσιολογία μας με το να εξασκούμαστε στη προβολή μας στο Μέλλον. Δεν είναι μια διανοητική προβολή και ‘ελπίδα’ για ένα μελλοντικό γεγονός, αλλά η προβολή του ίδιου μας του νου προς το Άπειρο…

Σχέσεις και πνευματικότητα

2011-01-30T15:26:00.003+02:00

Οι σχέσεις είναι η αντανάκλαση της εσωτερικής μας κατάστασης. Και όταν λέμε σχέση, εννοούμε ενότητα. Έτσι, αν έχουμε προβλήματα στις σχέσεις μας ή αν νιώθουμε μοναξιά, σημαίνει ότι η σχέση με τον Εαυτό έχει προβλήματα και ότι δεν βιώνουμε ενότητα με τον Εαυτό.

Βέβαια υπάρχουν σχέσεις που είναι φαινομενικώς αρμονικές αλλά η βάση τους είναι μόνο μια ενστικτώδης ένωση, ενώ τα άτομα συνεχίζουν να βιώνουν αίσθημα ανικανοποίητου, που δείχνει ότι δεν έχουν πραγματώσει τη πραγματική Σχέση/Ενότητα με τον Εαυτό, και είναι μόνοι τους ουσιαστικά… Γι’ αυτό, το δείγμα για το αν είναι πετυχημένες οι σχέσεις μας ή όχι, δεν είναι η εξωτερική αρμονία και μια φαινομενική ενότητα με κάποιο ταίρι, αλλά η έλλειψη διτότητας και εσωτερικής διχόνοιας και σχίσματος. Γιατί οι σχέσεις είναι προσωπική υπόθεση, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται.

Εσύ έχεις Σχέση;

Πηγαίνοντας παραπέρα, πρέπει να γνωρίζουμε ότι στις ερωτικές σχέσεις, λόγω της βαθιάς ένωσης των ενεργειακών πεδίων των δύο ατόμων και της αναπόφευκτης ανταλλαγής ενεργειών που γίνεται, φορτωνόμαστε σκεπτομορφές, ανασφάλειες, άγχη, συμπεριφορές και χαρακτηριστικά των άλλων, στοιχεία που κάνουν καιρό, μήνες και χρόνια για να καθαρίσουν απ' τη φυσιολογία μας. Μπορεί για παράδειγμα να γίνουμε πιο σκληροί, πιο ευαίσθητοι, να αποκτήσουμε ανασφάλειες που δεν είχαμε, αλλά και θετικά στοιχεία. Φανταστείτε τι γίνεται με όσους αλλάζουν συχνά ερωτικούς συντρόφους - ο χαρακτήρας και η ψυχή τους μπορεί να αλλοτριωθεί και να χάσουν τις δικές τους αξίες, καθώς ασυναίσθητα υιοθετούν τις αξίες άλλων. Ο άνθρωπος χωρίς αυθεντικές αξίες, δεν θα μπορέσει να κάνει σωστές επιλογές στη ζωή του.

Γι' αυτό θέλει προσοχή, οι σχέσεις δεν είναι πανηγύρι για να "περνάμε καλά" αλλά άσκηση συνεργασίας για μεταμόρφωση κι εξέλιξη. Κρατάμε ο ένας τα βάρη του άλλου, μοιραζόμαστε ενέργειες, για να τις μετουσιώσουμε, και όσο πιο συνειδητά γίνεται αυτή η διαδικασία, τόσο πιο ανεκτικοί θα είμαστε και τόσο περισσότερο νόημα θα αποκτούν οι σχέσεις μας. Φυσικά, για τα στοιχεία που φορτωνόμαστε δεν φταίει ο άλλος, είναι καρμικά, αλλιώς δεν θα είχαμε τους 'υποδοχείς' για να φορτωθούμε τις ενέργειες και τα χαρακτηριστικά αυτά. Έτσι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να κατηγορούμε το σύντροφό μας για όσα μας ‘φορτώνει’.

Ας αντιμετωπίσουμε λοιπόν τις σχέσεις σαν ένα καθρέφτη. Μόνο όταν ξεφύγουμε από τον σεληνιασμό (την αντανάκλαση του εαυτού στον άλλον) και μπορέσουμε πραγματικά να δούμε τον άλλον για αυτό που είναι, θα έχουμε αγγίξει την πραγματική αγάπη.

Ο στοχασμός των αστεριών

2011-01-07T14:02:00.000+02:00

Σε πολλές αρχαίες πνευματικές παραδόσεις του κόσμου διδασκόταν σαν πνευματική πρακτική η ενατένιση στα αστέρια. Είναι ό,τι πιο υγιεινό ψυχικά να προβάλλουμε το πνεύμα μας στα αστέρια. Όλη μας η φυσιολογία ισορροπεί και ανακουφίζεται από τα βάσανα και τις τριβές του υλισμού.

Έτσι, ας εκπαιδεύσουμε το πνεύμα μας να πετά ψηλά και να αγγίζει τα αστέρια. Ας κλείνουμε τα μάτια συχνά και σαν ανάλαφρες πύρινες πεταλούδες ας ανυψωθούμε και ας πραγματώσουμε την ένωσή μας με τα αστέρια του ουράνιου εσωτερικού μας θόλου. Είναι και εξωτερικά ευεργετικό να κοιτά κανείς τα αστέρια, με τα φυσικά του μάτια. Αλλά καλύτερα ακόμα να κλείνει τις αισθήσεις και να στοχάζεται την ύπαρξή τους στα πνευματικά πεδία.

Η ανύψωση του πνεύματός μας σε ψηλά επίπεδα και η άφιξή μας στα μακρινά αστέρια, θα φέρουν ταυτόχρονα και τη βαθύτερη γείωση της ψυχής μας στο σώμα και το πεδίο της γης. Και είναι ένα κλειδί αυτό: όσο πιο ψηλά πάει το πνεύμα μας, τόσο πιο χαμηλά γειώνεται η ψυχή μας και πραγματώνουμε έτσι την πνευματική μας ταυτότητα όλο και περισσότερο.

Μπορεί συχνά να βλέπουμε ανθρώπους τους οποίους αισθανόμαστε σαν ‘αγείωτους’, όσο και όμορφα και ‘πνευματικά’ λόγια κι αν λένε. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουν εκπαιδεύσει το πνεύμα τους να πηγαίνει ψηλά και απλά αιωρούνται σε χαμηλά πεδία. Και είναι μια προβληματική κατάσταση, στην οποία μπορεί το άτομο να εγκλωβιστεί για αιώνες ακόμα, καθώς ζει σε μια ντεμί κατάσταση, στην οποία αισθάνεται ‘όμορφα’, αλλά ωστόσο δεν έχει πραγματώσει την πνευματική του ταυτότητα.

Ας φέρουμε υγεία και αναζωογόνηση στον οργανισμό μας με την ενατένιση στα αστέρια. Ας ξεπεράσουμε το υλιστικό focus και την ταύτιση με τα εξωτερικά γεγονότα της ζωής με το να στοχαζόμαστε τα αστέρια. Και είναι ο πραγματικός πνευματικός ρομαντισμός αυτός, που στερείται ψευδαισθήσεων…

Ορθή σκέψη - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

2010-12-06T21:41:00.000+02:00

Ορθή σκέψη είναι η εξυψωτική, διαφωτιστική, ενθαρρυντική και υποστηρικτική σκέψη. Οι σκέψεις σας θα πρέπει να φέρουν ομορφιά, καλοσύνη, αλήθεια, χαρά και ελευθερία˙ αλλιώς σπέρνετε σκοτεινούς σπόρους στο Διάστημα και παρεμποδίζετε την εξέλιξη των άλλων, όπως επίσης και του εαυτού σας.

Όταν ο νους σκέφτεται με λάθος τρόπο, σταματήστε τον. Διορθώστε τον και κάνετέ τον να σκεφτεί με ορθό τρόπο. Κάθε φορά που συλλαμβάνετε το νου σας σε μια λανθασμένη δραστηριότητα και τον κάνετε να διορθώσει τον εαυτό του, αυτό είναι μια μεγάλη νίκη για σας. Μόνο όταν ελέγχετε το νου σας γίνεστε ένας μαθητής.

Ο νους σας μερικές φορές δρα με πιθηκίσιους τρόπους. Προσπαθεί να εξαπατήσει˙ παίζει με τη θλίψη˙ επιδεικνύεται και λειτουργεί αλαζονικά˙ προσπαθεί να προκαλέσει οίκτο. Σταματήστε αυτά τα πράγματα. Αλλάξτε τα και κάνετε το νου σας να σκέφτεται με το σωστό τρόπο. Όλα τα Μεγάλα Όντα πάλεψαν ενάντια στον πιθηκίσιο νου τους και τον κυριάρχησαν. Αυτό είναι ένας μεγάλος αγώνας και οι ανταμοιβές είναι ακόμα μεγαλύτερες…

Όταν ο νους σας εμπλέκεται σε φλυαρία, συκοφαντία, φθόνο ή προδοσία, προσπαθήστε να τον συγκρατήσετε τη σωστή στιγμή, γιατί αν τον αφήσετε να τρέχει πάνω στο λανθασμένο μονοπάτι, μερικές φορές είναι πολύ αργά για να τον ξαναβάλετε πάνω στο σωστό. Ευτυχώς ο καθένας μας έχει έναν Παρατηρητή μέσα στην καρδιά του, ο Οποίος μας ειδοποιεί όταν ο νους μας πάει σε λάθος μονοπάτι.

-Τορκομ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία

Περίοδοι εθνικής, συλλογικής και ατομικής κρίσης

2010-12-02T00:59:00.002+02:00

Όλοι έχουμε ευφυείς ιδέες με τις οποίες μπορούμε να βοηθήσουμε το έθνος, την οικογένειά μας και τον εαυτό μας σε περιόδους κρίσεων. Αρκεί να βουτήξουμε στο εσωτερικό μας θησαυροφυλάκιο που κρύβονται τα μαργαριτάρια της σοφίας.

Οι ιδέες που προέρχονται απ’ την αποθήκη αυτή της σοφίας, είναι αυθεντικές, πρακτικές και εφαρμόσιμες, γιατί ταυτίζονται με την αλήθεια μας. Βγαίνουμε από τη φούσκα των κλισέ –όσο κι αν ‘επαναστατικά’ κι αν είναι- και προσπαθούμε να βρούμε λύσεις ρεαλιστικές στα προβλήματα της ζωής μας και του τόπου μας, αντί να βρίζουμε τους πολιτικούς και να απογοητευόμαστε (ανευθυνότητα). Αν δεν είναι πρακτικές και εφαρμόσιμες οι λύσεις, δεν προέρχονται απ’ την αλήθεια μας αλλά απ’ το φόβο και τον εγωισμό.

Είναι μια πολύ χαρούμενη συνειδητοποίηση αυτή, του ανθρώπου που βλέπει ότι μπορεί να βοηθήσει πρακτικά τον τόπο του, με τις δικές του δυνάμεις. Σταματά να νιώθει θύμα και έρμαιο της ζωής και της μοίρας, και αναλαμβάνει καίρια δράση. Η απόγνωση και η απογοήτευση άλλωστε, ΔΕΝ είναι ρεαλισμός. Η χαρά της ευφυούς δράσης και των εφικτών λύσεων, ΕΙΝΑΙ ρεαλισμός. Γιατί η ζωή ΠΑΝΤΑ έχει λύσεις γι’ αυτούς που θέλουν να τις δουν.

Όσο γκρινιάζουμε για τα προβλήματα του τόπου ή της ζωής μας, σημαίνει ότι δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτά, δεν προσπαθούμε να ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ για να φέρουμε λύσεις απ’ το θησαυροφυλάκιο της σοφίας που όλοι κατέχουμε. Την επόμενη φορά που θα παρατηρήσουμε κάτι που μας ενοχλεί στη κοινωνία ή στον εαυτό μας, αντί να μπούμε στην αυτόματη αντίδραση της γκρίνιας και της απόρριψης των ευθυνών σε μια εξωτερική πηγή, ας διοχετεύσουμε την ίδια νοητική και φυσική ενέργεια για να βρούμε και να εφαρμόσουμε έξυπνες λύσεις.

Η γκρίνια είναι ανευθυνότητα. Η εναπόθεση των ευθυνών σε ώμους τρίτων, θα μας κρατά σε θέση αδυναμίας, θα νιώθουμε ανίσχυροι να αντιδράσουμε. Ήρθε όμως η ώρα να αναλάβει ο καθένας προσωπική δράση, να ενεργοποιηθεί αποφασιστικά, με εξυπνάδα, θετικότητα και συλλογικότητα. Όσοι γκρινιάζουν πρέπει να ‘αποβληθούν’ και να περιθωριοποιηθούν.

Κλείνουμε το στόμα μας και σκεφτόμαστε. Λιγότερα λόγια, περισσότερη σκέψη, για βιώσιμες λύσεις.

Σπατάλη της σεξουαλικής ενέργειας και ελευθερία

2010-11-20T22:48:00.003+02:00

Για να γίνει ελεύθερος κανείς, να μπορεί να κάνει υπερβάσεις, να έχει επαφή με ανώτερα ευδαιμονικά πεδία απ’ όπου θα λαμβάνει εμπνεύσεις, καθοδήγηση και νέα οράματα για το Μέλλον, χρειάζεται περίσσια ψυχικής ενέργειας.

Ο άνθρωπος με την σπατάλη της ψυχικής ενέργειας μέσα απ’ το σεξ, καταντά να ζει μια ζωή υλιστική, των ενστίκτων, αποκομμένη με τα ανώτερα πεδία στα οποία θα βιώσει το πνεύμα του το πέταγμα της ελευθερίας. Αποκομμένος απ’ τα ανώτερα αυτά πεδία, χάνει τη πραγματική Πηγή της ψυχικής τροφής, την οποία κατόπιν προσπαθεί να πάρει με τους κλασσικούς βαμπιρισμούς, το σεξ, τις σχέσεις, τις ηδονές, την κακία, την κυριαρχικότητα κλπ, και δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος ανελευθερίας και εγκλωβισμού.

Ειδικά στην εποχή μας όπου τα σεξουαλικά ερεθίσματα είναι πλέον άπειρα από τα μέσα ενημέρωσης που βομβαρδίζουν με εικόνες διάφορες, αλλά και από τις λάθος τροφές που προκαλούν τοξίνωση του σώματος με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διογκωμένες ορμές, γίνεται μια άνευ προηγουμένου σπατάλη ψυχικής ενέργειας μέσω του σεξ. Έτσι ο κόσμος εγκλωβίζεται σε μια ζωή χωρίς ευαισθησία και έμπνευση, ενώ ότι και να δημιουργεί υπό αυτές τις συνθήκες είναι ουσιαστικά νεκρό, ένα κέλυφος, χωρίς ζωοποιό ουσία – είτε πρόκειται για ένα έργο τέχνης, για μουσική, ή για μια επιχείρηση, ή για ένα παιδί, ένα project κλπ. Η ψυχική ενέργεια είναι που δίνει ζωή στα δημιουργήματά μας και κάνει τη ζωή μας μαγική. Χωρίς ψυχική ενέργεια ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ανώτερες εμπνεύσεις.

Έτσι είναι κρίσιμο να υπάρξει μια προφύλαξη. Δεν μιλάω για 'καταπίεση’ της σεξουαλικής ενέργειας αλλά καταρχήν για αποφυγή όσων δραστηριοτήτων και συνηθειών ωθούν σε σπατάλη αυτής. Κάποιος που τρώει ζωικά προϊόντα είναι αδύνατον να έχει ισορροπημένη και ελεγχόμενη σεξουαλικότητα, καθώς ο ζωικός κραδασμός των προϊόντων αυτών θα ωθεί σε ανάλογες ζωικές ορέξεις. Κόψιμο λοιπόν του κρέατος, των γαλακτοκομικών, ενώ γενικά οι όξινες τροφές θα έχουν ανάλογα αποτελέσματα, όπως η ζάχαρη, ο καφές, οι βαριές τροφές κλπ. Όσο πιο αλκαλικό το σώμα, τόσο πιο ισορροπημένη θα είναι η σεξουαλική ενέργεια.

Ο άνθρωπος πρέπει να επιζητήσει την απελευθέρωσή του και να την πραγματώσει με όλη του την θέληση, πράττοντας όσα θα τον οδηγήσουν προς αυτή τη κατεύθυνση. Αλλιώς, όσο και να νομίζει ότι είναι ελεύθερος, απλά θα ζει εγκλωβισμένος στην ζωή των ενστίκτων και του υλισμού.

Η ελευθερία δεν είναι μια κενή αντιδραστικότητα απέναντι σε κάποια εξωτερική εξουσία, αλλά η υπέρβαση του εγκλωβισμού της συνειδητότητας στη κατώτερη προσωπικότητα, το εγώ.

Οικονομική/υλική ευημερία και πνευματικότητα

2010-11-18T00:17:00.007+02:00

Η φτώχεια, όπως και η ασθένεια, είναι εγωισμός. Το σύμπαν είναι τόσο πλούσιο ή φτωχό όσο πλούσια ή φτωχή είναι η συνειδητότητά μας.

Τα οικονομικά προβλήματα, όπως όλα τα προβλήματα στη ζωή μας, προκαλούνται από το μπλοκάρισμα της ενέργειας σε ένα βασικό επίπεδο του εαυτού μας. Κάποιοι εγωισμοί, κάποια ενεργειακά μπλοκαρίσματα στην αύρα μας, σπαταλούν τη ψυχική ενέργεια, με αποτέλεσμα την έλλειψη πόρων, αγαθών κλπ. Είναι δηλαδή η αδράνεια σε κάποιο επίπεδο του είναι μας που προκαλεί και αδράνεια στην εξωτερική ροή των χρημάτων και αγαθών.

Όλα τα εξωτερικά προβλήματα είναι καθρέφτισμα των μπλοκαρισμάτων στο ενεργειακό μας πεδίο.

Παραπέρα, τα αγαθά και τα χρήματα μάς δίνονται για κάποιο λόγο. Αν κάνουμε κακή/εγωιστική χρήση των χρημάτων και των αγαθών, χωρίς να έχουμε κάποιον ανώτερο σκοπό, τότε αργά ή γρήγορα θα παρουσιαστεί μια πτώχευση στη ζωή μας. Αν όμως έχουμε ένα σκοπό για το κοινό καλό για τον οποίο αγωνιζόμαστε, τότε τα χρήματα και τα αγαθά θα έρχονται στη κατάλληλη στιγμή και θα μας παρέχεται ότι ακριβώς χρειαζόμαστε.

Πρέπει να ξεφύγουμε απ’ την κακομοιριά της φτώχειας. Για τη φτώχεια μας κανείς δεν φταίει έξω από εμάς, ούτε το κράτος, ούτε κανένας άλλος παρά μόνο ο εαυτός μας. Αν είχαμε κάνει κακή διαχείριση των αγαθών και των χρημάτων στο παρελθόν, είναι λογικό να το πληρώνουμε και να καθυστερεί η εξέλιξή μας. Αν όμως αφιερώσουμε τη ζωή μας στην υπηρεσία του ανθρώπου, η υλική μας ζωή θα ανθίσει και αυτή, ώστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες των άλλων, ενώ ακόμα και σε δύσκολες συνθήκες να βρίσκεται το κράτος ή το περιβάλλον που ζούμε, εμείς θα ευημερούμε.

Η αφιέρωσή μας σε ένα σχέδιο που εξυπηρετεί το κοινό καλό, θα ενεργοποιήσει ψυχικά σημεία σε ανώτερες σφαίρες τα οποία θα φροντίζουν για την υλική μας ευημερία.

Η επιτυχία της ζωής

2010-11-12T15:22:00.003+02:00

Που βρίσκεται η πραγματική επιτυχία στη ζωή του ανθρώπου;

Η επιτυχία της ζωής του ανθρώπου δεν βρίσκεται στο να αποκτήσει κανείς πολλές φιλενάδες ή φίλους ή οικογένεια και παιδιά ή αποκτήματα και εξωτερική επιτυχία και φήμη, ούτε ακόμα και ‘εμπειρίες’ μέσα από ταξίδια κλπ. Η πραγματική επιτυχία βρίσκεται στο να ξεπεράσει ο άνθρωπος την άγνοια και να αποκτήσει τη συνέχεια της συνειδητότητας μετά το θάνατο, να είναι συνειδητός δηλαδή μετά το θάνατο. Μιλάμε δηλαδή για την απόκτηση αθανασίας. Η αθανασία είναι άσχετη με το φυσικό σώμα του ανθρώπου που γεννιέται και πεθαίνει. Η αθανασία είναι η απόκτηση συνειδητότητας, να κινείται δηλαδή η ψυχή του ανθρώπου συνειδητά κατά την υλική ζωή και μετά θάνατον, και να γεννιέται συνειδητά κ.ο.κ.

Η ανάγκη για εξωτερική επιτυχία και φήμη, όπως όλα τα ΕΓΩ, είναι φτηνό υποκατάστατο της παραπάνω πραγματικής επιτυχίας. Ο άνθρωπος προσπαθεί να αποκτήσει φήμη και παιδιά, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να κατακτήσει την αθανασία που δεν έχει πραγματώσει ο ίδιος…

Πως όμως μπορούμε να ξεπεράσουμε την άγνοια και να αποκτήσουμε τη συνέχεια της συνειδητότητας; Συσσωρεύοντας ψυχική ενέργεια.

Ουσιαστικά όλη η ζωή του μέσου ανθρώπου περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια συσσώρευσης ενέργειας από εξωτερικές πηγές, ο γνωστός μας βαμπιρισμός δηλαδή. Γιατί αναζητά κανείς τόσο έντονα τις σχέσεις, τα αποκτήματα, τις ηδονές, τα χρήματα, τη φήμη, τα ταξίδια και τις ‘εμπειρίες’; Γιατί απλά προσπαθεί μέσα από όλα αυτά να πάρει ενέργεια. Κατ’ αυτό τον τρόπο όμως, το άτομο δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της εκ των έσω ενεργοποίησής του, αλλά αντίθετα χρεώνεται στους άλλους και στη ζωή αποσπώντας από αυτούς ενέργεια, την οποία θα πρέπει να επιστρέψει. Είναι αυτό που λέμε με απλά λόγια η δημιουργία (κακού) κάρμα. Και φυσικά αυτή η πρόσκαιρη συσσώρευση ενέργειας, όχι μόνο δεν οδηγεί στην αθανασία η οποία προϋποθέτει πνευματικά/ενεργειακά πλούτη, αλλά οδηγεί σε περισσότερη πτώχευση.

Γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να σκεφτεί; Γιατί δεν μπορεί να διακρίνει καθαρά τι του συμβαίνει και να πάρει το κοντρόλ της ζωής του; Διότι του λείπει ψυχική ενέργεια. Έτσι, η συσσώρευση ψυχικής ενέργειας με την εκ των έσω ενεργοποίηση, θα πρέπει να γίνει το κύριο μέλημα της ζωής μας, ώστε να καταφέρουμε τον σκοπό για τον οποίο ήρθαμε στη γη – την απόκτηση συνειδητότητας- να ζήσουμε δηλαδή πραγματικά επιτυχημένα.

Προστασία του εγκεφάλου

2010-10-14T19:55:00.001+03:00

Η προστασία και ενδυνάμωση του εγκεφάλου μας είναι ζωτικής σημασίας για τη πνευματική πορεία, και φυσικά για την σωματική και ψυχική υγεία.

Ο εγκέφαλός μας είναι εκείνος που θα "μεταφράσει" τις πνευματικές εντυπώσεις που δεχτήκαμε στο διαλογισμό σε ιδέες και κατόπιν σε έργο. Οι εντυπώσεις απ’ τα πνευματικά πεδία θα περάσουν πρώτα στον αιθερικό εγκέφαλο και κατόπιν στον φυσικό εγκέφαλο.

Η προστασία του εγκεφάλου μας είναι απλή μεν αλλά αρκετά δύσκολη στη σημερινή εποχή. Καταρχήν δεν πρέπει να βάζουμε στο σώμα μας κανένα συνθετικό χημικό, και φυσικά κανένα ναρκωτικό, καθώς δηλητηριάζουν τον εγκέφαλο και καταστρέφουν τις συνάψεις. Το τσιγάρο έχει εκατοντάδες τοξικά χημικά επίσης. Μεγάλη προσοχή θέλει φυσικά η διατροφή, ώστε να είναι αλκαλική και να μην δημιουργούνται οξέα, τα οποία και πάλι προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο και στα υπόλοιπα όργανα και αδένες του σώματος. Πρέπει να τρώμε τουλάχιστον 70% αλκαλικές τροφές. Όλα τα ζωικά, ο καφές, η ζάχαρη, τα μακαρόνια και πολλά άλλα, είναι όξινες τροφές. Η χορτοφαγική ωμοφαγία αντιθέτως αλκαλοποιεί το αίμα.

Επίσης προσοχή θέλουν τα διάφορα χημικά που χρησιμοποιεί κανείς στο σπίτι, μπογιές, απορρυπαντικά κλπ. Όλα αυτά τα συμβατικά προϊόντα θα πρέπει να τα αφαιρέσουμε απ’ τη ζωή μας και να αγοράζουμε μόνο απολύτως οικολογικά. Ίδια προσοχή χρειάζεται και στα κινητά και σε άλλες ακτινοβολίες. Και ας βρούμε τρόπους να προστατευτούμε απ’ τη μόλυνση του αέρα που, για όσους μένουν στην Αθήνα, είναι πλέον εγκληματική.

Αφού προστατέψουμε τον εγκέφαλό μας από τα οξέα και τα δηλητήρια, θα διαπιστώσουμε ότι η σκέψη μας γίνεται θετική – τα οξέα στο σώμα προκαλούν και ‘όξινες’ σκέψεις, αρνητικότητα, κατάθλιψη, εκνευρισμό, θολούρα, σύγχυση κλπ – όλες αυτές είναι αφύσικες και άρρωστες καταστάσεις του νου.

Κατόπιν, μπορούμε να ενδυναμώσουμε τον εγκέφαλό μας με υπερτροφές, με τα φύτρα, διάφορους σπόρους, πολλές πρασινάδες και λαχανικά (πάντα ωμά), διάφορες ρίζες, φύκια, φρούτα κλπ. Μπορεί ο καθένας να κάνει μια έρευνα σχετική με τις υπερτροφές και να τις εντάξει στη διατροφή του.

Και φυσικά ο αιθερικός και κατόπιν ο φυσικός μας εγκέφαλος θα ενδυναμωθεί με τον σωστό διαλογισμό, καθώς η ψυχική ενέργεια που θα εισέλθει στον οργανισμό μας θα ανατάξει και θα θεραπεύσει τον εγκέφαλο.

Ας προστατεύσουμε λοιπόν τον εγκέφαλό μας σαν κάτι το εξαιρετικά πολύτιμο.

Ο διαλογισμός στη Νέα Εποχή - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

2010-10-07T19:11:00.002+03:00

Ο διαλογισμός είναι μια από τις μεγαλύτερες επιστήμες που μπορεί να σώσει τον πλανήτη μας από τη γενική καταστροφή και να τον μετατρέψει σε έναν τόπο ομορφιάς, που μέσω αυτού ο άνθρωπος να μπορεί να έλθει σε επαφή με το κάλλος του Κόσμου. Είναι η επιστήμη του χειρισμού της ενέργειας σύμφωνα με τη Θέληση της Κοσμικής Ζωής.

Οι πραγματικές σκέψεις είναι δημιουργήματα αυτής της Θέλησης μέσα στον άνθρωπο, στον πλανήτη, στο ηλιακό σύστημα και πέραν αυτού… Είναι ηλεκτρικές στη φύση τους και έχουν ένα τρομερό αποτέλεσμα πάνω στα στοιχεία και στα βασίλεια της σφαίρας μας. Μόνο μέσω της ορθής χρήσης των δυναμικών ενεργειών του νου θα μπορέσουμε να αποσοβήσουμε τη γενική καταστροφή και να μπούμε στην πύλη της Νέας Εποχής.

Ο διαλογισμός στη Νέα Εποχή θα είναι μια εργασία για την αποκάλυψη των νόμων της επιβίωσης για όλη την ανθρωπότητα και για τη δημιουργία ενός κόσμου όπου ο άνθρωπος θα αναπτύξει τις ύψιστες δυνατότητές του. Στο παρελθόν ο διαλογισμός γινόταν για προσωπική ικανοποίηση. Στην Νέα Εποχή θα γίνεται για όλη την ανθρωπότητα και για όλα τα βασίλεια της φύσης.

Ο διαλογισμός στη Νέα Εποχή είναι δημιουργική σκέψη μέσω του φωτός της ενόρασης και σε συμφωνία με το Θείο Σχέδιο. Στη Νέα Εποχή ο διαλογισμός θα περικλείει όχι μόνο τις μυστικιστικές προσπάθειες της ανθρωπότητας, αλλά θα περιλαμβάνει επίσης και τον πολιτικό, εκπαιδευτικό, φιλοσοφικό, καλλιτεχνικό, θρησκευτικό και οικονομικό τομέα˙ θα δημιουργεί αρμονία, μέσα σε κάθε τομέα και ανάμεσα σε όλους αυτούς κάτω από το ρυθμό του Θείου Σχεδίου, της Θείας Θέλησης. Έτσι ο διαλογισμός δε θα είναι μόνο για να αποκτηθεί διόραση, να προσεγγιστούν μεγάλες δυνάμεις, να υπάρχει έμπνευση και χαρά, αλλά και για να τα φέρει στην πρακτική ζωή, να μεταμορφώσει τη ζωή σας σε όλα τα επίπεδα, κλείνοντας τις πληγές της ανθρωπότητας, χτίζοντας γέφυρες και αποκαλύπτοντας την ενότητα, τη σύνθεση πίσω από κάθε δημιουργία.

Ο σκοπός του διαλογισμού είναι να εκμηδενίσει τα εμπόδια στην ατραπό αυτής της διεύρυνσης και να σας χαρίσει μεγαλύτερη επίγνωση των κοσμικών σας σχέσεων και του κοσμικού πεπρωμένου σας. Ο διαλογισμός σας οδηγεί στην ελευθερία, και αντί να είστε σκλάβος των εγωκεντρικών σας απόψεων και πόθων, γίνεστε ένα μέρος της κοσμικής άποψης ή ακόμα και ένα μ’ αυτή. Έτσι βοηθάτε να τελειώσει η αθλιότητα των προηγούμενων πολιτισμών, πολιτισμών που αναπτύχθηκαν με ανθρώπινα δάκρυα, θλίψη, πόνο και αίμα.

Νιώθουμε κιόλας τις πρώτες αχτίδες της αυγής της Νέας Εποχής, αλλά είναι τόσο βαθύ το σκοτάδι και η ομίχλη που τυλίγει τον πλανήτη μας! Μόνο μέσω του διαλογισμού θα μπορέσουμε να σκορπίσουμε το σκοτάδι και να καλωσορίσουμε το Άπειρο στην καρδιά μας, γιατί μόνο μέσω του διαλογισμού θα λάμψουμε στον Κόσμο και θα ακτινοβολήσουμε την ενέργεια της Αγάπης σαν την ατραπό της απελευθέρωσης και της ζωής.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η επιστήμη του διαλογισμού

Κακία και υλισμός

2010-10-03T21:52:00.001+03:00

Για να αφαιρέσουμε το αγκάθι της κακίας και να επαναφέρουμε την αγνότητα και την ομορφιά στο νου και στα συναισθήματά μας, πρέπει να διακρίνουμε τη πηγή της.

Η κακία έχει πολλές εκφάνσεις: τη ζήλια, τον ανταγωνισμό, την επιθετικότητα, που δεν εκφράζονται πάντα ανοιχτά, αλλά κυρίως εκδηλώνονται υπογείως στη καθημερινότητα και δηλητηριάζουν εμάς τους ίδιους και το περιβάλλον μας. Εκδηλώνεται μάλιστα σε διάφορους βαθμούς και πολλές φορές ωραιοποιείται ή κρύβεται πίσω από δηλητηριασμένα χαμόγελα και υποκριτικές ευγένειες.

Η κακία πηγάζει από την ταύτιση με την ύλη, από τον υλισμό δηλαδή, από την ταύτισή μας με το σώμα, με τα αδρανή/νεκρά ή αργού κραδασμού μέρη του είναι μας. Τα μέρη αυτά του είναι μας αγωνίζονται να επιβιώσουν – έτσι η κακία είναι μια διαστρεβλωμένη προσπάθεια του εγώ να εξασφαλίσει τη δύναμη και την επιβίωσή του.

Ο φόβος θανάτου/επιβίωσης λοιπόν είναι που γεννά τη κακία, αν το εξετάσει κανείς σε βάθος. Το εγώ νιώθει ότι απειλείται (η επιβίωσή του) σε διάφορα επίπεδα, και τότε εκδηλώνει κακία, ζήλια κι επιθετικότητα. Έτσι, για να θεραπεύσουμε το αγκάθι αυτό της κακίας, καταρχήν πρέπει να αναγνωρίσουμε την ύπαρξή της στο είναι μας – αυτό είναι το πρώτο βήμα. Γιατί όσο την κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί και αρνούμαστε να την φέρουμε στο φως της συνειδητότητάς μας, θα έχει τη δική της αυτόνομη δράση και θα λειτουργεί ψυχαναγκαστικά. Γιατί η κακία είναι ένα καμπανάκι που θέλει να μας δείξει ότι υπάρχει φόβος ο οποίος ζητά τη λύτρωσή του. Και παραπέρα, ο φόβος δείχνει ότι αυτά τα στοιχεία στο είναι μας δεν έχουν παραδοθεί στο Θεό, είναι καμπανάκι δηλαδή για αργού κραδασμού ή νεκρά και σε αποσύνθεση μέρη του είναι μας που πρέπει να καθαρίσουμε. Η κακία και ο φόβος λοιπόν είναι ενδείξεις απομάκρυνσης από το Θείον, από το Αιώνιο, από τη Ζωή.

Όπως ο Ηρακλής που έσκυψε και σήκωσε τη Λερναία Ύδρα, της οποίας τότε τα κεφάλια ξεράθηκαν στο φως του ήλιου, έτσι κι εμείς πρέπει να ‘γονατίσουμε’ ταπεινά στο είναι μας, να ανασύρουμε τα μέρη μας αυτά που είναι εμποτισμένα με το δηλητήριο της κακίας και να τα φέρουμε στο φως της συνειδητότητας. Με την προσευχή, παραδίδουμε τα σκοτεινά κομμάτια μας στο Θείον, κι Εκείνο τα εξαγνίζει.

Ας γονατίσουμε λοιπόν, ας σκύψουμε να αναγνωρίσουμε τη κακία στο είναι μας, γιατί αυτό είναι το κυριότερο βήμα που τόσο αποφεύγουμε να κάνουμε. Δεν πρέπει να αφήνουμε αυτά τα δηλητήρια να υπονομεύουν τη ψυχική και σωματική μας υγεία και να μας κατατρώνε το είναι. Η αποφυγή αντιμετώπισής τους είναι που τα διαιωνίζει.

Γιν Γιανγκ – Η Δύναμη της Ζωής

2010-09-29T14:15:00.002+03:00

Είναι περιττό να πούμε ότι η δύναμη της Ζωής επικρατεί στα πάντα. Η ζωή είναι υπέρ της επιβίωσης, πάντα. Και η δύναμη της ζωής είναι η αγάπη.

Ακόμα και μέσα από τα τραυματικά γεγονότα της ζωής και τις τραυματικές ή και καταστροφικές ή μοχθηρές συμπεριφορές που έχουμε λάβει από τους γονείς ή άλλους ανθρώπους που μας σημάδεψαν, αν αναπτύξουμε τη διάκριση, θα δούμε ότι πίσω από αυτές βρίσκεται η δύναμη της αγάπης, η δύναμη της ζωής. Ένας γονιός για παράδειγμα, στα –πολλές φορές καταστροφικά- λάθη που μπορεί να κάνει, κρύβεται από πίσω η πρόθεσή του για προστασία του παιδιού, προστασία της ζωής. Γιατί πάντα η ζωή είναι υπέρ της επιβίωσης. Το πρόβλημα είναι ότι, λόγω του εγωισμού, η αρχική πρόθεση για ζωή διαστρέφεται και γίνεται καταστροφή, τραύμα. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους ανθρώπους που μας πλήγωσαν ή μας κατέστρεψαν – δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, κι αυτοί ασυναίσθητα υπέρ της επιβίωσης αγωνίζονται, γιατί είναι η μόνη δύναμη στο σύμπαν.

Αν σχηματοποιήσουμε τα παραπάνω βάσει του συμβόλου της Ζωής, του Γιν Γιανγκ, θα δούμε ότι μέσα στην επιφάνεια της μαύρης πλευράς, που συμβολίζει τη κακότητα και τη καταστροφή, κρύβεται η λευκή τελεία, ο σπόρος του Καλού. Όπως επίσης και μέσα στη λευκή επιφάνεια, που συμβολίζει το ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ ‘καλό’, κρύβεται η μαύρη τελεία, ο σπόρος του κακού, της καταστροφής. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι οι δυο επιφάνειες του Γιν Γιανγκ, η άσπρη και η μαύρη (χωρίς τις τελείες) είναι η ΕΓΩΙΣΤΙΚΗ εκδήλωση της ζωής, το ‘φουσκωμένο’ εγώ, που μπορεί να εκδηλώνεται καταστροφικά ή με ‘καλοσύνη’ ακόμα.

Σκοπός λοιπόν είναι να ξεφουσκώσουμε το εγώ μέσω της ταπεινότητας και να πάμε στο κέντρο της κάθε επιφάνειας του Γιν Γιανγκ. Τότε, θα λειτουργούμε τις δυνάμεις της δημιουργίας και τις δυνάμεις της καταστροφής για το Καλό. Γιατί παραδόξως, το Καλό είναι πέρα από τον δυϊσμό – το Καλό είναι η ίδια η εξέλιξη, την οποία το συνεχώς κινούμενο/περιστρεφόμενο Γιν Γιανγκ συμβολίζει. Η επαφή μας με το κέντρο/κουκίδα της κάθε επιφάνειας του Γιν Γιανκ, είναι αυτή που θα φέρνει τη ΚΙΝΗΣΗ του, τη περιστροφή του, που θα προωθεί δηλαδή την εξέλιξη της ζωής.

Δημιουργική αντιμετώπιση του θυμού

2010-08-04T14:33:00.002+03:00

Καθετί που βιώνουμε έχει το λόγο και τη χρησιμότητά του και δεν πρέπει να το αποφεύγουμε. Η μεγάλη πληγή της ανθρωπότητας είναι η αποφυγή [των συναισθημάτων και του πόνου], κι έτσι χάνει πολύτιμες ευκαιρίες εξέλιξης κι εσωτερικής μεταμόρφωσης.

Ο θυμός φαινομενικά είναι μια προσπάθεια να κυριαρχήσουμε στον άλλον, όμως στην ουσία είναι προσπάθεια να κυριαρχήσουμε επί του εαυτού. Θυμώνοντας, ασυνείδητα προσπαθούμε να κυβερνήσουμε τον εαυτό μας, να πάρουμε την ενέργειά μας στα χέρια μας, να διαχειριστούμε την ενέργειά μας – που είναι και η σεξουαλική ενέργεια. Γι’ αυτό συχνά θυμώνουμε όταν προσπαθούμε να αποβάλλουμε κάποια προσκόλληση, όταν δηλαδή νιώθουμε ότι κάτι ή κάποιος παίρνει ή κατέχει την ενέργειά μας. Όπως οι έφηβοι που κάνουν την επανάστασή τους, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να αποκολληθούν απ’ τις ενέργειες και τις ψυχολογικές επιδράσεις των γονιών, και να γίνουν ο εαυτός τους, να πάρουν την ενέργειά τους στα χέρια τους. Αλίμονο στον έφηβο που δεν έχει κάνει την επανάστασή του. Οι γονείς, όχι μόνο θα πρέπει να επιτρέπουν και να παρατηρούν συνειδητά το φαινόμενο του θυμού των παιδιών τους, αλλά και να ενθαρρύνεται ακόμα. Είναι μεγάλο έγκλημα να καταπιέζεται ο θυμός του ανθρώπου, καθώς κολοβώνεται έτσι η ικανότητα της αυτοκυριαρχίας του. Και πολλές φορές, ο ακρωτηριασμός αυτός της ενέργειας και της συνειδητότητας του ατόμου μέσα από την καταπίεση ή απώθηση του θυμού, έρχεται με προφάσεις του τύπου ‘να μην χαλάσουμε την εξωτερική αρμονία’. Τα ζιζάνια όμως υπογείως συνεχίζουν να αναπαράγονται και να πληθαίνουν, αν δεν τα καθαρίσουμε.

Όπως και με το πόνο, έχουμε ένα ανεξάντλητο απόθεμα θυμού να διαχειριστούμε. Γιατί συνεχώς απ’ τη ‘συλλογική κοσμική μήτρα’ θα αναδύεται νέο υλικό προς μετουσίωση, νέα ενέργεια επί της οποίας καλούμαστε να κυριαρχήσουμε.

Το κλειδί στην διαχείριση και μετουσίωση του θυμού, είναι η παρατήρηση και η συγκράτηση. Παρατηρούμε το φαινόμενο του θυμού καθώς αναδύεται από μέσα μας, και το συγκρατούμε, το ‘εμπεριέχουμε’. Τότε γίνεται η μετουσίωση. Και κατόπιν, μέσα από τη παρατήρηση και συγκράτηση του θυμού, έρχεται και η ορθή δράση. Ενώ αντίθετα, αν εκτονώσουμε τον θυμό μας προς ένα εξωτερικό αντικείμενο ή άνθρωπο, μέσα από λόγια ή πράξεις, τότε χάνουμε την ενέργειά μας, χάνουμε μέρος της πολύτιμης πρωτογενούς –και πρωτόγονης- ενέργειας που είχε αναδυθεί από το είναι μας για να καλλιεργηθεί και να μας εμπλουτίσει τη συνειδητότητα. Γι’ αυτό ποτέ δεν πρέπει να ‘εκτονώνουμε’ το θυμό μας προς μια εξωτερική κατάσταση, αντίθετα με τα διδάγματα της σύγχρονης ψυχολογίας –ή της παρανόησης αυτών- που ωθούν τον κόσμο στο ‘αυθόρμητο ξέσπασμα’ και στην ‘έκφραση’ των συναισθημάτων και του θυμού. Αυτό είναι τραγική πρακτική. ‘Εκτονώνοντας’ το θυμό μας, χάνουμε ευκαιρία για ενδυνάμωση της αυτοκυριαρχίας μας, και γινόμαστε πιο αδύναμοι, αντί να νιώσουμε περισσότερο τον εαυτό και τη δύναμή μας. Διαχείριση του θυμού σημαίνει ενδυνάμωση του εαυτού.

Το πρόβλημα είναι ότι φοβόμαστε πως αν δεν θυμώσουμε και δεν εκφράσουμε το θυμό μας, οι εξωτερικές καταστάσεις δεν θα αλλάξουν. Όμως αυτό είναι και μια μορφή μαύρης μαγείας, να προσπαθούμε να κοντρολάρουμε τις εξωτερικές καταστάσεις, αντί για τον εαυτό μας. Όπως ανέφερα ωστόσο παραπάνω, η συγκράτηση και μετουσίωση του θυμού, θα φέρει την κατάλληλη δράση. Και να κάνω σαφές, ότι η συγκράτηση και μετουσίωση του θυμού δεν σημαίνει ότι αποφεύγουμε τις συγκρούσεις και ότι προσπαθούμε να κρατήσουμε μια φαινομενική εξωτερική αρμονία, -που κάλλιστα μπορεί να είναι τεχνητή και να περιέχει πολύ ανισορροπία. Αντιθέτως, με τη συγκράτηση του θυμού αναλαμβάνουμε, εμπεριέχουμε και διαχειριζόμαστε τις εντάσεις, τα διλήμματα, τους ανταγωνισμούς, τις συγκρούσεις, τις αρνητικότητες, και άρα τις μετουσιώνουμε, άρα μεγαλώνουμε κι εξελισσόμαστε.

Η ασυνείδητη ζωή, που ωθεί τον άνθρωπο σε μια φρενίτιδα εξωτερικότητας, διασκέδασης και εξωτερικής δράσης και λειτουργίας, τον κάνει να αποφεύγει να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί το πόνο και το θυμό του, γι’ αυτό και, όχι μόνο τους διαιωνίζει, αλλά καταδιώκεται κιόλας απ’ αυτούς – καθώς ότι δεν αντιμετωπίζουμε συνειδητά, θα μας κυνηγά με υπόγειους τρόπους, ή θα προβάλλεται και θα εκδηλώνεται μέσω τρίτων και μέσα από εξωτερικές καταστάσεις. Η κατάθλιψη για παράδειγμα, συχνά είναι βία, θυμός, στραμμένος ενάντια στον εαυτό. Το ίδιο και τα ατυχήματα, που είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένου θυμού και αρνητικότητας. Συνειδητός άνθρωπος είναι αυτός που δεν αποφεύγει να αντιμετωπίσει καμία σκέψη, κανένα συναίσθημα – είναι ο άνθρωπος που παρατηρεί, αποκτά επίγνωση και διαχειρίζεται έτσι ορθά τη ζωή. Η σπατάλη όμως ενέργειας, οδηγεί σε έλλειψη ικανότητας παρατήρησης. Πρέπει να έχουμε και να συσσωρεύουμε διαρκώς νέα ενέργεια για να γίνουμε παρατηρητικοί και πιο συνειδητοί. Η ενέργεια είναι τροφή της συνειδητότητας.

Μπορεί η δράση που θα έρθει μετά την παρατήρηση-συγκράτηση-μετουσίωση του θυμού μας να είναι φαινομενικώς ‘θυμωμένη’ και δριμεία, ή ακόμα και βίαιη, όμως θα είναι ορθή δράση. Η ορθή δράση δεν είναι πάντα εξωτερικώς ήρεμη και ‘αρμονική’, αλλά μπορεί ακόμα να εκφραστεί και απότομα και βίαια, αν η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε το έχει ανάγκη. Η διαφορά είναι ότι ο άνθρωπος που εμπεριέχει το θυμό του, δρα μέσα από το Κέντρο του και όχι από την περιφέρεια, όπως στη περίπτωση του ατόμου που θέλει να χειραγωγεί τις καταστάσεις επειδή φοβάται. Η ορθή δράση ποτέ δεν κινείται από φόβο, αλλά κινείται από την φροντίδα για το κοινό καλό. Και κάποιες φορές, το κοινό καλό απαιτεί ‘κεραυνούς’ που θα σπάσουν τις κρυσταλλώσεις. Θα υπάρχει αγάπη όμως, ακόμα και στον κεραυνό, αλλά ποτέ μίσος. Αλλιώς, η εκδήλωση του θυμού γίνεται, όπως προανέφερα, ένας κλασσικός και συνηθισμένος τρόπος μαύρης μαγείας.

Έτσι βλέπουμε ότι η διαχείριση του θυμού απαιτεί πρώτα απ’ όλα υπευθυνότητα. Θέλει επίσης και εσωτερικότητα, να μάθουμε να δουλεύουμε δηλαδή με τον εαυτό μας, αντί να τον αποφεύγουμε συνεχώς μέσα από εξωτερικές δραστηριότητες. Παρατήρηση-συγκράτηση-μετουσίωση λοιπόν είναι το κλειδί για την μεταμόρφωση του θυμού από πρωτογενές υλικό σε πολύτιμο κόσμημα, κόσμημα αυτοκυριαρχίας και ψυχικής αυτοτέλειας.

Η τέχνη του θανάτου – Η τέχνη της ζωής

2010-07-26T13:23:00.002+03:00

Η τέχνη του θανάτου είναι μια τέχνη στην οποία όλοι θα πρέπει να εξασκούμαστε, γιατί είναι η ίδια η τέχνη της ζωής. Θα έπρεπε να διδασκόταν στα σχολεία, αυτό το πιο σημαντικό πράγμα!

Ουσιαστικά μόνο Ζωή υπάρχει. Αυτό που πεθαίνει και αποβάλλεται είναι παλιά ‘κελύφη’, τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξη του ανθρώπου. Όπως το φίδι που πετάει το παλιό του δέρμα γιατί έχει μεγαλώσει περισσότερο…

Ποτέ λοιπόν δεν πεθαίνει κάτι ζωντανό, γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Και θάνατος φυσικά είναι μια ευρεία έννοια, από το θάνατο του φυσικού σώματος, το τελείωμα σχέσεων και κύκλων ζωής, μέχρι το ξεπέρασμα νοοτροπιών, συνηθειών, τρόπων σκέψης. Ο θάνατος είναι πολύ υγιεινός όταν γίνεται συνειδητά, γιατί, από τη μία ξεφορτωνόμαστε βάρη, και από την άλλη επιτρέπουμε νέα ζωή/ενέργεια να εισέλθει στη φυσιολογία μας. Έτσι, ο συνειδητός θάνατος μάς ανανεώνει.

Είναι η υλιστική συνειδητότητα αυτή που φοβάται το θάνατο, καθώς ταυτίζεται με τις εξωτερικές μορφές της ζωής και δεν αναγνωρίζει κάτι άλλο πέρα από αυτά. Για την κατάσταση αυτή το μόνο που έχω να πω είναι, περαστικά! Ο καθένας ας αγωνιστεί να ξεπεράσει τον τραγικό περιορισμό των οριζόντων που προκαλεί η υλιστική ταύτιση. Η ζωή είναι μαγική όταν ανοίξουν οι εσωτερικοί οφθαλμοί και αρχίσουμε να βλέπουμε πέρα από τις υλικές μορφές. Γι’ αυτό ας μην παίρνουμε την τυφλότητά μας ως δεδομένη. Το ότι είμαστε κολοβωμένοι συνειδησιακά είναι ασθένεια και όχι κάτι το φυσικό. Και δεν μιλώ εδώ για το άνοιγμα σε έναν ψευδαισθησιακό κόσμο γεμάτο αυταπάτες, αλλά στον πραγματικό κόσμο των πνευματικών-ενεργειακών πεδίων.

Πρακτικά, το να μάθουμε να πεθαίνουμε σημαίνει ότι αποβάλλουμε προσκολλήσεις. Οι προσκολλήσεις, με την πνευματική έννοια, είναι καθετί στο οποίο έχουμε χτίσει το αίσθημα του εγώ, καθετί στο οποίο έχουμε εναποθέσει το αίσθημα ασφάλειας, καθετί στο οποίο έχουμε βολευτεί και με το οποίο έχουμε ταυτιστεί, είτε είναι άνθρωποι, είτε συνήθειες και εθισμοί, είτε τόποι, ιδεολογίες, αντικείμενα, συναισθήματα κλπ. Η προσκόλληση είναι αδράνεια, και η αδράνεια είναι αποσύνθεση, θάνατος. Η αδράνεια είναι εμπόδιο στην ίδια τη ροή της ζωής. Έτσι, η τέχνη του θανάτου είναι η αποβολή όλων αυτών των ταυτίσεων.

Για να γίνει η αποβολή των ταυτίσεων και προσκολλήσεών μας και να ανανεωθεί κατόπιν η ζωή, χρειαζόμαστε δυο πράγματα: πρώτον, τον διαλογισμό, και δεύτερον, σαφή στόχο. Η ησυχία του διαλογισμού επιτρέπει νέα ενέργεια να εισέλθει στο είναι μας, η οποία από μόνη της θα ανακινήσει τις αδράνειες και τις ταυτίσεις και τελικά θα τις αποβάλλει. Τις στιγμές που γίνεται η αποβολή των προσκολλήσεων και ταυτίσεων, είναι κρίσιμο να υπάρχει σαφής στόχος στο νου και τη ζωή του ατόμου, ώστε να αποφευχθεί η σύγχυση και η απόγνωση. Και σαν στόχο εγώ θα πρότεινα δύο πράγματα: πρώτον τον πνευματικό Στόχο του εσωτερικού Ηλίου, και δεύτερον την συνέχιση της καλλιέργειας του εαυτού για υπηρεσία των άλλων. Η υπηρεσία δηλαδή θα είναι ο στόχος, μέσα από τη καλλιέργεια των ικανοτήτων μας. Έτσι αποφεύγουμε τη σύγχυση, καθώς η σύγχυση προκαλείται από τον εγωκεντρισμό, από το στριφογύρισμα της συνειδητότητας γύρω από εγωιστικά, περιοριστικά, υλιστικά θέματα. Μια σαφής αίσθηση (ανώτερου) στόχου και σκοπού, βοηθά στο ξεπέρασμα του εγωκεντρισμού.

Ο συνειδητός θάνατος θα μας γλυτώνει από εξωτερικές τραγωδίες, γιατί οι εξωτερικές τραγωδίες έρχονται όταν έχει δημιουργηθεί προσκόλληση, όταν αρνούμαστε να αποκολληθούμε από ταυτίσεις, όταν αρνούμαστε να ‘πεθάνουμε’ σε ένα επίπεδο, όταν αντιστεκόμαστε στην φυσική Ροή της ζωής. Όσο περισσότερο και βαθύτερα υιοθετήσουμε την πρακτική του ‘θανάτου’ στη ζωή μας, την πρακτική της ‘παράδοσης’ και της ταπείνωσης επίσης (όλα αυτά συνδέονται), τόσο θα δίνουμε ζωή στη ζωή μας. Γιατί ο θάνατος δίνει ζωή στη ζωή.

Αιτίες της σεξουαλικής εμμονής στην εποχή μας

2010-07-24T03:07:00.003+03:00

Η υπερβολική σεξουαλική διέγερση και η εμμονή με το σεξ που επικρατεί στην εποχή μας, δεν είναι ‘φυσική’ κατάσταση όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά τεχνητή, και έχει ορισμένες αιτίες. Εκτιμώ ότι το 80 με 90% των ορμών των σύγχρονων ανθρώπων είναι τεχνητές.

Η βασική αιτία σε πιο φυσικό επίπεδο, είναι η τοξίνωση του σώματος. Λόγω των λάθος τροφών που καταναλώνει ο άνθρωπος (και τροφές εδώ εννοώ οτιδήποτε καταπίνει, μέχρι και τσιγάρο και φάρμακα αλλά και τον αέρα που αναπνέει) δημιουργούνται φλεγμονές, τοξίνες στον οργανισμό, μια διαρκής οξέωση. Οι τοξίνες αυτές κάνουν το σώμα να βιώνει κίνδυνο και να νιώθει πιο κοντά στο θάνατο, κι έτσι ο οργανισμός δίνει σήμα για αναπαραγωγή – για σεξ, ώστε να διαιωνιστεί το είδος. Φυσικά περιττό να πούμε ότι οι τοξίνες προκαλούν και φοβίες, καταθλίψεις, θυμό, εκνευρισμό, αποχαύνωση κλπ.

Ειδικά η κρεοφαγία, αλλά και οποιαδήποτε νεκρή τροφή, δίνει "πληροφορία θανάτου" στα κύτταρα, κι έτσι πάλι ξυπνά ο μηχανισμός της αναπαραγωγής και άρα της ανάγκης για σεξ. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να τρώμε ζωντανές, ωμές, φυτικές τροφές. Η κρεοφαγία προκαλεί φοβερά διογκωμένες σεξουαλικές ορέξεις.

Φανταστείτε τι γίνεται στο έντερο ενός κρεοφάγου ή των ανθρώπων γενικά που τρώνε λάθος τροφές με λάθος συνδυασμούς. Ο κόσμος νομίζει ότι ό,τι τρώει το αποβάλλει, όμως αν ίσχυε αυτό δεν θα υπήρχαν ασθένειες και νοητικές ή συναισθηματικές ανισορροπίες. Οι περισσότερες τροφές που καταναλώνει ο άνθρωπος δεν μεταβολίζονται και κολλάνε στο έντερο και στους ιστούς. Οι τοξικές ύλες αυτές στο έντερο δημιουργούν δηλητηριώδεις ζυμώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους έλκουν και διάφορες χαμηλές οντότητες. Κι αυτό μας πάει στην άλλη βασική αιτία των σεξουαλικών εμμονών και καταχρήσεων, τις κατοχές.

Τα κάτω κέντρα των περισσότερων ανθρώπων στη γη είναι συνήθως γεμάτα κατοχές, αστρικές οντότητες που τρέφονται με τις ενέργειες που διαρρέουν. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τους κενταύρους, ζώα από τη μέση και κάτω…

Οι οντότητες αυτές προκαλούν τεχνητές διεγέρσεις και ωθήσεις στον άνθρωπο. Όταν μια οντότητα κατέχει ένα μέρος του ενεργειακού πεδίου του ατόμου, σημαίνει ότι το ελέγχει, ελέγχει δηλαδή μέρος του νευρικού συστήματος, κι έτσι σε ένα βαθμό, σε ένα επίπεδο, κάνει τον άνθρωπο ότι θέλει (δεν μιλάμε για ολική κατοχή, αυτό είναι σχετικά σπάνιο). Επίσης οι αφύσικες σεξουαλικές ορέξεις, είναι καθαρά αποτέλεσμα της επιρροής κατοχών, γιατί με αφύσικες σεξουαλικές πράξεις υπάρχει μεγάλη διαρροή ενέργειας απ’ την οποία τρέφονται οι κατοχές. Έτσι καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι η υγιεινή και αγνή σεξουαλική ζωή και αντιμετώπιση.

Τρομερή και εξαιρετικά ευρεία πλέον βλάβη προκαλούν στην εποχή μας οι διάφορες εικόνες και ταινίες σεξουαλικού περιεχομένου, καθώς μέσα από αυτές διασπείρονται και εντυπώνονται χαμηλές και αφύσικες σκεπτομορφές στους ανθρώπους, οι οποίες δύσκολα καθαρίζονται από το νου, ενώ οι σκεπτομορφές αυτές με τη σειρά τους γίνονται υποδοχείς για αστρικές οντότητες. Πραγματικά είναι τρομακτικό το μέγεθος αυτής της νοητικής και ενεργειακής μόλυνσης που διασπείρεται, έχει πάρει πλέον απίστευτες διαστάσεις επιδημίας η εντύπωση τέτοιων εικόνων και πρακτικών στο νου των ανθρώπων, οι οποίες κατόπιν προκαλούν εμμονές και ορέξεις διάφορες. Και φυσικά ο άνθρωπος χάνει τη πολύτιμη σεξουαλική-ζωτική του ενέργεια έτσι, κι αυτό τον ωθεί με τη σειρά του στην ανάγκη για βαμπιρισμό και ακόμα περισσότερο σεξ. Και αυτό μας φέρνει στην επόμενη αιτία για την σεξουαλική αδηφαγία, που είναι η έλλειψη ενέργειας.

Οι αιτίες για την έλλειψη και την απώλεια ενέργειας είναι πάμπολλες, γι’ αυτό θα τις αναφέρω σε ξεχωριστό άρθρο. Η βασική όμως αιτία είναι η έλλειψη διαλογισμού, καθώς ο διαλογισμός είναι η φυσική διαδικασία με την οποία φορτίζουμε το είναι μας με ενέργεια. Με τον τακτικό διαλογισμό, σταδιακά η φυσιολογία μας γεμίζει ενέργεια, κι έτσι μειώνεται η ανάγκη για βαμπιρισμούς – και το σεξ είναι βασικός τρόπος βαμπιρισμού, μαζί με τις τροφές.

Επίσης ο Τορκόμ Σαραϊνταριάν αναφέρει κάτι ενδιαφέρον:

The tremendous sex drive experienced at this time by humanity is the sign that the human soul is feeling the need for a higher fusion. Because a person has no training yet to fuse with his Eternal Mate, he is looking everywhere to find him or her, but is always dissatisfied with one and looking for another, always failing in his search to find his Eternal Mate, the Solar Angel.

When a person fuses with his Solar Angel, the sex drive will totally normalize and will be used, if necessary, to give a physical vehicle to an incarnating soul. Men and women will finally feel a great satisfaction and will no longer feel the tension of the outside polarity and drive which was tearing their hearts apart for millions of years.

Οπότε το ξεπέρασμα του υλισμού και κατόπιν ο ιερός γάμος με τον Ηλιακό μας Άγγελο, θα φέρει την εξισορρόπηση της σεξουαλικής ώθησης.

Τέλος, πρέπει να αναφέρω τη μεγάλη βλάβη που προκαλεί το χασίς σε αυτό το επίπεδο, ή και άλλες ναρκωτικές ουσίες. Η χρήση χασίς και άλλων ουσιών, προκαλεί φοβερά διογκωμένες σεξουαλικές διαθέσεις αλλά και έλλειψη διάκρισης στις σεξουαλικές επαφές. Κι αυτό γιατί οι ναρκωτικές ουσίες ανοίγουν μεγάλες οπές στην αύρα του ατόμου, απ’ την οποία διαρρέει ενέργεια, ενώ ταυτόχρονα οι ναρκωτικές ουσίες έλκουν και πολλές αστρικές οντότητες.

Τελικά, όλη αυτή η απώλεια ενέργειας, τόσο λόγω του ξοδέματος της σεξουαλικής ενέργειας, όσο και λόγω της απομύζησης ενέργειας που κάνουν οι διάφορες οντότητες, επιφέρει την πρόωρη ανικανότητα στους άντρες ή το σεξουαλικό πάγωμα στις γυναίκες, ή πολλαπλά προβλήματα υγείας στα γεννητικά όργανα, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Αλλά όχι μόνο στα γεννητικά όργανα, καθώς οι αδένες σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους και αν χάνει ενέργεια πχ το τσάκρα της βάσης, θα τραβά και από το τσάκρα του λαιμού.

Ας αντιμετωπίζουμε λοιπόν το σεξ με υγεία, ομορφιά, σεβασμό, σύνεση, καθαρότητα και αγνό κίνητρο. Και ας πάρουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις για να αποφεύγουμε τις επιδράσεις από τις παραπάνω βλαβερές επιρροές που αναφέρθηκαν.

Ορθή επικοινωνία

2010-07-20T21:47:00.002+03:00

Ορθή επικοινωνία σημαίνει ειλικρινής, τίμια, άμεση επικοινωνία, με καλή θέληση και σεβασμό. Φυσικά ειλικρίνεια δεν σημαίνει να λέμε ότι μας έρχεται στο κεφάλι, γιατί αυτή δεν είναι πραγματική τιμιότητα, καθώς ο νους μας μπορεί να είναι μολυσμένος με χίλιες δυο τεχνητές σκεπτομορφές, ψευδαισθήσεις, προκαταλήψεις και προγραμματισμούς.

Ειλικρινής και ορθή επικοινωνία πρώτα απ’ όλα σημαίνει να ακούμε ή να ‘βλέπουμε’ το νόημα πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο συνομιλητής μας, ώστε να τον κατανοούμε πραγματικά. Ορθή επικοινωνία σημαίνει σωστή κατανόηση του άλλου. Είναι δύσκολο βέβαια αυτό στη καθημερινότητα, καθώς έχουμε να ξεπεράσουμε τη βιασύνη και την επιφανειακότητα, και να ‘σκύψουμε’ στον άλλον, να τον ακούσουμε πραγματικά. Όχι ότι κάτι τέτοιο απαιτεί χρόνο – απαιτεί όμως προσοχή, συγκέντρωση. Και η προσοχή που δείχνουμε στους άλλους είναι βασικό συστατικό της αγάπης. Στη βιασύνη και στην επιφανειακότητα δεν υπάρχει αγάπη, γιατί δεν υπάρχει ενέργεια. Ενέργεια υπάρχει εκεί που δίνουμε τη προσοχή μας. Η έλλειψη συγκέντρωσης από μόνη της, όταν για παράδειγμα ένα άτομο είναι διασκορπισμένο νοητικά από δω κι από κει, δείχνει έλλειψη ενέργειας.

Αλλά δε νομίζω ότι έχουμε δικαιολογία για την έλλειψη προσοχής που επιδεικνύουμε, και άρα για την κακή επικοινωνία που προκαλούμε. Είναι καθαρά προϊόν αμέλειας.

Για να επικοινωνήσουμε αληθινά, έχουμε να ξεπεράσουμε τους προγραμματισμούς, τις προκαταλήψεις μας και τις έννοιες που έχουμε μάθει να αποδίδουμε στις λέξεις. Αν, όταν μας μιλά κάποιος, εμείς ακούμε τα φαντάσματα που έχουμε χτίσει για κάποιες λέξεις αντί γι’ αυτό που θέλει να πει πραγματικά ο άλλος, τότε δεν επικοινωνούμε αληθινά.

Ακούμε για παράδειγμα τη λέξη ‘θρησκεία’ και αμέσως μας έρχονται στο νου διάφορες πρακτικές που μπορεί να νιώθουμε απειλητικές, ή να έχουμε ταυτίσει τη θρησκεία με κάποια δεδομένα και φόβους μας. Ή ακούμε τη λέξη ‘πειθαρχία’ και αμέσως ο νους συνδέει με κάτι δυσάρεστο την έννοια αυτή. Αναλόγως την εποχή και τον τόπο που έχουμε ζήσει, έχουμε δημιουργήσει και ανάλογους προγραμματισμούς ή προκαταλήψεις.

Πρέπει λοιπόν να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην επικοινωνούμε μέσα από τις προκαταλήψεις μας, και να ξεπερνάμε τα ‘λεκτικά κελύφη’ ώστε να βλέπουμε τα ουσιαστικά και βαθύτερα νοήματα πίσω από τις λέξεις. Αλλιώς απομονωνόμαστε επικοινωνιακά και θα παραπονούμαστε ότι οι άλλοι δεν επικοινωνούν μαζί μας…

Φυσικά τις περισσότερες φορές υπάρχει ιδιοτελές κίνητρο πίσω από τη μη ορθή επικοινωνία. Αν κάτι που ακούμε δεν μας αρέσει για κάποιο λόγο, είτε γιατί προκαλεί τις κρυσταλλώσεις μας, είτε γιατί ξυπνά κάποιες ψυχολογικές πληγές ή εγωισμούς κλπ, τότε θα βιαστούμε να διαστρεβλώσουμε αυτό που λέει ο άλλος. Εκεί βέβαια χάνεται το παιχνίδι της ορθής και τίμιας επικοινωνίας, χάνεται ο σεβασμός, και όταν χάνεται η επικοινωνία χάνεται και η ανθρωπιά.

Επίσης ένα τεράστιο πρόβλημα στην εποχή μας είναι ο επικοινωνιακός βαμπιρισμός. Η σαδιστική αυτή κατάσταση όπου το άτομο χρησιμοποιεί το λόγο για να επιβληθεί, να εξαντλήσει τους άλλους (και τον εαυτό του τελικά), όπου λειτουργεί αντιδραστικά και δεν ακούει καν όσα λέγονται αλλά παλεύει με τα φαντάσματα του νου του. Όταν ο άνθρωπος έχει έλλειψη ενέργειας, θα προσπαθήσει με διάφορους τρόπους να τη πάρει απ’ τους άλλους, και ο επικοινωνιακός βαμπιρισμός είναι ένας εύκολος τρόπος. Όχι μόνο μέσω της επιβολής αλλά και μέσα από την φλυαρία ή άλλα μύρια τεχνάσματα επιτελείται ο επικοινωνιακός βαμπιρισμός.

Οι εγωισμοί στο είναι μας, μπλοκάρουν την ορθή επικοινωνία. Όταν κάποιος έχει χτίσει την αίσθηση του εαυτού του γύρω από μια τεχνητή σκεπτομορφή, όπως πχ το ‘είμαι Έλληνας’, και ταυτίζεται με αυτήν, τότε θα πατιούνται τα ‘κουμπιά’ του όταν θίγεται αυτή η αίσθηση του εγώ του. Όταν για παράδειγμα μας έχουν εμφυσήσει μίσος για κάποιον λαό στη παιδική ηλικία μέσω του σχολείου, τότε θα ακούμε τη λέξη Τούρκος και θα μας γεννιέται το ανάλογο συναίσθημα μίσους και αρνητικότητας. Αυτό είναι ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα ‘φαντασμάτων’, τα οποία είναι μέρος του εγώ και εμποδίζουν την ορθή, άμεση, ειλικρινή επικοινωνία.

Έτσι βλέπουμε ότι η ορθή επικοινωνία για να επιτευχθεί θέλει μια ολιστική προσέγγιση. Αν δεν καθαριστούμε από τα εγώ μας, δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους – θα αποδίδουμε τα δικά μας φαντάσματα στις λέξεις που ακούμε. Αν όμως καθαριστούμε από ψευδαισθήσεις, κρυσταλλώσεις κι εγωισμούς, τότε θα αναπτύξουμε επαφή με την Αλήθεια μας, θα επικοινωνούμε με τον Εαυτό μας με την ταχύτητα του φωτός, κι επειδή θα αναπτύξουμε επικοινωνία με τον Εαυτό, θα είμαστε στη θέση να επικοινωνήσουμε πραγματικά και με τους άλλους. Γιατί η ορθή επικοινωνία έρχεται σαν αποτέλεσμα της Ταυτότητας με τον Εαυτό.

Φιλοσοφία: Η εισχώρηση της Ψυχής στην Ύλη

2010-07-16T15:49:00.003+03:00

Φοβάστε τη φιλοσοφία; Φοβάστε την ίδια τη ζωή.

Σας ενοχλεί η φιλοσοφία; Σας ενοχλεί η συνειδητότητα – είστε τυφλοπόντικες.

Σας κουράζει η φιλοσοφία; Σας κουράζει το φως – και το φως είναι ζωή, σας κουράζει η ζωή.

Η πραγματική φιλοσοφία δεν είναι σαδιστικά mental gymnastics και διανοητικά παιχνίδια αποκομμένα από τη ζωή – αυτό είναι η γνωστή μας (και πολύ βαρετή κατά τη γνώμη μου) αμπελοφιλοσοφία. Πραγματική φιλοσοφία είναι η προσπάθεια εισχώρησης και συνειδητής ενσωμάτωσης των Ανώτερων Ιδεωδών στη ζωή. Είναι ο αγώνας για την ενσάρκωση περισσότερων κομματιών της Ψυχής μας. Γιατί η φιλοσοφία είναι στοχασμός των Αρετών και του Ήθους, και οι Αρετές και το Ήθος είναι δομικά στοιχεία της ψυχής. Γι’ αυτό όποιος δεν έχει Ήθος ή υπολείπεται σε αρετές, υπολείπεται και σε ψυχή. (Το ότι περπατάει και κινείται και ‘αισθάνεται’ κάποιος δεν σημαίνει ότι έχει ψυχή. Το ποσοστό της ενσάρκωσης της ψυχής θα είναι ανάλογο με το ποσοστό ενσάρκωσης θείων ιδεωδών).

Όλη η ζωή μας είναι το αποτέλεσμα της (συνήθως ασυνείδητης) φιλοσοφίας ζωής μας. Το ότι είμαστε πετυχημένοι, φτωχοί, άρρωστοι, υγιείς, πλεονέκτες, ευτυχείς, καταθλιπτικοί, είναι αποτέλεσμα των ιδεών που τρέφουμε, της φιλοσοφίας μας δηλαδή. Ο υλιστής, ο εγωιστής, εκείνος που εκμεταλλεύεται και κακοποιεί τους άλλους, το κάνει επειδή έχει μια ανάλογη φιλοσοφία ζωής, τρέφει ανάλογες διαστρεβλωμένες ιδέες. Το ίδιο και ο άνθρωπος που έχει υγεία, ομορφιά, ανιδιοτέλεια, αγάπη. Γιατί όλα από τις ιδέες ξεκινούν.

Έτσι, αν θέλουμε να αποκτήσουμε υγεία, επιτυχία, χαρά, ομορφιά, συντροφικότητα, πρέπει να δουλέψουμε στις ιδέες που τρέφουμε, στα ανώτερα πεδία του εαυτού μας. Πρέπει να γίνει δηλαδή μια ‘ομοιοπαθητική’ προσέγγιση και ‘θεραπεία’, όπως τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα ‘χτυπούν’ και διορθώνουν το ενεργειακό μας σύστημα ‘ψηλά’ στα πιο αιτιατά επίπεδα, και γι’ αυτό κατόπιν κατεβαίνει η θεραπεία και στο φυσικό σώμα. Άλλωστε, ακόμα και το ότι είμαστε παχείς, αδύνατοι, το ότι έχουμε το σχήμα μύτης και κεφαλιού που έχουμε, είναι το αποτέλεσμα των ιδεών και σκέψεων που τρέφουμε. Διορθώνοντας λοιπόν τις ιδέες, αργά ή γρήγορα θα διορθωθεί και όλη η υπόλοιπη ζωή μας.

Όποιος αποθαρρύνει τη φιλοσοφία και ωθεί τους άλλους σε επιφανειακή ζωή, δημιουργεί δεσμά για τον εαυτό του. Ας μην ωθούμε τους άλλους στην περιοριστική ζωή του υλισμού. Ας μην ακρωτηριάζουμε το πνεύμα κανενός, αποθαρρύνοντας τη φιλοσοφία, τον αγώνα για την ενσάρκωση της ψυχής…

Μεντιουμισμός, επικοινωνία με νεκρούς και channeling

2010-07-10T17:46:00.006+03:00

Πολύς κόσμος έχει τη περιέργεια να έρθει σε επαφή με νεκρούς συγγενείς ή άλλες ψυχές, για να λάβει διάφορες πληροφορίες. Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα μέντιουμ που υποτίθεται ότι έρχονται σε επαφή με τους νεκρούς, ουσιαστικά επικοινωνούν με τα αστρικά κελύφη των νεκρών και όχι με την ίδια τη ψυχή των νεκρών.

Ο άνθρωπος όταν πεθαίνει, αφήνει πίσω το φυσικό του σώμα, το οποίο αρχίζει να αποσυντίθεται. Η ψυχή μένει για κάποιο καιρό στο αστρικό πεδίο, όπου κατόπιν πεθαίνει και στο αστρικό πεδίο και αφήνει εκεί το αστρικό του πτώμα, το αστρικό κέλυφος. Αυτό το αστρικό κέλυφος είναι το οικοδόμημα των διαφόρων συναισθημάτων που λειτουργούσε το άτομο κατά την ένσαρκη ζωή του.

Μόλις η ψυχή εγκαταλείψει το αστρικό σώμα για να πάει στο νοητικό πεδίο, αρχίζει και το σώμα αυτό να αποσυντίθεται, όμως είναι μια αρκετά αργή διαδικασία σε σχέση με την αποσύνθεση του φυσικού σώματος. Έτσι στα αστρικά πεδία έχουμε δυστυχώς το φαινόμενο-μόλυνση της αιώρησης πάμπολλων τέτοιων κελυφών που διαλύονται με βραδείς ρυθμούς. Το φαινόμενο αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί, ή να μειωθεί ιδιαίτερα ο χρόνος διάλυσης του αστρικού κελύφους, αν οι άνθρωποι κατά την ένσαρκη ζωή τους εξάγνιζαν το αστρικό τους σώμα, το συναισθηματικό σώμα δηλαδή.

Τα μέντιουμ λοιπόν έρχονται σε επαφή με αυτά τα αιωρούμενα κελύφη, τα οποία σαν ζόμπι* κινούνται προς κατευθύνσεις που έχουν συνάφεια με το υλικό τους. Τα αστρικά αυτά κελύφη κουβαλούν διάφορες πληροφορίες από την ένσαρκη ζωή του ατόμου, αληθινές και πλασματικές πληροφορίες για τη ζωή του ατόμου και των κοντινών του προσώπων. Από αυτές τις πληροφορίες αντλεί το μέντιουμ και ‘εντυπωσιάζει’ έτσι τους ακροατές και όποιον έχει προσφύγει σε αυτούς.

Το πρόβλημα είναι ότι ο δίαυλος επικοινωνίας που ανοίγει το μέντιουμ, τροφοδοτεί με ενέργεια τα κελύφη αυτά και τους δίνει ζωή, αντί να τα αφήσει να διαλυθούν. Με την επικοινωνία αυτή, το κέλυφος προσπαθεί αυτόματα να προσκολληθεί στο άτομο με το οποίο ανοίγεται η επαφή αυτή και να το κατέχει. Γι’ αυτό τα μέντιουμ είναι συνήθως υπό κατοχή, ενώ η επαφή μαζί τους είναι αρκετά ανθυγιεινή και η αύρα τους αρκετά υπνωτιστική, μολυσμένη και απορροφητική.

Όσο για τα channelings, που είναι και της μόδας, υπάρχει παρόμοιος κίνδυνος. Συχνά όσοι κάνουν channeling, είτε έρχονται σε επαφή με διάφορες οντότητες όχι ιδιαίτερα υψηλές, ή ακόμα και χαμηλές/δαιμονικές, ή έρχονται σε επαφή ακόμα και με αστρικά κελύφη, ή απλά το άτομο κάνει “channeling” του ίδιου του εαυτού και των σκέψεών του…

Το θέμα όμως είναι ότι δεν χρειαζόμαστε τέτοιες πρακτικές. Η ορθή σκέψη και η κοινή λογική ας αντικαταστήσουν τα επικίνδυνα ‘άλματα’ που επιχειρεί να κάνει κάποιος μέσω channeling. Ο ανώτερος εαυτός μας άλλωστε μπορεί να παρέχει ο,τι πληροφορία έχουμε ανάγκη, αρκεί να φροντίζουμε να ενωνόμαστε με Εκείνον στο διαλογισμό μας. Η Λογική, Ορθή Σκέψη είναι η σκέψη του ανώτερου εαυτού μας.

Επίσης, δεν είναι σωστό να απασχολούμε τις ψυχές των νεκρών με το να τις καλούμε, γιατί οι ψυχές που φεύγουν έχουν τις δικές τους υποχρεώσεις και δεν πρέπει να προσπαθούμε να τις γυρνάμε πίσω στη γη, είναι εγωιστικό κάτι τέτοιο. Είναι όμως καλό να προσευχόμαστε στον Κύριο γι’ αυτές…

*Η ‘μυθολογία’ των ζόμπι σχετίζεται και με τα αστρικά κελύφη αυτά, όπως επίσης και με διάφορες άλλες οντότητες που προσπαθούν να κατέχουν τους ανθρώπους για να τους απομυζούν την ενέργεια.

(Όποιος ενδιαφέρεται για τα θέματα που θίχτηκαν στο άρθρο αυτό, μπορεί να διαβάσει το βιβλίο Breakthrough to higher psychism, του Torkom Saraydarian. Αποσπάσματα από το βιβλίο έχω αναρτήσει στο Worshipping the Fire.)

Η ταπεινότητα είναι συνεχής αυτό-ανακάλυψη

2010-07-09T12:11:00.002+03:00

Η ταπεινότητα είναι συνεχής αυτό-ανακάλυψη αλλά και αυτό-αποκάλυψη, όπως επίσης και διαρκής αυτό-καταστροφή. Καταστρέφουμε δηλαδή συνεχώς τις εικόνες που πάμε να χτίσουμε για τον εαυτό μας, καταστρέφουμε τα εγώ: ‘είμαι αυτό, είμαι εκείνο’…

Η ταπεινότητα είναι ενάντια σε κάθε αδράνεια ταύτισης. Μόλις πάμε να ταυτιστούμε με μια ιδέα για τον εαυτό μας (δηλαδή μόλις πάμε να χτίσουμε κάποιο εγώ), πρέπει να την καταστρέφουμε και να μένει το μηδέν. Η ταπεινότητα είναι αυτό-μηδενισμός.

Μέσα από αυτή τη συνεχή αυτό-καταστροφή και αυτό-αποκάλυψη, έρχεται ταυτόχρονα και συνεχής αυτό-ανανέωση. Γιατί, αν δεν αφήσουμε να χτιστούν κελύφη του εγώ, τότε η ενέργειά μας ανανεώνεται διαρκώς, λαμβάνουμε νέα ζωή και έμπνευση.

Έτσι πρέπει να προσέχουμε πολύ τι λέμε στον εαυτό μας και στους άλλους για εμάς. Να αποφεύγουμε κάθε φράση του τύπου ‘εγώ είμαι αυτό, εγώ είμαι εκείνο’. Να αποφεύγουμε κάθε ταμπέλα και ταύτιση γιατί έτσι χτίζουμε μικρά φέρετρα για τον εαυτό μας.

Αυτή η συνεχής καταστροφή του εγώ μάς αφήνει πραγματικά ελεύθερους! Αυτή είναι πραγματική ελευθερία, η μη-ταύτιση, η συνεχής αυτό-ακύρωση, το να στεκόμαστε αιωρούμενοι στο κενό και να μας κινεί και να μας πλάθει η Θεία Νόηση όπως θέλει Εκείνη – και η Θέλησή της είναι πάντα πανέμορφη, πανευφυής, αγαθή και δημιουργική, σε αντίθεση με τα εγώ μας που είναι άσχημα, κουτά, εγκλωβιστικά - είναι τα φερετράκια μας.

Φυσικά για να γίνεται πράξη αυτή η αυτό-ακύρωση, πρέπει να βάλουμε στη ζωή μας το διαλογισμό και τη προσευχή, που ακριβώς είναι η πράξη παράδοσης του εγώ: με το διαλογισμό αφηνόμαστε ανοιχτοί, σαν ένα καλάμι που περνάει ο αέρας από μέσα του, ενώ με τη προσευχή ανατείνουμε το είναι μας προς τα πνευματικά Ύψη, προς τον Εαυτό-Θεό, προς το Φως της Πηγής. Η τακτική εξάσκηση στο διαλογισμό και τη προσευχή, θα φέρει σε κάποια φάση την απαραίτητη εγρήγορση με την οποία θα καταστρέφουμε αμέσως τις ταυτίσεις που ασυναίσθητα πάμε να χτίσουμε στο είναι μας. Και έτσι θα ανανεωνόμαστε συνεχώς, θα ζούμε ελεύθεροι από ταυτίσεις κάθε στιγμή.

Ο εγωισμός είναι (και) πλήξη

2010-07-04T14:36:00.001+03:00

Μια εγωιστική και εγωκεντρική ζωή είναι εξαιρετικά βαρετή, καθώς δεν μας ανανεώνει την ενέργεια. Και το δυστύχημα είναι ότι οι εγωκεντρικοί άνθρωποι υποφέρουν από πλήξη και δεν το συνειδητοποιούν! Κι έτσι προσπαθούν να βρουν χίλιες δυο δραστηριότητες και διασκεδάσεις απ’ τις οποίες να αντλήσουν ενέργεια – ο βαμπιρισμός που λέμε.

Άλλωστε όλη η αυθεντική δημιουργικότητα προκαλείται από την αγάπη, και ωθείται από την αναγνώριση και κατόπιν προσπάθεια κάλυψης των αναγκών των άλλων ανθρώπων, των ζώων, της φύσης και της κοινωνίας. Ένας εγωιστής και εγωκεντρικός άνθρωπος δεν έχει επίγνωση αυτών των αναγκών, αλλά ούτε καν και των δικών του! Γιατί αναγνωρίζοντας και καλύπτοντας τις ανάγκες των άλλων, ουσιαστικά αναγνωρίζουμε και καλύπτουμε τις δικές μας ανάγκες…

Ακόμα και σε περιβάλλοντα ή κύκλους πνευματικούς, βλέπουμε ανθρώπους που αναζητούν τη πνευματικοποίηση με έναν εγωκεντρικό τρόπο: ‘ήρθα σε επαφή με τις τάδε οντότητες, πήρα την τάδε μύηση, ένιωσα αυτό, βίωσα εκείνο…’ Ναι, οκ. Αλλά αυτή η κατάσταση θυμίζει τον ακραίο εγωκεντρισμό και αυτό-αποκλεισμό ή τη πνευματική απομόνωση των χρηστών ναρκωτικών, που αποκόβονται από τον κόσμο και ηδονίζονται, έχοντας παραισθήσεις με ουσίες… Η πνευματικότητα δεν είναι ηδονισμός, δεν είναι ‘αναζήτηση της ευτυχίας’ ή ‘οραμάτων’, είναι πρώτα απ’ όλα υπηρεσία.

Επίσης, η εγωιστική ‘πνευματική ανακύκλωση’, ενέχει κινδύνους για το άτομο. Αν δεν υπηρετεί με κάποιο τρόπο, οι ενέργειές του θα λιμνάζουν, δεν θα γειώνονται, κάτι που μπορεί να προκαλέσει νευρώσεις και άλλες διαταραχές.

Αν δεν ζούμε για τους άλλους, δεν ζούμε πραγματικά. Ο παράδεισος είναι ο τόπος όπου ο καθένας μας ξεχνά τον εαυτό του και φροντίζει τους άλλους, καλύπτοντας τις ανάγκες τους. Έτσι δεν θα έχουμε την έγνοια για τις προσωπικές ανάγκες, καθώς θα μας τις καλύπτουν οι άλλοι! Αλλά φυσικά για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να ξεχάσουμε τον εαυτό μας στην υπηρεσία των άλλων.

Πολλοί θα πουν πράγματα όπως ‘κι εγώ φρόντιζα τους άλλους αλλά δεν μου βγήκε σε καλό’. Ή ‘αν δεν εξελίξουμε ή αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τους άλλους’. Στη πρώτη περίπτωση, το άτομο δεν είχε ξεχάσει τον εαυτό του αλλά υπηρετούσε τους άλλους με κρυμμένα εγωιστικά κίνητρα. Στη δεύτερη περίπτωση, έχω να πω ότι απλά η εξέλιξη η δική μας δοκιμάζεται στο καθρέφτη των σχέσεων, των σχέσεων με τους ανθρώπους, τα ζώα, τη φύση, τη κοινωνία και την υπηρεσία αυτών. Τι νόημα έχει η έκσταση στο διαλογισμό αν δεν βγούμε κατόπιν να προσφέρουμε την ενέργεια που λάβαμε στη κοινωνία; Όχι μόνο δεν έχει νόημα, αλλά μπορεί να προκαλέσει και βλάβη, όπως είπα παραπάνω. Λαμβάνουμε ενέργεια (στο διαλογισμό) για να τη δώσουμε και όχι για να ηδονιστούμε, να ‘ευχαριστηθούμε’ και να βιώσουμε ‘πληρότητα’!

Ας μην είμαστε εγωιστές. Το εγωιστικό κάρμα είναι το χειρότερο, και είναι πάνω απ’ όλα ανευθυνότητα.

Ψυχικός πόνος και διαλογισμός

2010-06-23T16:39:00.003+03:00

Επειδή κάνουμε τακτικά διαλογισμό και προσευχή, δεν σημαίνει ότι ξεπερνούμε την ανάγκη και τη πιθανότητα για πόνο και δοκιμασίες. Ο πόνος είναι μέσα στη ζωή και πρέπει να τον αντέχουμε με στωικότητα, και με ευγνωμοσύνη ακόμα. Άλλωστε ο διαλογισμός, δεν πρέπει να είναι ένα μέσον για την ‘ευτυχία’, αλλά μέσον για ανάπτυξη. Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει η ‘ευτυχία’ αλλά η πρόοδος, αλλιώς ο διαλογισμός καταντά ακόμα ένας ηδονισμός, ακόμα ένα ναρκωτικό.

Once you have grasped the truth that the world is full of suffering, that to be born is a calamity, you will find the urge and the energy to go beyond. Pleasure puts you to sleep and pain wakes you up. If you do not want to suffer, don't go to sleep. You cannot know yourself through bliss alone, for bliss is your very nature. You must face the opposite, what you are not, to find enlightenment. -Sri Nisargadatta Maharaj

Ο διαλογισμός όχι μόνο δεν φέρνει αποφυγή του πόνου, αλλά τον προσκαλεί κιόλας! Κι αυτό συμβαίνει γιατί με το φως που επιτρέπουμε να ‘κατέβει’ την ώρα του διαλογισμού, και με τα ανώτερα επίπεδα τα οποία αγγίζει το πνεύμα μας κάθε φορά, δημιουργούνται ρήγματα σε κρυσταλλώσεις του είναι μας – κι αυτό είναι που βιώνουμε σαν πόνο. Έτσι σε αυτή τη περίπτωση του ανθρώπου που αγωνίζεται πνευματικά, ο πόνος είναι κάτι καλό και δημιουργικό, και γίνεται, ας πούμε, σε ελεγχόμενες συνθήκες. Ενώ ο άνθρωπος που ζει μηχανικά και δεν εξελίσσεται, έλκει το πόνο με πιο βάναυσο και καταλυτικό τρόπο, ώστε να τον αφυπνίσει – γιατί την εξέλιξη δεν μπορούμε να την σταματήσουμε.

Suffering entitles you more to the Grace of the Lord. When suffering comes in waves, one behind the other, be glad that the shore is near, bear them bravely. Like cowards, do not throw the blame on some outside power or develop dislike for the Lord. –Sai Baba

Επίσης, για να ξεπεράσουμε τον πόνο θα πρέπει να ανακαλύψουμε και να διορθώσουμε την αιτία του. Πάντα κάποιος εγωισμός κρύβεται, κάποιος βαμπιρισμός, μια αδράνεια κλπ, τα οποία δημιούργησαν το αρνητικό μας κάρμα.

Ας ξεφύγουμε λοιπόν από τις ηδονιστικές αντιλήψεις για τη ζωή. Ο πόνος στο διαλογισμό δείχνει ότι κάτι πάει να γεννηθεί, αφού σπάσουν τα προηγούμενα στεγανά, τα παλιά ‘κελύφη’. Ας υπομένουμε τα πάντα με αγάπη...

Διαλογισμός της χαράς

2010-06-20T20:36:00.000+03:00

Στις δύσκολες και κρίσιμες μέρες που ζούμε, είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε τη χαρά στον αγώνα μας. Χωρίς χαρά, κινδυνεύουμε από ενεργειακή δηλητηρίαση.

Ας εξασκηθούμε στη χαρά ως εξής:

Κλείνουμε τα μάτια και φέρνουμε στη μνήμη μας ένα γεγονός της παιδικής μας ηλικίας που μας έκανε πολύ χαρούμενους. Ξαναβιώνουμε αυτή τη χαρά όσο πιο ζωντανά μπορούμε. ‘Διογκώνουμε’ αυτό το αίσθημα χαράς ώστε να γεμίσει όλο το είναι μας. Νιώθουμε όλα μας τα κύτταρα να ξεχειλίζουν από χαρά.

Τελειώνουμε το διαλογισμό μας με μια προσευχή ευγνωμοσύνης.

Ταπεινότητα σημαίνει εγρήγορση

2010-06-19T01:17:00.001+03:00

Ο άνθρωπος με βαθιά και ουσιαστική ταπεινότητα, βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση γιατί έχει επίγνωση της μερικότητάς του και του κινδύνου να υποπέσει σε αμέλεια. Δεν είναι αδύναμος ή ‘κακομοίρης’, καθώς η επίγνωση του κινδύνου του λάθους τον ωθεί σε ευσυνείδητο αγώνα ορθής δράσης και άρα σε πνευματική ενδυνάμωση.

Η έπαρση αντίθετα καταδεικνύει καθαρά την ύπαρξη αδράνειας στον άνθρωπο. «Έχω ήδη φτάσει, έχω καταφέρει πολλά» λέει συνειδητά ή ασυνείδητα το άτομο. Όμως ο άνθρωπος που βάζει τη ταπεινότητα ως βασική λειτουργία της ζωής του, πάντα έχει σαν στόχο το ανώτερο, πάντα συγκρίνει τον εαυτό του με τους πιο προχωρημένους αδελφούς του και με όσα δεν έχει καταφέρει, κι έτσι γνωρίζει την μερικότητά του, τις ελλείψεις του και το πόσο αγώνα έχει ακόμα να κάνει. Το άτομο με έπαρση ωστόσο, έχει και άγνοια και πνευματική τύφλωση, καθώς δεν βλέπει την κορυφή του βουνού που έχει να φτάσει αλλά βρίσκεται σε μια αδρανή αυτοϊκανοποίηση με όσα έχει καταφέρει. Όμως προσοχή: η στασιμότητα ισοδυναμεί με πτώση! Κι έτσι ο άνθρωπος με έπαρση κινδυνεύει να χάσει ακόμα και το επίπεδο που έχει κατακτήσει…

Η αδράνεια δεν έχει καμία θέση στη πνευματικότητα – αδράνεια είτε στο φυσικό, η στο συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο. Η αδράνεια είναι άλλη μια λέξη για το ‘εγώ’. Και ο εγωισμός είναι το εμπόδιο για κάθε εξέλιξη και η αρχή κάθε βασάνου.

Τελικά ο ταπεινός άνθρωπος είναι και πνευματικά αξιοπρεπής, αποκτά ‘βάρος’ και κύρος, καθώς αγωνίζεται με ανοιχτά μάτια προς το επόμενο σκαλοπάτι. Η ύπαρξη έπαρσης, είναι ένα φτηνό και ψεύτικο υποκατάστατο της πνευματικής αξιοπρέπειας και του κύρους που θα ήθελε να έχει το άτομο, το οποίο όμως δεν έχει κατακτήσει, κι έτσι σαν υπεραναπλήρωση φορά ένα τεχνητό ‘φουσκωμένο’ προσωπείο…

Αναζωογόνηση μέσα από ορθή δράση

2010-06-05T13:49:00.002+03:00

Παραδόξως, η ορθή δράση και όχι η αδράνεια είναι που φέρνει ξεκούραση και αναζωογόνηση. Ο άνθρωπος κουράζεται γιατί δεν δρα με εσωτερικό συντονισμό των δυνάμεών του.

Η υψηλή δράση παράγει ψυχική ενέργεια, που είναι η αιτία της αναζωογόνησης. Παράλληλα, δρώντας με το μάξιμουμ του εσωτερικού μας συντονισμού, πραγματώνουμε το σκοπό μας, δηλαδή την τελειοποίηση. Γιατί τελειοποίηση δεν σημαίνει να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε, ή να πραγματώσουμε κάτι ανέφικτο. Τελειοποίηση σημαίνει να λειτουργούμε τον εαυτό μας στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, να λειτουργούμε με το μάξιμουμ των ψυχικών μας ‘ταχυτήτων’. Και αυτό, επαναλαμβάνω, δεν είναι κάτι το κουραστικό, αντιθέτως είναι εξαιρετικά αναζωογονητικό.

Ο άνθρωπος συνήθως αναζητά συνεχώς την ‘ξεκούραση’, την άνεση και την έλλειψη ευθυνών. Πόσο πνευματικά ανόητο είναι κάτι τέτοιο! Γιατί όποιος αναζητά τα παραπάνω, απλά δε γνωρίζει τα τρομερά οφέλη της ορθής δράσης, της ορθής αντιμετώπισης των δυσκολιών και της ορθής ανάληψης ευθυνών. Όσο εξελίσσεται κανείς αντιλαμβάνεται την ευδαιμονία και τα πνευματικά δώρα που έρχονται μέσα από την χαρούμενη και ορθή υπευθυνότητα. Γιατί υπάρχει και η βλαβερή υπευθυνότητα, κατά την οποία το άτομο αναλαμβάνει ευθύνες είτε για να ευχαριστήσει άλλους και να πάρει επιβεβαίωση, ή γιατί δεν μπορεί να πει όχι, ή για να κερδίσει κάτι, ή με άλλα εγωιστικά κίνητρα. Με την ορθή υπευθυνότητα, το άτομο έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του, δεν αναλαμβάνει περισσότερα από όσα μπορεί, ενώ ότι αναλάβει το εκτελεί με τελειότητα, χαρά και χωρίς μεμψιμοιρία, με στόχο πάντα το κοινό καλό.

Η αναζήτηση της ξεκούρασης και της άνεσης προκαλείται λόγω των αδρανειών του ανθρώπου. Η ανάπαυση έρχεται όταν την έχουμε πραγματικά ανάγκη. Συνήθως, όταν αναζητούμε ξεκούραση είναι οι αδράνειές μας που την αναζητούν και όχι η πραγματική μας ανάγκη. Και φυσικά υπάρχει το φαινόμενο να μην γίνεται σωστή διαχείριση της εποχής της ανάπαυσης όταν αυτή έρθει, όπου το άτομο να κουράζει τον εαυτό του ακόμα περισσότερο σε βλαβερές δραστηριότητες.

Ορθή δράση δε σημαίνει μια ακατάπαυστη εξωτερική δραστηριότητα, αλλά η συντονισμένη και υψηλή λειτουργία του εαυτού μας κάθε στιγμή. Μια φρενίτιδα εξωτερικής δραστηριότητας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ουσιαστικά αδρανής, μηχανιστική, και να οδηγεί σε υπερκόπωση. Η ορθή δράση ποτέ δεν οδηγεί σε υπερκόπωση γιατί ορθή δράση σημαίνει συντονισμός με την ίδια τη Ζωή, ενώ η υπερκόπωση δείχνει την αποκοπή από τον ρεύμα της Ζωής και άρα την εξάντληση των ενεργειακών αποθεμάτων. Και από την άλλη, μια φαινομενικώς αργή ζωή, μπορεί κάποιες φορές να είναι άκρως δημιουργική, εάν το άτομο λειτουργεί στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του.

Ας μην αναζητούμε την ‘ξεκούραση’ αλλά την ορθή δράση. Και η ανάπαυση θα έρχεται στην ώρα της, όταν την έχουμε πραγματικά ανάγκη. Άλλωστε βρισκόμαστε σε ένα πλανήτη ‘αργού’ κραδασμού και ενσαρκωμένοι σε σώματα με πολλές αδράνειες. Η μάχη κατά της αδράνειας σε όλα τα επίπεδα (φυσικό, συναισθηματικό, νοητικό) είναι ουσιαστικά μάχη ενάντια στο θάνατο και την αποσύνθεση.

"Διαδώστε τη Θεία Σοφία"

2010-06-04T13:46:00.002+03:00

Ο μαθητής έχει ένα κύριο έργο: να διαδώσει τη φιλολογία της Αρχαίας Σοφίας, μέσω βιβλίων ή διαλέξεων, στους ανθρώπους. Αν διαβάζετε ένα ωραίο βιβλίο, δώστε το στους φίλους σας. Διαδώστε το. Αν γνωρίζετε κάτι πολύ όμορφο, μοιραστείτε το με τους άλλους, έτσι ώστε να διαδώσετε τη Θεία Σοφία. Καθώς η Θεία Σοφία αυξάνει στον κόσμο, το μονοπάτι σας θα είναι ευκολότερο. Αν η Θεία Σοφία δεν εξαπλώνεται, η ασχήμια και η άγνοια εξαπλώνονται. Τότε θα έχετε δυσκολίες στο να ζήσετε και να πραγματοποιήσετε μεγάλα έργα.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία

Αρνητικά συναισθήματα στις σχέσεις και σεξουαλική ‘κλοπή’

2010-05-28T10:55:00.003+03:00

Στις μέρες μας, οι γυναίκες (κυρίως), λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης που υπάρχει στις σχέσεις, είναι γεμάτες δηλητηριασμένα συναισθήματα. Και φυσικά αυτά τα συναισθήματα τα μεταφέρουν στους άντρες, δηλητηριάζοντάς τους. Η απιστία και ο φόβος της απιστίας, τους δημιουργούν τρομερή ανασφάλεια. Κι αυτό δεν είναι χωρίς λόγο, η ανάγκη για πίστη δεν είναι ένα κενό ‘ταμπού’, γιατί το σεξ είναι ιερό. Κατά την ώρα του σεξ, το άτομο ‘ανοίγει’ τον εαυτό του στον άλλον, εμπιστεύεται την ίδια του την ύπαρξη στον άλλον, μοιράζεται την ουσία του με τον άλλον. Είναι μια κατάθεση ψυχής και αναμένει απ’ αυτόν να μην την ‘ξεπουλήσει’. Έτσι αν εμφανιστεί υποψία για απιστία, το άτομο νιώθει ότι εκείνος με τον οποίο μοιράστηκε το είναι του, τον ξεπουλάει.

Βέβαια, στην εποχή μας, που υπάρχει πλήρης ισοπέδωση των ηθών λόγω ασυνειδησίας των λειτουργιών που λαμβάνουν χώρα στην ερωτική επαφή, ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι ελεύθερος να πηγαίνει από δω κι από κει σαν πεταλουδίτσα, χωρίς να έχει κάποιο κόστος αυτό, καθώς νομίζει ότι γίνεται μια σωματική μόνο ένωση στο σεξ.

Αυτό που συμβαίνει με τις διάφορες ‘πεταλουδίτσες’, ή μάλλον με τους πεταλούδους, που πηγαίνουν από ‘λουλούδι’ σε ‘λουλούδι’, είναι ότι κλέβουν μέρος απ’ την ουσία των γυναικών με το σεξ. Ακόμα και σε αφοσιωμένες σχέσεις γίνεται αυτή η κλοπή, καθώς το σεξ είναι ο Νο1 τρόπος βαμπιρισμού, όταν γίνεται με λάθος κίνητρο - που συνήθως βαμπιρικά γίνεται. Προσοχή: Νο1 τρόπος βαμπιρισμού, όχι Νο2 ή Νο3. Κι αυτό γιατί αντλεί κανείς απ’ την ουσία του άλλου. Και φυσικά ένας κλέφτης, μπορεί να πλουτίζει προσωρινά, όμως σταδιακά πτωχεύει και χάνει τα δικαιώματά του. Σίγουρα αυτή η κλοπή ‘δένει’ τον άνθρωπο στο πεδίο της γης, στο οποίο είναι αναγκασμένος να επανενσαρκώνεται για να ξεπληρώσει.

Στην παραπάνω κλοπή οι γυναίκες δεν είναι θύματα – είναι συνένοχοι απ’ τη στιγμή που την επιτρέπουν. Και οι συνένοχοι παίρνουν συνήθως την ίδια ποινή με τον κύριο κλέφτη.

Οι γυναίκες με αυτή τη κλοπή που επιτρέπουν, χάνουν το χάρισμά τους, την ομορφιά και αγνότητά τους, καθώς χάνουν κομμάτια από τη βασική τους ενέργεια, από την ουσία τους. Και χωρίς χάρισμα, ενέργεια και ομορφιά, δεν μπορούν να ‘θρέψουν’ τους άντρες, οι οποίοι μένουν κι αυτοί με τη σειρά τους λειψοί, ανικανοποίητοι.

Έτσι έχουμε αυτή την ενεργειακή πτώχευση στις μέρες μας, που κάνει τους ανθρώπους ακόμα πιο βαμπιρικούς, αρνητικούς, καταθλιπτικούς, συγχυσμένους και κακόμοιρους, και φυσικά, με μπόλικες ασθένειες που δημιουργούνται λόγω της ενεργειακής απώλειας, αλλά και λόγω της ενεργειακής μόλυνσης - κυρίως στις γυναίκες, οι οποίες είναι δέκτες ενεργειών και με το σεξ φορτώνονται τα ‘σκουπίδια’ των αντρών (γι’ αυτό παρατηρείται και τόσο μεγάλη έξαρση των γυναικολογικών προβλημάτων, αφού γίνεται τέτοια συχνή εναλλαγή συντρόφων στις μέρες μας. Και οι άντρες όμως παρουσιάζουν προβλήματα λόγω της κακής χρήσης της σεξουαλικής ενέργειας, όπως πρόωρη ανικανότητα, προβλήματα προστάτη κλπ.). Αλλά και τα δυο φύλα μοιράζονται ενέργειες, σκεπτομορφές, ακόμα και οντότητες ο ένας του άλλου μέσω του σεξ. Οι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες άλλωστε, δείχνουν ότι υπήρξε μετάδοση οντοτήτων, καθώς οι ιοί και τα βακτήρια κλπ, είναι τα σώματα αστρικών οντοτήτων.

Έτσι θέλει τρομερή προσοχή και ωριμότητα η σεξουαλική διαχείριση και διάθεση του εαυτού. Είμαστε ενεργειακά όντα, όχι πλαστικές κούκλες!

Η μαγεία της ψυχικής ζωής - Χτίζοντας γέφυρες

2010-05-24T14:46:00.004+03:00

Όταν αρχίζουμε να ζούμε σαν ψυχή, όταν γεννηθούμε στον ψυχικό μας εαυτό, η ζωή μας αποκτά μαγεία, συγχρονικότητα, ρυθμό, ομορφιά, τελειότητα, ευδαιμονία. Οι αμφιβολίες και οι φόβοι υποχωρούν, καθώς λειτουργούμε τη πραγματωμένη πίστη.

Γεννιόμαστε ως σώματα, με τις προσωπικότητές μας, αλλά το να γεννηθούμε ως ψυχές δεν είναι εύκολο. Η γέννηση σε ένα νέο επίπεδο ποτέ δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει αγώνα, προσπάθεια ενεργοποίησης και υπέρβασης των προγραμματισμών, των συνηθειών, θέλει υπέρβαση της ίδιας της ύλης. Και είναι ένας χαρούμενος αγώνας αυτός!

Έτσι λοιπόν για να γεννηθούμε σε ένα υψηλότερο επίπεδο, θα πρέπει να δομήσουμε μια γέφυρα που θα μας πάει στο επίπεδο εκείνο. Πάντα οι γέφυρες αυτές χτίζονται με ψυχική ενέργεια. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε το παν για να συσσωρεύσουμε ψυχική ενέργεια. Πως γίνεται αυτό; Πρώτα απ’ όλα με το να σταματήσουμε να τη σπαταλάμε, με τους γνωστούς τρόπους: τις πολλές επαφές, το σεξ, τις λάθος τροφές, την πολυδιάσπαση της προσοχής, τις βλαβερές συνήθειες κλπ. Κλείνουμε λοιπόν πρώτα τις τρύπες της φυσιολογίας μας. Μετά, φέρνουμε νέα ενέργεια με το διαλογισμό, τη προσευχή, την υπηρεσία, τη μελέτη υψηλών πνευματικών διδασκαλιών, μέσω της αγνής σκέψης και μιας όμορφης καθημερινότητας, και γεμίζουμε έτσι το σκεύος μας.

Κατόπιν, είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχουμε σαφείς ανώτερους στόχους και πνευματικά ιδανικά. Τα πνευματικά αυτά ιδανικά και οι στόχοι, θα λειτουργούν σα μαγνήτες προς τους οποίους αγωνιζόμαστε, ερχόμενοι έτσι κοντύτερα στον Ανώτερο Εαυτό μας. Κάποια από αυτά τα ιδανικά θα μπορούσαν να είναι: η Ομορφιά, η Τελειότητα, η Χαρά, η Δικαιοσύνη, η Ελευθερία κλπ. Αγωνιζόμαστε π.χ. να λειτουργούμε όμορφα όλο μας τον εαυτό, το σώμα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, όλες μας τις εκπορεύσεις. Διαλογιζόμαστε στην έννοια της Ομορφιάς και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε νέες διαστάσεις της, να διευρύνουμε τη συνειδητότητά μας ώστε να αντιληφθεί περισσότερο Κοσμικό Κάλλος. Το ίδιο κάνουμε και με την έννοια της Ελευθερίας, της Χαράς κλπ.

Για να χτίσουμε λοιπόν αυτή τη γέφυρα που θα μας μεταφέρει σε ανώτερα επίπεδα ζωής, πρέπει να υπάρχουν δυο σημεία: το σημείο που βρισκόμαστε και κάποιο ανώτερο. Τα παραπάνω ιδανικά και στόχοι, παίζουν το δεύτερο πόλο της γέφυράς μας. Η συσσώρευση ψυχικής ενέργειας παίζει το ρόλο της διασύνδεσης των δύο πόλων.

Η ψυχή μας έχει μορφή και δομή, δεν είναι κάτι το αόριστο. Είναι σα να υπάρχει ήδη ο σκελετός ενός οικοδομήματος και να αναμένει από εμάς την φώτισή του, την ανάδειξή του, την ζωοποίησή του, όπως ανάβουμε τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και φωτίζεται (το οποίο δέντρο άλλωστε είναι σύμβολο της ψυχικής φυσιολογίας). Έχουμε δηλαδή έναν ψυχικό ιστό, του οποίου οι νευρικές διασυνδέσεις (ή αλλιώς τα nadis) αναμένουν την ενεργοποίησή τους. Όταν γεννιόμαστε, οι νευρικές μας διασυνδέσεις είναι πλούσιες και πυκνές συνήθως, αλλά καθώς το παιδί μεγαλώνει, και με τους λάθος τρόπους ζωής που μεγαλώνει, οι ψυχικές διασυνδέσεις αυτές κόβονται, η ενέργεια δεν μπορεί να περάσει πια και το ενεργειακό πεδίο γίνεται όλο και πιο φτωχό και σκοτεινό. Όμως με τη πνευματική ζωή μπορούμε να θεραπεύσουμε αυτές τις ζημιές και να ξαναφωτίσουμε τη ψυχική μας φυσιολογία.

Έτσι λοιπόν για να περάσουμε στη μαγεία της ψυχικής ζωής, όπου όλα συμβαίνουν με αρμονία και τελειότητα, πρέπει να χτίσουμε γέφυρες στο είναι μας, τις γέφυρες που καταστράφηκαν λόγω έλλειψης ψυχικής ενέργειας.

Όλοι έχουμε μια ώρα τη μέρα για να εντρυφήσουμε στα παραπάνω, για να διαλογιστούμε, να μελετήσουμε ανώτερες διδασκαλίες και να γεμίσουμε με ψυχική ενέργεια. Έτσι θα ανακτήσουμε τη χαμένη μαγεία της ζωής, και όχι με το να επιζητούμε χαζοέρωτες, ναρκωτικές ουσίες κλπ που δεν είναι παρά φτηνά και αδιέξοδα υποκατάστατα του ψυχικού μαγικού ρομαντισμού και ευφορίας. Με τους χαζοέρωτες και τις ουσίες απλά τρέφουμε την αυταπάτη ότι κάποιος παράγοντας έξω από εμάς θα έρθει να χτίσει τις ψυχικές μας γέφυρες…

Δείτε και διαβάστε εδώ για τα nadis.

Τα χαρίσματά μας: η δίοδος για την αγάπη μας στο κόσμο

2010-05-19T13:24:00.001+03:00

Τα χαρίσματά μας είναι η δίοδος για να εκδηλώσουμε την αγάπη μας στη κοινωνία. Όλοι έχουμε χαρίσματα και ταλέντα. Η καλλιέργεια αυτών θα πρέπει να είναι βασικό μας μέλημα, ώστε να μπορέσει να διοχετευτεί η ενέργειά μας μέσα από αυτά στο περιβάλλον, να διοχετευτεί δηλαδή η αγάπη μας στο περιβάλλον.

Ο Σάι Μπάμπα λέει:

Love and compassion are inherent in every person. Each has to share love with others. Failure to share one's love is gross ingratitude to society, to which one owes everything. One should give one's love freely to others and receive love in return.

Έτσι λοιπόν η εκδήλωση της αγάπης μας στο κόσμο είναι βασική μας υποχρέωση, καθώς όλοι είμαστε χρεωμένοι στη κοινωνία - ότι είμαστε το χρωστάμε σε αυτήν. Και το παράξενο είναι ότι ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι η κοινωνία του χρωστάει! Όμως αυτά που νομίζει ότι του χρωστάει η κοινωνία, τα χρωστάει εκείνος σε αυτήν!

Βέβαια, η έκφραση της αγάπης δεν σημαίνει εκδήλωση συναισθηματισμών με αγαπούλες και φιλάκια, αλλά η έκφραση της αγάπης/ενέργειάς μας θα έρθει μέσα από τη προσφορά των ταλέντων και των ικανοτήτων μας.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εγωισμός από το να μην προσφέρουμε τα χαρίσματά μας στο κόσμο. Χρεωνόμαστε καρμικά αλλά και πτωχεύουμε σε όλα τα επίπεδα. Η αδράνεια, η τεμπελιά αλλά και η έλλειψη αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης –που δεν είναι τίποτα άλλο από καθαρό εγωισμό- εμποδίζουν την ανάπτυξη και διοχέτευση των χαρισμάτων και της αγάπης μας.

Πώς να καταλάβουμε τι χαρίσματα έχουμε; Απλά παρατηρούμε τι αγαπάμε να κάνουμε. Επίσης, ο διαλογισμός και μια συνολικώς πνευματική και υγιεινή ζωή, μας γεμίζει με ψυχική ενέργεια, η οποία δυναμώνει κι εκλεπτύνει τα υπάρχοντα ταλέντα μας, αλλά φέρνει στην επιφάνεια και νέα, κρυμμένα ταλέντα. Έτσι με τη πνευματική καλλιέργεια σαφώς γινόμαστε όλο και πιο χαρισματικοί. Είναι κρίσιμο όμως να μη σπαταλάμε τη ψυχική ενέργεια, με τους γνωστούς τρόπους: με τις ηδονές, τις πολλές επαφές, την έλλειψη διαλογισμού, το διασκορπισμό της προσοχής, τις λάθος τροφές, τη τηλεόραση, τον εγωισμό κλπ.

Εμμονή με τη μουσική

2010-05-15T16:11:00.003+03:00

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι μουσικές ακούμε, γιατί η μουσική είναι ενεργειακή τροφή. Και, αν τρώμε junk food, δεν μπορούμε να είμαστε υγιείς νοητικά και σωματικά…

Δεν θα μπω στη διαδικασία να προτείνω καλλιτέχνες ή μουσικά ήδη που θεωρώ ωφέλιμα. Ο καθένας ας καλλιεργήσει το αισθητήριό του για το τι είναι όμορφο και υψηλό, τι είναι πραγματικά ωφέλιμο. Για να γίνει αυτό πρέπει βέβαια να ξεπεράσουμε τις συνήθειές μας και πάλι, γιατί δυστυχώς και η ασχήμια συνηθίζεται, κι όχι μόνο συνηθίζεται αλλά γίνεται κι εθιστική πολλές φορές. Όπως το παιδί που για πρώτη φορά πίνει Κόκα Κόλα και δεν του αρέσει, αλλά μετά τη συνηθίζει και εθίζεται σ’ αυτήν. Δεν σημαίνει όμως ότι η Κόκα Κόλα ή άλλα προϊόντα και τροφές είναι όμορφα κι ωφέλιμα. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική.

Παραπέρα, υπάρχει και μια εμμονή πλέον στην εποχή μας με τη μουσική. Η εμμονή αυτή είναι από τη μία η ασυνείδητη προσπάθεια του ανθρώπου να καλύψει την εσωτερική του δυσαρμονία και παραφωνία. Από το πρωί ως το βράδυ οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μουσικές ή την τηλεόραση ανοιχτές, για να μην ακούν τον εαυτό τους, για να αποφύγουν να κάτσουν με τον εαυτό τους σε ησυχία. Γιατί στην ησυχία ξεκινά η κάθαρση από τα ‘φορτώματά’ μας, από τις ‘παραφωνίες’ μας, και αυτό δεν είναι ευχάριστο συνήθως…

Από την άλλη, με την συνεχή κατανάλωση μουσικής, ο άνθρωπος προσπαθεί να καλύψει τα εσωτερικά του κενά. Η μουσική είναι 'τροφή', και η εμμονή με αυτή καταδεικνύει μια ενεργειακή πείνα. Με τέτοια υπερκατανάλωση όμως γινόμαστε 'παχύσαρκοι' και παύουμε να εκτιμούμε την μουσική σωστά, ενώ καταναλώνουμε και junk, με επιπτώσεις στην υγεία. Οι λάθος και άσχημες μουσικές αργά ή γρήγορα αποδιοργανώνουν το νου και τις ενέργειές μας, προκαλούν σύγχυση, χαύνωση, θόλωμα της ορθής κρίσης αλλά και σωματικές ασθένειες. Οι αδένες μας επηρεάζονται άμεσα από τους ήχους που ακούμε.

Γιατί λοιπόν δεν αγαπούμε την ησυχία; Μήπως επειδή σ' αυτήν αναδύονται οι δυσαρμονικοί 'ήχοι' που παράγουμε; Κι όμως, μπορούμε να παραγάγουμε αρμονικότατες και θαυμάσιες ‘συμφωνίες’. Αρκεί να εστιάσουμε τη προσοχή μας στα Ανώτερα, Ευδαιμονικά πεδία του είναι μας, στα πεδία του Φωτός. Με την τακτική αυτή εστίαση, όλο μας το είναι θα γίνει από μόνο του μια όμορφη μελωδία. Η πνευματικοποίηση άλλωστε, είναι το αποτέλεσμα της αρμονικής συνήχησης του εαυτού με την Κοσμική Θέληση, που δεν είναι παρά η ίδια η Μουσική των Σφαιρών.

Διαβάστε περισσότερα:

The future of music

Και δείτε τα αποτελέσματα μουσικών κομματιών σε κρυστάλλους νερού:

Messages from water

Μην ξεχνάμε ότι το σώμα μας αποτελείται κυρίως από νερό!

Πως θα βοηθήσουμε στις κρίσεις; Τι μπορούμε να κάνουμε σε περιόδους κρίσεων;

2010-05-12T14:17:00.002+03:00

Σε εποχές σημαντικών κοινωνικών κρίσεων, πολλοί άνθρωποι αγωνιούν και ελπίζουν σε μεγάλες αλλαγές, ενώ άλλοι αφυπνίζονται και θέλουν να βάλουν το χέρι τους για να έρθουν αυτές οι αλλαγές. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν πώς να το κάνουν αυτό και πελαγώνουν. Πολλές φορές δε, αυτό το πελάγωμα οδηγεί σε απογοήτευση και απάθεια – όμως μια τέτοια αντίδραση προέρχεται από το εγώ, που, είτε βρίσκει την ευκαιρία να αδρανήσει ξανά εφόσον «δεν γίνεται τίποτα», είτε προέρχεται από το μέρος εκείνο του εγώ που αναζητά τους καρπούς από τη δράση του. Όμως εμείς δεν πρέπει να αναζητούμε τα αποτελέσματα/καρπούς αλλά την ίδια τη δράση.

Πως τελικά θα γίνουμε μέρος της λύσης των κρίσεων;

Καταρχήν για να προσφέρουμε, πρέπει να είμαστε κάτι. Έτσι το σημαντικό είναι να καλλιεργήσουμε τις δυνατότητές μας, τα ταλέντα και όποιες άλλες ικανότητες έχουμε. Αυτό είναι το πρώτο βήμα, και όλοι έχουν ταλέντα και ικανότητες. Ο διαλογισμός και η πνευματική ζωή, αυγατίζουν τα ταλέντα μας, γιατί μάς γεμίζουν με ψυχική ενέργεια. Ο άνθρωπος μένει απαθής, αντιδημιουργικός και ρομποτικός επειδή δεν έχει ψυχική ενέργεια. Οπότε η καλλιέργεια του πνεύματός μας και μια υγιεινή συνολικώς ζωή κατά την οποία ελαχιστοποιούμε την απώλεια ενέργειας, θα μας γεμίσει με ψυχική ενέργεια η οποία θα βγάλει κρυφά ταλέντα στην επιφάνεια και θα πλουτίσει τις ικανότητές μας.

Το δεύτερο βήμα είναι να δράσουμε προς τη κατεύθυνση όπου εμείς οι ίδιοι βλέπουμε ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι υπάρχει κενό, και να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε αυτό το κενό. Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί άμεσα στη κοινωνία; Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί πάνω στον ίδιο μας τον εαυτό; (Μαζί πάνε αυτά τα δύο). Είναι η αδράνεια και η πλεονεξία των πολιτικών; Ας ξεπεράσουμε λοιπόν τα ίδια στοιχεία στο δικό μας είναι. Μας ενοχλεί που οι γύρω μας δεν ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους, για τα ζώα και τη φύση; Ας ενδιαφερθούμε εμείς, με όποιες δυνατότητες έχουμε. Άπειρα μπορεί να είναι τα παραδείγματα και δεν θέλω να περιορίσω τον ορίζοντα κάποιου αναφέροντας άλλα. Απλά ας εξετάσουμε τι μας ενοχλεί προσωπικά στους άλλους και στη κοινωνία, ή προς τι νιώθουμε ιδιαίτερη συμπόνια, και ας αναλάβουμε ανάλογη δράση. Είναι δηλαδή προσωπική υπόθεση η κοινωνική αλλαγή.

Έτσι λοιπόν ας μην αναμένουμε κάποιες ‘απόλυτες λύσεις’ από κάποια άγνωστη εξωτερική πηγή αλλά ας γίνουμε εμείς μέρος της λύσης μέσω της προσωπικής μας ζωής και βάσει των κλίσεών μας. Ας αναλογιστούμε λοιπόν πως μπορούμε να καλύψουμε περισσότερες ανάγκες των γύρω μας. Ας γίνουμε δότες. Και παρεμπιπτόντως, αυτός είναι και ο δρόμος για μια ευδαιμονική ζωή, καθώς ξεχνούμε το εγώ μας. Αυτό είναι η κάρμα γιόγκα, που είναι και λύτρωση από τη μιζέρια του εγώ…

Αληθινή φιλία

2010-05-10T14:51:00.002+03:00

Το να είναι πραγματικός φίλος κανείς και όχι απλά ‘φιλαράκι’, δεν είναι εύκολο. Η πραγματική φιλία απαιτεί μη-προσκόλληση, σοφία, επιδεξιότητα, ανιδιοτέλεια, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε καθαρά τις ανάγκες και τα λάθη του φίλου μας και να προσπαθούμε να τις καλύψουμε ή να τον συμβουλέψουμε σωστά.

Φιλαράκια που κολακεύουν είναι εύκολο να βρει κανείς. Κι εκεί πάμε πάλι στην έννοια της κλίκας, που είναι μια σεληνιακή κατάσταση, στην οποία το άτομο αναζητά την υποστήριξη της μάζας, καθώς δεν έχει αυτονομηθεί πνευματικά, δεν έχει γίνει ο εαυτός του, δεν είναι σε θέση να στηρίξει τον εαυτό του.

Δεν θα αναφερθώ στις κολακείες του τύπου ‘κούκλα είσαι, καταπληκτική’ κλπ, ή σε μια συνεχή ψευτοθετικότητα και χαρά μεταξύ φίλων, πράγματα τα οποία συχνά καταδεικνύουν υπόγεια ανταγωνιστικότητα ή/και εχθρικά αισθήματα. Ο άνθρωπος που αγαπά πραγματικά, δεν κολακεύει με ‘ζουζουνιές’. Πραγματική στοργή και φροντίδα ναι, πραγματικός θαυμασμός ναι, αλλά όχι κολακείες. Πολλές φορές ένας πραγματικός φίλος θα είναι αυστηρός και σκληρός μαζί μας, για το καλό μας. Μια συνεχής ψευτοκαλοσύνη και συμβιβαστικότητα δεν είναι πραγματική φιλία.

Ένας φίλος πρώτα απ’ όλα πρέπει να προσπαθεί να διευρύνει τον ορίζοντα του φίλου του, να του προσφέρει μια νέα οπτική, ώστε να τον βοηθά να επεκτείνει την κατανόησή του για τον εαυτό του και τις καταστάσεις. Τι βλέπουμε όμως σήμερα; Φίλους-ρομπότ, ή φίλους-πιθήκους, που δεν ‘σκύβουν’ στο πρόβλημα και στη ζωή του άλλου, αλλά απλά του λένε ‘εσύ έχεις δίκιο, σε αδίκησαν, φταίνε οι άλλοι που τα έπαθες αυτά’ κλπ, αντιδρώντας μηχανικά και χωρίς αυθεντικότητα σε όσα τους εμπιστεύεται ο άλλος, κρατώντας τελικά τους φίλους τους σε μια ανεύθυνη κατάσταση μέσω αυτής της διαρκούς κολακείας ή ‘συμφωνίας’.

Η πραγματική φιλία είναι τέχνη. Η πραγματική φιλία είναι αγάπη. Είναι επίσης σεβασμός, προσωπική καλλιέργεια, μη-προσκόλληση, είναι ένας διαρκής αγώνας για να καλύψουμε περισσότερες ανάγκες των φίλων μας. Ο πραγματικός φίλος μάς ωθεί στο Ανώτερο, σε διαρκή αυτοϋπέρβαση.

Η μεγάλη Κλήση - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

2010-05-01T13:26:00.001+03:00

Υπάρχει μια κλήση, μια κλήση για περισσότερο φως, περισσότερη αγάπη και περισσότερο κάλλος. Εκείνοι που ακούν αυτή την κλήση και ανταποκρίνονται, εισέρχονται σε μια ατραπό αγώνα, μια ατραπό υπηρεσίας και μια ατραπό χαράς.

Η ατραπός του διαλογισμού είναι η ατραπός του αγώνα, της υπηρεσίας και της χαράς. Αυτή η μεγάλη κλήση είναι η κλήση της ενδότατης ουσίας μας. Είναι μια κλήση για ελευθερία, απελευθέρωση και αποδέσμευση. Το δημιουργικό πυρ μέσα μας επιδιώκει να συγκρατήσει τους φορείς του, να τους οδηγήσει σε μια μεταμόρφωση, έτσι που να λάμψει στον κόσμο σαν μεγάλο κάλλος, αγάπη και χαρά και έπειτα να απλώσει αυτό το κάλλος, την αγάπη και τη χαρά σε όλη την ανθρωπότητα, σε όλο το ηλιακό σύστημα… στον Κόσμο, μέσω μιας ζωής θυσίας και υπηρεσίας.

Όλοι όσοι ανταποκρίνονται σε αυτή την κλήση γίνονται πηγές κάλλους, αγάπης και χαράς. Το καλύτερο στοιχείο που έχουμε στον πολιτισμό μας είναι αυτοί οι πολύτιμοι άνθρωποι. Έχουν γίνει μια «ατραπός που μέσω αυτής ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει». Τα ύψιστα οράματά τους είναι ακόμα ζωντανά στο μεγάλο δημιουργικό διάστημα σαν μαγνητικοί και ραδιενεργοί σχηματισμοί, σαν μεγάλες ιδέες και σαν μεγάλες σκεπτομορφές. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος ανυψώνει τη συνείδησή του μέσω του διαλογισμού και τη συντονίζει μ’ αυτά τα μεγάλα οράματα, αρχίζει να τα εντυπώνει στον εγκέφαλό του, δημιουργώντας μεγάλο κάλος και παρόμοια οράματα για ταχύτερη πρόοδο και περισσότερο αγώνα προς την τελείωση.

Πίσω απ’ αυτή την κλήση βρίσκεται ακόμα το σύνολο του Σχεδίου των μεγάλων Φωτισμένων, που είναι στην Ατραπό της κοσμικής εξέλιξης σαν πύρινες στήλες φωτός, σαν τις χρυσές πύλες της ελευθερίας.

Η ίδια η πηγή της κλήσης βρίσκεται ακόμα βαθύτερα. Είναι μέσα βαθιά στην καρδιά του μυστικού Ήλιου, καλώντας τους διασκορπισμένους σπινθήρες Του να επιστρέψουν Οίκαδε.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η επιστήμη του διαλογισμού

Η μεγαλύτερη μαθητεία είναι η καθημερινότητα

2010-04-27T17:42:00.001+03:00

Οι άνθρωποι συνήθως αναμένουν ασυνείδητα ένα ‘μεγάλο’ γεγονός που θα έρθει στη ζωή τους σε κάποιο αόριστο μελλοντικό χρόνο για να τους λυτρώσει ή να επιφέρει μια σημαντική αλλαγή και ευτυχία. Περιμένουν να βιώσουν είτε μια εμπειρία με ψυχεδελικές ουσίες, ή να έρθει ένας γκουρού, ένας σύντροφος, ένα παιδί, ή ένα φάρμακο-σωτήρας σε περίπτωση ασθένειας, ή μια ξαφνική φώτιση, ή κάποιο άλλο γεγονός που συγκεχυμένα αιωρείται στο νου τους.

Όμως οι καθημερινές συνήθειες είναι εκείνες που χτίζουν τη ζωή μας, και είναι αυτές που θα φέρουν ή όχι ένα μελλοντικό breakthrough. Η Χάρις που κάποιες φορές βιώνουμε, είναι συνήθως αποτέλεσμα συσσώρευσης των θετικών πράξεων και σκέψεων της καθημερινότητάς μας, δηλαδή το συσσωρευμένο θετικό μας κάρμα.

Είναι δηλαδή σα να γεμίζουμε σταγόνα σταγόνα ένα ποτήρι, το οποίο σε κάποια φάση ξεχειλίζει. Για να έρθει το ξεχείλισμα ωστόσο, πρέπει η αυτή σταγόνα όντως να πέφτει στο ποτήρι μας. Αυτή είναι η αξία της καθημερινής προσπάθειας και των καθημερινών συνηθειών μας, που θα συσσωρεύσουν είτε θετικό ή αρνητικό κάρμα που θα φέρει είτε θετικά εξελικτικά breakthrough ή, στη περίπτωση που αδρανούμε και δεν αλλάζουμε συνήθειες, θα φέρει σοκ και ταραχές, η αρνητική δηλαδή εκδήλωση ενός breakthrough.

Στη πράξη αυτό σημαίνει ότι πρέπει να οργανώσουμε την καθημερινότητά μας έτσι ώστε να προσθέτουμε κάθε μέρα τη σταγόνα του Φωτός, μέσα από τον τακτικό μας διαλογισμό, τη μελέτη ποιοτικών πνευματικών κειμένων, την υιοθέτηση όλο και πιο υγιεινών διατροφικών και άλλων συνηθειών, και φυσικά, μέσα από την εγρήγορση να συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας όταν σκεφτόμαστε ή πράττουμε αρνητικά και να τον καθοδηγούμε ξανά στη θετικότητα, την υπηρεσία και την ανιδιοτέλεια. Κάθε τέτοια μικρή πράξη, όπως η συγκράτηση από το να παρασυρθούμε σε αρνητικές σκέψεις, είναι πολύτιμη, και σταδιακά έτσι δομείται η αυτοπειθαρχία.

Έτσι χτίζεται ο πνευματικός άνθρωπος, με καθημερινές μικρές προσπάθειες, με μικρά λιθαράκια, και όχι με έναν μεγάλο ‘άθλο’ που ίσως κάνει ή δεν κάνει στο μέλλον. Όλη μας η ζωή, ακόμα και η φυσιολογία και το πρόσωπό μας, είναι αποτέλεσμα συσσώρευσης αυτών των καθημερινών ‘μικρών’ πράξεων και σκέψεων. Ανάβουμε λοιπόν κάθε μέρα ένα κερί, και σε κάποια φάση θα έχουμε έναν λαμπρό πολυέλαιο…

Ναρκωτικά και πνευματική εξέλιξη

2010-04-24T13:24:00.002+03:00

Οι άνθρωποι που καταφεύγουν σε διάφορες ουσίες (από χασίς, μανιτάρια, έως LSD) για να βιώσουν μια αίσθηση ελευθερίας και διεύρυνσης του νου και της συνειδητότητας, είναι άνθρωποι πνευματικά ευαίσθητοι, δηλαδή γνωρίζουν διαισθητικά την ύπαρξη ανώτερων κόσμων και έχουν λάβει μια εσωτερική κλήση για να πραγματώσουν ανώτερα και πιο ευδαιμονικά επίπεδα του εαυτού τους. Όμως με τις διάφορες ουσίες, δυστυχώς πηγαίνουν στον ακριβώς αντίθετο δρόμο απ’ αυτόν που φαντάζονται, καθώς οι διάφορες ουσίες ‘καίνε’ λεπτοφυείς νευρικούς ιστούς και ‘κολοβώνουν’ τη συνειδητότητα του ατόμου, καθιστώντας το πιο κουτό, πιο δυστυχισμένο, πιο δεσμευμένο, πιο καταθλιπτικό, σίγουρα πιο βαρύ ενεργειακά από πριν, και πολλές φορές με σοβαρές ψυχικές ζημιές, όπως ψυχώσεις, σχιζοφρένεια κλπ (ακόμα και μια χρήση μπορεί να κάνει τέτοιες ζημιές). Και το δυστύχημα είναι ότι δεν μπορούν οι ίδιοι να αντιληφθούν τις ζημιές αυτές, καθώς οι διάφορες ουσίες καταστρέφουν τα ίδια τα μέσα αντιληπτικότητας.

Όποιος σας λέει ότι χρειάζεστε κάποια ουσία για να διευρυνθεί η συνειδητότητά σας, ΔΕΝ είναι Φίλος σας.

Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να πάρει καμιά ουσία για να βιώσει ελευθερία. Αντίθετα, η πνευματική απελευθέρωση και άνοδος είναι θέμα αφαίρεσης: αφαίρεσης σωματικών/υλικών και πνευματικών τοξινών. Αφαίρεσης κάρματος πρώτα απ’ όλα.

Αν βιώνουμε πίεση, κατάθλιψη, εγκλωβισμό εσωτερικό, αυτό είναι το αποτέλεσμα του αρνητικού κάρματος που έχουμε συσσωρεύσει στη παρούσα ζωή ή/και σε προηγούμενες, από τις λάθος κι εγωιστικές πράξεις μας. Πρέπει να καταλάβουμε όμως ότι δεν μπορούμε να εξαγοράσουμε την επίλυση του κάρματός μας με κάποιες ουσίες. Δεν μπορούμε να εξαγοράσουμε την εξέλιξη με κάποιες ουσίες. Αν θέλουμε να απελευθερωθούμε από το αρνητικό φορτίο που συμπιέζει τη συνειδητότητά μας, ας κάνουμε ανάλογο θετικό έργο, θετικές σκέψεις, πνευματική εργασία και υπηρεσία προς το κόσμο.

Όποιος νομίζει ότι μπορεί να εξαγοράσει την εξέλιξη, τρέφει κατάφωρες αυταπάτες. Η πνευματική απελευθέρωση δεν έρχεται μέσα από τον εγωιστικό ηδονισμό και τις παραισθήσεις των ναρκωτικών. Η λύτρωση βρίσκεται στην ανιδιοτέλεια.

Ο άνθρωπος που παίρνει διάφορες ουσίες και αλκοόλ, ασυνείδητα αναζητά να ανακουφιστεί από το αιώνιο βάσανο του εγώ του και της διαχωριστικότητας που δεν τον αφήνει να βιώσει την Ενότητα και τη συγχώνευση με το Όλον και τους ανθρώπους, και αναζητά επίσης να ανακουφιστεί από την συμπίεση των αρνητικών ενεργειών που έχει συσσωρεύσει. Όμως οι διάφορες ουσίες προκαλούν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα: σκληραίνουν περισσότερο τους αδένες του κεφαλιού, σκληραίνοντας περισσότερο την αίσθηση του εγώ, χτίζοντας στενότερες πνευματικές φυλακές. Η αίσθηση του εγώ και της διαχωριστικότητας γίνεται πιο βασανιστική από ποτέ. Το εγώ γίνεται όλο και πιο δυνατό με τις διάφορες ουσίες.

Η χρήση ουσιών επίσης προσκαλεί πολλές χαμηλές αστρικές οντότητες στο πεδίο του ατόμου και γίνεται θύμα βαρύτατων κατοχών, οι οποίες απομυζούν την ενέργειά του, με αποτέλεσμα να νιώθει ανικανοποίητος, πεινασμένος ενεργειακά, συναισθηματικά και σεξουαλικά (είτε με σεξουαλικές εμμονές ή και με σεξουαλική παγωμάρα – και τα δύο είναι δείγμα σοβαρής απώλειας ενέργειας) και με ασίγαστες επιθυμίες, ανασφάλειες, φοβίες, εμμονές και αρνητικές σκέψεις να τον κατατυραννούν. Αυτές οι καταστάσεις στις οποίες πέφτει το άτομο δεν είναι παρά hell states, δαιμονικά ή κολαστικά πεδία.

Το δυστύχημα είναι ότι οι κατοχές αυτές παίρνουν τον έλεγχο μεγάλου μέρους του νευρικού συστήματος του ατόμου, ελέγχοντας τη σκέψη του, κάνοντας το άτομο να αποφεύγει να δει τις ζημιές που κάνει στον εαυτό του, και σαν ρομποτάκι απλά να υπακούει τις εντολές των οντοτήτων αυτών που θέλουν να τραφούν μέσα από το χασίς, το αλκοόλ, το σεξ, τις ουσίες κλπ. Οι οντότητες αυτές τρέφονται από την –μεγάλη- ενεργειακή απώλεια που προκαλείται με τις διάφορες ουσίες.

Υπάρχουν άτομα που ακόμα κι αν ακούσουν όλα τα παραπάνω, ελέγχονται τόσο καθολικά από διάφορες αστρικές οντότητες και από τις ψευδαισθήσεις κι αυταπάτες τους, που θα συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Τα άτομα αυτά απλά συσσωρεύουν χειρότερο κάρμα και περισσότερο φορτίο πόνου για το μέλλον τους, αναστέλλοντας την εξέλιξή τους για πολλές πολλές ζωές, με τον κίνδυνο ακόμα να χάσουν και το τραίνο της εξέλιξης και να ‘αποβληθούν’ από το ‘σχολείο’ στο οποίο βρίσκονται, πηγαίνοντας σε μικρότερες τάξεις, ή να αποβληθούν τελείως, οδηγούμενοι σε πεδία κενότητας για εκατομμύρια χρόνια, πράγμα καθόλου σπάνιο. Και όταν/αν επανέλθουν σε κάποια ‘τάξη’, βλέπουν ότι τα όντα που ήταν κάποτε τα κατοικίδιά τους, είναι τώρα οι δάσκαλοί τους…

Ο άνθρωπος της Νέας Εποχής - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

2010-04-05T18:03:00.003+03:00

Οι άνθρωποι μερικές φορές νομίζουν πως οι άνδρες και γυναίκες της νέας εποχής θα είναι η νεολαία, ή τα παιδιά του κόσμου, επειδή δέχονται πως κάθε νέα εποχή παράγει τη δική της σοδειά.

Αυτό δεν ισχύει. Στο παρελθόν υπήρξαν άνθρωποι που η σκέψη τους ήταν 3.000 χρόνια μπροστά από μας. Το να είναι κανείς της Νέας Εποχής δεν έχει καμία σχέση με το πόσο χρονών είναι, αλλά με τις αντιλήψεις του και την κατανόησή του. Το να είστε νέος δε σημαίνει πως ανήκετε στη Νέα Εποχή. Δεν είναι η ηλικία του σώματος που κρίνει το είδος, αλλά η συνείδηση.

Αν η συνείδηση λειτουργεί σε αρμονία με το Σχέδιο˙

αν η ζωή σας σαν σύνολο αντανακλά τη συνείδησή σας˙

αν σκέφτεστε και ενεργείτε με όρους της μιας ανθρωπότητας, του ενός κόσμου˙

αν νιώθετε ότι δεν ανήκετε στον εαυτό σας, αλλά στην ανθρωπότητα˙

αν εκδηλώνετε και αναπτύσσετε τις διανοητικές σας δυνάμεις σε ίσο βαθμό με τις ιδιότητες της καρδιάς σας, με την αγάπη σας και τη συμπάθεια για τη ζωή σαν σύνολο˙

αν προσπαθείτε να μεταμορφώσετε την προσωπικότητά σας μέσω της ορθής ζωής, σκέψης, αισθήματος και ενόρασης˙

αν δε φείδεσθε χρόνου, χρημάτων και ενέργειας για να τα αφιερώσετε για την ευημερία της ανθρωπότητας˙

αν διασκορπίζετε το φόβο, το μίσος, τη ζηλοτυπία και την αδικοπραγία μέσω της ίδιας της ζωής σας και της σκέψης σας˙

αν φτιάχνετε γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους και στα έθνη και σκέφτεστε το ύψιστο αγαθό της ανθρωπότητας˙

αν εκτείνετε τον ορίζοντά σας προς τον Κόσμο και βαθαίνετε την ταπεινότητά σας στο φως του Κόσμου˙

αν είστε ευγνώμων για την Ύπαρξη σαν σύνολο και είστε σε θέση να κατανοείτε τα άνθη, τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα και τα ανθρώπινα όντα μέσα στην αγάπη σας…

τότε είστε ένας άνθρωπος της Νέας Εποχής, ένα παιδί της Νέας Εποχής και ακολουθείτε την Ατραπό προς τον Κόσμο. Είστε ένας φλογισμένος πυρσός που οδηγεί την ανθρωπότητα από το σκοτάδι στο φως, από το απατηλό στο πραγματικό, από το θάνατο στην αθανασία και από το χάος στο κάλλος.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η Επιστήμη του Διαλογισμού

Ορθή σκέψη - Λογική σκέψη

2010-03-29T12:42:00.002+03:00

Όλοι νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε λογικά, αλλά η ορθή σκέψη στην εποχή μας είναι πραγματικά εξαιρετικά σπάνια. Για να σκέφτεται ορθά κανείς, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει αποβάλει τους εγωισμούς του και τα εγωιστικά κίνητρα – αυτό από μόνο του μας δείχνει πόσο σπάνια είναι η ουσιαστική λογική σκέψη. Ακόμα κι αν το άτομο φαινομενικά επιδεικνύει ορθολογισμό και εκφράζεται με λογικοφανή επιχειρήματα, αν υποκινείται από φόβο και εγωισμό, θα χειρίζεται το λόγο και τα επιχειρήματα για να καλύψει τους φόβους του και τον εγωισμό του, κι έτσι τελικά θα είναι παράλογος στην ουσία. Ο άνθρωπος που με τα λογικοφανή επιχειρήματα μπορεί να σου κάνει το άσπρο-μαύρο, δεν είναι ο πνευματικά λογικός. Η ορθή σκέψη έχει πρώτα απ’ όλα Ήθος.

Ένας παράγοντας που παίζει τεράστιο ρόλο στην ορθή σκέψη, είναι η διατροφή, όσο περίεργο κι αν φαίνεται σε κάποιους αυτό. Οι αφύσικες και λάθος τροφές που καταναλώνει ο περισσότερος κόσμος, δημιουργούν στρώματα τοξινών που επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης και τον κάνουν τεχνητό, αφύσικο, ψευδαισθησιακό. Η κατάσταση του σώματος επηρεάζει το νου, γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να κρατάμε και το σώμα σε αγνότητα και καθαρότητα. Όσο πιο φυσική και ακατέργαστη είναι η τροφή μας, τόσο πιο φυσική και λογική θα γίνεται η σκέψη μας. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι η καθαρή διατροφή (όπως η χορτοφαγική ωμοφαγία) θα μας κάνει από μόνη της απολύτως λογικούς, καθώς όπως είπα πρέπει να καθαρίσουμε τους φόβους και τους εγωισμούς μας για να αποκτήσουμε ορθή σκέψη. Απλά η σωματική κάθαρση θα διευκολύνει απεριόριστα και τη νοητική και συναισθηματική κάθαρση, καθώς οι τοξίνες στο σώμα είναι, ας πούμε, η βάση για τη δημιουργία ψευδαισθήσεων και αυταπατών. Οι σωματικές τοξίνες είναι υλοποιημένα στρώματα άγνοιας. Για να το διαπιστώσετε δεν έχετε παρά να παρατηρήσετε πως θολώνει ο νους μετά τη κατανάλωση ζωικών προϊόντων ή ζάχαρης/γλυκών.

Ορθή σκέψη όμως είναι κάτι παραπάνω από έλλειψη αυταπατών και ψευδαισθήσεων. Η ορθή σκέψη έρχεται σαν αποτέλεσμα της σοφίας που φέρνει η ευθυγράμμιση με τον ανώτερο Εαυτό μας, με το Θείον. Σκεφτόμαστε δηλαδή υπό το Φως του Ανώτερου Εαυτού και όχι του χαμηλότερου εαυτού που υποκινείται από φόβους, προσκολλήσεις κι εγωισμούς.

Η ανάπτυξη της ορθής σκέψης είναι μια συνεχής, προοδευτική και δημιουργική διαδικασία, κατά την οποία αγωνιζόμαστε να σκεφτόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο σύμφωνα με τη Θεϊκή Διάνοια, σύμφωνα με την Αλήθεια.

Γεγονότα και εμπειρίες

2010-03-07T14:20:00.003+02:00

Τα γεγονότα δεν είναι απαραίτητα και εμπειρίες. Τα γεγονότα μπορεί να είναι απλές καταγραφές εντυπώσεων. Οι εμπειρίες όμως είναι αποτέλεσμα κατανόησης των αιτιών των γεγονότων. Οι πραγματικές εμπειρίες προσφέρουν αποκαλύψεις εσωτερικές, και γι’ αυτό προοδεύουμε. Με την εμπειρία, βλέπουμε την αλήθεια πίσω από τα γεγονότα. Έτσι, τα γεγονότα από μόνα τους δεν είναι εμπειρία. Η εμπειρία θέλει συνειδητοποίηση των μηχανισμών και των νόμων πίσω από το γεγονός.

Υπάρχει στην εποχή μας μια αδηφαγία για εμπειρίες, ο κόσμος είναι αχόρταγος για ερεθίσματα, για σχέσεις, ταξίδια, γνώσεις, εικόνες κλπ. Αυτή η ‘λαιμαργία’ προκαλείται από την επιφανειακότητα που βιώνει ο άνθρωπος τα γεγονότα, τα οποία δεν καταλαβαίνει, δεν κατανοεί τις αιτίες τους και δεν αντλεί τελικά σοφία και ικανοποίηση. Η ικανοποίηση από μια κατάσταση έρχεται όταν βιώσουμε βαθιά την αλήθεια της. Γι’ αυτό μπορεί ένας άνθρωπος να έχει βιώσει χίλια δυο πράγματα στη ζωή του αλλά να μένει άσοφος και ανικανοποίητος, ενώ κάποιος άλλος που ζει μια πιο απλή ζωή, χωρίς πολλά γεγονότα, να μαθαίνει από το παραμικρό, γιατί ζει πιο βαθιά το καθετί.

Ουσιαστικά, εμπειρία είναι αυτό το βίωμα που μας επιτρέπει να κοινωνήσουμε με το Κέντρο μας και να αντλήσουμε φως/ενέργεια. Γι’ αυτό και όσοι διαλογίζονται σωστά και τακτικά, βιώνουν περισσότερα, με λιγότερα γεγονότα, αποκτούν δηλαδή ουσιαστικές εμπειρίες χωρίς να χρειάζονται πολλά εξωτερικά ερεθίσματα. Η σοφία μπορεί να προλάβει την ανάγκη από παθήματα/εμπειρίες.

Without going outside, you may know the whole world. Without looking through the window, you may see the ways of heaven. The further you go, the less you know. Thus the sage knows without traveling; He sees without looking; He works without doing.

-Lao-tzu

Η εμπειρία και η γνώση δεν είναι το ίδιο πράγμα, αν και θα έπρεπε. Η εμπειρία φέρνει μεταμόρφωση, καθώς αγγίζει το είναι μας. Η γνώση δεν φέρνει απαραίτητα μεταμόρφωση. Η πραγμάτωση της γνώσης όμως, είναι πραγματική εμπειρία.

Τελικά, δεν είναι τα γεγονότα που χρειαζόμαστε για να προοδεύσουμε – άλλωστε έχουμε βιώσει τόσα πολλά πράγματα όλα αυτά τα εκατομμύρια χρόνια που ζούμε πάνω στη γη, στις χιλιάδες ενσαρκώσεις μας. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η βαθυστόχαστη ματιά, στο παραμικρό ερέθισμα, η οποία θα μεταμορφώσει και θα απελευθερώσει τη φύση μας. Η επιφανειακότητα είναι ο εχθρός μας, είναι η σπατάλη της ίδιας της ζωής…

Experience leaves only memories behind and adds to the burden which is heavy enough. You need no more experiences. The past ones are sufficient. And if you feel you need more, look into the hearts of people around you. You will find a variety of experiences which you would not be able to go through in a thousand years. Learn from the sorrows of others and save yourself your own. It is not experience that you need, but the freedom from all experience.

-Nisargadatta Maharaj

Οι προσκολλήσεις εξαντλούν την ενέργειά σας - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

2010-03-04T15:06:00.004+02:00

Είναι πολύ σημαντικό να σπάσετε τις προσκολλήσεις σας σε αντικείμενα, ανθρώπους, επιθυμίες… γιατί καθετί στο οποίο είστε προσκολλημένος εξαντλεί την ενέργειά σας. Μην αφήνετε τους ανθρώπους να προσκολληθούν ή να ταυτισθούν μαζί σας και επίσης μην ταυτίζεστε μ’ αυτούς. Αυτός είναι ο τρόπος για να έχετε πιο υγιείς ανθρώπινες σχέσεις.

Στη δική μου συμβουλευτική εμπειρία, έχω βρει ότι οι άνθρωποι που έρχονται με φοβερά προβλήματα μεταξύ τους ήταν σε κάποια στιγμή προσκολλημένοι, ταυτισμένοι, στενά συνδεδεμένοι – με λίγα λόγια κολλημένοι ο ένας με τον άλλον.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία

Πως λύνουμε το κάρμα μας; Πως ξέρουμε ποιο είναι το κάρμα μας;

2010-02-27T13:44:00.006+02:00

Δεν υπάρχει κάποια μαγική φόρμουλα ή κάποιο μάντραμ που θα λύσει το (αρνητικό) μας κάρμα, δεν πρέπει να τρέφουμε τέτοιες αυταπάτες. Η λύση του κάρμα βρίσκεται στον αγώνα της καθημερινότητας, στον αγώνα για υπηρεσία, διαλογισμό, και το κυριότερο, στον αγώνα για ξεπέρασμα των εγωισμών μας. Είναι άλλωστε ο εγωισμός μας που κίνησε το νόμο του κάρμα έτσι κι αλλιώς.

Το κάρμα μας λοιπόν δεν λύνεται κάπως μαγικά, αλλά με το να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τις άμεσες συνθήκες που βιώνουμε στη καθημερινότητα. Και η επιτυχία αυτή συνίσταται στην ανιδιοτέλεια, στην αγάπη, στη προσφορά. Γι’ αυτό και η κάρμα γιόγκα, η γιόγκα δηλαδή της υπηρεσίας, μάς λυτρώνει από τα αρνητικά μας κάρματα.

Έτσι π.χ. αν έχουμε αρνητικό κάρμα με κάποιο μέλος της οικογένειας -πράγμα πολύ συχνό-, τότε φροντίζουμε να γίνουμε δότες προς το άτομο αυτό, αντί να εμπλεκόμαστε σε εγωισμούς και βαμπιρισμούς που διαιωνίζουν το άσχημο κάρμα. Το ίδιο και στις υπόλοιπες σχέσεις μας, αισθηματικές, φιλικές, ή με κάποιο αφεντικό κλπ. Είναι η υπέρβαση του εγωισμού που θα λύσει το κάρμα. Επίσης η βαθιά συγχώρεση λύνει κάρμα, μας απελευθερώνει, καθώς απελευθερώνουμε τον άλλον. Βέβαια συχνά μπορεί να λέμε μέσα μας ‘σιγά μην συγχωρέσω τον τάδε μετά από όσα μου έκανε’. Όμως αυτό δείχνει έλλειψη υπευθυνότητας, καθώς κανένας εξωτερικός παράγοντας ή άνθρωπος δεν είναι η αιτία για τα δικά μας παθήματα – εμείς τα έλξαμε, εμείς τα δημιουργήσαμε και οι άλλοι άνθρωποι είναι απλά κάποιο μέσον. Οπότε μάλλον θα πρέπει να τους ευγνωμονούμε που έπαιξαν και αυτό το δυσάρεστο ρόλο.

Στην τελική, ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε… Οι άγιοι, αλάνθαστοι, αγγελικοί; Το ότι βρισκόμαστε στη γη, από μόνο του δείχνει ότι έχουμε κακό κάρμα. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να ταπεινώνουμε το εγώ μας. Και αυτό δεν είναι παρά το πρώτο βήμα. Μετά πρέπει να μάθουμε να βάζουμε τους άλλους ανθρώπους πριν από εμάς. Αυτό είναι κι ένα βασικό δείγμα πνευματικής ωρίμανσης.

Έτσι για να καταλάβουμε ποιο είναι το κάρμα μας, απλά κοιτάμε τις πρακτικές συνθήκες της καθημερινότητάς μας, τόσο τις εξωτερικές, όσο και τις εσωτερικές-ψυχολογικές-ενεργειακές. Προβλήματα στη δουλειά, θα δείξουν ότι έχουμε κάποια αδράνεια, κάποια έλλειψη ενεργοποίησης – και αυτή η έλλειψη αυτό-ενεργοποίησης δεν είναι παρά εγωισμός. Ο εγωισμός έχει χίλιες δυο εκφάνσεις, αλλά στην ουσία του είναι αδράνεια, αντίσταση στη Ροή και την εξέλιξη.

Μας λείπει υγεία σωματική ή ψυχική; Και αυτό είναι αποτέλεσμα κακού κάρμα. Πάλι ο εγωισμός θα κατέστρεψε την υγεία μας, με την μορφή ηδονισμών, όπως η λαιμαργία ή η κακή-ηδονιστική διατροφή, το τσιγάρο, η αρνητική ζωή και σκέψη γενικώς – και πάλι δηλαδή οι εγωισμοί μας. Κάθε αρνητικότητα είναι εγωισμός. Ακόμα και τα παιδιά που γεννιούνται με κάποιο πρόβλημα υγείας, δεν είναι ‘θύματα’, είναι ανόητο να πιστεύουμε κάτι τέτοιο. Ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί το μέλλον του και δημιουργεί και το σώμα του ακόμα, με τις πράξεις και τις σκέψεις του.

Βιώνουμε κατάθλιψη και πνευματικό ‘κλείσιμο’ ή αδιέξοδο; Κι αυτό είναι σαφής ένδειξη αρνητικού κάρμα, ενώ και πάλι είναι ο εγωισμός η αιτία, με τη μορφή τώρα του υλιστικού focus, της άρνησης για διαλογισμό και ξεπέρασμα των υλιστικών αγχών και κολλημάτων μας, την άρνηση για υπέρβαση της κατάστασής μας. Ο νόμος της εξέλιξης είναι αμείλικτος, δεν επιδέχεται την αντίσταση του εγωισμού. Αν προβάλουμε αντίσταση, απλά θα ασθενήσουμε σε κάποιο επίπεδο, φυσικό ή πνευματικό. Έτσι λοιπόν είναι σοφό να συντονιστούμε με τη ροή της εξέλιξης, με το να αγωνιζόμαστε να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, καθώς εδώ στη γη βρισκόμαστε σε ένα πεδίο με βαρείς κραδασμούς, και με σώματα (και άρα και νου) με αρκετή αδράνεια, η οποία αντιστέκεται στη ροή της εξέλιξης. Σίγουρα η γη είναι ένα γυμναστήριο που σηκώνουμε πολλά βάρη, γι’ αυτό όμως έχουμε και τη δυνατότητα να χτίσουμε μεγαλύτερους πνευματικούς μύες, απ’ ότι αν βρισκόμασταν σε έναν πιο εκλεπτυσμένο πλανήτη.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να επισκεφτούμε κάποιον που κάνει αναδρομή σε προηγούμενες ζωές για να δούμε ποιο είναι το κάρμα μας. Πολύ απλά, οι συνθήκες που ζούμε στο τώρα είναι το αποτέλεσμα των παρελθοντικών πράξεών μας, τόσο στο απώτερο παρελθόν, όσο και πιο πρόσφατα. Το κάρμα μπορεί να εκδηλωθεί και άμεσα, μετά από λίγα δευτερόλεπτα. Αν λοιπόν έχουμε έναν σύζυγο που μας φέρεται σκληρά, μας απατά κλπ, το πιθανότερο είναι να κάναμε κι εμείς τα ίδια. Τόσο απλό είναι το κάρμα, δεν είναι ένας ασαφής, ‘μεταφυσικός’ πνευματικός νόμος. Απλά εμείς πρέπει να μάθουμε να ξεσκεπάζουμε στον εαυτό μας τις ιδιοτέλειες, τα εγωιστικά κίνητρα που κρύβουμε στο είναι μας και τα οποία κινούν το νόμο του (αρνητικού) κάρμα.

If you want to know your past life, look into your present condition; if you want to know your future life, look at your present actions.

-Padmasambhava

Συναισθηματισμοί και θεϊκά συναισθήματα

2010-02-24T16:12:00.009+02:00

Οι ανθρώπινοι συναισθηματισμοί είναι υποκατάστατα των θεϊκών συναισθημάτων. Γενικά, όπου υπάρχει έλλειψη Εαυτού, ο άνθρωπος δημιουργεί υποκατάστατα του Εαυτού. Όπου λείπουν τα ευδαιμονικά θεϊκά συναισθήματα, ο άνθρωπος δημιουργεί τεχνητά συναισθήματα ώστε να μπορέσει να βιώσει έστω και λίγη συγκίνηση, να κινηθεί δηλαδή το είναι του, να νιώσει περισσότερα και να ξεφύγει από τη ψυχική αδράνεια και άγνοια.

Σίγουρα οι συναισθηματισμοί είναι μία σκάλα της εξέλιξης που κάνουν τον άνθρωπο πιο ‘άνθρωπο’, όμως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μείνουμε εκεί, καθώς οι συναισθηματισμοί δεν είναι αληθινοί, είναι τεχνητά –και συνήθως βαμπιρικά- φτιαγμένα συναισθήματα.

Με την χαρά, τη λύπη, την συναισθηματική αγάπη, τον ενθουσιασμό, την επιθυμία, τη τρυφερότητα και μια μεγάλη γκάμα γενικά συναισθημάτων, ο άνθρωπος προσπαθεί να δημιουργήσει ενέργεια, να ενεργοποιήσει το συναισθηματικό του κόσμο, ή προσπαθεί να πάρει ενέργεια από το περιβάλλον και τους ανθρώπους. Οι συναισθηματισμοί είναι αστρικό υλικό, και το αστρικό πεδίο είναι ένα τεχνητό πεδίο, το οποίο καλούμαστε να εξαγνίσουμε πλήρως.

Το πρόβλημα είναι ότι οι συναισθηματισμοί δεν απελευθερώνουν, αλλά εγκλωβίζουν τον άνθρωπο, καθώς οι συναισθηματισμοί είναι μέρος του εγωισμού, είναι επίπλαστα δημιουργήματα που εδρεύουν στο ηλιακό πλέγμα κυρίως, και με τα οποία δεν υπάρχει σωστή ροή ενέργειας από τον ανώτερο Εαυτό αλλά απλά γίνεται μια ανακύκλωση και το άτομο δεν ενεργοποιείται και ζωοποιείται ουσιαστικά. Υπάρχουν όμως τα θεϊκά συναισθήματα, που εδρεύουν στο καρδιακό επίπεδο, όπως η Χαρά, η Ευδαιμονία, η Συμπόνια, η ανιδιοτελής Αγάπη, η Ευγνωμοσύνη, η Ιερότητα, η Καρδιακή Διεύρυνση, η Φώτιση, καταστάσεις που ελευθερώνουν και εξελίσσουν τον άνθρωπο. Η διαφορά δηλαδή βρίσκεται στο ότι οι συναισθηματισμοί είναι συναισθήματα αποκομμένα από τον Ανώτερο Εαυτό, δηλαδή δημιουργήματα του εγωισμού, ενώ τα θεϊκά συναισθήματα δημιουργούνται από την ενεργοποίηση που φέρνει η ένωση με τον Ανώτερο Εαυτό και των ανώτερων εντυπώσεων που Εκείνος μεταφέρει στη φυσιολογία μας.

Παραπέρα, οι συναισθηματισμοί (όπως νοσταλγίες, επιθυμίες, 'έρωτες' κλπ) δημιουργούν ψευδαισθησιακό αστρικό υλικό το οποίο θα αναζητά την υλοποίησή του στο πεδίο της γης, και άρα θα μας κρατά δέσμιους του κάρμα στη γη. Το αστρικό/συναισθηματικό σώμα καλούμαστε να το εξαγνίσουμε πλήρως, αν δεν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε στη γη. Άλλωστε οι συναισθηματισμοί ΔΕΝ είναι αγάπη.

Έτσι θέλει προσοχή στο τι φανταζόμαστε και φαντασιωνόμαστε, στο τι δημιουργούμε δηλαδή, καθώς σχηματίζεται αστρικό υλικό με τις φαντασιώσεις. Το ιδανικό είναι ο νους μας να είναι καθαρός, σαν τον καθαρό ουρανό.

Οι φαντασιώσεις άλλωστε έχουν βαμπιρικό λόγο ύπαρξης, είναι μια προσπάθεια να πάρουμε ενέργεια από κάπου, αντί να κατευθυνθούμε στη Πηγή απευθείας. Και οι φαντασιώσεις είναι δημιουργήματα που μας μολύνουν και μας δεσμεύουν. Η δημιουργική φαντασία πρέπει να χρησιμοποιείται τελικά για την υπέρβαση των μορφών και των συναισθημάτων.

Σίγουρα ο αγώνας μας εδώ στη γη έχει να κάνει με τη προοδευτική μας μετακίνηση από το τεχνητό, στο φυσικό, από το ψεύτικο, στο αληθινό. Έτσι ο πνευματικός άνθρωπος καλείται να απαρνηθεί τα κατώτερα συναισθήματα, για να ανέλθει στο πεδίο των θεϊκών συναισθημάτων. Δεν είναι κάτι εύκολο, γιατί υπάρχουν ισχυροί κοινωνικοί προγραμματισμοί και κλισέ που μας εξαναγκάζουν σε διάφορες συμπεριφορές, όπως το να κλαίμε σε κηδείες κλπ. Όμως τα κατώτερα συναισθήματα προκαλούν και βλάβη στην υγεία, καθώς, όπως είπα παραπάνω, δεν επιτρέπουν νέα ενέργεια να εισέλθει στον οργανισμό, καθώς τα συναισθήματα είναι μια τεχνητή/περιοριστική κίνηση των αδένων, μια εγκλωβιστική κίνηση.

Ας ανοιχτούμε λοιπόν στον φρέσκο αέρα του πνεύματος και στον ανοιχτό ουρανό των θεϊκών συναισθημάτων που υπερβαίνουν τον κόσμο της μορφής και υπερβαίνουν τον κόσμο των εγωιστικών κινήτρων κι επιθυμιών μας.

Εφτά παγίδες για τους μαθητές - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

2010-02-20T13:38:00.002+02:00

Η πρώτη παγίδα είναι τα παραισθησιογόνα ναρκωτικά. Πολλοί μη συνειδητοί μαθητές έχουν παγιδευτεί στα ναρκωτικά. Αν ρωτήσετε αυτά τα αγόρια και κορίτσια γιατί χρησιμοποιούν ναρκωτικά, λένε, «Θέλαμε να γνωρίσουμε πώς ήταν όταν ‘ανεβαίνεις’, γι’ αυτό πήραμε L.S.D., κοκαΐνη, κτλ…» Αυτοί που παγιδεύονται στα ναρκωτικά αναβάλλουν τη μαθητεία τους για μια ή δυο ζωές, γιατί τα ναρκωτικά είναι πολύ καταστροφικά για το νευρικό σύστημα, για τα γονίδια, τους αδένες, το αίμα και ιδιαίτερα για τα αιθερικά κέντρα.

Η δεύτερη παγίδα είναι η μαριχουάνα. Η μαριχουάνα βλάπτει κατά πολύ τον εγκέφαλο, το κέντρο του λαιμού και ιδιαίτερα την επίφυση. Όταν εισέλθετε σε βαθύτερα στρώματα του διαλογισμού αφού έχετε χρησιμοποιήσει μαριχουάνα στο παρελθόν, θα βρείτε τον εαυτό σας να εισέρχεται στην ομίχλη και την καταχνιά και δε θα είστε σε θέση να βρείτε διαύγεια και συνοχή στις σκέψεις σας.

Μπορεί να απολαμβάνετε τη μαριχουάνα προς το παρόν, όταν την χρησιμοποιείτε˙ αλλά αργότερα αν ασκήσετε έντονη πίεση στον εγκέφαλό σας, θα αισθανθείτε τη βλάβη που προξενήσατε. Δεν μπορείτε πάντα να αισθάνεστε τη βλάβη της μαριχουάνας στη συνηθισμένη εργασία ή στη συνηθισμένη ζωή˙ αλλά όταν αυξήσετε την ένταση της προσπάθειάς σας ή περιέλθετε σε κρίση, τότε θα αισθανθείτε τη βλάβη.

Η τρίτη παγίδα για τους μαθητές είναι το υπερβολικό σεξ. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι το απεριόριστο σεξ κάνει καλό. Το σεξ είναι θείο και όμορφο, αλλά η σεξουαλική ενέργεια δεν θα έπρεπε να σπαταλιέται, ιδιαίτερα από μαθητές.

Οι μαθητές πρέπει πάντα να κάνουν οικονομία στη σεξουαλική τους ζωή. Υπάρχουν πολλοί προχωρημένοι άνθρωποι που κατέστρεψαν τις ομάδες και τις οργανώσεις τους, λόγω του ότι σπαταλούσαν τον εαυτό τους στο υπερβολικό σεξ. Η σεξουαλική ενέργεια είναι μια πανίσχυρη ενέργεια η οποία, όταν μεταρσιωθεί, μπορεί να ανοίξει τα ανώτερα κέντρα και να τα κάνει πανίσχυρα και ευαίσθητα.

Η τέταρτη παγίδα των μαθητών είναι η ‘πιθηκίσια’ μουσική – ροκ μουσική, ντίσκο, άσιντ μουσική κτλ. Υπάρχουν πολλά πειράματα που έγιναν με φυτά και ζώα που αποδεικνύουν την αρνητική επενέργεια της ροκ μουσικής πάνω τους. Στο μέλλον, επιστήμονες θα αποδείξουν ότι τέτοια μουσική βλάπτει επίσης τη διάνοια και τα συναισθηματικά και νοητικά κέντρα των ανθρωπίνων όντων.

Προτού ερωτευθείτε οποιοδήποτε είδος μουσικής, εξετάστε τη μουσική και δείτε αν πράγματι διευρύνει τη συνείδησή σας και σας κάνει να έχετε περισσότερη επίγνωση ή συνείδηση των ευθυνών σας, πιο υγιή και πιο πρόθυμο αγώνα. Αν όχι, μην την ακούτε.

Η πέμπτη παγίδα είναι η απληστία. Όποτε βυθίζεστε στην απληστία σε οποιοδήποτε επίπεδο ή πεδίο και χρησιμοποιείτε τη γνώση, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία ή τα ταλέντα σας για να ικανοποιήσετε την απληστία σας, βρίσκεστε σε μεγάλο κίνδυνο, γιατί η απληστία θα σας τραβήξει μακριά από την πνευματική σας ατραπό.

Η έκτη παγίδα των μαθητών είναι η ματαιοδοξία. Αυτή είναι μια παγίδα που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για τους προχωρημένους μαθητές. Πολλοί προχωρημένοι μαθητές ξαφνικά νομίζουν ότι είναι προφήτες, δάσκαλοι, μυημένοι, κανάλια, αγγελιοφόροι κτλ. Από τη στιγμή που αυτές οι ιδέες μπουν στη συνείδησή τους, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα γι’ αυτούς.

Ένας πραγματικός μαθητής είναι πάντα ταπεινός. Η ταπεινότητα είναι ένα μεγάλο σημάδι της μαθητείας. Ματαιοδοξία είναι η δημιουργία μιας δεύτερης, τρίτης ή τέταρτης εικόνας του εαυτού σας. Όταν δημιουργείτε ψεύτικες εικόνες του εαυτού σας, τελικά αυτές οι εικόνες γίνονται σεις και σεις γίνεστε ένας ‘Μίκυ Μάους’ αντί να γίνετε ο Εαυτός σας. Ο πραγματικός Εαυτός σας χάνεται μέσα σε κάτι κατασκευασμένο από το νου σας και σεις δεν μπορείτε να είστε ο αληθινός Εαυτός σας.

Η μαθητεία είναι μια ατραπός στην οποία το άτομο γνωρίζει τι πράγματι είναι, όχι τι είναι στη φαντασία. Ο μαθητής βλέπει τις πολλές αδυναμίες του, αλλά βλέπει επίσης τις πολλές όμορφες αρετές του. Δεν είναι χαμένος στη σύγχυση.

Η έβδομη παγίδα είναι το πνεύμα της χωριστικότητας. Όταν είστε χωριστικός, λέτε, «Δεν μου αρέσει αυτό το άτομο, αυτή η φυλή, αυτό το έθνος, αυτή η θρησκεία, αυτό…»

Μερικοί μαθητές λένε, «Η δική μας φιλοσοφία είναι σωστή και η φιλοσοφία σας είναι λανθασμένη». Αυτό είναι χωριστικότητα. Ποιος είπε ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος για το Θεό; Στη Μπαγκαβάντ Γκιτά λέγεται, «Με οποιονδήποτε τρόπο οι άνθρωποι Με πλησιάζουν, με τον ίδιο τρόπο Εγώ τους ανταμείβω. Με όλους τους τρόπους λατρείας, οι άνθρωποι ακολουθούν την Ατραπό μου».

Σαν μαθητές πρέπει να αποδεχτούμε την ποικιλία της θείας ατραπού. Η ποικιλία δημιουργεί πρόκληση και αγώνα και καταλήγει σε σύνθεση.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία

Αγνότητα

2010-02-16T11:53:00.003+02:00

Η αγνότητα είναι ένας προστατευτικός παράγοντας, καθώς αποβάλλει και εμποδίζει χαμηλές ενέργειες και σκεπτομορφές απ’ το πεδίο μας. Κι όταν λέμε αγνότητα, εννοούμε ένα εξυψωμένο, πύρινο focus, μια ματιά που διακρίνει πέρα από τα κελύφη, διαπερνά τις παχυλότητες και αποκαλύπτει τη θεία ουσία σε οτιδήποτε. Με την αγνότητα λοιπόν είμαστε προστατευμένοι από τον υλισμό.

Ο αγώνας για αγνότητα επιφέρει ευαισθησία της πνευματικής αντίληψης, η οποία παραδόξως είναι και αυτή μια προστασία κατά των φαρμακερών, χαμερπών ενεργειών του περιβάλλοντός μας. Το χτίσιμο της πνευματικής ευαισθησίας δεν είναι εύκολο, καθώς αγωνιζόμαστε να αποβάλλουμε το χονδροειδές υλικό που εμποδίζει την ανάπτυξη μιας ευαίσθητης εσωτερικής αντίληψης. Η αγνότητα λοιπόν φέρνει και πνευματική ευαισθησία, ενώ δομεί το φωτεινό ενεργειακό μας σώμα -καθώς με το αγνό focus αποκαλύπτουμε περισσότερο φως- το οποίο γίνεται έτσι και μια ασπίδα.

Δεν πρέπει να προβάλλουμε δικαιολογίες, ότι δεν έχουμε χρόνο ή ότι ο κόσμος μας είναι πολύ υλιστικός και δεν μας επιτρέπει να εξαγνιστούμε. Όλοι μπορούν να βρουν μια ώρα τη μέρα για να εξασκηθούν σε ένα αγνό, όμορφο, πύρινο, εξυψωμένο focus, μια διαδικασία η οποία θα επιφέρει ενεργειακή φόρτιση στον οργανισμό και θα επιτρέψει στο άτομο να έχει και μέσα στην υπόλοιπη μέρα του μια αγνή εστίαση και διάθεση. Είναι όλα θέμα επιλογής, θέλησης και πράξης-αγώνα.

Η αγνότητα είναι μια θεϊκή αρετή. Ο Σάι Μπάμπα λέει, «Η αγνότητα είναι θεϊκότητα». Οι αρετές αυτές δεν είναι στατικές, ότι π.χ. τις φτάνουμε και αυτό ήταν. Οι αρετές είναι οι ίδιες πνευματικός αγώνας. Και η αγνότητα είναι ένας συνεχής αγώνας για απέκδυση χονδροειδών ενεργειών, μέσα από την εκλέπτυνση του πνεύματος. Έτσι λοιπόν δεν πρέπει να πιστεύει κανείς ότι δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ την αγνότητα – η προσπάθεια για εξάγνιση είναι αγνότητα.

Η αγνότητα προσφέρει πνευματικό άρωμα – γινόμαστε καθαροί κι ευωδιαστοί, είμαστε καθαροί πνευματικά. Το πνευματικό άρωμα αυτό με τη σειρά του, θα έλξει υψηλές οντότητες, αγγελικές, οι οποίες θα δώσουν προστασία από τα υλιστικά βέλη, θα προσφέρουν έμπνευση και υγεία πνευματική.

Ο αγώνας για αγνότητα είναι ο αγώνας για ανάκτηση της θεϊκότητάς μας.

Ο διαλογισμός της πεταλούδας

2010-02-13T13:46:00.004+02:00

Χαλαρώνουμε βαθιά και οραματιζόμαστε ότι το πνεύμα μας είναι μια πύρινη πεταλούδα μέσα στο κέντρο του κεφαλιού μας. Αφήνουμε τη πεταλούδα μας να πετάξει προς τα άνω, προς τα αστέρια, και να προσπαθήσει να φτάσει τη Πηγή, το πύρινο Κέντρο του Θείου Εαυτού μας που βρίσκεται πολύ ψηλά πάνω από το κεφάλι μας.

Το κλειδί στο διαλογισμό αυτό είναι το ανάλαφρο πέταγμα. Με το αγνό μας focus λοιπόν, ας αφήσουμε τη πεταλούδα μας να πετάξει όσο πιο ψηλά μπορεί. Η ανάβαση προς το Θείον ποτέ δεν τελειώνει – τι χαρούμενη συνειδητοποίηση και τι χαρούμενος αγώνας!

Κλίκες

2010-02-08T13:12:00.002+02:00

Ένα πράγμα που πάντα αντιπαθούσα ήταν οι κλίκες. Κι αυτό γιατί η δημιουργία και συμμετοχή σε μια κλίκα, υποδεικνύει αδυναμία, έλλειψη αυτοπεποίθησης και ενέχει τους σπόρους για προδοσία της Αλήθειας και του Εαυτού μας. Και, υπάρχει κάτι πιο αποκρουστικό πνευματικά από την προδοσία του Εαυτού/Θεού;

Κλίκες σχηματίζονται παντού, στους πνευματικούς κύκλους, στη δουλειά, στο σχολείο κλπ, και υποκινούνται από το φόβο της μοναξιάς και την άρνηση για εξατομικοποίηση, την άρνηση για αυθεντική έκφραση του εαυτού και για προώθηση της Αλήθειας του Εαυτού. Η συμμετοχή σε κλίκες, όσο μικρές κι αν είναι (ακόμα κι από δύο άτομα) δείχνει ότι το άτομο εμμένει σε μια σεληνιακή ζωή, ζωή της μάζας, που είτε κάποιοι άλλοι καθορίζουν την πορεία πλεύσης, είτε το άτομο συμμετέχει σε αυτήν από ανάγκη υποστήριξης. Και η ανάγκη υποστήριξης είναι αδυναμία, είναι εγωισμός και άρνηση αυτό-ενεργοποίησης.

Αν έχουμε ανάγκη από υποστήριξη από το περιβάλλον μας, σημαίνει ότι δεν πιστεύουμε αρκετά στην Αλήθεια μας, δεν είμαστε σίγουροι στον Εαυτό μας και πιθανών να μην την λειτουργούμε καθόλου, να υπερασπιζόμαστε δηλαδή τεχνητές ιδεολογίες και νοοτροπίες με τις οποίες η συνείδησή μας δεν συμφωνεί – και τότε έρχεται η ανάγκη υποστήριξης, όταν είμαστε σε λάθος μονοπάτι. Μην ξεχνάμε επίσης ότι και η ανάγκη υποστήριξης είναι ένας από τους χιλιάδες τρόπους βαμπιρισμού, δηλαδή αναζητούμε την υποστήριξη, την παρότρυνση και τους επαίνους για να παίρνουμε ενέργεια. Και ο βαμπιρισμός πάντα είναι προδοσία του Εαυτού.

Τελικά πρέπει να μάθουμε να στεκόμαστε μόνοι μας στη ζωή, να πιστέψουμε περισσότερο στον Εαυτό μας και να μη χρειαζόμαστε την ανάγκη επιβεβαίωσης. Η παρουσία της Αλήθειας της Συνείδησής μας, είναι αρκετή. Όταν ταυτιζόμαστε με την Αλήθεια μας, δεν έχουμε ανάγκη υποστήριξης γιατί η Αλήθεια είναι από μόνη της μια ανορθωτική δύναμη.

Ορθές σχέσεις - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

2010-02-05T13:35:00.002+02:00

Η ορθή σχέση βασίζεται σε αυτούς τους παράγοντες:

ανιδιοτέλεια

υπηρεσία

συνεργασία.

Οι σχέσεις σας δεν πρέπει να στηρίζονται στο προσωπικό σας συμφέρον. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείτε τους άλλους για δικό σας όφελος. Η σχέση σας μ’ ένα άλλο άτομο πρέπει να στηρίζεται πάνω σε μια υπηρεσία με την οποία μπορείτε να ασχολείστε και οι δύο. Πρέπει να είναι μια ευγενής υπηρεσία που θα σας φέρει κοντύτερα τον ένα στον άλλον, για να αναπτύξετε τις ικανότητές σας, για να αλληλοβοηθηθείτε να καλλιεργήσετε περισσότερες ικανότητες και για να είστε πιο παραγωγικός στο πεδίο της υπηρεσίας σας. Οι σχέσεις εκφυλίζονται, αν το ένα άτομο επιζητεί το δικό του συμφέρον σε βάρος του άλλου.

Συνεργασία είναι η ικανότητα να χρησιμοποιείται ο χρόνος, η ενέργεια και η γνώση κάποιου με τον καλύτερο τρόπο, για να γίνει η υπηρεσία του πιο παραγωγική. Στη συνεργασία σιγά-σιγά μαθαίνει κανείς να καταλαβαίνει τις αξίες των άλλων και να προσαρμόζει τον εαυτό του με τους άλλους κατά τέτοιο τρόπο, ώστε αυτός και οι άλλοι να γίνουν πιο παραγωγικοί. Στις ορθές σχέσεις οι άνθρωποι ξυπνούν μεγαλείο, ομορφιά, χαρά, θάρρος, διάθεση για αγώνα και αγάπη ο ένας στον άλλον. Στις ορθές σχέσεις οι άνθρωποι μεγαλώνουν σε κατανόηση και συνεργασία.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πρόκληση για Μαθητεία